တွေ့ရမှာပါ

ကောင်းကင်သခင် သုံးဦးသည် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပေးလိုက်သည်။ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်နှင့် နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဆင်းသွားကြ၏။ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အခေါ်အဝေါ်အရ ဆိုလျှင် ထိုသူတို့မှာ ကြယ်တာရာသခင် အဆင့်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုမူ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် ‘သာမန်အရှင်’ ဟုသာ ခေါ်ဆိုကြပေသည်။

ယင်းမှာ ကြယ်စင်စွမ်းအား မရှိသေးဘဲ သာမန် ခွန်အားနယ်ပယ်အတွင်း၌သာ ရှိနေသေးသည့် ကျင့်ကြံသူများကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခဏတွင် သန်မာသူ အမြောက်အများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ကျဆင်းလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ရာ အကာအကွယ် အစီအရင်မှာ စက္ကူအလား ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။ ယီထျန်းယွမ် စီရင်ထားသော အကာအကွယ်များသာမက နတ်ဘုရားဘုရင် သုံးပါး ချမှတ်ခဲ့သော အစီအရင်များပါ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရ၏။

ကြယ်တာရာ ဆယ်စင်းဖြစ်စေ၊ ရှေးဟောင်းမင်နတ်ဘုရားမျှော်စင် ဖြစ်စေ အလွန်ဆုံးရှိလျှင် သာမန်အရှင် သို့မဟုတ် သာမန် ကြယ်တာရာသခင် အချို့ကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ရန်သူ့အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှသည့်အပြင် ကောင်းကင်သခင် သုံးဦး၏ စွမ်းအားပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သဖြင့် အကာအကွယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန်ဟုန်ဒါး၏ နောက်ကျောတွင် ချွေးအေးများ စိုရွှဲနေခဲ့သည်။ သူသည် အခြားရန်သူများကို သတ်ဖြတ်လိုသော်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရကြောင်း သိရှိလိုက်ရ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရာမှာတင် ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး လက်တစ်ဖက်ပင် မ၍ မရတော့ချေ။ မမြင်ရသော စွမ်းအားများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားသဖြင့် တစ်ဖက်လူက လက်ဖြင့် အသာအယာ ညှစ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

“မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ... သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်စမ်းပါ... အပိုစကားတွေ ပြောမနေနဲ့...”

ဖန်ဟုန်ဒါးသည် သေရမည်ကို မကြောက်ပေ။ သို့သော် သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက သုံးဘုံလောကကို ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းမိနေ၏။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုအတွေးမှာ အလဟဿပင် ဖြစ်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းတင် မကဘဲ နောက်ထပ် နတ်ဘုရားဘုရင် ငါးဦးခန့် ရှိနေလျှင်ပင် ဤထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားရှေ့တွင် အရာရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းကို သတ်ဖို့လား... အလျင်မလိုပါဘူး။ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ငါတို့ သိချင်နေတာ။ ငါတို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေအကုန်လုံး ဒီမှာ ဘာလို့ အသတ်ခံရတာလဲဆိုတာကိုပေါ့။ သူတို့က အဆင့်အတန်း တစ်ခုရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေပဲလေ။ အမှိုက်တွေ ဖြစ်နေရင်တောင် အကြောင်းမဲ့ သေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ...”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကောင်းကင်သခင် ရှိကျားဟွန်က သူ့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဟလိုက်သည့်အခါ ပေါ်ထွက်လာသော ဖြူဖွေးသည့် သွားများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

“ဟုတ်တာပေါ့... အောက်မှာ တခြား စွမ်းအားတွေ ရှိနေသေးလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်။ တစ်နေရာရာမှာ တခြား ကောင်းကင်သခင်တွေ ပုန်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် သန်မာတဲ့ မြေကမ္ဘာအရှင်တွေ ရှိနေလို့လား... မဟုတ်ရင် ငါတို့လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ရှင်းပစ်နိုင်မှာလဲ...”

ကောင်းကင်သခင် ရှိကျားဟွန် ကမူ ဤနေရာရှိ ကိစ္စများကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့သော သတ္တဝါများကို သူ စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“ငါ ခုနက စစ်ဆေးပြီးပြီ... ဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ အသန်မာဆုံးက ရှေ့မှာရှိတဲ့ ဒီ ကြယ်တာရာသခင်ပဲ...”

ဘေးနားရှိ နဖူးပေါ်တွင် မျက်လုံးတစ်လုံး ပါရှိသော ကောင်းကင်သခင် ရှိကျားယန်က သူ၏ မျက်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်မျက်လုံး၏ စူးစမ်းမှုမှ မည်သည့်အရာမျှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူတို့ ညီအစ်ကို သုံးဦးမှာ ‘ရှိကျားညီအစ်ကို’ များ ဖြစ်ကြပြီး ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ သတ်ဖြတ်ရေး စက်ယန္တရားများဟု တင်စားရသော ကောင်းကင်သခင် သုံးဦး ဖြစ်ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခုအတွက် သူတို့ သုံးဦးစလုံး ထွက်လာရခြင်းမှာ ပိုလွန်းသည်ဟု သူတို့ ခံစားနေကြရပြီး အထင်သေးခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် မကျေနပ် ဖြစ်နေကြ၏။

သို့သော် သူတို့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သူတို့၏ အထက်လူကြီးက စေလွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ အမိန့်ကိုသာ နာခံကြရသည်။

“အသန်မာဆုံးက ကြယ်တာရာသခင် တစ်ယောက်တည်းလား...”

သူတို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ကြယ်တာရာသခင် တစ်ဦးတည်းသာ အသန်မာဆုံး ဆိုပါက စေလွှတ်လိုက်သော လူများအားလုံး အသတ်ခံရရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ပြောစမ်း... မင်းတို့ကို ကူညီပေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်အင်အားစုကလဲ...”

၎င်းတို့က ဖန်ဟုန်ဒါးကို ကြည့်ကာ အခြေအနေများကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မသိဘူး...”

ဖန်ဟုန်ဒါးက လေးနက်စွာ ဖြေလိုက်၏။

“မသိဘူး ဟုတ်လား...”

ရှိကျားဟွန်က အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ငါတို့က စိတ်ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်းကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအကုန်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံပဲ။ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုတာ ငါတို့ ကြည့်ရတာပေါ့...”

ဖန်ဟုန်ဒါး မပြောမည်ကို သူတို့ မစိုးရိမ်ပေ။ စိတ်ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်ရုံနှင့် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ဖန်ဟုန်ဒါးသည် စတင် ရုန်းကန်သော်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ ဖောက်ခွဲပစ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အပြီးအပိုင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသဖြင့် ထွက်ပြေးရန်နေနေသာသာ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ အကုန်လုံး အဆွဲထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုပါက ယီထျန်းယွမ်၏ အခြေအနေများမှာ ပေါက်ကြားသွားပေလိမ့်မည်။ သူ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် ယီထျန်းယွမ်အတွက် ပြဿနာ မရှိစေရပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယီထျန်းယွမ် ရှိနေသရွေ့ သူတို့အတွက် ကလဲ့စားချေရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ရန်သူများ ကျူးကျော်လာပါက ဤနေရာမှာ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာလည်း ဝါးမျိုခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ယီထျန်းယွမ်တို့သာ အသက်ရှင်နေမည်ဆိုပါက မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်သာ ဖြစ်၏။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မင်း ဖြစ်နိုင်မယ် ထင်လို့လား...”

၎င်းတို့က လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။ ဖန်ဟုန်ဒါးမှာ မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးလွန်းနေပြီး ၎င်းတို့ရှေ့တွင် သတ်သေရန် ကြိုးစားနေခြင်းက ၎င်းတို့ကို စော်ကားရာ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဖန်ဟုန်ဒါးသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်းကိုသာ စောင့်ကြည့်နေရတော့သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် လျှာကို ကိုက်ဖြတ်ကာ သတ်သေခြင်းမှာလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

“ငါတို့ နောက်ဆုံးမှာ ပျက်စီးခြင်းနဲ့ပဲ ကြုံရတော့မှာလား...”

ဖန်ဟုန်ဒါး၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းမိနေသည်။ အမြောက်အများ ပေးဆပ်ကာ ကာကွယ်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးခြင်းနှင့်သာ အဆုံးသတ်ရတော့မည်လား။

အထက်ပိုင်းသာမက အောက်ခြေရှိ အခြေအနေများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံနေရသည်။ သာမန်အရှင်နှင့် ကြယ်တာရာသခင် အမြောက်အများ၏ ဖိအားကို မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ထျန်းယွမ်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ အခြေအနေမှာမူ ရှီရွှေယွမ်နှင့် အခြားသူများ အဆင်သင့် ဖြစ်နေချိန်တွင် အောက်ခြေမှ လင်းယုန်ကြီး တစ်ကောင်သည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျူးကျော်လာသော ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဝင်သွားတော့သည်။

လူတိုင်း ဤလင်းယုန်ကြီးကို မြင်သည့်အခါ အံ့ဩသွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤလင်းယုန်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ စားလိုက် အိပ်လိုက်သာ လုပ်နေပြီး ရှီရွှေယွမ်၏ အမိန့်ကိုပင် တစ်ခွန်းမျှ မနာခံသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤသတ္တဝါမှာ ယီထျန်းယွမ် ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ဝံ့ကြသလို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်းလည်း မပြုကြပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မည်သူ့အမိန့်ကိုမျှ မနာခံဘဲ ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားခြင်းမှာ သေတွင်းထဲသို့ ဆင်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။

“ဒီလင်းယုန်ကြီးက ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ရှီရွှေယွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုလင်းယုန်ကြီး တိုးဝင်သွားချိန်တွင် ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များမှာ ဂရုပင်မစိုက်ဘဲ ထိုလင်းယုန်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး အလွယ်တကူပင် ဝါးမျိုပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

“သေသွားပြီ...”

လင်းယုန်ကြီး တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန် သေဆုံးသွားခြင်းက ၎င်းတို့ကို မှင်တက်မိသွားစေခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ သေဆုံးသွားရခြင်းပင်။

“တိုက်ကြစမ်း...”

ရှီရွှေယွမ်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်နေသည်။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ရန်သူများကိုမူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဆိုးသားရဲ အုပ်စုတစ်စုမှာလည်း ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ ယီထျန်းယွမ်၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အမြင့်ဆုံး ကျင့်စဉ်မှာ သူတော်စင်ဘုရင် အထွတ်အထိပ်သာ ဖြစ်သည်။ အကွာအဝေးမှာ အလွန် ဝေးကွာနေသဖြင့် ယီထျန်းယွမ် ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် ရရှိသော အတွေ့အကြုံများကို ၎င်းတို့ မရရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ အကွာအဝေး ကန့်သတ်ချက်သာ မရှိပါက ဤအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များမှာ မြေကမ္ဘာအရှင် အဆင့်သို့ပင် ထိုးဖောက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“ဟားဟား... အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးသားရဲတွေပါလား... အစာတော့ ဖြစ်တာပေါ့...”

ယုံမင်နတ်ဆိုးများမှာ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ထိုတိရစ္ဆာန်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး မြိန်ရှက်စွာ စားသောက်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်းပင် မရှိပေ။

“ရှူး...”

အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ယုံမင်နတ်ဆိုးတစ်ဦးမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်ကာ ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရှီရွှေယွမ်၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေပြီး သူမ၏ ဖောင်းကြွနေသော ဝမ်းဗိုက်ကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်း အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ကလေးကို မမွေးဖွားနိုင်သေးပေ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ စစ်ပွဲနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သူမသည် ထွက်၍ တိုက်ခိုက်ရန်မှအပ အခြား မရှိပေ။

မည်သူမျှ ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ပုန်းအောင်းရန် ပြောလျှင်ပင် သူမသည် ထွက်၍ တိုက်ခိုက်ရပေလိမ့်မည်။

“ဒီမိန်းမကို... စားပစ်လိုက်စမ်း...”

ဘေးနားရှိ ယုံမင်နတ်ဆိုး တစ်ဦးက အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟပြီး သူမကို ဝါးမျိုရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ဓားကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်စက်မျှ ထိခိုက်ခြင်း မရှိပေ။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန် ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် နည်းစနစ်များဖြင့်သာ မဖြည့်ဆည်းနိုင်တော့ပေ။

“ကလေးရေ... တို့တတွေ မင်းရဲ့ အဖေ ပြန်လာတာကို မြင်တွေ့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်...”

ရှီရွှေယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဓားကို ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့သည်။ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်း သူမ သိရှိ၏။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ များစွာ ကွာခြားနေသဖြင့် ရှောင်လွှဲရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“တွေ့ရမှာပါ...”

ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခိုင်ခံ့ပြီး အားကိုးထိုက်သော ကျောပြင်တစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

အခန်း ၉၆၉ ပြီးပါပြီ။