အခန်း (၄၁-၄၃)

အခန်း (၄၁) ပြန်အမ်းငွေ မရှိပါ

သို့သော် ကျန့်လျန်၏ အာဃာတကြောင့် ဖြစ်စေ၊ ထိုသားရေပြားကြောင့် ဖြစ်စေ လင်းဟန်ကျွင်းသည် ထိုလူကို ရှာဖွေသတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

“ရုပ်ဖျက်အတတ် ဟုတ်လား... အဲဒါက နည်းနည်း ပြဿနာရှိတယ်။”

ကျောက်ချန်ကျီသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ရုပ်ဖျက်အတတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဗဟုသုတ အလွန်ကြွယ်ဝတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်တယ်။ သူက ညီအစ်ကိုလင်းကို အကူအညီ ပေးနိုင်လောက်တယ်။”

“အို... ဘယ်သူလဲဗျ...” လင်းဟန်ကျွင်းက စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ရှင်းဝမ်ရှန်းပါ... ဖျင်းယင်းခရိုင်ရဲ့ အမှုလိုက်ခေါင်းဆောင်ဟောင်းပေါ့...” ကျောက်ချန်ကျီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်မိသားစု၏ ဧည့်ခံပွဲသည် လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီး လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မြောက်မြို့ဆေးခန်း အတွင်းရှိ ရာထူးများသည် အပြောင်းအလဲ မရှိပေ။ ချန်ဖေးသည် ဒုတိယ မန်နေဂျာ အဖြစ် ဆက်ရှိနေသည်။ ကျောက်မိသားစုတွင် စီမံခန့်ခွဲရန် သင့်တော်သူ မရှိသဖြင့် လက်ရှိအတိုင်း ထားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ယူဆပုံရသည်။

ကျောက်မိသားစု၏ အမြင်တွင် လက်ရှိ အခြေအနေများအရ မည်သူမျှ ဉာဏ်များရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းမိသားစု ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အကျိုးဆက်များမှာ ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ပုန်ကန်သူများသည် လုံလောက်သော ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို ရရှိပြီးနောက် ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာမသွားဘဲ ဆက်လက် တပ်စွဲထားကြသည်။

ခရိုင်အစိုးရ ရုံးခန်းသည် ယခုအခါ အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေပြီး ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် အာဏာရှိသူများမှာ ပုန်ကန်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ ထင်ရှားသော မိသားစု အသီးသီးသည် မရေရာသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ ပုန်ကန်သူများသည် များပြားလှသော အင်အားစုများအနက် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အဓိက အင်အားစုကြီးမှာ အခြားနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ပုန်ကန်သူများသည် အချိန်အတန်ကြာလျှင် ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မူလက ယူဆထားခဲ့ကြသည်။

ဤပုန်ကန်သူ တပ်မတော်သည် ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို လုယက်ပြီး ပင်မ တပ်မတော်ထံ လွှဲပြောင်းပေးမည့် ပုံစံမျိုး ပိုပေါက်နေသည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် အင်ပါယာ တပ်မတော်သာ အခြားနေရာတွင် အင်အား ပြန်လည် စုစည်းနိုင်ပါက ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ ဤမျှ ပမာဏရှိသော ပုန်ကန်သူ တပ်ဖွဲ့ကို ဖြေရှင်းရန်မှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ပုန်ကန်သူများသည် ဆက်လက် နေထိုင်ပြီး ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ အရာအားလုံးကို စတင် လွှမ်းမိုးထိန်းချုပ်လာကြသည်။

မြို့တံခါးများ ပွင့်သွားပြီး ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများမှာ ကန့်သတ်ချက်ဖြင့် စတင် လည်ပတ်လာသည်။ ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ ဆိုင်များလည်း ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်လာပြီး အရာအားလုံးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သို့သော် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိကြသည်။

မီးရှို့ခြင်း၊ လူသတ်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်း ဖြစ်ရပ်များသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်နှင့် ယှဉ်လျှင် လျော့နည်းသွားသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သို့သော် ရံဖန်ရံခါ ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကျူးလွန်သူများမှာ ပုန်ကန်သူများ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထန်ကျန့်အန်းတွင် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်း ရှိသော်လည်း ပုန်ကန်သူ တပ်မတော် ကိုယ်တိုင်က အလွန် ရှုပ်ထွေးသဖြင့် အမိန့်များကို တင်းကျပ်စွာ တည်ဆောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ပုန်ကန်သူ စစ်သားများ အမှားကျူးလွန်လျှင်ပင် အပြစ်ပေးသူများမှာ ပုန်ကန်သူများသာ ဖြစ်နေပြန်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော တရားစီရင်မှု မျှတပါက အံ့ဖွယ်သရဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်ရဲသော အခြားသူများ အတွက်မူ နေရာတင် အသတ်ခံရသည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် ဆေးလုံးများ အားလုံး၊ အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးပြုသော ဆေးလုံးများသည် ယခုအခါ အခွန်ကောက်ခံခြင်း ခံနေရသည်။ လစဉ်လတိုင်း ဆေးလုံး ပမာဏ အပြည့်အဝ ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်ပြီး ပိုလျှံသည်များကိုသာ သက်ဆိုင်ရာ မိသားစုများထံ ထားခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံးများလောက် တန်ဖိုး မကြီးသော်လည်း အခြားသော အရင်းအမြစ်များကိုလည်း ပုန်ကန်သူများအား ထောက်ပံ့ရန် ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်ရသည်။

ပုန်ကန်သူများသည် သူတို့ကို ငွေစ အနည်းငယ်သာ ဟန်ပြ ပေးကမ်းသော်လည်း ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထင်ရှားသော မိသားစုဝင် အသီးသီးသည် လုံးဝ ကြောင်အမ်းနေကြသည်။ ဤရလဒ်ကို သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်များသဖွယ် ဆက်ဆံခံနေရပြီး ပုန်ကန်သူများ အတွက် အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်ကိုင်ရန် ဖိအားပေးခံနေရသည်။

ဤရလဒ်ကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အခြား အင်အားကြီး မိသားစုများကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အားနည်းနေပြီးဖြစ်သော ဖျင်းယင်းခရိုင်သည် ယခုအခါ ပိုမို ထိခိုက်လွယ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ခုခံရန် ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

မိသားစု တစ်ခုလုံး ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသလား။

ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော ကျွန်တစ်ဦး ဖမ်းဆီးခံရပြီး အသတ်ခံရပြီး မည်သည့် အင်အားကြီး မိသားစုမှ ထိုကဲ့သို့ မလုပ်ရဲကြတော့ပေ။ အကယ်၍ အင်အားကြီး မိသားစု တစ်စုသည် ဤအချိန်တွင် ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားပါက ဖမ်းဆီးခံရလျှင် ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

မြို့တံခါးလေးခုရှိ အစောင့်များကို ပုန်ကန်သူ စစ်သားများဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖျင်းယင်းခရိုင် အတွင်း၌ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုခု ရှိသူ မည်သူမဆို ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာခွင့် မရှိပေ။

မည်သည့် ကျွမ်းကျင်မှု၊ အရည်အချင်းမှ မရှိသော သာမန်လူများကိုသာ ဖျင်းယင်းခရိုင်သို့ ဝင်ထွက်ခွင့် ပြုထားသည်။

ပုန်ကန်သူများသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်ကို ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး စခန်း သို့မဟုတ် စမ်းသပ်ကွင်း တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနေပုံရသည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် ပိုမို သန်မာလာစေရန် အမြဲတမ်း ဖျက်ဆီးနေ၍ မရနိုင်ပေ။

ကျောက်မိသားစုသည် ဆေးခန်းတွင် ဝန်ထမ်းများ စတင် ချထားပြီး ဆေးလုံးများ ပေးပို့ရန် တိုက်တွန်းလာသည်။ ချန်ဖေးသည် အလုပ်တာဝန် အများအပြား ပေးအပ်ခံရသော်လည်း သူ့ကို ပေးသော ငွေကြေးမှာ ပုံမှန် အမြတ်ဝေစု မဟုတ်တော့ဘဲ အခြေခံ အကျဆုံး လုပ်ခလစာသာ ဖြစ်သည်။

မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများသည် ယခုအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဝင်ငွေ နည်းပါးနေသဖြင့် အခြားသူများကို မည်သို့ ပိုပေးနိုင်မည်နည်း။ ပုန်ကန်သူများက သူတို့ကို ခေါင်းပုံဖြတ်သဖြင့် သူတို့က အခြားသူများကို ပြန်လည် ခေါင်းပုံဖြတ်ကြသည်။

ချန်ဖေးသည် မခုခံဘဲ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ကျောက်မိသားစု လာရောက်သည့် အချိန်တိုင်း ချန်ဖေးသည် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်အောင် နေလေ့ရှိသည်။

သူ့မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့နေကာ အချိန်မရွေး လဲကျသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ချန်ဖေးသည် နေ့စဉ် ဆေးလုံး ပမာဏ အပြည့်အဝကို ပျက်ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ အမြဲ ပေးအပ်လေ့ ရှိသည်။

ကျောက်မိသားစုသည် သနားစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်မိသော်လည်း ချန်ဖေး လဲကျသွားမည်ကို ပိုမို စိုးရိမ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူ လဲကျသွားပါက လစဉ် ပေးသွင်းရမည့် ဆေးလုံး ပမာဏ လျော့နည်းသွားနိုင်ပြီး အဆုံးတွင် သူတို့သာ ဒုက္ခရောက်မည့်သူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ချန်ဖေးအား ငွေပိုပေးလာကြသလို ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်များကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးလာကြသည်။ ချန်ဖေး အနေဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၏ ပြင်းထန်သော ဖိစီးမှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိစေရန် မျှော်လင့်ကြသည်။

ဤအချက်က ချန်ဖေးအား ဆေးခန်းသို့ မသွားဘဲ သူ့ကိုယ်ပိုင် ခြံဝန်းထဲတွင် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ခွင့် ရရှိစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆေးမြစ်များ လာပို့ရန်နှင့် ဆေးလုံးများ လာယူရန် နေ့စဉ် ရောက်လာကြသည်။

ထိုညတွင် ချန်ဖေးသည် ကျောက်မိသားစုကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ချန်ဖေးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ခါးဆန့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အမြင်တွင် မြက်ပြန်နုဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာ၌ ချန်ဖေး၏ ကျွမ်းကျင်မှုသည် ကျွမ်းကျင်အဆင့်တွင်သာ ရှိပြီး အထွက်နှုန်းမှာ ပျမ်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ဖေးသည် တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းတာဝန်ကို တစ်နာရီကျော် အတွင်း ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး ကျန်ရှိသော ဆေးမြစ်များကို ကိုယ်ပိုင်အသုံးပြုရန် စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

မြက်ပြန်နုဆေးလုံး အများအပြား ထုတ်လုပ်ခြင်းက ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်ထိ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် ကြာလျှင် မဟာအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ဒီလိုဘဝမျိုးက သိပ်မဆိုးလှဘူး မဟုတ်လား။

သို့သော် ချန်ဖေးသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး အခြား မြို့များသို့ သွားရောက်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အရိုးကျိန်စာအမှတ်သည် မကြာသေးမီက အလွန် တက်ကြွနေသည်။ စွန်းရှုကို လိုက်ဖမ်းစဉ်က ဤကဲ့သို့ တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးပြီး အနီးအနားတွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။

ချန်ဖေးသည် မကြာသေးမီက ဖျင်းယင်းခရိုင် အတွင်း၌သာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်းသည့်အရာ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် အရိုးကျိန်စာအမှတ်သည် ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်နေခြင်းက ချန်ဖေးကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ချန်ဖေးသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ လွတ်မြောက်ရန် သူ၏ အထောက်အထားကို ပြောင်းလဲပြီး ပုန်ကန်သူ တပ်မတော် အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ပုန်ကန်သူများက မထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် ချန်ဖေး၏ အစီအစဉ်များ ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း မြို့ပြင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ပိုများလာသလား...” ချန်ဖေးသည် မှောင်ခိုဈေးကွက် အတွင်း၌ ချီတာဖုန်းကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒီရက်ပိုင်း အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး။”

ချီတာဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မြို့ပြင်ထွက်ရန် ဒုက္ခသည်များကိုပင် မငှားရမ်းနိုင်တော့ပေ။ အင်အားကြီး မိသားစုများက ငွေပိုပေးသည် ဆိုသည့် အချက်အပြင် လူအများအပြားသည် ဖျင်းယင်းတောင်သို့ သွားရောက်ရန် အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ပုန်ကန်သူများသည် သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့များကို စုစည်းပြီး ဖျင်းယင်းတောင်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့် အောင်မြင်မှုမှ မရရှိခဲ့ပေ။

“ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေရင် တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား...” ချန်ဖေးက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မကြာသေးမီက ဖျင်းယင်းခရိုင်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ လူစုနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်း လိုက်ချင်ရင် ငါ အသိပေးမယ်...” ချီတာဖုန်း တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ။

“သေချာပေါက် ဈေးမပေါဘူး။ နေရာမှာတင် ရှင်းရမယ် ဆိုရင်တော့ မင်း ခေါင်းပုံ ဖြတ်ခံရလောက်တယ်။ ပြင်ဆင်ထား...”

“ကောင်းပြီ...”

ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ စိတ်သက်သာရာ ရမှု တစ်ခု သူ့ရင်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ခရီးထွက်လို့ ရနေသရွေ့ ကောင်းတာပါပဲ။ ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ချန်ဖေး မပြောရဲတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ခရီးစရိတ်ကို တတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ တွက်ဆထားသည်။

ချန်ဖေးသည် မြက်ပြန်နုဆေးလုံး အများအပြားကို စုဆောင်းထားပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားသည်။ လက်ရှိ ဆေးလုံး ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးသည် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ မြင့်မားနေသဖြင့် ချန်ဖေး အနေဖြင့် ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။

မကြာသေးမီက ချန်ဖေးသည် စနစ်ဘောင်ကွက်၏ ထူးခြားသော အင်္ဂါရပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စစ်မှန်သော ငွေကြေးများကို အပ်နှံခွင့် ပြုသော်လည်း အပ်နှံပြီးပါက ပြန်လည် ထုတ်ယူ၍ မရနိုင်ပေ။ အပ်နှံပြီးသည်နှင့် ထိုငွေသည် ပြန်အမ်းငွေ မရှိတော့ဘဲ ရိုးရှင်းစေခြင်း ကုန်ကျစရိတ်များ အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ကိုယ့်လစာနဲ့ ကိုယ် ပျော်ရွှင်အောင် ဖန်တီးခြင်း ဆိုတာ ဒါမျိုးပါပဲ…

အခန်း (၄၂) ငွေသောက်သောက်လဲ ရှာခြင်း

မြက်ပြန်နုဆေးလုံး ဝယ်မလား…

မှောင်ခိုဈေးကွက် အတွင်း၌ ချန်ဖေးသည် သူ့ရုပ်သွင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲထားပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်လာကာ စမ်းသပ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဝယ်မလား... တစ်လုံးကို ၂၅ ပြား။” ဆိုင်ရှင်က ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဈေးကြီးလိုက်တာ။”

ချန်ဖေး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ စုံစမ်းခဲ့စဉ်က တစ်လုံးလျှင် ငွေစ ၂၀ သာ ရှိသေးသည်။ ဤမျှ ထပ်မံ မြင့်တက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ပုန်ကန်သူများ မရောက်လာမီက မြက်ပြန်နုဆေးလုံး၏ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးသည် ၁၀ ပြားသာ ရှိခဲ့သည်။

“ဈေးကြီးတယ် မထင်ပါနဲ့။ အခု ဖျင်းယင်းခရိုင်ရဲ့ အခြေအနေကို မင်းလည်း သိတာပဲ။ ဆေးလုံး အများစုကို ပေးအပ်လိုက်ရပြီ။ လက်ကျန် နည်းနည်းပါးပါး ရှိနေတာကကို ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။”

ချန်ဖေးသည် မေးခွန်းမဆုံးမီ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် အနည်းငယ် တက်ကြွလာပြီး စတင် ရှင်းပြသည်။

အဓိပ္ပာယ် ရှိသားပဲ။

ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ မေးလိုက်သည်။ “မြက်ပြန်နုဆေးလုံးတွေ လက်ခံလား။”

“မင်း ရောင်းချင်လို့လား။”

ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်နေသော ဆိုင်ရှင်သည် ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အရည်အသွေး ဘယ်လိုလဲ... ထားလိုက်ပါ... အရည်အသွေးက အရေးမကြီးပါဘူး။ တစ်ရက်ကို ဘယ်လောက် ပေးနိုင်မလဲ။ ပမာဏ များရင် ဈေးနှုန်း ညှိနှိုင်းလို့ ရတယ်။”

“တစ်ရက်ကို အလုံး ၂၀ ကနေ ၃၀ လောက်တော့ ရမယ်။”

“ကောင်းပြီ... ဒီပမာဏကို အာမခံနိုင်ရင် တစ်လုံးကို ဒီဈေး ပေးမယ်။”

ဆိုင်ရှင်က လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်ရာ ချန်ဖေး တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ၂၅ ပြားနဲ့ ရောင်းပြီး ၁၅ ပြားပဲ ပေးမယ် ဆိုတော့... နည်းလွန်းတယ်။”

“၁၅ ပြား ဆိုတာ တော်တော်များနေပါပြီ... ငါတို့လည်း ပေးစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။” ဆိုင်ရှင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ငါ စဉ်းစားလိုက်ပါဦးမယ်။”

ချန်ဖေး စကားအများကြီး မပြောဘဲ ပြုံး၍ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဟေ့... မသွားပါနဲ့ဦး... ဈေးနှုန်း ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်။”

ချန်ဖေး ထွက်ခွာတော့မည့်အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် အားလုံးသည် ဆေးလုံးများကို ပြင်းထန်သော ဖိအားအောက်တွင် ဖော်စပ်နေကြရပြီး ပြင်ပတွင် တွေ့ရှိရသော ဆေးလုံးများမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

အကယ်၍ နေ့စဉ် မြက်ပြန်နုဆေးလုံး အပို အလုံး ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ ကို ရယူနိုင်ပါက ၎င်းသည် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချန်ဖေး ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ကြည့်နေသည်။

“မင်းဈေး မင်းပြော။” ချန်ဖေးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

“၂၃ ပြား။”

“ဒီဈေးက အရမ်းများတယ်။” ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်သည်။

“ဆေးလုံးဈေးက ရက်အနည်းငယ် နေရင် ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ... ရက်နည်းနည်းနေရင် ခင်ဗျား အမြတ်ရလာနိုင်တာပဲ။”

“ဘယ်အရာမှ ထာဝရ တက်မနေပါဘူး။ ၂၅ ပြား တတ်နိုင်တဲ့သူက အရမ်း နည်းတယ်။ ငါ ဒါတွေကို ဝယ်တာ အဓိကက ပိုင်ရှင်ဆီ အပ်ဖို့ပဲ... အရန်သင့် ဖြစ်အောင်လို့။”

“ဒါဆို ခင်ဗျား ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ။”

“၁၆ ပြား... ဒါက သင့်တော်တဲ့ ဈေးပါပဲ...”

ဆိုင်ရှင်နှင့် အတန်ကြာ ဈေးဆစ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဖေးသည် ဝယ်ယူဈေး ၂၀ ပြားဖြင့် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့သည်။

အပေါ်ယံတွင် ချန်ဖေးသည် အနည်းငယ် နောင်တရသည့်ဟန် ပေါက်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ပုန်ကန်သူများ မရောက်လာမီက ချန်ဖေးသည် မြက်ပြန်နုဆေးလုံးကို တစ်လုံးလျှင် ၈ ပြားဖြင့်သာ ရောင်းချခဲ့ရပြီး ဆေးမြစ်များကို ကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ ဆေးမြစ်များကို ကျောက်မိသားစုက ထောက်ပံ့ပေးပြီး မြက်ပြန်နုဆေးလုံး ဈေးနှုန်းက မိုးထိအောင် မြင့်တက်နေသဖြင့် ချန်ဖေးသည် ငွေသောက်သောက်လဲ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး၏ လက်ရှိ မဟာအောင်မြင်မှု အဆင့်ရှိသော မြက်ပြန်နုဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းအရ နေ့စဉ် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဆေးလုံး ၂၅ လုံးခန့် ရောင်းချနိုင်ပြီး နေ့စဉ် ဝင်ငွေမှာ ငွေစ ၅၀၀ ဖြစ်သည်။

အတိတ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းသည် ကြီးမားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဆေးလုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... စုစုပေါင်း တစ်ရာလောက် ရှိတယ်။”

ချန်ဖေးသည် အထုပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။ အပြင်ပန်း သဏ္ဍာန်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးဟု စောစောက ပြောခဲ့သော်လည်း ပိုကောင်းနိုင်လျှင် သေချာပေါက် ပို၍ ပြီးပြည့်စုံပေလိမ့်မည်။

အဖုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဆေးရနံ့ သင်းပျံ့လာသည်။ ဆိုင်ရှင်သည် တစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ချောမွေ့ဝိုင်းစက်နေသော မြက်ပြန်နုဆေးလုံးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်။

ဤကဲ့သို့ အရည်အသွေးရှိသော မြက်ပြန်နုဆေးလုံး အတွက် ဤဈေးနှုန်းသည် အမှန်တကယ်တွင် တန်သည်။ မိသားစုက သူ့ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း ရှိသည့်အတွက် ချီးကျူးကြပေလိမ့်မည်။

“ဒီငွေကို သေချာ သိမ်းထားပါ။”

ဆိုင်ရှင်က အရေအတွက်ကို စစ်ဆေးပြီး ပြဿနာ မရှိကြောင်း သေချာစေလိုက်သည်။ သူသည် ငွေကို အလျင်အမြန် ရေတွက်ပြီး ချန်ဖေး၏ ရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။

ငွေစ နှစ်ထောင်... အတော်လေး လေးလံပြီး ကောင်တာပေါ်တွင် ဘုန်းခနဲ မြည်သွားသည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် အရောင်းအဝယ်များကို ငွေသားဖြင့်သာ အမြဲ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိပြီး ငွေစက္ကူများကို ရှားရှားပါးပါးသာ အသုံးပြုကြသည်။ ယခုအခါ ပုန်ကန်သူများကြောင့် မည်သူမျှ ငွေစက္ကူများကို အသုံးပြုရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

ချန်ဖေးသည် ငွေထုပ်ကို ကျောပေါ် လွယ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ဝယ်လား။”

“မင်းဆီမှာ ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ရှိသေးတာလား။”

ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော ကံကောင်းခြင်းပင်။ ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံးသည် ယခင်က ၁၅ ပြားသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဈေးနှုန်းမှာ မိုးထိအောင် မြင့်တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ခေတ်တွင် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး အသုံးပြုသော သိုင်းပညာရှင် အလွန် နည်းပါးလှသည်။ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ရှိလျှင်ပင် ကျင့်ကြံရန်အတွက် မြက်ပြန်နုဆေးလုံးကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

သို့သော် ပုန်ကန်သူများသည် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး လိုအပ်ချက် မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လုံလောက်သော ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ရှိခြင်းက သူတို့ကို မြက်ပြန်နုဆေးလုံးနှင့် ချီသွေးဆေးလုံး လုံလောက်အောင် ပေးသွင်းရမည့် လိုအပ်ချက်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိစေနိုင်သည်။

“ငါ ဆေးဖော်တတ်ပေမဲ့ ငါ့နည်းပညာက ပျမ်းမျှပဲ ရှိပြီး အထွက်နှုန်း နည်းတယ်။ ခင်ဗျား ငါ့ကို ယုံကြည်ရင် ဆေးမြစ်တွေ ပြင်ဆင်ပေး... ပြီးရင် အမြတ်ကို အချိုးကျ ခွဲယူကြမယ်။”

ချန်ဖေး စုဆောင်းထားသော ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ဆေးမြစ်များ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် ဆေးမြစ်များ ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်သလို၊ ချီတာဖုန်းထံမှတဆင့် ဒုက္ခသည်များကို ငှားရမ်း၍ ရှာဖွေခိုင်းရန်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ချန်ဖေးသည် ဤဈေးသည်များထံသာ အာရုံလှည့်နိုင်တော့သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ အများစုသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုများမှ ဖြစ်ကြသောကြောင့် တည်း။

“ဆေးမြစ် တစ်အိုးက ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး တစ်လုံး ထွက်တယ်... ဒါက အနိမ့်ဆုံး သတ်မှတ်ချက်ပဲ။”

ဆိုင်ရှင်က ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်ကြမလား... ငါတို့က ဆေးမြစ်တွေ ထောက်ပံ့မယ်။ ဆေးမြစ် တစ်အိုးအတွက် မင်းက ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး တစ်လုံး ပြန်ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ ဝန်ဆောင်ခ အနေနဲ့ ငွေစ သုံးပြား ထပ်ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”

“အဲဒါ နည်းနည်း နည်းလွန်းတယ်။ ခြောက်ပြား ထားလိုက်... အဲဒီဂဏန်းကို ငါ သဘောကျတယ်။” ချန်ဖေးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... မင်းကို မိတ်ဆွေ အနေနဲ့ သဘောထားလိုက်မယ်။”

ဆိုင်ရှင်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်နိုင်သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် လက်တစ်ဆုပ်စာသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ပေးချင်လျှင်ပင် အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆေးမြစ်များသည် အလွန် ရှားပါးပြီး ဖြုန်းတီး၍ မဖြစ်ပေ။

ဆေးမြစ် တစ်အိုးကို ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး တစ်လုံးနှင့် လဲလှယ်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော သဘောတူညီချက် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဤသည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အမြတ်အစွန်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဆေးမြစ်တန်ဖိုးများ မိုးထိအောင် တက်နေသဖြင့် မဆိုးဘူးဟုသာ ပြောရမည် ဖြစ်သည်။

“လောလောဆယ် ဆေးမြစ် သုံးအိုးစာ အရင်ပေး။ မနက်ဖြန် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်။”

“ကောင်းပြီ... ခဏ စောင့်ပါ။”

ဆိုင်ရှင်သည် အနောက်ခန်းသို့ သွားပြီး ဆေးမြစ်များ ယူလာရန် ဝန်ထမ်းများကို အကြောင်းကြားကာ အထက်လူကြီးများကိုလည်း သတင်းပို့လိုက်သည်။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ဆေးမြစ်များ ချန်ဖေး လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်ဖေးသည် ဆေးမြစ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အခြေအနေ ကောင်းမွန်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဆိုင်ရှင်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် ချန်ဖေးသည် ငွေအားလုံးကို စနစ်ဘောင်ကွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အမြီးလေး" (နောက်ယောင်ခံလိုက်သူ) မရှိခြင်းသည် ချန်ဖေးအတွက် အနည်းငယ် မျှော်လင့်မထားသော အရာဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ မိသားစုသည် ချန်ဖေးနှင့် အမှန်တကယ် ပူးပေါင်းလိုပုံ ရသည်။ သို့တည်းမဟုတ် ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်သောကြောင့် အလောတကြီး မလုပ်ဘဲ အခြေအနေကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်လိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်ကို သတိထားပြီး တစ်ပတ် ပတ်လျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဖေးသည် သူငှားရမ်းထားသော ခြံဝန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ဆေးလုံးများကို ချက်ချင်း ဖော်စပ်ခြင်း မပြုဘဲ ချန်ဖေးသည် ခဏနားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကွေယွမ် လေးပညာ

လေးပစ်နည်းနှင့် ပတ်သက်သော လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ တစ်အုပ်။ ချန်ဖေးသည် ချီတာဖုန်းထံမှ ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ သုံးအုပ် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး နောက်ထပ် လိုချင်သော်လည်း ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လေးနှင့် မြှားကို အသုံးပြုသော သိုင်းပညာရှင် အရေအတွက် နည်းပါးပြီး စစ်တပ်ပြင်ပတွင် ပျံ့နှံ့မှု ပို၍ပင် နည်းပါးသည်။ လေးနှင့် မြှားများကို စစ်တပ်တွင် ပိုမို အသုံးပြုကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများကို ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ရှာဖွေရန် ပို၍ ခက်ခဲသည်။

ချန်ဖေး လေးပစ်ကျွမ်းကျင်မှုကို ကျင့်ကြံလိုခြင်းမှာ သူ့ဓားသိုင်း အားနည်းသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများ၊ အထူးသဖြင့် ရန်သူကို အဝေးမှ ထိခိုက်စေနိုင်သော နည်းလမ်းများကို တိုးမြှင့်လိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် အတွင်းအား ကျင့်ကြံခြင်းသည်လည်း ကောင်းမွန်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အကွာအဝေးမှာ တိုတောင်းလွန်းသည်။ ချန်ဖေးသည် ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်တွင် အောင်မြင်မှု ရရှိထားပြီး အနာဂတ်တွင် ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်၌ အကြီးအကျယ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အကွာအဝေး တိုတောင်းသော နေရာများတွင် ချန်ဖေးသည် သူ၏ ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်ဖြင့် အပြည့်အဝ အစားထိုးနိုင်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် အကွာအဝေး ဝေးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် ရန်သူ အလွန် အားကောင်းပြီး ချန်ဖေး အနေဖြင့် အနီးကပ် တိုက်ပွဲ မဆင်နွှဲလိုသော အခါမျိုးတွင် လေးနှင့် မြှားသည် အသုံးဝင်လာသည်။

ချန်ဖေး လေးပညာကို ကျင့်ကြံရခြင်း၏ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်း တစ်ခုမှာ သူပိုင်ဆိုင်သော ကျင့်စဉ်အားလုံးကို မဟာအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ မကြာသေးမီက ကျင့်ကြံပြီးစီးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတွင်းအား ကျင့်ကြံရန် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်သည် ပုံသေဖြစ်ပြီး ချန်ဖေး အနေဖြင့် တစ်နေ့လုံး ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဆေးမြစ် လုံလောက်စွာ မရှိသည်ကို မပြောနှင့်ဦး၊ ရှိလျှင်ပင် ချန်ဖေးသည် အမြဲတမ်း ဖော်စပ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ငွေရှာခြင်းသည် လူကို ပျော်ရွှင်စေပြီး စနစ်ဘောင်ကွက်သည်လည်း ငွေလိုအပ်သည်။ သို့သော် ဤအရာ အားလုံးသည် အင်အား တိုးတက်စေရန် အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေးသည် လှည်းကို မြင်းရှေ့တွင် ထား၍ မဖြစ်ပေ (အဓိကနှင့် သာမည မမှားသင့်ပေ)။ ထို့ကြောင့် အခြားကိစ္စများကို ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် သူ၏ အင်အား ရပ်တန့်မနေစေရန် သေချာစေရမည်။

မိမိ၏ စွမ်းရည်များ တိုးတက်လာပြီး အင်အား ကြီးမားလာသည်ကို ကြည့်ရှုခြင်းသည် ချန်ဖေး ဘဝ၏ မရှိမဖြစ် အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ စွန့်လွှတ်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

အခန်း (၄၃) စစ်ဆေးခြင်း

“ကွေယွမ် လေးပညာကို တွေ့ရှိပါသည်... ရိုးရှင်းစေရန် ငွေစ တစ်ပြား သုံးစွဲလိုပါသလား။”

“ကွေယွမ် လေးပညာကို ရိုးရှင်းစေခြင်း လုပ်ဆောင်နေသည်... ရိုးရှင်းစေခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ကွေယွမ် လေးပညာ → ခေါက်ဆွဲနယ်ခြင်း။”

နောက်ထပ် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော ရိုးရှင်းစေခြင်း ရလဒ်တစ်ခု။ ချန်ဖေး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ဒီလေးပစ်နည်းနဲ့ ခေါက်ဆွဲနယ်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ နှစ်ခုစလုံးက တူညီတဲ့ မူပေါ်မှာ အခြေခံထားတာလား။

ဒါပေမဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေကလည်း ဝါးလို့မကောင်းပါဘူး။

ချန်ဖေး သွားဖြဲပြလိုက်ပြီး အစားအစာ ထောက်ပံ့မှုများကို မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း ခေါက်ဆွဲ မတွေ့ရပေ။ သို့သော် ဤပြဿနာကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ မနက်ဖြန် ကျောက်မိသားစုကို ပို့ခိုင်းလိုက်ရုံသာ။

ကျောက်မိသားစု၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချန်ဖေးသည် ယခုအခါ အလွန် အလိုရှိသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခေါက်ဆွဲ လိုချင်သော သူ့ဆန္ဒသည် မဖြစ်မနေ ဖြည့်ဆည်းပေးရမည့် တောင်းဆိုချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ် ကျွမ်းကျင်မှု တိုးမြှင့်၍ မရသေးသဖြင့် ချန်ဖေးသည် ယနေ့ ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာတွင် ကျွန်တော်၏ ကျွမ်းကျင်မှုသည် မဟာအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အနည်းငယ် လိုနေသေးသော်လည်း နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ပြီးစီးနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ခြင်းသည် ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘဲ အထွက်နှုန်းလည်း အတော်လေး မြင့်မားသည်။

ချန်ဖေးသည် ယခုအခါ တစ်သုတ်လျှင် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး အနည်းဆုံး နှစ်လုံး ဖော်စပ်နိုင်ပြီး ကံကောင်းလျှင် သုံးလုံးပင် ရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဆေးမြစ် တစ်စုံကို ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး တစ်လုံးနှင့် လဲလှယ်ပြီး ငွေစ ခြောက်ပြား ထောက်ပံ့ကြေး ရယူခြင်းသည် ချန်ဖေးအတွက် နောက်ထပ် အမြတ်အစွန်း များသော သဘောတူညီချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် နည်းပညာကို ကျွမ်းကျင်ခြင်းသည် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု သော့ချက်ကို ကျွမ်းကျင်ခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

နည်းပညာ ပိုမို အဆင့်မြင့်လေ၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု ပိုမို ကြီးမားလေ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြား အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ကျွမ်းကျင်မှုသည် ကျွမ်းကျင်အဆင့်သာ ရှိပါက တစ်သုတ်လျှင် တစ်လုံးသာ ထုတ်လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် မပြောပလောက်သော ထောက်ပံ့ကြေးကိုသာ ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင် ချန်ဖေး၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်မိသားစုသည် ခေါက်ဆွဲ တစ်တောင်းကို သူ့ထံ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးခဲ့သည်။

ခေါက်ဆွဲနယ်ခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ အတွင်းအား ကျင့်ကြံခြင်းတို့ဖြင့် ချန်ဖေး၏ အချိန်ဇယားသည် ပြန်လည် ရေးဆွဲခံရပြီး လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ဖေးသည် ချီတာဖုန်းထံမှ သတင်းကို စောင့်မျှော်နေသည်။

သူတို့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ပုန်ကန်သူများသည် ဖျင်းယင်းတောင်တွင် ပိုမို မကြာခဏ စုဝေးလာကြပြီး ဤပုန်ကန်သူ အုပ်စုသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အမှန်တကယ် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကြံပြုနေသည်။

ပုန်ကန်သူများ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ဖျင်းယင်းတောင်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီး သတ်ဖြတ်မှုများသည် အစပိုင်းကကဲ့သို့ မကြာခဏ မဖြစ်ပွားတော့ပေ။

ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ လူများသည် ပုန်ကန်သူများအပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏ သဘောထားကို လျှော့ချလိုက်ပုံရသည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် သာမန်လူများသည် သဘာဝလွန် အရာများကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ သို့သော် ချန်ဖေး မပျော်ရွှင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော အရိုးကျိန်စာအမှတ်သည် ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာနေသည်။

အကယ်၍ ချန်ဖေးသည် အရေးမပါသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သက်သေအထောက်အထား မရှိကြောင်း မသိခဲ့လျှင် အခြေအနေကို အမှန်တကယ် သတင်းပို့ချင်ခဲ့သည်။ ကံဆိုးစွာပင် ပုန်ကန်သူများသည် သာမန် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးကို ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဖြောင်း...”

ခြံဝန်းထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေသော သစ်သားတုတ် တစ်ချောင်းသည် ချန်ဖေး၏ မြှားချက်ကြောင့် ကွဲကြေသွားသည်။

ချန်ဖေး လေးရှည်ကို ချလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော "ကွေယွမ် လေးပညာ" ဖြင့် သူသည် မဟာအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိအောင် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ခေါက်ဆွဲနယ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ တစ်ကြိမ်လျှင် ဘယ်လောက် နယ်ရမည်ဟူသော စည်းကမ်း မရှိပေ။

ချန်ဖေးသည် အလွန် ထိရောက်မှု ရှိပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် ခေါက်ဆွဲ တစ်မျှင်ချင်းစီ နယ်ခဲ့ရာ ထိုခေါက်ဆွဲတောင်း တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက နယ်ထားသော ခေါက်ဆွဲများကို အလွန်အကျွံ စားမိသောကြောင့် အနည်းငယ် ငန်နေခြင်းသာ ရှိသည်။

ဤလေးပညာ၏ စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍မူ အတော်လေး သာမန်သာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် ရိုးရှင်းစေသောအခါ ငွေစ တစ်ပြား၊ နှစ်ပြားသာ ကုန်ကျခဲ့သည် ဖြစ်ရာ ဤလေးပညာသည် မည်မျှ အခြေခံကျကြောင်း ပြသနေသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ထိုစဉ်က ချန်ဖေး သင်ယူခဲ့သော ကျိရှန်း လက်သီးသိုင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး အတော်လေး ကျေနပ်မိသည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် လုံးဝ တတ်ကျွမ်းခြင်း မရှိရာမှ မည်သည့် ပစ်မှတ်ကိုမဆို တိကျစွာ ပစ်ခတ်နိုင်သော လေးသမား တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ထိရောက်မှုမျိုးဖြင့် သူ မည်သည့်အရာကို ညည်းညူနိုင်မည်နည်း။

နောက်ထပ် လေးပစ်နည်း နှစ်မျိုး ရှိသေးသည်။ ချန်ဖေး၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ငါးရက်၊ ခြောက်ရက် အတွင်း ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးစီးသင့်သည်။ ထို့နောက် ချန်ဖေးသည် ပိုမို ကောင်းမွန်သော လေးရှည် တစ်လက်ကို ဝယ်ယူမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ဤအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးကြောင်း မှတ်သားပေလိမ့်မည်။

ညဘက် မှောင်ခိုဈေးကွက်…

“ဒါ ဒီနေ့အတွက်ပါ။”

ချန်ဖေးသည် မြက်ပြန်နုဆေးလုံးနှင့် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံးကို ကောင်တာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် အတိုချုပ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြုံး၍ လက်ခံလိုက်ကာ ချန်ဖေးအား ငွေစများနှင့် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ဆေးမြစ် ငါးအိုး ပေးလိုက်သည်။

ချန်ဖေး ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ မှောင်ခိုဈေးကွက်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း... သခင်ကြီးက ဖိတ်ခေါ်နေပါတယ်။ လိုက်ခဲ့ပေးမလား။”

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူအများအပြား ချန်ဖေးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ သူတို့လက်ထဲမှ ဓားများသည် လရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။

ချန်ဖေး တည်ငြိမ်နေသည်။ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် မှောင်ခိုဈေးကွက်၌ ဆေးလုံးများ ရောင်းချခြင်းသည် ပြဿနာ တက်စေမည်မှာ သေချာသည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် မိမိဘာသာ လေ့လာသင်ယူထားသော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးသည် ယနေ့ခေတ်တွင် အလွန် အလိုရှိသောသူ ဖြစ်သည်။

အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်မှုမှာ သူတို့ကို ရိုးရှင်းစွာ ကြိုးတုပ်ပြီး ပြန်ခေါ်သွားကာ ဆေးလုံးများကို အသည်းအသန် ဖော်စပ်ခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့ နောက်ကျနေပြီ... နောက်နေ့မှပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။”

ချန်ဖေး စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ရန် အသုံးပြုသော ဓားဖြင့် ရှေ့မှ လူကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

“သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုး... ဒါပေမဲ့ လက်ကို မထိခိုက်စေနဲ့။”

ချန်ဖေး၏ ငြင်းဆန်မှုကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားသည့်ပုံဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ် လူက အမိန့်ပေးလိုက်ရာ လူအများအပြားသည် သူတို့၏ ဓားများဖြင့် ချန်ဖေးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြသည်။

အပြုံးတစ်ခု ချန်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ် အသက်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ချန်ဖေး၏ အာရုံခံစားမှုတွင် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် လူငါးယောက်၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုသည် ချန်ဖေးထံတွင် လုံးဝ ပေါ်လွင်နေသည်။ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် ခံစားမှုတစ်ခု ချန်ဖေး၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ့ဓားရှည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချန်ဖေးသည် စွမ်းအင်တစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သဖြင့် လူငါးယောက် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များ လက်ထဲမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ထိုလူငါးယောက် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လက်ကောက်ဝတ်များကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြစဉ် ခြေသလုံးများမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

“အား...”

ဤအချိန်တွင် သူတို့ငါးဦးစလုံး မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြကာ အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

ချန်ဖေး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ခုန်ထွက်လိုက်ကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤလူများ မည်သည့်ဘက်မှ လာသည်ဖြစ်စေ၊ ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသူများ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ချန်ဖေး၏ ဟန့်တားရန် ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။

ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤအဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်သည် ထိန်းချုပ်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း အင်အားကြီး မိသားစုများကို နားလည်စေရန် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမျိုး ရှိသော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးသည် အလွယ်တကူ တန်ပြန် ဒုက္ခပေးနိုင်သဖြင့် လက်ရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု နည်းလမ်းသည် ပိုမို သတိရှိသော ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် ဤအရာကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်ကာ မူလ အထောက်အထားနှင့် ကွဲပြားစေရန်အတွက် ဓားသိုင်းကိုပင် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

ငွေရှာရန်အတွက် အမြဲတမ်း စွန့်စားရမှု အချို့ ရှိစမြဲပင်။

“မျက်လုံးအမြင် ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ဓားစွမ်းရည်က ပျမ်းမျှပဲ။”

မလှမ်းမကမ်းတွင် လင်းဟန်ကျွင်းသည် ချန်ဖေး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

“သူ့နောက် လိုက်ကြရအောင်။ ဒီကောင့်ရဲ့ ရုပ်ဖျက်အတတ်က တော်တော် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်... မူလ ရုပ်သွင်ကိုတောင် ငါ မမှတ်မိဘူး။ ပုံတူပန်းချီ ပြလိုက်ရင် သူ တစ်ခုခုများ သိနိုင်မလား။” ရှင်းဝမ်ရှန်းက ဘေးမှနေ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။”

လင်းဟန်ကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ ချန်ဖေး နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ချန်ဖေးသည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော အမြီးငယ် အချို့ကို ဖယ်ထုတ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် အလွန် လျင်မြန်သော ပုံရိပ်နှစ်ခု သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသည်ကို ရုတ်တရက် အာရုံခံလိုက်မိသည်။ ချန်ဖေး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ဖယ်ထုတ်ရန် ခြေလှမ်းကျင့်စဉ် သုံးသင့် မသုံးသင့် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လင်းဟန်ကျွင်း၏ ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဤနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်ရန် လုံးဝ မကြိုးစားကြပေ။ သူတို့သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်ပြီး ရဲရင့်ကြသည်။

အတွေးအချို့ ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ့အထောက်အထား ပေါ်သွားမည့် ဖြစ်နိုင်ချေကို ပထမဆုံး ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ လင်းဟန်ကျွင်း၏ အရှိန်အဝါက သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်လာပုံ မရပေ။

ချန်ဖေး တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ထိုနှစ်ယောက် ဘာလုပ်မလဲ ဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဓိကအားဖြင့် သူတို့ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဆက်လက် အရောင်းအဝယ် လုပ်လိုလျှင် ဤနှစ်ယောက်ကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် လင်းဟန်ကျွင်းနှင့် ရှင်းဝမ်ရှန်းတို့ ချန်ဖေးထံ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ခွင့်လွှတ်ပါ... ခင်ဗျားကို မေးစရာ ရှိလို့ပါ။”

ရှင်းဝမ်ရှန်းက ချန်ဖေးကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လင်းဟန်ကျွင်းက ချန်ဖေးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေသည်။

အရပ်၊ မျက်လုံး၊ မျက်နှာ... လုံးဝ မတူညီပေ။ ဟုတ်ပါတယ်... ရုပ်ဖျက်အတတ် ဆိုတာကို ထည့်တွက်ရင်... အသေးစိတ် အချက်အလက်များ အထိ ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း လူနည်းစုသာ ပြုလုပ်နည်းကို သိကြသည်။

ထို့အပြင် ဤလူ ယခုလေးတင် ပြသခဲ့သော ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်သည် ထိုညက လူ၏ ခြေလှမ်းနှင့် လွန်စွာ ကွာခြားနေသည်။ ၎င်းသည် ပိုမို ချောမွေ့ပြီး လျင်မြန်ကာ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အနေဖြင့် ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်ကို ဤအဆင့်ထိ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန်မှာ လက်တွေ့ကျကျ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လင်းဟန်ကျွင်း အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ပုံတူပန်းချီ တစ်ချပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။