စုန့်ကျိုးရှိ နတ်ဆိုး

လူသူမဲ့ကာ ခြောက်ကပ်နေသော မြို့အတွင်းရှိ လမ်းမများသည် ထူးဆန်းစွာ ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

စုတ်ပြတ် ကြေမွနေသော လူသားအသားစများနှင့် ကလီစာများသည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေပြီး၊ ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းသော အနံ့ဆိုးများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ပြန့်ကျဲနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်သလို၊ အနံ့မရသကဲ့သို့ ထုံထိုင်းစွာပင် ရွှံ့ဗွက်များကို ကျော်နင်းသွားကြပြီး၊ ဖတ်ဖတ် ဟူသော အသံများကို ထွက်ပေါ်စေလေသည်။

သူတို့သည် စွန့်ပစ်ခံရသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

နန်ယွဲ့မြို့သည် ပြည်နယ်တစ်ခု၏ပင်မမြို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ မဟာချန်မင်းဆက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်တော့သလို၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန ၏ ကာကွယ်မှုကိုလည်း မရရှိတော့ပေ။

ကြက်သွေးနီမျက်လုံးနတ်သခင်၏ လက်အောက်ခံ ကျားသစ်နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီး၊ စုတ်ပြတ်နေသော သံချပ်ကာနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအို၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ကာ၊ မျက်လုံးပြူးနေသော သူ၏ဦးခေါင်းကို အိမ်တော် ပင်မအဝင်ဝရှိ လှံရှည်တစ်ချောင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍၊နန်ယွဲ့မြို့တွင် နတ်ဆိုးသခင် တစ်ပါး အပိုတိုးလာခဲ့လေ၏။

ကြက်သွေးနီမျက်လုံးနတ်သခင်၏ မြင့်မြတ်သော အမည်နာမကို နေ့ရောညပါ ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် သုံးရက်တစ်ခါ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက် ဝတ်ပြုခြင်းသည်သာလျှင် တစ်ခုတည်းသော အသက်ရှင်သန်နည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟုတ်သေးပေသည်။ ရွတ်ဆိုနေစဉ်မှာလည်း စားသောက်ပွဲအတွက် ရွေးချယ်မခံရပါစေနှင့်ဟု ထပ်ဆောင်း ဆုတောင်းရပေဦးမည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်တွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စားသောက်ပွဲများ ကျင်းပလေ့ရှိသည့် အကျင့်တစ်ခု ရှိလေ၏။

စားသောက်ပွဲသို့ တက်ရောက်သူများသည် အထက်တန်းစား မိသားစုများနှင့် ဂိုဏ်းများမှ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူများ အဖြစ်မှ သူတို့ကဲ့သို့သော သာမန်လူများအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့လေသည်။

အိမ်တော်၏ခေါင်မိုးများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခွာဖယ်ရှားထားပြီး၊အစည်းအဝေး ခန်းမအား စားသောက်ခန်းမ အဖြစ် ပြောင်းလဲထားလေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် ကြည်လင်တောက်ပနေသော်လည်း ဗလာကျင်းနေလေ၏။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ လူနှစ်ယောက်က သူ့ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြနေကြလေသည်။

အကယ်၍ ဝိဇ္ဇာများ အမှန်တကယ် ရှိခဲ့လျှင်၊ အဘယ်ကြောင့် အပြစ်ပေးခြင်း မပြုကြပါသနည်း။

ထိုလူ၏လက်များ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားပြီး၊ သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသော အမွှေးတိုင်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားလေ၏။ ရုန်းကန်ခြင်း သို့မဟုတ် သက်ညှာရန် တောင်းပန်ခြင်း မပြုဘဲ၊ သူ၏ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး၊ လူနှစ်ယောက်၏ တွဲထူခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ကျားသစ်နတ်ဆိုးသည် သူ့ရှေ့ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော စားပွဲကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက်၊ ဘေးတစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"..."

နယ်မြေတစ်ခု၏သာမန်ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးထားသရွေ့၊ ဟင်းကောင်း စားသောက်ဖွယ်ရာ အမျိုးမျိုးကို စိတ်ကြိုက် သုံးဆောင်နိုင်ပေသည်။

ထိုလူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် လျောကျသွားပြီးနောက်၊ လှံရှည်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ခေါင်းပြတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယခုအခါ ခြောက်သွေ့တွန့်လိမ်နေသော အရေပြားတစ်လွှာသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ဘေးတွင် ရွေးချယ်ခံရသော အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ မီးဖိုချောင်သို့ အခေါ်ဆောင်ခံရစဉ်မှာပင်၊ သူသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရန် မနေနိုင် ဖြစ်နေမိလေသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး အိမ်တော်။

"နတ်ဘုရားက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်တဲ့လား"

သူ့ကိုမြို့ထဲတွင် အထင်ရှားဆုံး ခြံဝင်းကြီးဆီသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။

လူအများအပြား သယ်ဆောင်ရသော သစ်သားဗန်းကြီးများကို ကျယ်ဝန်းသော စားပွဲများပေါ်တွင် ဆက်တိုက် တင်ထားလေ၏။

ပြုတ်ထားသော၊ ကင်ထားသော၊ ချက်ပြုတ်ထားသော၊ ကြော်ထားသော ဟင်းပွဲများ အစုံအလင် ရှိနေလေသည်။ ယနေ့သည် စားသောက်ပွဲ အသေးစား ဖြစ်သဖြင့်၊ ဟင်းပွဲ ၃၆ မျိုး လိုအပ်လေသည်။

အရပ် ၈ ပေခန့်ရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် စားပွဲထိပ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ကျောပြင်သည် မျှော်စင်ကဲ့သို့ မြင့်မားကာ၊ နူးညံ့ချောမွေ့သော ပိုးထည် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။

သူ့အတွက် အထူးချုပ်လုပ်ထားသော ကျယ်ပြန့်သည့် ဝတ်ရုံရှည်သည်ပင် သူ၏ ကြွက်သားများကြောင့် ဖောင်းပွနေပြီး၊ ပေါက်ထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

သာမန် လူသားသက်သက်ဖြင့် သူ၏ အစာစားချင်စိတ်ကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ပေ။

မဲနှိုက်ရွေးချယ်ခံရခြင်းကို ကံဆိုးခြင်းဟုသာ အပြစ်တင်နိုင်သည်၊ သို့တည်းမဟုတ် နတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ရာတွင် စေတနာမလုံလောက်ခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။

"ပင်မ ဟင်းပွဲက ဘယ်မှာလဲ"

ဤသည်မှာ လုံ့လဝီရိယရှိသော နတ်ဆိုးသခင်အတွက် နတ်ဘုရားပေးသနားသော ဆုလာဘ် ဖြစ်ပေသည်။ စားသောက်ပွဲ တက်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခံရခြင်းနှင့် ပန်းကန်ပြားပေါ်မှ အရသာရှိသော အစားအစာ ဖြစ်လာရခြင်းသည် ကာကွယ်စောင့်ရှောက် ခံထားရသူများ ဖြစ်သည့် သူတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပင်။

ဖာထေးထားသော အစုတ်အပြဲ အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်လှီသော အမျိုးသား တစ်ဦးသည် လမ်းပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့လျှောက်သွားနေစဉ်၊ ရုတ်တရက် လူနှစ်ဦး၏တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

နတ်ဘုရားလက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးတစ်ဦး အနေဖြင့်၊ သဘာဝကျကျပင် သူသည် ထိုနတ်ဆိုးများကဲ့သို့ စည်းကမ်းမဲ့၍ မရတော့ပေ။

ကျားသစ်နတ်ဆိုးသည် စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖဝါးများကို ဖြန့်တင်ထားလိုက်လေ၏။ ဟင်းပွဲများ အားလုံး စုံလင်သည်အထိ သူ တူကို ထိမည် မဟုတ်ပေ။

စားသောက်ပွဲ အသေးစား အတွက်ပင်လျှင်၊ ကျောက်စိမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆေးဖက်ဝင် ရတနာကို စီစဉ်ထားရပေမည်။

"တခြားမြို့တွေက ဒီနေ့ ပို့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်ရတော့မယ်။ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"

အနီးအနားတွင် အစေခံ လုပ်နေသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ်အမျိုးသားမှာ တစ်ချိန်က ကျော်ကြားသော ဂိုဏ်းကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးလေ၏။ ယခု

အချိန်တွင် သူသည် သူ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြယ်သီးဖြုတ်လိုက်ရာ၊ သန့်ရှင်းသော ရိုးရိုးအဝတ်အစား တစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

သူသည် ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး၊ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"မြန်မြန်လုပ်"

ကျားသစ်နတ်ဆိုး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး၊ တိုးညှင်းစွာ တိုက်တွန်းလိုက်လေ၏။

"..."

လူလတ်ပိုင်း ကျွမ်းကျင်သူ၏ ခြေလှမ်းများ အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားလေသည်။ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော သူ၏ လက်ဖဝါးများသည် လက်သီးဆုပ်ချင်သော်လည်း၊ တစ်ချိန်က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး ယုံကြည်မှု ပြည့်ဝခဲ့သော လက်သီးသိုင်းကွက်များကို မည်သို့ အသုံးပြုရမှန်း သူ မေ့လျော့နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

မြို့တော်ကျဆုံးသော နေ့ကတည်းက၊ သတ္တိရှိသူ အားလုံး သေဆုံးကုန်ကြပြီ။

ကျန်ရှိသူ အားလုံးမှာ တွန့်ဆုတ်တတ်သော လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူ လှည့်ပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ကာ၊ ပိုမို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ သေဆုံးသွားနိုင်သော်လည်း၊ ထိုဂုဏ်သိက္ခာ၏ တန်ဖိုးမှာ သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ မရေရာသော အသက်အန္တရာယ်များ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ရေနွေးနွေးထဲတွင် ပြုတ်ထားသော ဖားများကဲ့သို့ပင်၊ ခုန်ထွက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

လူလတ်ပိုင်း ကျွမ်းကျင်သူသည် ခြေလှမ်းများကို ပြန်စလိုက်ပြီး၊ စားသောက်ခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စိတ်ကူးယဉ် အာရုံလား၊ အစစ်လား မသိသော်လည်း၊ ဆေဘာဓားရှည်တစ်လက် သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာလေ၏။

ကောင်းကင်ယံတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တွဲလောင်းကျနေလေသည်။

သွယ်လျသောဓားကိုယ်ထည်တွင် လွှသွားကဲ့သို့ အကြေးခွံ ပုံစံများ ရှိပြီး၊ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေကာ၊ အနက်ရောင် မြူခိုးများ ယစ်ဝဲနေလေသည်။

"..."

လူလတ်ပိုင်း ကျွမ်းကျင်သူသည် ရုတ်တရက် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး၊ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်သွားကာ ဒူးထောက် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေ၏။

ကျားသစ်နတ်ဆိုး သတိထားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ သူသည် အတင်းအကျပ် အားယူကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ဆေဘာဓားတစ်လက်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုင်ထားရမည်... စစ်သူကြီး ရောက်လာလေပြီ။

ကျန်ရှိသော စီရင်စု လေးခုကို ကာကွယ်ရန် အင်အား မရှိတော့သော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှုစွမ်းအား၏ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရှိတော့ပေ။

"ဟင်း။"

ကျားသစ်နတ်ဆိုး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဇိမ်ခံ ဝတ်ရုံရှည်သည် ဖောင်းပွလာသော ကြွက်သားများကြောင့် ရုတ်တရက် ဆုတ်ပြဲသွားပြီး၊ ဘေးနားရှိ လက်နက်ကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

ယုတ္တိရှိစွာ ပြောရလျှင်၊ သိုင်းဝိဇ္ဇာတစ်ပါးသည် အမြုတေစုစည်းနယ်ပယ် နတ်ဆိုးသခင် တစ်ကောင်အပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအား ရှိသော်လည်း၊ စီရင်စု လေးခုကို ဆုံးရှုံးထားရသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦး နှင့်၊ အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှုစွမ်းအား၏ အကူအညီလည်း မပါရှိသဖြင့်၊ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်လောက်တော့ သူ ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ မင်းရဲ့ စုန့်ကျိုးကို မလိုချင်တော့ဘူးလား"

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ၊ ကျားသစ်နတ်ဆိုး ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်လေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ လေထဲရှိ ဆေဘာဓားရှည်သည်လည်း တည့်မတ်စွာ ထိုးဆင်းလာလေသည်။

မည်သည့် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါမျှ မရှိပေ။

ကျားသစ်နတ်ဆိုး သူ၏ လက်နက်ကို မမြှောက်နိုင်ခင်မှာပင်၊ ဆေဘာဓားရှည်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို ဖောက်ဝင်သွားပြီး၊ မေးစေ့အောက်မှ ပြန်ထွက်လာကာ၊ သူ၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းကို စားပွဲပေါ်ရှိ တစ်ခုတည်းသော နေရာလွတ်တွင် မြဲမြံစွာစိုက်ချလိုက်လေသည်။

စွမ်းအားကြီးမားသော အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှုစွမ်းအား တစ်ခု သူ၏ ဦးခေါင်းခွံထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

ကျားသစ်နတ်ဆိုး၏လည်ချောင်းထဲမှ ဂလုဂလု မြည်သံများ၊ မပီသသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းနှင့် နားများမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး၊ စဉ့်တီတုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့၊ ခန္ဓာကိုယ်သာ ခေါင်းပြတ်သွားသည့်‌မြွေအတိုင်း ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ တုန်ခါနေလေသည်။

ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်အင်္ဂါများ ပြည့်နှက်နေသည့် စားသောက်ပွဲကြီး အလယ်တွင်၊ ပင်မ ဟင်းပွဲကြီး နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ... မြို့တံခါး အပြင်ဘက်တွင်။

ကျန်းရွှမ်သည် သခင်ကြီးရှန်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေစဉ်၊ ခါးကြားရှိ ဆောဓားရှည်သည် ဓားအိမ်ထဲမှ ရွှမ်းခနဲ ထွက်သွားပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ယင်ဝိညာဉ်ကို အမှန်တကယ် တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြောင်း သဘောပေါက်ရန်အတွက် သူ အသက်တစ်ရှိုက်စာမျှ အချိန်ယူလိုက်ရလေ၏။

မဟုတ်ဘူး၊သူကိုယ့်ကိုယ်ကို အဲဒီလောက်တောင် ယုံကြည်တာလား။

ကျန်းရွှမ် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး၊ မြင်းပေါ်မှချက်ချင်းခုန်ဆင်းကာ တစ်ဖက်လူ၏ ဘေးတွင် တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ရပ်နေလိုက်လေ၏။

သူ့ခြေထောက်ကို မငြိမ်နိုင်သေးခင်မှာပင်။

အလင်းတန်း တစ်ခုကောင်းကင်ယံတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ကြီးမားသော ပုံရိပ်တစ်ခု လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာလေသည်။

အလင်းတန်းသည် ချွင်ခနဲ အသံမြည်လျက် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ကြီးမားသောပုံရိပ် မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင်၊ ရှန်းယီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ဝေ့ယမ်းကာ ၎င်းကို ခါးကြားရှိ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့"

ရှန်းယီ ဇက်ကြိုးကို ဆွဲပြီး မြို့ထဲသို့ မြင်းစီးဝင်သွားလေ၏။

သူသည် ချင်းဟွာထိန်းချုပ်ထားသော သူပိုင်ဆိုင်သည့် ယင်ဝိညာဉ်သည် နတ်ဆိုးသက်တမ်းကို အမှန်တကယ် ရရှိနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်လိုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

【အမြုတေစုစည်းခြင်းအဆင့် ကျားသစ်နတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်၊ စုစုပေါင်း သက်တမ်း ၈၇၀၀ နှစ်၊ လက်ကျန် သက်တမ်း ၂၉၀၀ နှစ်၊ စုပ်ယူခြင်း ပြီးဆုံး】

"..."

ကျန်းရွှမ် နတ်ဆိုးမြင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ နတ်ဆိုးမြင်းကကျန်းရွှမ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

ယင်ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်မှထွက်ခွာခြင်းသည် စစ်မှန်သော သိုင်းဝိဇ္ဇာတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။

ဤအချက်သည် ဝူသိုင်းဘုံကျောင်း တပည့်တစ်ဦး၏ အထောက်အထားနှင့်လည်း ကိုက်ညီမှု ရှိပေသည်။

ပြဿနာမှာ သူ သိုင်းဝိဇ္ဇာများကို မမြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်ပေ။ အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှုစွမ်းအား မပါဘဲ၊ မည်သို့ ဤမျှ ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရသနည်း။

သခင်ကြီးရှန်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ဆေဘာဓားရှည် ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်ထိ၊ အချိန် အသက်ရှူနှုန်း ၆၀ ထက် မပိုခဲ့ပေ။

သွားလာချိန်ကို ဖယ်လိုက်လျှင်၊ ကျားသစ်နတ်ဆိုးသည် တိုက်ကွက် တစ်ကွက်မျှပင် မခံလိုက်ရဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

"သခင်ကြီးရှန်း၊ ကျုပ်ကို စောင့်ပါဦး"

အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက်၊ တစ်ဖက်လူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရွှမ် တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ မြင်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်၍ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေ၏။