တောင်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းခြင်း

​တတိယတောင်...

​ထန်ထျန်းက မုဆိုးတစ်ဦးကို လက်စသတ်ပြီးနောက် အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

စမ်းသပ်ပွဲ စတင်ခဲ့သည်မှာ နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ တက်လှမ်းသူအချို့က တတိယတောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

​သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မုဆိုးများနှင့် တက်လှမ်းသူများကြား တိုက်ပွဲအချို့ကို တွေ့ရသည်။

အချို့မှာ အပြတ်အသတ် ခြေမှုန်းခံရပြီး တတိယတောင်၏ "အသက်" ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရသည်။

အချို့မှာမူ လက်ရည်တူ တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် မုဆိုးက အချိန်ကုန်မခံတော့ဘဲ လက်လျှော့သွားသည်လည်း ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် အချို့သော တက်လှမ်းသူများမှာ အသက်ကို ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်ကြသည်။

​အချို့သော သူများမှာမူ ပုန်းကွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ် ၌ ကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့် မုဆိုးများ မတွေ့အောင် တိတ်တဆိတ် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ရှေ့တိုးနေကြသည်။

လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ အသက်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်းပင်။

​"တကယ် မလွယ်ပါလား"

​"ဆေးလုံး အနည်းငယ်အတွက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ သတိ တွေကို အပြည့်အဝ လှုပ်နှိုးနိုင်တာပဲ"

ထန်ထျန်းက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​တကယ်တော့ ထျန်းဖူနန်းတော်မှ မုဆိုးများကို ကြည့်ပြီးနောက် တက်လှမ်းသူများနှင့် မုဆိုးများကြား ခြားနားချက်မှာ အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် ကြီးမားခြင်း မရှိကြောင်း ထန်ထျန်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ခြုံငုံသုံးသပ်ရလျှင် မုဆိုးအုပ်စုက ပထမအဆင့် တက်လှမ်းသူများထက် အနည်းငယ်သာ ပိုသန်မာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ကွာခြားရခြင်းမှာ အရင်းအမြစ်နှင့် ကျင့်ကြံမှု ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

​တက်လှမ်းသူများ အမြင်တွင် ရှန့်ထန်း ဆေးလုံး မှာ နတ်ဆေးလုံး ကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း မုဆိုးများအတွက်မူ ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံမှု ပစ္စည်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ထိုအရာများကို မြင်တွေ့နေကြ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တောင်အချို့ကို ရှင်းပြီး တက်လှမ်းသူအားလုံးအတွက် အကျိုးခံစားခွင့် ဖန်တီးပေးရန်မှာ ပို၍ လိုအပ်သည်ဟု ထန်ထျန်း ယူဆလိုက်သည်။

​"တက်လှမ်းသူတွေ မရောက်သေးတဲ့ တောင်တွေကိုပဲ ရှာရအောင်"

ထန်ထျန်း တွေးလိုက်သည်။

​သူက အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

တတိယတောင်မှ မထွက်ခွာမီ နောက်ဆုံး မုဆိုးတစ်ဦးနှင့် တွေ့သဖြင့် ထိုသူကို ပြိုင်ပွဲမှ ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် စတုတ္ထတောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

​အပြင်ဘက်တွင်မူ လောင်စူးက ထန်ထျန်းက တစ်ဖက်လူ သတိမထားမိခင်မှာပင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြိုင်ပွဲမှ ထုတ်ပယ်လိုက်သည်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင် သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ထုတ်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​"မင်းတို့ရဲ့ အစွဲ က ဒီလောက်အထိ အမြစ်တွယ်နေမှတော့ မျက်နှာ ဖြတ်ရိုက်ခံရမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေကြတော့"

သူတွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ဘာကြောင့် ဤမျှ မြန်မြန်သွားနေရသနည်း ဆိုသည်ကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကမ်းပါးအောက်ရှိ အခြားသော နေရာတစ်ခု...

​ဤနေရာက မုဆိုးများ စတင်ဝင်ရောက်ရာ နေရာဖြစ်သလို ရှုံးနိမ့်သွားသူများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကံဆိုးသူ မုဆိုး တစ်ဒါဇင်ခန့် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

​"ကျစ်... ကံဆိုးလိုက်တာ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို ကောင်မျိုးနဲ့ သွားတိုးရတာလဲ။"

" တက်လှမ်းခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့် တောင် ရှိတယ်၊ တက်လှမ်းသူ တစ်သောင်းထဲမှာ အဆင့် ၅ အတွင်း ချိတ်မယ့်သူပဲ"

တက်လှမ်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ရှိသော မုဆိုးတစ်ဦးက ညည်းတွားနေသည်။

​"မင်းကတော့ ကံကောင်းသေးတာပေါ့၊"

" ငါကမှ တကယ် ကံဆိုးတာ။ စဝင်ချင်းမှာတင် သန်မာ တဲ့ ကောင်နဲ့ တိုးတာ၊ တိုက်လို့ကို မနိုင်ဘူး။"

" သူ့ကို လက်လျှော့ပြီး တခြားတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တော့ အဆင့်က အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပဲ ရှိတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာနေတယ်။"

" အဆိုးဆုံးက သူက အရူးမလေးပဲ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်တိုက်နေတာ..."

နောက် မုဆိုးတစ်ဦးက ပြောသည်။

​ရှုံးနိမ့်သွားသော မုဆိုးများမှာ အများအားဖြင့် အစောပိုင်းအဆင့်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အားအနည်းဆုံး အုပ်စု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအထဲတွင် တက်လှမ်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ရှိသော မုဆိုးတစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာပျက်လျက် တစ်ဦးတည်း ဘေးထွက်ကာ တွေးတောနေသည်။

​ထိုစဉ် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြားမုဆိုးများမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။

​"စီနီယာအစ်ကိုဖုန်းလား"

​"စီနီယာအစ်ကိုတောင် ရှုံးသွားတာလား"

​မုဆိုးများမှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

အကြောင်းမှာ ဤ စီနီယာအစ်ကိုဖုန်းက အင်မော်တယ်တစ်ဝက် အဆင့် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူတို့အတွက် ဤစမ်းသပ်ပွဲမှာ ကံဆိုးသူများကို ရှာဖွေရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုအခါ သူပင် ရှုံးနိမ့်လာခဲ့ပြီ။

​"စီနီယာအစ်ကို... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ "

"ဘယ်သူက ဒီလောက် သန်မာနေလို့လဲ"

သူတို့ ဝိုင်းမေးကြသည်။

​သို့သော် စီနီယာအစ်ကိုဖုန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ငါ... ငါ မသိဘူး။ "

"တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မမြင်လိုက်ရဘူး၊ အဆောင်က တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားတာ။ "

"တစ်ဖက်လူရဲ့ ခွန်အားက ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်"

​အားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

သူ့ထက် သာလွန်သည်ဆိုလျှင် ဧကန်မုချ အစစ်အမှန်အင်မော်တယ် အဆင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တက်လှမ်းသူများထဲတွင် အင်မော်တယ် အဆင့်အထက် ရှိသူ ရှိနေသလား။

ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

​ထိုစဉ် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေသည့် အလယ်အလတ်အဆင့် မုဆိုးက ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။

"ကျွန်တော့် အခြေအနေလည်း စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ တူတူပါပဲ။"

" ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူ ထုတ်လိုက်လဲဆိုတာ လုံးဝ သတိမထားမိလိုက်ဘူး"

​အားလုံး ထပ်မံ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်သူက တစ်ကြိမ်ထက်မက လက်လှုပ်လိုက်ပြီ ဆိုသည့် သဘောပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် အလင်းတန်းများ ဆက်တိုက် လက်လာပြီး နောက်ထပ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် မုဆိုးတစ်ဦးပါ ပေါ်လာပြန်သည်။

.....

​ထန်ထျန်းက လမ်းတွင်တွေ့သည့် မုဆိုးအချို့ကို ရှင်းလင်းရင်း စတုတ္ထတောင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပဉ္စမတောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် မည်သည့် တက်လှမ်းသူကိုမျှ မတွေ့ရသေးပေ။

တက်လှမ်းသူများ၏ အမြန်နှုန်း ကို ခန့်မှန်းကြည့်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"အင်း... တော်လောက်ပြီ"

​သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ သူ့၏ စိတ်အာရုံကို အပြည့်အဝ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

ဧရာမ စိတ်အာရုံကြီးမှာ ပဉ္စမတောင်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်ပေါင်း ဒါဇင်အချို့ သူ၏ အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

​"မင်းတို့ကနေပဲ စရအောင်။ "

"တစ်ခါတလေမှာ ကံကောင်းတာကလည်း ခွန်အားရဲ့ စံနှုန်းတစ်ခုပဲ။"

" မင်းတို့ကို ဒီနေရာမှာ တာဝန်ချထားမိတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ကံတရားကိုပဲ အပြစ်တင်ကြတော့"

​ထန်ထျန်းက အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူက မုဆိုးတစ်ဦး၏ နောက်၌ ပေါ်လာပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုသူကို တောင်အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်သည်။

.....

​အပြင်ဘက်တွင် လောင်စူးက ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်များ ကြုတ်နေမိသည်။

ထန်ထျန်းနှင့် မူမုကျင်း တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ သူက ထန်ထျန်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ဒုတိယ၊ တတိယနှင့် စတုတ္ထတောင်များကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး ပဉ္စမတောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

​လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထန်ထျန်းက မုဆိုးအတော်များများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှင်းလင်းခဲ့သော်လည်း ပဉ္စမတောင်ထဲ ရောက်သောအခါ ထန်ထျန်းက ရပ်တန့်သွားသည်။

​"သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ"

လောင်စူး နားမလည် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အဖြေက ပေါ်ထွက်လာသည်။

​ထန်ထျန်း၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပဉ္စမတောင်အတွင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ကူးလူးပျံသန်းနေသည်။

သူက မည်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်သည်မသိ၊ မုဆိုးအားလုံး၏ တည်နေရာကို သိရှိနေပြီး ပေါ်လာတိုင်းတွင် တစ်ယောက်ကို တိတိကျကျ ပြိုင်ပွဲမှ ထုတ်ပယ်နေသည်။

တစ်ယောက်မှ လွတ်မသွားပေ။

​ပဉ္စမတောင်အတွင်းရှိ မုဆိုးအရေအတွက် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်နှင့်အမျှ လောင်စူး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အစားထိုးလာသည်။

​"ဒီကောင်... တောင်တစ်ခုလုံးကို..."

​"အကုန် ရှင်းထုတ်ပစ်တော့မှာပဲ"

လောင်စူးက စိတ်ထဲမှ ကြွေးကြော်လိုက်တော့သည်။