အခန်း (၁၇၇၃-၁၇၇၅)

အခန်း (၁၇၇၃) - ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်ဆိုတာ အလိမ်အညာတွေ…

~လဲကျသွားသော လူမိုက်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ထားရင်း နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့နေလေ၏။

သို့သော်ငြားလည်း လူအများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဤသို့ အတွန်းခံလိုက်ရခြင်းက သူ၏ ဒေါသကို ပိုမို အုံကြွလာစေတော့သည်။ ရင်ထဲ၌ တောက်လောင်နေသော ဒေါသတရားတို့က သူ၏ အသိဉာဏ်ကို ကွယ်ပျောက်သွားစေ၏။ သူသည် ထိုင်ရာမှ ပြန်ထလိုက်ပြီး ဝုဖ်ဂန်းအား လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေရတာလဲ။ သောက်ကျိုးနည်း... မင်းက ဘာလဲဟ"

ဝုဖ်ဂန်း၏ မျက်နှာထားသည် ချက်ချင်းပင် အေးစက်တင်းမာသွားရတော့သည်။

ဖော့ခ်စီးတီးတွင် သူ့ကို မသိသော သူ ရှိနေပါသေးလား...

"မင်း..."

သူ့ရင်ထဲ၌ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဒေါသများ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာကာ မျက်ဝန်းအစုံတို့က စိမ်းစိမ်းတောက်သွား၏။

"မင်းက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်"

ဝုဖ်ဂန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။ ထိုလူမိုက်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်သွားရကာ ခြေထောက်များမှာ အလိုအလျောက် ပျော့ခွေသွားရတော့၏။

ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးကို သူ၏ အစ်ကိုကြီးထံတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ဝုဖ်ဂန်း၏ အရှိန်အဝါက သူ၏ အစ်ကိုကြီးထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ လူမိုက်သည် မိမိ ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ လုံးဝ မပြစ်မှားသင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်မှန်း ရိပ်မိသွားကာ၊ ရှေ့ဆက်၍ ပြဿနာရှာရမည်လော သို့မဟုတ် အရှုံးပေးရမည်လော ဆိုသည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ကျောက်ရုပ်ကြီးပမာ ငိုင်၍ ရပ်နေမိတော့သည်။

"ဪ... ဒါက သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း မဟုတ်ပါလား။ သခင်လေးနဲ့ ဆုံရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်၏။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဝုဖ်ဂန်းအနားသို့ ခပ်ရို့ရို့ လျှောက်လာလေသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှ ထွက်နေသော ချွေးများက သူ မည်မျှတောင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည်ကို ဖော်ပြနေတော့၏။

ဝုဖ်ဂန်း ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း...

သူသည် မြို့စား မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော သခင်လေးဖြစ်ပြီး၊ ဖော့ခ်စီးတီးရှိ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား အားလုံးက ကြောက်ရွံ့ရသူတစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။ ဤကဲ့သို့ လမ်းဘေးလူမိုက် တစ်ဦးအတွက်မူ ဝုဖ်ဂန်းသည် လှမ်းမျှော်ကြည့်၍ပင် မမီနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပါလော။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် မိမိကဲ့သို့ ငွေကြေးနှင့် အာဏာမရှိသော သူတစ်ဦးသည် သာမန်လူတန်းစားများကြားတွင်သာ အစွမ်းပြနိုင်သော်လည်း၊ ဝုဖ်ဂန်းကဲ့သို့သော သခင်လေးများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဟောင်ရုံသာ တတ်သည့် ခွေးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်မှန်း ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိထားပေသည်။

အကယ်၍ ထိုသခင်လေးများကသာ သူတို့ကဲ့သို့ လူမိုက်ကို ရှင်းပစ်ချင်လျှင် လမ်းပေါ်ရှိ အမှိုက်များကို သိမ်းဆည်းရသကဲ့သို့ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပါလော။

"အစ်ကိုကြီး..."

လူမိုက်က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ အစ်ကိုကြီးက ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း။ မင်းလို မျက်စိမရှိတဲ့ကောင်မျိုး ငါ့လက်အောက်မှာ ရှိနေတာ ငါ့အရှက်ပဲ။ သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"

လူမိုက်မှာ ကြောင်အသွားရကာ သစ်တိုင်ကြီးတစ်ခုပမာ ငိုင်၍ ရပ်နေမိတော့၏။ သူသည် ဤလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် အချို့သော စည်းမျဉ်းများကို မသိရှိသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သူက သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းကွ။ ဖော့ခ်စီးတီးရဲ့ ထိပ်တန်း ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတွေထဲမှာ အတော်ဆုံး လူငယ်ပဲ။ မင်းလို ပိုးကောင်မျိုးက ဒီလို လူကြီးလူကောင်းကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

လူမိုက်မှာ မှင်သက်သွားရတော့သည်။ သူသည် ဝုဖ်ဂန်း၏ အမည်ကို ကြားဖူးနားဝ ရှိလေသည်။ ထိုသူမှာ လွယ်လွယ်နှင့် ရန်စ၍ ရသူမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင်မူ... သူသည် တကယ့်ကို သွားပြီး ဆိတ်အနား မီးလှုံမိလေပြီ။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း... သခင်လေးက ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ကြွလာတာလဲ။ ကျွန်တော်သာ ကြိုသိရင် သခင်လေးကို အကောင်းဆုံး ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှာပါ"

"ဟွန့်"

ဝုဖ်ဂန်း၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေဆဲပင်။ သူသည် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ ဖားယားမှုများကို လေထဲမှ အမှုန်အမွှားများသဖွယ် သဘောထားလိုက်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားရတော့၏။ ထိုလူမိုက်များမှာလည်း တုန်လှုပ်နေကြတော့၏။ အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ မည်မျှပင် ပူပြင်းနေပါစေ၊ သူတို့ကမူ မည်သည့် အပူဓာတ်ကိုမျှ မခံစားရတော့ပေ။

ဝုဖ်ဂန်း၏ နောက်ကွယ်မှ သူဌေးသား အုပ်စုမှာမူ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြလေ၏။ သူတို့သည် ထိုလူမိုက်များကို ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ပိုးကောင်များကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေကြပြီး၊ ခြေတစ်ချက် နင်းလိုက်ရုံနှင့်ပင် အသက်ပျောက်သွားစေနိုင်သည်ဟု တွေးတောနေကြတော့သည်။

ဖော့ခ်စီးတီးတွင် ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသော သူများသည် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လှပေသည်။ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်ဝံ့သူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပါလော။

ဝုဖ်ဂန်းသည် ဤကဲ့သို့သော အောက်တန်းစားများနှင့် စကားမပြောလိုသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ သူ ဂရုစိုက်သော မိန်းကလေးမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူသည် အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူအဖြစ် ပုံပေါ်မသွားစေရန် ထိန်းသိမ်းနေရခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ မိန်းကလေး၏ စိတ်ထဲတွင် အထင်အမြင် လွဲမှားသွားလျှင် မကောင်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဝုဖ်ဂန်းက လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ဝုဖ်ဂန်းက ပြဿနာကို ဆက်မရှည်လိုမှန်း ရိပ်မိသွားကာ ကပျာကယာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း... ကျွန်တော့်နာမည် ဒေးဗစ် ပါ။ ဒီနယ်မြေမှာ အသစ်ရောက်လာတဲ့ ဂိုဏ်းစတားပါပဲ။ စောစောက သခင်လေးကို ပြစ်မှားမိတာအတွက် ကျွန်တော်တို့ အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

"ကောင်းပြီ... အခုတော့ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး။ ထွက်သွားကြစမ်း"

ဝုဖ်ဂန်းသည် စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ယောကျာ်းဖြစ်ပြီးတော့... လက်အောက်ငယ်သားတွေ ခေါ်လာပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ တော်တော်လေး အရှက်မရှိတဲ့ အလုပ်ပဲ"

ဒေးဗစ်နှင့် သူ၏ လူများမှာလည်း အလျှင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပြေးလွှားနေသည်ဟု ထင်ရလောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လွန်းနေကာ၊ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြသူများနှင့် တူလှပေသည်။

ဘေးပတ်လည်ရှိ ဖောက်သည်များမှာမူ ဝုဖ်ဂန်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်ကြလေ၏။

"ကောင်းလိုက်တာ... အဲဒီ လူမိုက်တွေ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ"

"ဟားဟား... သူတို့ ပြေးပုံကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ သူတို့ ဖင်ကို မီးမြှိုက်ခံထားရတဲ့ အတိုင်းပဲ"

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း... ဒါဟာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ လုပ်ရပ်ပါပဲဗျာ"

ဝုဖ်ဂန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရသော အမူအရာတို့ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

သူရဲကောင်း အဖြစ်နှင့် လူအများ၏ အားကိုးတကြီး ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံရသည့် ခံစားချက်မှာ မဆိုးလှသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေ၏။ အမြဲတမ်း ဖားယားသော စကားများကို နားယဉ်နေသည့် ဝုဖ်ဂန်းအတွက်ပင် ဤခံစားချက်က သူ၏ စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေတော့သည်။

"မင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဝုဖ်ဂန်းသည် ဆိုဖီ့ကို ကြည့်ကာ သူမအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဂရုစိုက်ဟန် ပြုမူလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မကို ကယ်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အခွင့်အရေး ကြုံရင်တော့ ကျွန်မ သခင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

ဆိုဖီသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

သူမသည် ဝုဖ်ဂန်းကို လှပစွာ ဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ စီနီယာ ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ စနစ်တကျ ရှိလှပေသည်။

ဝုဖ်ဂန်း၏ နှလုံးသားမှာမူ အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားရတော့၏။

'ဒါ... ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ'

သူသည် ဆိုဖီ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို သဘောကျသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ သူ အမှန်တကယ် လိုချင်သော အရာ မဟုတ်သည်မှာ သေချာနေသည် မဟုတ်ပါလော။

သူရဲကောင်းက အလှလေးကို ကယ်တင်ပြီးလျှင်... အလှလေးက မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပုံပေးရမည် မဟုတ်ပါလော။ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များသည် အလိမ်အညာများသာ ဖြစ်နေသလော သို့မဟုတ် သူ၏ ရုပ်ရည်က ခန့်ညားမှု မရှိ၍လော...။

အခန်း (၁၇၇၄) - သူ လာနေပြီ၊ သူ လာနေပြီ

~ဆိုဖီသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းကို အကဲခတ်သလို ကြည့်နေမိ၏။

သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းသည် သူမ ကြားဖူးထားသည့်အတိုင်းပင် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အလွန်ပင် မောက်မာ အာဏာပြတတ်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေချေသည်။ အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ မိန်းမပျိုများက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် တမ်းတနေကြသည်ကို ဆိုဖီ တစ်ယောက် နားလည်သွားရတော့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း၏ သူမအပေါ် ဆက်ဆံပုံမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုဖီ ခံစားနေရ၏။ သူသည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုကို တမင် လုပ်ဆောင်နေသည့် သာမန် ဖောက်သည်တစ်ဦးနှင့်သာ တူလှပေသည်။

"ဟို... အလှလေး... မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"

ဝုဖ်ဂန်းက မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဆိုဖီ... ကျွန်မနာမည် ဆိုဖီ ပါ"

ဆိုဖီသည် မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် ဝုဖ်ဂန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

ဝုဖ်ဂန်း တစ်ယောက် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားရသည်။ ထိုလှပသော မျက်ဝန်းများက သူ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ထိုးဖောက် မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားယူကာ ဆိုဖီ့ကို စကားစမြည် ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်ပြန်၏။

"မိန်းကလေး ဆိုဖီ... ဒီနေ့ညက တော်တော်လေး သာယာတာပဲနော်။ လမင်းကြီးကလည်း လှလိုက်တာ။ မင်းက လမင်းကြီးကို သဘောကျသလား"

ဆိုဖီ တစ်ယောက် ကြောင်အသွားရတော့၏။ သူမသည် ဝုဖ်ဂန်း၏ မေးခွန်းကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရှာ၏။

ဘေးနားရှိ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား အချို့သည်လည်း မှင်တက်သွားကြရသည်။ သူတို့သည်လည်း သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး ဘာတွေ လုပ်နေသည်ကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြတော့၏။

ဝုဖ်ဂန်းသည် ရုတ်တရက် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် နေရခက်လာတော့သည်။ သူသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အူတူတူ အတတနှင့် ပိုးပန်းမိသွားပြီဖြစ်မှန်း သတိထားမိလိုက်၏။

အစမကောင်းလျှင် အဆုံးမကောင်းနိုင်တော့သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း... ခုနက ကူညီပေးခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်။ တခြား ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အလုပ် ပြန်လုပ်ပါတော့မယ်"

ဆိုဖီသည် ထပ်မံ၍ လှပစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

"ဟေ့... နေပါဦး"

ဝုဖ်ဂန်းက ကပျာကယာ လှမ်း၍ တားလိုက်၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေတော့၏။ ဒီနေ့ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ ပထမဦးစွာ ယဲ့ဖန်နှင့် တွေ့ဆုံရပြီး၊ ယခု ဆိုဖီနှင့် တွေ့ဆုံရပြန်သည်။ ဤလူနှစ်ဦးစလုံးမှာ လွယ်လွယ်နှင့် ကိုင်တွယ်၍ ရမည့်သူများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ဆိုဖီ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိထားစရာ အချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမအား အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်နေလျှင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဟု သူမ အမြဲတမ်း ခံစားမိလေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဒီမိန်းကလေးကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ သခင်လေးရယ်။ သူမက သခင်လေး အလိုရှိတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး"

မရင်းနှီးသော အသံတစ်သံသည် သူတို့ကြားသို့ ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ထို့နောက် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော လူစိမ်းတစ်ဦးသည် ဝုဖ်ဂန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို တင်လိုက်ပြီး သူ့အား ဟန့်တားလိုက်တော့၏။

ဝုဖ်ဂန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားရတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကိုယ် မသိသော အညတရ တစ်ဦးက သူ၏ ပုခုံးကို လာရောက် ထိတွေ့ရဲသည်ပေါ့လေ။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုအမျိုးသားမှာမူ ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ရှိနေလေသည်။ သူ၏ အပြုံးထဲတွင် မကောင်းသော အကြံအစည်အချို့ ကိန်းဝပ်နေသယောင် ရှိ၏။

"မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ လက်ကို အခုချက်ချင်း ဖယ်စမ်း"

ဝုဖ်ဂန်းသည် ဒေါသတကြီး နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး ထိုသူ၏ လက်ကို ခါချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဝုဖ်ဂန်းသည် လက်မြှောက်ကာ ထိုလူစိမ်း၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်ရန် ရွယ်လိုက်တော့၏။

ထိုလူစိမ်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လူသားအရေပြား မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားသော ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် အရက်ဆိုင်အတွင်း၌ အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဝုဖ်ဂန်းက ဒေးဗစ်နှင့် သူ၏ လူများကို ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ သူ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဒီနေ့ညအတွက် သူ စနစ်တကျ အကွက်ချထားသော ပြဇာတ်ကို စတင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် သူ၏ မျက်နှာနားသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော လက်ဝါးကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ မသိမသာ မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်စွမ်း မရှိသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဝုဖ်ဂန်း၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေတော့သည်။

ဝုဖ်ဂန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရ၏။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ အဖမ်းခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ လက်ကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ ဘိလပ်မြေနှင့် လောင်းထည့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤအမျိုးသားသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ အင်အားကြီးမားနေရသနည်း။ သူက ဘယ်သူလဲ...။

ဝုဖ်ဂန်းသည် ထိုသူ့အပေါ်တွင် စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားရကာ မောက်မာသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါ့လက်ကို လွှတ်စမ်း... ကောင်စုတ်"

ယဲ့ဖန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါမိလိုက်၏။

ဝုဖ်ဂန်းသည် သာမန်လူတန်းစားများအပေါ်တွင် မောက်မာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမှန်း သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိထားပေသည်။

ယခု ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် သာမန်လူ တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ဝုဖ်ဂန်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို အဘယ်ကြောင့် သတိထားနေရမည်နည်း။ ဤသည်မှာလည်း ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းစားမှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် ဝုဖ်ဂန်း၏ စရိုက်ကို အတပ်သိနေသူ ဖြစ်၏။ ထိပ်တန်းမိသားစုများ၏ ရင်တွင်းမှ လာသော မောက်မာမှုများသည် သူတို့ မွေးဖွားချိန်မှ သေဆုံးချိန်အထိ ပါရှိသွားတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

"သခင်လေး... အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်တယ်နော်"

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်က မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအားလုံး ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့လို သူဌေးသားတွေက တော်တော်လေး လွန်လွန်းတယ်"

"ငါတို့လို သာမန်လူတွေက မင်းတို့လို ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကိုပဲ ခံနေရမှာလားဟေ"

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

ဝုဖ်ဂန်းမှာ ကြောင်အသွားရတော့၏။

"မင်းက ငါ့ပုခုံးပေါ်ကို အရင်ဆုံး လက်လာတင်တာလေ။ ငါက စိတ်မကြည်နေလို့ မင်းကို ရိုက်ဖို့ လုပ်တာ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ ချမ်းသာတဲ့သူတွေက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာ ဖြစ်သွားရတာလဲ"

အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ဝုဖ်ဂန်းနှင့် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်တို့ ရှိရာဘက်သို့ စုရုံးကာ ကြည့်ရှုလာကြတော့၏။

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အောင်မြင်သွားတော့၏။ သူသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် သွေးပူနေသော လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရန် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အရက်ဆိုင်ရှိ လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားကာ ကိစ္စကို ကြီးကျယ်အောင် ဖန်တီးရန် ဖြစ်လေသည်။

ဝုဖ်ဂန်း၏ မျက်နှာထားသည် ညှိုးငယ်သွားရတော့၏။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလေလေ၊ သူ ပို၍ အနေရခက်လေလေ ဖြစ်ချေသည်။

ဝုဖ်ဂန်းသည် ဆက်လက်၍ တိုက်ခိုက်လိုသော်လည်း သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသော လူအများကြောင့် အခက်တွေ့နေရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ဖမ်းဆွဲခြင်းကို ခံထားရဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူများက ဤအခြေအနေကို မြင်လျှင် ဝုဖ်ဂန်းက တစ်စုံတစ်ဦးကို ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟုသာ ထင်မြင်ကြပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ သူသည် သူတစ်ပါးကို အနိုင်ကျင့်နေသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့၏။

"ငါ့ကို လွှတ်စမ်း"

ဝုဖ်ဂန်းက ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၇၇၅) - မင်း ငါ့ကို မတရား စွပ်စွဲနေတာပဲ

~"ငါကတော့ မလွှတ်နိုင်ဘူး"

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် ဝုဖ်ဂန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အတိုင်းသား မြင်နေရသော်လည်း မည်သည့် ဖိအားမျိုးကိုမျှ မခံစားရဘဲ ရယ်ပင် ရယ်ချင်နေမိလေ၏။ ဖော့ခ်စီးတီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူ့အား မည်သူကမျှ ကြောက်လန့်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ သူကသာ သူတစ်ပါးကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သူ ဖြစ်ချေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းရဲ့ တကယ့် ရုပ်မှန်ကို ကျွန်တော် ဖွင့်ချပါရစေ"

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် နာကျင်ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာထားကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းဟာ ဖော့ခ်စီးတီးက ထိပ်တန်းမိသားစုတစ်ခုရဲ့ အနွယ်တော် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ သူဟာ အမြဲတမ်း မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး အာဏာပြတတ်သူပါ။ သူ့ကို ကြည့်မရတဲ့သူမှန်သမျှကို သူက နည်းမျိုးစုံနဲ့ ပညာပေးလေ့ ရှိပါတယ်"

အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ စတင်၍ ဆူညံလာကြတော့၏။ ဝုဖ်ဂန်း၏ ပုံမှန် အပြုအမူများမှာ တကယ်ပင် လွန်လွန်ကဲကဲ ရှိလှပေသည်။ သူ၏ နောက်ခံမိသားစု အင်အားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူအများက ဝုဖ်ဂန်းအား ရင်ထဲကနေ ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ထိုကြောက်ရွံ့စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်နှင့် ဝုဖ်ဂန်းအပေါ် ရွံရှာမုန်းတီးမှုများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာတော့သည်။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းက တစ်ခါတလေ တော်တော်လေး လွန်တာပဲ"

"ဒီလို သူဌေးသားတွေကတော့ အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်နေကြတာပဲလေ"

"ပိုက်ဆံရှိတိုင်းလည်း စိတ်ထင်သလို လုပ်လို့မရဘူးလေ"

ဝုဖ်ဂန်း၏ ဘေးနားရှိ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား အုပ်စုမှာမူ လူအများ၏ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှုများကြောင့် မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားကြရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့၏ ဘေးတွင် သက်တော်စောင့်များ ခြံရံထားလေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင် လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသောအခါ သူတို့လည်း အတော်လေး တုန်လှုပ်နေကြတော့၏။

ဝုဖ်ဂန်းသည် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်ကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ မသိရှိသော်ငြားလည်း ထိုသူ့ထံမှ လာသော မကောင်းသော အကြံအစည်များကိုမူ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်က ဆက်လက်၍ ပြောဆိုပြန်သည်။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းဟာ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ ဆိုရင်တော့ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဒီလောက်အထိ ကောက်ကျစ်စဉ်းစားတတ်တဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မည်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားရကာ ဝုဖ်ဂန်းအား မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဝုဖ်ဂန်းသည် မောက်မာတတ်သူဟု နာမည်ကြီးသော်လည်း ကောက်ကျစ်ယုတ်မာသူဟုတော့ မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ အနိုင်ကျင့်တတ်သူ တစ်ဦးသည် လမ်းဘေးက လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူကဲ့သို့ သူတစ်ပါးကို မလိမ်ညာတတ်ဟု ယူဆထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ဝုဖ်ဂန်းမှာ ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်သွားရတော့၏။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါက ကောက်ကျစ်တဲ့ နှလုံးသား ရှိတယ် ဟုတ်လား။ မင်း ငါ့ကို မတရား စွပ်စွဲနေတာပဲ"

"မဟုတ်လို့လား။ မင်းသမီးလေးကို သူရဲကောင်းက ကယ်တင်ရမယ်ဆိုတဲ့ ပြဇာတ်ကို ကပြဖို့အတွက်... မင်းက အဲဒီ လူမိုက်တွေကို တမင် ခိုင်းပြီး စားပွဲထိုးမလေးကို အနိုင်ကျင့်ခိုင်းခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့တွေ တိုင်ပင်နေကြတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ"

ထိုအခါ၊ အရက်ဆိုင်အတွင်း၌ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ဆူညံသွားရတော့၏။

ဝုဖ်ဂန်းက ဤကဲ့သို့သော အောက်တန်းကျသည့် လုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ သူသည် လူမိုက်များကို တမင် ငှားရမ်း၍ စားပွဲထိုးမလေးကို နှောင့်ယှက်ခိုင်းပြီး၊ သူက သူရဲကောင်းအဖြစ် ဝင်ရောက် ကယ်တင်သူ ဟန်ဆောင်သည် ဆိုပါလား။

ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ် ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသတရားတို့မှာ ဝုဖ်ဂန်းအပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းက သူ့အား ရွံရှာမုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြတော့၏။

ဝုဖ်ဂန်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဆိုဖီ၏ မျက်နှာထားသည်လည်း ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားရ၏။ သူမသည် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဝုဖ်ဂန်း၏ အနီးမှ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်လေသည်။

ဝုဖ်ဂန်း၏ ဘေးနားရှိ သူဌေးသားများသာလျှင် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။ ဝုဖ်ဂန်းသည် မိန်းကလေးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်ကျမှ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိရှိထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ဤအညတရ ကောင်သည် သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းကို တမင်သက်သက် မတရား စွပ်စွဲနေခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

"သူ့စကားတွေကို မယုံကြပါနဲ့။ သူ လူတိုင်းကို လိမ်ညာနေတာပါ။ ဝုဖ်ဂန်းက အဲဒီ လူမိုက်တွေကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး"

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး"

"ငါတို့တွေ ခုနက ဝိုင်သောက်နေတုန်း ဒီအဖြစ်အပျက်ကို တွေ့လိုက်လို့ သခင်လေးက ဝင်ကူညီပေးခဲ့တာပါ"

ဝုဖ်ဂန်းသည် ဒေါသကြောင့်ပင် ရယ်မောမိလိုက်လေသည်။

"ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ သက်သေခံပေးနိုင်တယ်။ ငါ ဒေးဗစ်တို့ အဖွဲ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို၊ ဒီက စားပွဲထိုးမလေးကို အနိုင်ကျင့်ဖို့လည်း ဘယ်တုန်းကမှ မခိုင်းခဲ့ဘူး"

"ငါက ဖော့ခ်စီးတီးရဲ့ အထက်တန်းလွှာ သခင်လေး တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဖို့ ငါ့မှာ စိတ်ကူးမရှိဘူး။ မင်းတို့ မယုံရင် ဒေးဗစ်တို့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး ရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်"

အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားရ၏။

"ဒေးဗစ်ဆိုတာ မင်းရဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက်ပဲလေ။ သူက မင်းခိုင်းတာပါလို့ ဝန်ခံပါ့မလား"

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်က ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုပမာ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားရပြန်၏။ အားလုံးက ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ စကားကို ထောက်ခံနေကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

ဝုဖ်ဂန်း တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားရတော့၏။

"ခွေးကောင်။ မင်းက ငါ့ကို တမင် မတရား စွပ်စွဲပြီး ဒီက သာမန်လူတွေကို ငါနဲ့ ရန်တိုက်ပေးနေတာပဲ"

"တောက်... မင်းကို ငါ သတ်မယ်"

ဝုဖ်ဂန်းသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို နောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။ တဆက်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ သူဌေးသား အုပ်စုမှာလည်း ဗိုက်ဆာနေသော ဝံပုလွေများပမာ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်ဆီသို့ ပြိုင်တူ ခုန်ပျံတိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့၏။

ဘေးပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာမူ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းကြက်ခွပ်များပမာ ဘေးသို့ အသီးသီး ဖယ်ရှားပေးလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် ရန်ပွဲကြားတွင် မတော်တဆ ထိခိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘေးကင်းသော နေရာမှနေ၍ နောက်ထပ် ဖြစ်ပျက်မည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။

"မင်း ဒီနေ့တော့ လွတ်လမ်းမရှိတော့ဘူး။ ယေရှုခရစ်တော် ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာရင်တောင် မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝုဖ်ဂန်းသည် လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ဒေါသတကြီး ကြွေးကြော်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေပြီး သွားများကိုလည်း တင်းတင်းကြိတ်ထားလေတော့သတည်း။