အခန်း (၁၇၄)

အခန်း။ ၁၇၄

ကျန်းနန်အားကစားရုံအတွင်း မြင်ကွင်းမှာ ငရဲခန်းတစ်ခုအလားပင်။

အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော သာမန်ဇွန်ဘီများသည် တစ်ကောင်နှင့်

တစ်ကောင် ပူးကပ်နေပြီး ဟိန်းဟောက်သံများမှာ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးသည့် ဤဇွန်ဘီများသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်များ ပိန်လှီခြောက်ကပ်ကာ အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်လာကြသည်။

အစာငတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အငြိုးတေးဖြင့် သွားဖြဲပြနေကြသည်။

ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေမှုကြောင့် အားကစားရုံတစ်ခုလုံး ပုပ်စော်နံသော အနံ့ဆိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ဤအသိစိတ်မဲ့ ဇွန်ဘီများသည် ၎င်းတို့၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် ကံကြမ္မာကို လုံးဝ မသိရှိကြပေ။

အားကစားရုံ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ လုချွမ်းထိန်းချုပ်ထားသော ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများက ဝန်းရံစောင့်ကြပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ဖိအားကြောင့် အတွင်းမှ သာမန်ဇွန်ဘီများမှာ တုန်ရင်နေကြပြီး အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန်ပင် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ အကယ်၍သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူသားတစ်ဦးဦးက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရလျှင် ကြောက်လန့်တကြား သတိလစ်သွားနိုင်လောက်သည်။

ဂျွတ်...

လျှပ်စီး ၁က အားကစားရုံ၏ တစ်ခုတည်းသော တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တာဖန်းက အသင့်လှီးဖြတ်ထားသော ဆင့်ကဲသားရဲသားတုံးကြီးများကို အားကစားရုံထဲသို့ အားဖြင့် ပစ်ထည့်လိုက်တော့သည်။

လတ်ဆတ်သော သွေးနံ့သည် ဇွန်ဘီများအတွက် သေစေနိုင်လောက်သော ဆွဲဆောင်မှုပင်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက လမ်းပေါ်တွင် လှည့်လည်နေသော ဤဇွန်ဘီများသည် လူသားအသားလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကို မရရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ယခု ရရှိလာသော သားရဲသားများသည် ၎င်းတို့၏ ကြမ်းကြုတ်သော ဗီဇကို ချက်ချင်းပင် နိုးကြွစေခဲ့သည်။

ငြိမ်သက်နေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ငါးကန်ထဲသို့ အစာပစ်ကျွေးလိုက်သည့် ရွှေငါးများအလား အသားတုံးများကို အလုအယက် ဝါးမြိုရန် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... ဒီနေ့ကစပြီး ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ ဇွန်ဘီမွေးမြူရေးစခန်းပဲ"

လုချွမ်းသည် အားကစားရုံအတွင်းရှိ တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။ ခေတ္တကြာပြီးနောက် ဤနေရာမှ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ မည်မျှထွက်ပေါ်လာမည်ကို သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်မျှော်နေတော့သည်။

ယခုအခါ သူ၏တာဝန်မှာ ပိုမိုကြီးလေးလာပြီဖြစ်သည်။ အစားအသောက်မက်သော သမီးလေး ချီချီကို ကျွေးမွေးရုံသာမက ဤဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကိုပါ ကျွေးမွေးရန် ဆင့်ကဲသားရဲများကို ပိုမိုအမဲလိုက်ရပေဦးမည်။

သန်မာလာဖို့ လမ်းကြောင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှပေသည်။

လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီယာဉ်တန်းသည် အဝါရောင်နဂါးမြို့ရှိ ငါးထပ်တိုက် အိုကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားစဉ်...

"ကျွမ်း... မြန်မြန်ကြည့်စမ်း ဟိုဇွန်ဘီအုပ်ကြီး နောက်တစ်ခါ လှုပ်ရှားပြန်ပြီ"

အဝါရောင်သန်းနေသော မျက်နှာနှင့် ပိန်လှီလှီ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ လုချွမ်း၏ ယာဉ်တန်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီဇွန်ဘီယာဉ်တန်းက ဘာလဲဆိုတာ တကယ်ကို စဉ်းစားလို့မရဘူး။ အဝါရောင်နဂါးမြို့ထဲကို ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေတာပဲ"

ကျွမ်းဟု အမည်ရသော ထိုသူမှာ အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ ဝန်းကျင်ရှိ အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ရှိတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအဖွဲ့ငယ်လေး၏ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သည်။

အဝါရောင်နဂါးမြို့သည် ခရီးသွားလုပ်ငန်းကို အခြေခံသည့် မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ရာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်တွင် နွေရာသီခရီးသွား ရာသီအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်ဖြစ်သည်။ ကျန်းကျွမ်းသည်လည်း ထိုစဉ်က ခရီးသွားအဖွဲ့တစ်ခုနှင့်အတူ ဤမြို့သို့ ရောက်ရှိနေစဉ် ကပ်ဘေးနှင့် ရုတ်တရက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ခရီးသွားဘတ်စ်ကားပေါ်၌ပင် ဧည့်လမ်းညွှန်မှာ ရုတ်တရက် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့တန်းမှ ခရီးသည်များကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံကိုက်ခဲတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းကျွမ်းမှာ ကားနောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသဖြင့် အတိုက်ခိုက်မခံရဘဲ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ကားပေါ်ရှိ မီးသတ်ဆေးဘူးဖြင့် ဇွန်ဘီဧည့်လမ်းညွှန်၏ ဦးခေါင်းကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားအောင် ရိုက်နှက်နှိမ်နင်းခဲ့သည်။

အခြားခရီးသည်များ ဇွန်ဘီအဖြစ် မပြောင်းလဲမီမှာပင် သူသည် ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ အားလုံးကို အပြင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နေရာတိုင်းတွင် ကားတိုက်မှုများနှင့် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပွားနေပြီး လမ်းပေါ်ရှိ လူအများမှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံကိုက်ခဲနေကြတော့သည်။

အေးချမ်းလှသော ခရီးသွားမြို့လေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငရဲခန်းအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကျန်းကျွမ်းသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လူအုပ်ကြားမှ ဖောက်ထွက်ကာ အနီးနားရှိ တိတ်ဆိတ်သော လူနေရပ်ကွက်ဟောင်းတစ်ခုသို့ အားလုံးကို ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် မူလက လူ ၅၀ ခန့်ရှိသော ခရီးသွားအဖွဲ့မှာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ၂၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကျန်သူများမှာ လမ်းခုလတ်တွင် ဇွန်ဘီများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ဤရပ်ကွက်ဟောင်းတွင်ပင် ဇွန်ဘီအချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း ကျန်းကျွမ်း၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သန်မာသော အမျိုးသားများက လက်နက်ရရာကို ကိုင်စွဲကာ အဆောက်အဦးတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

အောက်ထပ်တံခါးများကို လုံခြုံအောင် ပိတ်ဆို့ပြီးချိန်တွင်မှ သူတို့အဖွဲ့မှာ ၁၀ ဂဏန်းဝန်းကျင်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် အဆောက်အဦးအတွင်းရှိ နေထိုင်သူအချို့မှာလည်း ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို ရှင်းလင်းစဉ်အတွင်း နောက်ထပ် လူအချို့ ထပ်မံ အကိုက်ခံခဲ့ရပြန်သည်။

တိုက်ခန်းအတွင်းရှိ ဒေသခံ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့နှင့် ကျန်းကျွမ်းတို့အုပ်စု ပူးပေါင်းကာ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး သူတို့ကို ဘေးကင်းရာသို့ ဦးဆောင်လာခဲ့သည့် ကျန်းကျွမ်းကိုပင် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့ကြသည်။

တိုက်ခန်းအတွင်းရှိ ရိက္ခာများကို ခြိုးခြံချွေတာသုံးစွဲရင်း သူတို့တစ်တွေ ယနေ့တိုင် ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်တည်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုချွမ်း၏ ယာဉ်တန်း မြို့ကို ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် ကျန်းကျွမ်းနှင့် အခြား အမျိုးသားများသည် အထုပ်အပိုးများကို အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့လက်ထဲတွင် ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံများ၊ ကိုယ်တိုင်လုပ် လှံရှည်များနှင့် ရိုးရှင်းသော ကိရိယာများကို ကိုင်စွဲထားကြပြီး ရိက္ခာထွက်ရှာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

သူတို့၏ ဟန်ပန်ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤသို့ ရိက္ခာထွက်ရှာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ကျန်းကျွမ်းက ဝေးကွာသွားသော ယာဉ်တန်းကို ကြည့်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက ငါတို့ကို တကယ့်ကို အကူအညီပေးနေတာပဲ။ အားလုံး အသင့်ပြင်... ငါနဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်ကြမယ်"

လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးယာဉ်တန်းမှာ မြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်သွားပြီး ရှင်းလင်းပေးလေ့ရှိသည်။

ယင်းက မြို့တွင်းရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် ရှင်သန်ရေး ဖိအားကို မရည်ရွယ်ဘဲ လျှော့ချပေးသကဲ့သို့ပင်။ ကျန်းကျွမ်း၏အဖွဲ့မှာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရိက္ခာရှာထွက်လေ့ရှိကြခြင်းပင်။

အခြားသော ဆင့်ကဲသားရဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် သူ၏ ဇွန်ဘီတပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ အဝါရောင်နဂါးတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် သားရဲများ လုံးဝမရှိဘဲ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော နွယ်ပင်များသာ ပျံ့နှံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ ထိုနွယ်ပင်များအနီးတွင် ဆင့်ကဲသားရဲအလောင်း အမြောက်အမြားကို လုချွမ်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအထဲတွင် အင်အားကြီးမားပုံရသော ဧရာမ သားရဲကြီးများ၏ အလောင်းများပင် ပါဝင်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းက လုချွမ်းကို ချက်ချင်းပင် သတိဆွဲလိုက်စေသည်။

ဤမျှများပြားသော ဆင့်ကဲသားရဲများ ဤနေရာ၌ သေဆုံးနေခြင်းမှာ ဤသွေးရောင်နွယ်တောကြီးသည် ဘေးကင်းသောနေရာ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပင်။ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု သူ သတိထားမိလိုက်ချိန်မှာပင် ထိုနွယ်ပင်များက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

"တောက်... နောက်နေတာလား"

"ဆင့်ကဲတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိတာက ထားပါဦး... အခုတော့ အပင်တွေပါ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီး ရန်မူနေတာလား"