အခန်း (၅၀၅-၅၀၆)

အပိုင်း ၅၀၅ - ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တရားမျှတမှုက ဘယ်မှာလဲ

ဘုန်း

တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်အတွင်း အုန်းနို့ရနံ့သင်းပျံ့သော ဖြူဖွေးသန့်စင်သည့် နတ်ဆေးရည်များသည် ပြင်းထန်စွာ လှိမ့်တက်လာပြီး အယောက် ၁၀၀ လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လူတိုင်းသည် ထိုလှိုင်းတံပိုးများ အကြားတွင် ပိတ်မိပြီး ယိမ်းယိုင်နေကြသည်။ မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်မှိတ်ထားရင်း သူတို့မြင်နေရသည်မှာ လွင့်ပျံလာသော ကောင်းကင်မြူခိုးများ၊ ဖိတ်စင်လာသော နတ်အရည်များနှင့် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့များသာ ဖြစ်သည်။

"ရာစုနှစ်များစွာ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံ ကျင့်ကြံပြီး နောက်ဆုံးတော့ ငါ မဟာတာအိုရဲ့ အမှတ်အသားကို ရရှိခဲ့ပြီ"

ဆိုးရွားသော အန္တရာယ် ရောက်လာတော့မည်ကို သတိမထားမိသော တက်လှမ်းလာသူများသည် ရေကန်ထဲတွင် ရေချိုးသန့်စင်နေကြသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် သူတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး ကောင်းကင်နန်းတော်၏ အင်မော်တယ်များ ဖြစ်လာစေမည့် အမှတ်အသားကို ရိုသေလေးစားစွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ခြေတစ်လှမ်းတည်းနှင့် သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းကာ စိတ်ဝိညာဉ်များ အကန့်အသတ်မရှိ မြင့်တက်လာကြသည်။

"ဒီကိုလာ"

ယွမ်ရှောင်သည် လန်ရီကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး နတ်ဆေးရည် လှိုင်းလုံးများကြားတွင် အတူတူ မျောပါနေကြသည်။ ရုတ်တရက် နဖူးအလယ်ရှိ ဝိညာဉ်မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူ ခဏစောင့်ကြည့်သော်လည်း မူမမှန်သည့် အဖြစ်အပျက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ဤ နတ်ဆေးရည်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အားဖြည့်ဆေး ဖြစ်ကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သန့်စင်ပေးပြီး သွေးကြောများသို့ စီးဝင်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်တွင် စုစည်းသွားသည်။

"အညစ်အကြေးများကို သန့်စင်စေ၊ ကောင်းကင်တံခါးဝသို့ တက်လှမ်းစေ"

လေးနက်သည့် ကြေညာသံများ ပတ်လည်တွင် ဟိန်းထွက်လာသည်။ တက်လှမ်းလာသူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ကြပြီး အသက်အောင့်ကာ အာရုံစူးစိုက်လျက် နတ်ဆေးရည်ကို လမ်းကြောင်းလွှဲပြီး ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်လိုက်ကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် စွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အညစ်အကြေးများကို စွန့်ထုတ်ကာ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။ ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ချင်းရွှမ်နှင့် မိုတောက်ယွမ်တို့၏ မျက်နှာတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

"ဒီ နတ်ဆေးရည်က အစစ်ပဲ၊ မဟာတာအို အမှတ်အသားကလည်း အစစ်ပဲ"

ယွမ်ရှောင်သည် ဝိညာဉ်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ပြီး ကောက်ချက်ချလိုက်ကာ တက်လှမ်းလာသူများ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းနေရကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသည်။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများ ခိုင်မာလာသည်နှင့်အမျှ မဟာတာအို စွမ်းအားများကို ပိုမိုချောမွေ့စွာ စုပ်ယူလာနိုင်ကြသည်။

"အထင်လွဲခဲ့တာများလား"

လန်ရီက မေးသည်။

"ပြောရခက်တယ်"

သူသည် နတ်ဆေးရည်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းကို မရပ်တန့်လိုက်ပေ။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် မဟာတာအို ကောင်းကင်ဘုံနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေရန် ကူညီပေးလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်တွင် အမှတ်အသားအသစ်တစ်ခု ပုံဖော်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ ၎င်းသည် ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေကြီးနှင့် သူ့ကို ပိုမို နီးကပ်သွားစေသော သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ အမှတ်အသားကလည်း ပေါ်လာပြီလား"

"အင်း"

"ဒါက အံ့သြစရာပဲ။ ဒီအမှတ်အသားနဲ့ဆိုရင် အင်မော်တယ်တွေက ငါတို့ကို ကောင်းကင် ရွှေပလ္လင်တော်ဆီ ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ရဲ့ လမ်းခရီးက အတားအဆီးမရှိ ဖြောင့်ဖြူးတော့မယ်"

ချင်းရွှမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ သေမျိုးလောကတွေ ကယ်တင်ခံရတော့မယ်"

မိုတောက်ယွမ်သည် တက်လှမ်းခြင်း ရေကန် စတင်လည်ပတ်မည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း မျက်လုံးများ နီရဲလျက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ ကျိန်းသေ မှားနေပြီ"

ယွမ်ရှောင်သည် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်ပတ်လည်တွင် နက်ရှိုင်းသော အပေါက်ကြီးများ ပွင့်ဟလာပြီး အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ပန်းထွက်လာကာ စီးဝင်လာ၍ ခဏအတွင်းမှာပင် ရေကန်တစ်ခုလုံး မည်းနက်သွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ရှိနေသော တက်လှမ်းလာသူများသည် ကြက်သေသေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

"တရားသူကြီးလုကို ဝါးမျိုသွားတဲ့ ဂူပိုးကောင်တွေပဲ"

ယွမ်ရှောင်၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားသည်။

လက်မအရွယ်အစားရှိသော အမည်းရောင် ပိုးကောင်များသည် ခေါင်းနှင့်အမြီး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကြမ်းတမ်းသော ပါးစပ်များ ရှိကာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် စုပြုံပြီး ဆိုးရွားသော တကျီကျီအသံများ ပြုလုပ်နေကြသဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျောချမ်းသွားစေရန် လုံလောက်သည်။

ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ အရေအတွက် ဖြစ်ကာ သန်းပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေသည်။

ပိတ်လှောင်ထားသော ဤနေရာတွင် ပိုးကောင်များသည် ပင်လယ်ကြီးသဖွယ် စုပုံလာပြီး လူသားအနံ့ ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် ငတ်မွတ်နေသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ တစ်ကောင်ပေါ် တစ်ကောင်ကျော်တက်ကာ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာကြသည်။

"အားလုံး ဝေစုရစေရမယ်၊ ငါ့အချစ်ကလေးတို့ရေ၊ ဖြည်းဖြည်းစားကြ"

အဘိုးအို၏ ရယ်မောသံသည် တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်၌ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကြောင်အမ်းနေသော တက်လှမ်းလာသူများကို စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူတို့သည် တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် တစ်သက်လုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲခံ ကျင့်ကြံခဲ့ရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ကို သန့်စင်ပြီးကာစ အချိန်၊ ကမ္ဘာတွင် သူတို့ အကြောက်ရဆုံးသော ပိုးကောင်များက ကောင်းကင်နန်းတော်၏ တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်ထဲတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားချေ။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

ချင်းရွှမ်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်တင်း၍ မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိသည်။ ဤအရာသည် သူ့ဘဝတွင် နားမလည်နိုင်ဆုံး မြင်ကွင်းဖြစ်ကာ အံ့ဩခြင်း၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းနှင့် ဗလာသက်သက် ခံစားချက်တို့က နှလုံးသားထဲ ပြည့်နှက်လာ၏။

"ပြေးကြ"

မိုတောက်ယွမ်၏ မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်လက်နက်တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဲဒီ နတ်ဆိုးက သေမျိုးလောကမှာ ဘယ်လိုလုပ် သောင်းကျန်းနေနိုင်တာလဲလို့ ငါ တွေးမိခဲ့တာ။ တကယ်တော့ မြင့်မြတ်လှတဲ့ ကောင်းကင်ရုံးတော်ကြီးက သူတို့ရဲ့ အဓိက အမာခံစခန်း ဖြစ်နေတာကိုး။ ဟား ဟား ဟား..."

ယွမ်ရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာ၍ ဒူးထောက်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တရားမျှတမှုက ဘယ်မှာလဲ။ မျှတမှုဆိုတာကရော ဘယ်မှာလဲ"

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အမည်းရောင် ဂူပိုးကောင် သန်းပေါင်းများစွာက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်အတွင်း အသားများကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်သံ၊ အရိုးများကို ဝါးချေသံများနှင့် နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သတ္တဝါအပေါင်း နေထိုင်ကြသော သေမျိုးလောကတွင် သူတို့သည် ကြိုးစားကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး တက်လှမ်းခြင်းကို အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြသည်။ တက်လှမ်းသည့်နေ့၊ အိပ်မက်များ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဤကဲ့သို့ ကြေကွဲဖွယ် ဇာတ်သိမ်းမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ မကြာသေးမီကမှ တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း ရည်မှန်းချက်ချင်း တူညီသော တက်လှမ်းလာသူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝါးမျိုစားသောက် ခံလိုက်ရကာ သူတို့၏ အသားများ၊ အရိုးများနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ပိုးကောင်များက အလုအယက် ကိုက်ဖြတ်ကြသည်။

ချင်းရွှမ်၊ မိုတောက်ယွမ် နှင့် ယွမ်ရီ၊ ဤမျှ စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် ကောင်းသော သေဆုံးခြင်းမျိုးကို ယွမ်ရှောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ကိုယ်တိုင်ပင် အနိုင်နိုင် အသက်လုနေရသောကြောင့် သူတို့ကို မကယ်နိုင်တော့ချေ။ သူက လန်ရီကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ထောင်စောင့် တံဆိပ်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ကာ အကာအကွယ် အလွှာများစွာဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထုပ်ပိုးထားလိုက်သည်။

အမည်းရောင် ဂူပိုးကောင်များသည် ခေါင်းကိုးလုံးနဂါး၏ သန့်စင်သော စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားရင်း အမည်းရောင် အငွေ့များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဝင်ဆောင့်မှုများက အကာအကွယ် ယူထားသော သူတို့ကို ထိုးနှက်နေသဖြင့် မူးဝေကာ မျက်စိပြာသွားစေသည်။ ဤပိုးကောင်များသည် သန်မာပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် စွမ်းအင်များကို ကုန်ဆုံးစေသည်။

"တောင့်ထားရမယ်"

ယွမ်ရှောင်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။

တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

"ဒီပိုးကောင်တွေ ဝဖြိုးလာစေဖို့အတွက် ငါတို့ကို နတ်ဆေးရည်နဲ့ အရင်ဆုံး ပြန်လည်နုပျိုအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ"

သူ တွေးလိုက်မိပြီး မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။

ရေကန်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

"ငါ့အချစ်ကလေးတို့၊ နောက်တစ်သုတ်ကို စောင့်ကြဦး"

အဘိုးအို၏ ရယ်သံကြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သက်ရှိအားလုံးကို ဝါးမျိုသည့် ဂူပိုးကောင် အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝှစ်ခနဲ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ယွမ်ရှောင်တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်၏ အောက်ခြေသို့ နစ်မြုပ်သွားလိုက်သောအခါ ဂူပိုးကောင်များ မစားချင်၍ ချန်ထားခဲ့သော အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်သည့် ပန်ကရိယ၊ ဦးနှောက် စသည်တို့ ရှိနေသည်။ ဤအရာများသည် တက်လှမ်းရန် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြသော သေမျိုးလောကသားများ၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော အရာများ ဖြစ်သည်။ သေမျိုးများသည် တက်လှမ်းခြင်းကို အစပြုခြင်းဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ၎င်းသည် နိဂုံးသာ ဖြစ်နေ၏။

"အကြွင်းအကျန်တွေကို မြန်မြန် စွန့်ပစ်လိုက်"

အဘိုးအိုက ယုတ်မာသော ရယ်သံဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဘုန်း

တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်ကြီး တစ်ခုလုံး မှောက်သွားပြီး ခပ်နောက်နောက် အရာများနှင့် သေဆုံးသူများ၏ အကြွင်းအကျန်များကို ဟင်းရည်အကျန်များကဲ့သို့ သွန်ချလိုက်သည်။

ယွမ်ရှောင်နှင့် လန်ရီတို့သည်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရည်များနှင့် ရောနှောကာ တိုက်ရိုက် စွန့်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ နောက်ထပ် တက်လှမ်းလာသူ တစ်သုတ်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြသဖြင့် ပိုက်ကွန်မှ လွတ်ထွက်သွားသော ငါးများကို အင်မော်တယ်များ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

သူတို့က ဖက်တွယ်ထားကြပြီး အနံ့ဆိုးရွားသော အရည်များကြားတွင် မည်းမှောင်ပြီး အနံ့ဆိုးလှသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကြီး သို့ ကောင်းကင်ရုံးတော်၏ ရေဆိုးမြောင်းအတွင်း ကျသွားသည်။

ဘုန်း

အလွန် ကြာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့မှ အလင်းရောင် ပေါ်လာသည်။

ယွမ်ရှောင်က ဟန်ချက်ထိန်းလိုက်ပြီး အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မိုးခြိမ်းသံပမာ ကျယ်လောင်သော မြင်းဟီသံကို ခပ်သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"

သူ စဉ်းစားနေစဉ် ရေမြောင်းအတိုင်း မသိရသော နေရာတစ်ခုသို့ မျောပါသွားလေသည်။

အခန်း ၅၀၆ - မင်းသမီးတစ်ပါး ကွယ်လွန်ခြင်း

ယွမ်ရှောင်၏ ကောင်းကင်နန်းတော် ခရီးစဉ်သည် မနိုးထနိုင်သေးသော အမှောင်ထု အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

လန်ရီ လက်ညှိုးထိုးပြရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်းဇောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသော အဆောက်အအုံကို တွေ့လိုက်ရ၍ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး လေးနက်သော အရှိန်အဝါရှိကာ နတ်မြင်းအုပ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အချို့မြင်းများမှာ နဂါးကဲ့သို့ အကြေးခွံများ ရှိပြီး အချို့မှာ ကျောဘက်တွင် အတောင်ပံများ ပေါက်နေကာ အချို့မှာမူ ထူးဆန်းစွာဖြင့် ခေါင်းသုံးလုံး ခြေခြောက်ချောင်း ပါရှိကြသည်။ ဤနတ်မြင်းများသည် ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကြကာ မျက်လုံးများ တောက်ပ၍ နိုးကြားတက်ကြွနေသည်။ သွေးမျိုးဆက် အားကောင်းပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ စစ်မှန်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။ နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှု မရှိဘဲ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မမြင့်မားကြသော်လည်း သန့်စင်သော မျိုးရိုးက ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစေပြီး မည်သည့် နတ်ဆိုးသားရဲထက်မဆို ပိုမို သန်မာပေလိမ့်မည်။

တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ယွမ်ရှောင်က နတ်မြင်းကောင်ရေ ထောင်ပေါင်းများစွာကို မြင်လိုက်ရသည့်အပြင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကြပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟီလိုက်ကာ အားလုံးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

အကြောင်းရင်းက ရှင်းနေပြီး သူသည် အစာခွက်များဘေးတွင် ရပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ကာ နတ်ဆေးရည်နှင့် လူသေအလောင်း အကြွင်းအကျန်များ ရောနှောထားသော ရေစီးကြောင်း တစ်ခုက မြင်းများရှေ့မှောက်ရှိ အစာခွက်များထဲသို့ စီးဝင်နေသည်။

"တက်လှမ်းလာသူတွေရဲ့ အသားကို ပိုးကောင်တွေ ကျွေးပြီး ကျန်တဲ့ ဟင်းရည်ကို မြင်းကျွေးတယ်ပေါ့။ ရက်စက်လိုက်တာ"

မက်မွန်အင်မော်တယ်၏ ရက်စက်မှုသည် စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်အောင် ဆိုးရွားသည်ဟု ယွမ်ရှောင် ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤအရာနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကလေးကစားစရာ သက်သက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ စာလုံးသုံးလုံး ရေးထွင်းထားသော အကြေးခွံ သံချပ်ကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် ကြီးမားသော တိုင်လုံးကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ် မြင်းဇောင်း

" ငါတို့က မဟာတာအို အမှတ်အသားကို သယ်ဆောင်ထားပေမဲ့ တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်ကနေ ထွက်ပြေးလာရတဲ့အတွက် သေမျိုးလောက နှောင်ကြိုးတွေကနေ မလွတ်မြောက်သေးဘူး"

ယွမ်ရှောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

" ဘာလုပ်ကြမလဲ"

လန်ရီ မေးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ် မြင်းဇောင်းတော်ကနေ ထွက်သွားနိုင်တာနဲ့ ငါတို့ လွတ်ပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ထွက်မလဲ"

"ခေါင်းတလားထဲ ဝင်"

ယွမ်ရှောင် အချိန်ဆွဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ကောင်းကင်နတ်မြင်းများသည် သူတို့ကို သတိထားမိသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ မြင်းဇောင်းများကို ဝင်ဆောင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မသေမျိုး တစ်ပါးပါးသာ သူတို့ကို မြင်သွားပြီး တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်မှ ထွက်ပြေးလာသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသွားလျှင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဆက်သွယ်ချက်များကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်တောက်မည် ဆိုပါက သူတို့၏ အထောက်အထားများကို ရယူရပေမည်။

သူမ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ယွမ်ရှောင်က ရှေးဟောင်း ကြေးခေါင်းတလားအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သောကြောင့် ကျဉ်းကျပ်သော အမှောင်ထုထဲတွင် လန်ရီသည် ယွင်ရှောင်ကို ဖက်ထားပြီး မွေးရာပါ ကြောက်စိတ်ကြောင့် အသံများ တုန်ရီနေသည်။

"ညီမတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

"ဟန်ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့။ ဒါ မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ"

ကြယ်ပြာ က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အမြဲတမ်း ဖက်ထားပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကျ ပုံစံလေးအတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ချန်ရီ ကတော့ ဘယ်တော့မှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လနီ ကလည်း ရယ်မောလျက် ဝင်ပြောသည်။

"ဘာကြီးလဲ"

သူမ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမှာ သိသာထင်ရှားလာသည်။

ရုတ်တရက် ရှေးဟောင်း ခေါင်းတလားကြီး တုန်ခါသွားပြီး နေရာလွတ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပုံရသည်။

"ဒါက ကောင်းကင်အုပ်စိုး ဓားသင်္ဘောထက် ဘယ်လိုလုပ် ပိုမြန်နေရတာလဲ"

သူမ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပုံမှန်ပါပဲ၊ ဒီခေါင်းတလားက ပိုက်ဆံ ပိုဖြုန်းထားတာကိုး"

ယွမ်ရှောင် တွေးတွေးဆဆ ပြောလိုက်ပြီး ကြယ်ပြာဘက် လှည့်ကာ မေးသည်။

"ဒါနဲ့ မင်း နယ်မြေဓာတ်လုံးကို သုံးတတ်လား"

"အဲဒီအရာက မဟာတာအိုရဲ့ စွမ်းအားရင်းမြစ်လေ၊ ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန် ကိုင်တွယ်ဖို့က သိပ်ပြီး ခက်လွန်းတယ်"

ကြယ်ပြာ ပြန်ဖြေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက် တစ်လျှောက်လုံး လန်ရီမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်း ကြေးနီခေါင်းတလားသည် လျင်မြန်စွာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ သူတို့ကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ပင်ပန်းလိုက်တာ"

ကြယ်ပြာက ညည်းညူပြီး အနားယူရန် ယွမ်ရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။

"ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

"ငါ သေချာတော့ မသိပေမဲ့ မဟာတာအိုနယ်မြေ အတွင်းမှာ ရှိနေတာတော့ သေချာတယ်"

သူသည် အကန့်အသတ်မရှိသော မီးပင်လယ်ကြီးအတွင်း ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရောင်စုံ ကောင်းကင်မြူခိုးများသည် ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားသော မီးလှိုင်းလုံးများနှင့် ရောနှောနေကာ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ မြူခိုး မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအောက် ရောက်နေသည်။ ၎င်းသာ မဟာတာအို ကောင်းကင်ဘုံ၏ အတွင်းပိုင်း ဖြစ်ခဲ့လျှင် ယင်နှင့်ယန် အဆင့်အောက် သေမျိုးအများစုသည် ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိပေ။

"နယ်မြေဓာတ်လုံးရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး အင်အားတွေက အမြဲတမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားတွေကို သယ်ဆောင်လာတတ်တယ်"

"ဟူး"

ယွမ်ရှောင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ဝိညာဉ်ပေါ်ရှိ မဟာတာအို အမှတ်အသားကို စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ ပြောသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ် ငါတို့က ဒေသခံတွေ ဖြစ်သွားပြီ။"

"ဒီကောင်းကင်ရုံးတော်က..."

လန်ရီ စကားစလိုက်သော်လည်း တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးမိလိုက်သောအခါ အကြည့်များတွင် အကန့်အသတ်မရှိသော ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။ ကပ်ဘေးလူဝင်စား တစ်ဦး ဖြစ်သော သူမ၏ တာဝန်ကို ယွင်ရှောင် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။ လက်ရှိ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်သော၊ မဟာတာအို အမှတ်အသားနှင့် ပတ်သက်နေသော တာဝန်သစ် တစ်ခုသည် နှလုံးသားထဲတွင် ရေးထိုးသွားပြီ ဖြစ်ကာ သေသည်အထိ မပြီးဆုံးနိုင်သော ကတိကဝတ် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဆောင်းရာသီ ဆိုတာ အေးစက်တဲ့ တစ်နေ့တည်းနဲ့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုသလို စိတ်ဓာတ်ကျစရာလည်း မလိုဘူး" ယွမ်ရှောင် ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ပါ။ ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လာတာ အပျော်ခရီးထွက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ စာရင်း ရှင်းဖို့ လာခဲ့တာ"

"ဟုတ်တယ်"

လန်ရီ၏ အတွေးများ အားကောင်းလာကာ ဤခရီးစဉ်သည် အမှန်တကယ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း သူတို့ကို မခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

"စကားမစပ်၊ ကောင်းကင်နန်းတော်မှာ နောက်ထပ်ကိုယ်ပွား တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ အဲဒီ ရှန်ရီဆိုတာက ပိုပြီး အစွမ်းထက်လောက်တယ်။ လျန်ရှီးက အတိုင်းအတာတွေကို ကျော်လွန်လာခဲ့ပြီ။ ဒီကိုယ်ပွား နှစ်ယောက်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

ယွမ်ရှောင်က အတွေးများ ရပ်တန့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဒေသခံ အဆင့်အတန်းကို အတည်ပြုဖို့နဲ့ မဟာတာအို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သိရဖို့ လူစုလူဝေး နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ လိုတယ်"

"ဟိုဘက်မှာ အသံကြားရသလိုပဲ"

သူမက တစ်ဖက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"သွားကြစို့"

သူတို့သည် ဓားပျံကို စီးနင်းကာ ထူထပ်များပြားသော မီးလှိုင်းလုံးများနှင့် ရောင်စုံမြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းသွားသည်။ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များကြားတွင် ရေပေါ်မြို့တော်ကြီး တစ်ခု၏ အဖျားပိုင်း စတင် ပေါ်ထွက်လာကာ ရေခဲတောင်ကြီး တစ်ခု၏ ထိပ်ဖျားလေး ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်ရသလောက် ကောင်းကင်တစ်ခွင် ရုန်းသင်္ကေတပေါင်း သန်းထောင်ချီ တလက်လက် တောက်ပနေပြီး မြို့တော်ကြီးသည် ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်မှ သားရဲကြီး တစ်ကောင် မီးလှိုင်းများနှင့် ကောင်းကင်မြူခိုးများအကြား ဖြတ်သန်း သွားလာနေသကဲ့သို့ ရှိ၍ ရှေးဦးအပျက်အစီးနယ်မြေထက် အဆ ၁၀၀ ခန့် ကြီးမားပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပပြီး ကျယ်ပြန့်လှကာ အဆောက်အအုံများ အထက်တွင် လျှပ်စီးကြောင်း သန်းပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားနေကြပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေသဖြင့် လျှပ်စီးဆံပင် ဖုံးလွှမ်းထားသော ဘီလူးကြီး၏ ခေါင်းနှင့် တူနေ၏။

"တကယ့်ကို ခမ်းနားထည်ဝါလွန်းတယ်"

ဤမြို့ကြီးအနား ကပ်လာသောအခါ သူလည်း အံ့ဩမှင်သက်သွားရသည်။

မြို့တံခါးဝတွင် ပေပေါင်း ရာချီ မြင့်မားသော စာလုံးကြီးများ ရေးထွင်းထားပြီး မိုးကြိုးဌာန၊ ကောင်းကင်ပျံသန်း မြို့တော် ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်အုပ်စိုး စံအိမ်သည် တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ပျံသန်း မြို့တော်သည် ကောင်းကင်ရုံးတော်၏ မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်ကာ နှစ်ခုစလုံးကို မိုးကြိုးဌာန ပိုင်ဆိုင်သည့်အတွက် အဆက်အစပ် တစ်ခုခု ရှိနိုင်ပေသည်။

"စမ်းကြည့်ရအောင်"

အကယ်၍ သူတို့သာ မြို့ထဲကို ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်နိုင်ခဲ့လျှင် ဒေသခံ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ လူငယ်စုံတွဲသည် ဓားပေါ်မှ ဆင်းသက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲ ရောနှောလိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ပျံသန်း မြို့တော်၏ တံခါးဝတွင် အစောင့်အကြပ်များ မရှိ၍ မကြာမီမှာပင် မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြကာ မိုးကြိုးဌာန ကောင်းကင်ပျံသန်း မြို့တော်၏ အစီအရင်များသည်လည်း သူတို့ကို ပစ်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

"ဒါဆို ငါတို့ တကယ် လွတ်လပ်သွားပြီ"

ယွမ်ရှောင်နှင့် လျန်ရှီး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး အခက်ခဲဆုံး အပိုင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် အဆင့်ဆင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့တော်ကြီး တစ်ခု ရှိနေကာ ကောင်းကင်မြူခိုးများ ရစ်သိုင်းပြီး အစီအရင်များ ယှက်နွှယ်ကာ ထူးဆန်းစွာ တောက်ပနေသည်။

အင်မော်တယ်များသည် ကိုယ့်ကိစ္စနှင့်ကိုယ် လေထဲတွင် သွားလာနေကြကာ တက်လှမ်းလာသူ မဟုတ်သော လူငယ်များ ရှိသော်လည်း ဘဝများသည် အတော်လေး သာယာပုံရသည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် အလင်းရောင်၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု၊ စနစ်ကျမှု၊ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် တရားဥပဒေ စိုးမိုးမှုများကို ထုတ်လွှတ်နေ၍ တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်တွင် ခံစားခဲ့ရသော ကျောချမ်းဖွယ် ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိပေ။ ဤကောင်းကင်ပျံသန်း မြို့တော်တွင် လျှို့ဝှက်ထောင့်ကွယ် နေရာဟူ၍ လုံးဝ မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"ဘယ်ဟာက ကောင်းကင်ရုံးတော် အစစ်လဲ။ တက်လှမ်းခြင်း ရေကန်က အဖြစ်အပျက်ကို သူတို့ကို တိုင်တန်းလို့ ရမလား"

လန်ရီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

"ငါတို့ လမ်းလျှောက်ကြည့်ပြီး နည်းနည်းလောက် နားစွင့်ကြည့်ရအောင်"

"ကောင်းပြီ"

သူတို့နှစ်ဦးက ကောင်းကင်နန်းတော်၏ မြို့တော်ထဲတွင် ချစ်သူစုံတွဲကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး ယွမ်ရှောင်၏ ရုပ်ရည်မှာ သန့်ပြန့်ချောမောသော်လည်း အသက်အရွယ်နှင့် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အရ သူတို့သည် သာမန်သာ ဖြစ်ပုံရသောကြောင့် ရံဖန်ရံခါ လူအများ အကြည့်ခံရသော်လည်း ထို့ထက် မပိုပေ။

ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးသည် စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုမို အေးချမ်းနေကာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးစ ပြုလာချိန်တွင် လမ်းမကြီးအပေါ်၌ ရုတ်တရက် ပွက်လောရိုက်သွားပြီး လူများစွာ အလုအယက် ပြေးလွှားနေကြကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကိုပင် ကြားနေရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

စုဝေးနေသော လူအုပ်အလယ်တွင် ရွှေဖြူရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလျက် နာကျင်ပူဆွေးနေပုံ ပေါက်သည်။

"စီရင်သူလျူ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး"

သူမ ပတ်လည်ရှိ အင်မော်တယ်များစွာက အရေးတကြီး မေးမြန်းနေကြသည်။

စီရင်သူလျူသည် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်နန်းတော် တရားရုံးချုပ်က နယ်ပယ်ဒေသအားလုံးကို တရားဝင် ဝမ်းနည်းကြောင်း အသိပေးအပ်ပါတယ်။ သတ္တမမြောက် မင်းသမီး ရှန်ရီသည် ယနေ့ ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကောင်းကင်ရုံးတော်တစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးရကြောင်း ကြေညာလိုက်ပါတယ်"