အခန်း (၅၀-၅၂)

အခန်း (၅၀)

ချန်ဖေး စကားပြောပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို နှိုးဆော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ချန်ကျီကျန်း၏ ရင်ဘတ်မှ အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မီးကျွမ်းထားသော မည်းနက်သည့် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ ချန်ကျီကျန်း နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟေ့... မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ခုနက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပဲ။”

ချန်ကျီကျန်း၏ မျက်လုံးများ ကြည်လင်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများ၊ အထူးသဖြင့် အဝေးမှ တောင်ပေါ်ရွာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာ အလိုအလျောက် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

“သူတို့ကို ဘယ်လို နှိုးရမလဲ။”

ချန်ဖေး မေးလိုက်သည်။ ချန်ကျီကျန်းတွင် အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခုခု ရှိနေသည်။ အကယ်၍ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်သာ မရှိခဲ့လျှင် ချန်ဖေးသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ထူးဆန်းမှု၏ ပြုစားခြင်းကို ခံရပြီး နိုးထနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။”

ချန်ကျီကျန်းသည် ချန်ဖေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ မေးမြန်းရန် အချိန်မဖြုန်းဘဲ အထုပ်ထဲမှ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်ကို ထုတ်ယူကာ မီးညှိလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ယန်ချင်းနှင့် အခြားသုံးဦး ခဏတာ ကြောင်ငေးသွားပြီးနောက် အဝေးမှ တောင်ပေါ်ရွာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာထားများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အဲဒီ တောင်ပေါ်ရွာက ထူးဆန်းတယ်... သွားကြစို့။”

လူအုပ်ကြီး ပြန်လည် သတိရလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျီကျန်းသည် ရှင်းပြရန် အချိန်မရှိဘဲ ခေါင်းကို အုပ်လျက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ အခြားသူများလည်း အချိန်မဆွဲရဲဘဲ ချန်ကျီကျန်းနောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ချန်ဖေး နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အဆက်မပြတ် လည်ပတ်စေခဲ့ရာ အေးစိမ့်သော ခံစားမှုက ချန်ဖေးအား ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်လာစေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးခိုးမြူများ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖေးသည် ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာကို ကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ အေးစိမ့်သော ခံစားမှုတစ်ခု သူ့မျက်လုံးများဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

“ထိရောက်တယ်...”

ချန်ဖေး ဝမ်းသာလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ့မျက်နှာထား ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပိုဝေးသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဝေးတွင် ပေါ်လာသည်မှာ အခြားလမ်းများ မဟုတ်ဘဲ တောင်ပေါ်ရွာလေး ဖြစ်နေသည်။

ပထမ အကြိမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ယခုအခါ လူတိုင်းသည် တောင်ပေါ်ရွာလေးနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာနေပြီး ရွာထဲရှိ အိမ်များကိုပင် ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

မြေပြင် ညီညာပြန့်ပြူးနေပြီး အိမ်များကို စနစ်တကျ စီထားသည်။ ပိုးစာပင်များနှင့် ဝါးပင်များ စိုက်ပျိုးထားသော လယ်ယာမြေများ ရှိပြီး သွားလာလှုပ်ရှားမှုများမှာ ပရဒိသုဘုံ ကဲ့သို့ပင်။ မှိန်ဖျဖျ အနေအထားတွင်ပင် လူပုံရိပ် အများအပြားကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အားလုံးသည် သူတို့ ရောက်ရှိလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဤဘက်သို့ မျက်နှာမူထားကြသည်။

ချန်ဖေး မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ရပ်လိုက်ကြ... ငါတို့ အဲဒီရွာနဲ့ ပိုနီးလာပြီ။”

စကားသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ ချန်ဖေးသည် စောစောက ပထမဆုံး နိုးထလာသူ ဖြစ်သည်ဟု ချန်ကျီကျန်း ထင်မှတ်ထားသဖြင့် သူ့ရင်ထဲတွင် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် မရပ်တန့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“မင်း ဘာမြင်လဲ။” ချန်ကျီကျန်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“အိမ်နဲ့ လယ်ကွင်းတွေ... ပြီးတော့ လူအများကြီး မတ်တပ်ရပ်ပြီး ငါတို့ကို မျက်နှာမူထားတယ်။”

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား ရုပ်ဆိုးနေသည်။ ဤအချိန်တွင် အရိုးကျိန်စာအမှတ်သည် ချန်ဖေး၏ လက်မောင်းများကို အေးခဲသွားစေသကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း ချန်ဖေး၏ ရင်ထဲရှိ အေးစိမ့်မှုက ပိုဆိုးနေသည်။ အကယ်၍ သူ ဤစမ်းသပ်မှုကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက ရှင်းဖန်မြို့ကို မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

“အဘိုးကြီးချန်... နည်းလမ်း ရှာစမ်းပါ။”

ချီတာဖုန်း လှည့်ပြီး ချန်ကျီကျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းကို ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မည့်သူကို ပြောရမည် ဆိုလျှင် အတွေ့အကြုံရှိသော ချန်ကျီကျန်းသာ ဖြစ်သည်။

“ငါ့နောက်ကို သေချာလိုက်ခဲ့... ငါ အစွမ်းကုန် ပြေးတော့မယ်။”

ချန်ကျီကျန်းသည် အထုပ်ထဲမှ တစ်ဝက်ကျိုးနေသော ဖယောင်းတိုင် အနီတစ်တိုင်ကို နာကျင်သော အမူအရာဖြင့် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤဖယောင်းတိုင် အနီသည် သာမန်လူများ အသုံးပြုသော ဖယောင်းတိုင်များနှင့် မကွာခြားပေ။ ချန်ကျီကျန်းသည် ဖယောင်းတိုင် မီးစာကို ဂရုတစိုက် မီးညှိလိုက်သည်။

အနီရောင် အလင်းစက်ဝိုင်း တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူအနည်းငယ်ကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသိသော်လည်း အနီရောင် အလင်းအောက်တွင် စောစောက ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော အေးစိမ့်မှုသည် ယခုအခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငြိမ်းချမ်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီရောင် အလင်းအောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများသည် ဤဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ကွဲလွင့်သွားသည်။

“ပြေး...”

ချန်ကျီကျန်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခုန်ထွက်သွားသည်။ အခြားသူများလည်း အချိန်မဆွဲရဲဘဲ ချန်ကျီကျန်း နောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

အဖွဲ့ထဲတွင် လူခြောက်ယောက် ရှိပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှု မဆိုးလှသဖြင့် ချန်ကျီကျန်း အစွမ်းကုန် ပြေးသော်လည်း လူတိုင်း အမီလိုက်နိုင်ကြသည်။

သူတို့ရှေ့မှ မြူခိုးများ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဆုတ်ခွာသွားပြီး တောင်ပေါ်ရွာလေး နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မပေါ်လာတော့သဖြင့် လူတိုင်း စိတ်အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားသည်။ အကယ်၍ ထိုရွာကို ထပ်တွေ့ရပါက လူတိုင်း ယခု ချက်ချင်း ရူးသွပ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“မရဘူး... မရဘူး... ရပ်... ရပ်လိုက်။”

ချန်ကျီကျန်း ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်း ချန်ကျီကျန်းကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ချန်ဖေး သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ချန်ကျီကျန်း လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင် အနီသည် ခဏလေး အတွင်း တစ်ဝက်ကျော် လောင်ကျွမ်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ယခု ချန်ဖေး ကြည့်နေချိန်တွင် ဖယောင်းတိုင် အနီသည် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော နှုန်းဖြင့် ကျုံ့ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤနှုန်းထားအတိုင်း ဆိုလျှင် နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ် အတွင်း ဖယောင်းတိုင် ကုန်သွားလိမ့်မည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ချီတာဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဖယောင်းတိုင် လောင်တာ မြန်လွန်းတယ်... ငါတို့က ထူးဆန်းမှုနဲ့ ဝေးရာကို ရောက်မသွားဘဲ သူတို့နဲ့ ပိုနီးလာနေပြီ။”

ဖယောင်းတိုင်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ချန်ကျီကျန်းသည် အရပ်လေးမျက်နှာကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အရှေ့တောင်ဘက် တစ်ခုတည်းသာ လောင်ကျွမ်းမှု နှေးကွေးသွားသည်။

“ဒီဘက် သွားကြမယ်။”

ချန်ကျီကျန်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

ချန်ဖေး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရင်တုန်သွားသည်။ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်သည် ကောင်းမွန်ပြီး ချန်ဖေးကို နိုးကြားနေစေသော်လည်း နိုးကြားနေရုံဖြင့် မလုံလောက်ပုံရသည်။

အကယ်၍ ဒီကနေ မထွက်ခွာနိုင်ရင် အသိစိတ် ရှိနေရက်နဲ့ အစားခံရလိမ့်မယ်။

အထူးသဖြင့် ဤအချိန်တွင် နောက်ကျောဘက်မှ ဝိုးတဝါးနှင့် အေးစက်သော အကြည့်များက ချန်ဖေး၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ကြက်သီးမွေးညှင်းများ အလိုအလျောက် ထသွားစေသည်။ ထူးဆန်းသော အရာများသည် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ့ကို ခုန်အုပ်တော့မည့်အလား။

“တောင်ပေါ်ရွာ... အဲဒီ တောင်ပေါ်ရွာ ပြန်ပေါ်လာပြီ။”

ခဏကြာ ပြေးပြီးနောက် ဖုန်းယွီက အဝေးကို ညွှန်ပြပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လူတိုင်း ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ စောစောက မြင်ခဲ့ရသော ရွာပင် ဖြစ်နေသည်။

ပတ်ပြေးနေရင်းနှင့် လူတိုင်းသည် ယခုအခါ မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ချန်ကျီကျန်း လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင် အနီအတွက်မူ အစပိုင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“အကြီးအကျယ် ရှုံးပြီ... အကြီးအကျယ် ရှုံးပြီ။”

ချန်ကျီကျန်းသည် ဖယောင်းတိုင် အနီကို ကြည့်လိုက်၊ အဝေးမှ ရွာကို ကြည့်လိုက်နှင့် အံကြိတ်ပြီး အထုပ်ထဲမှ နောက်ထပ် ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မူလ ဖယောင်းတိုင် အနီနှင့် မတူဘဲ ဤသည်မှာ ဖြူစင်သော ဖယောင်းတိုင် အဖြူ ဖြစ်သည်။

“ဒီ ထူးဆန်းမှုက အရမ်း အားကောင်းတယ်။ အခု ငါတို့ လောင်းကစား လုပ်မှ ရတော့မယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ချန်ကျီကျန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။”

“ငါ ဒီဖယောင်းတိုင် အဖြူကို မီးညှိပြီး တိုက်ရိုက် ပစ်လိုက်မယ်။ ဒီဖယောင်းတိုင် အဖြူက ဖယောင်းတိုင် အနီနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ... သူက လှည့်ကွက်တွေကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အချိန်ကျရင် ငါတို့ နောက်ကျောဘက်မှာ အရမ်း အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ လူတိုင်း ဘယ်လောက် မြန်မြန် ပြေးနိုင်လဲ... တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်သာ ပြေးကြတော့။”

ချန်ကျီကျန်းက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အသက်ကို ရင်းလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။ သို့သော် ဤသို့ မလုပ်ပါက အစည်းအဝေးရှိ လူတိုင်း ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ပတ်ပြေးနေရမည် ဖြစ်ပြီး ဖယောင်းတိုင် အနီ ကုန်သွားသောအခါ လူတိုင်း သေဆုံးကြရပေလိမ့်မည်။

ယန်ချင်းနှင့် အခြားသူများ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသော်လည်း ချန်ကျီကျန်းကို မတားဆီးကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင် ပိုကောင်းသော နည်းလမ်း မရှိသဖြင့် လောလောဆယ် ချန်ကျီကျန်း၏ စီစဉ်မှုကိုသာ နားထောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျီကျန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင် အဖြူကို မီးညှိလိုက်သည်။

ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော အနံ့တစ်ခု ဖယောင်းတိုင် အဖြူမှ ပျံ့လွင့်လာပြီး ချန်ကျီကျန်းသည် ဖယောင်းတိုင် အဖြူကို နောက်ဘက်သို့ အားကုန် ပစ်လိုက်သည်။ ဤဖယောင်းတိုင် အဖြူ၏ မီးတောက်သည် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ငြိမ်းမသွားပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီကျန်းသည် လက်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင် အနီကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

စောစောကနှင့် ယှဉ်လျှင် ချန်ကျီကျန်း၏ ရွေ့လျားမှု အရှိန်သည် ထက်ဝက်ကျော် တိုးလာသည်။

အခြားသူ အားလုံး ချန်ကျီကျန်း၏ အရှိန်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ချန်ဖေးသာလျှင် ချန်ကျီကျန်း နောက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါသွားပြီး ချီတာဖုန်းက ချန်ဖေးနောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။

ယန်ချင်းနှင့် ယန်တင်းတို့သည် အသံအုပ်အုပ် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဓားသွားများဖြင့် တစ်ယောက်ကိုယ်တစ်ယောက် ထိုးစိုက်လိုက်ကြသည်။ သွေးများ လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ချီတာဖုန်း နောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

အဘွားအို ဖုန်းယွီသည် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် စိမ်းသွားပြီး ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ယန်ချင်းတို့ နှစ်ဦးကို ကျော်တက်ကာ ချီတာဖုန်း နောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။

“ခစ်... ခစ်... ခစ်...”

တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များထဲတွင် အသံနိမ့်နိမ့် ရယ်သံများ ပျံ့လွင့်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများ ပိုမို ထူထပ်လာသည်။ သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ ဤမြူခိုးများ လှိုင်းထနေသော ဦးတည်ချက်မှာ နောက်ကျောဘက်သို့ ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း၏ ရှေ့ရှိ မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် တက်ကြွလာသည်။ ဖယောင်းတိုင် အဖြူက တကယ် အလုပ်ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် ခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အခန်း (၅၁) တိမ်မျို စွမ်းအား

ချန်ကျီကျန်း၏ မျက်နှာ နီရဲနေပြီး လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင် လောင်ကျွမ်းမှု အရှိန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ချန်ကျီကျန်းသည် အခြားသူများကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ လိုက်ပါလာပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့အကြည့်သည် အဘွားအို ဖုန်းယွီ အပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

ဖုန်းယွီ၏ မျက်နှာ စိမ်းနေခြင်းက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဖုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက နက်မှောင်သွားသည် မသိရပေ။ လူသားတစ်ယောက်တွင် ရှိသင့်သော ခံစားမှုမျိုး မရှိတော့ဘဲ အေးစက်မှုသာ ရှိတော့သည်။

ချန်ဖေးသည် ချန်ကျီကျန်း နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး ချန်ကျီကျန်း၏ မျက်နှာထား ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းယွီ၏ ထူးဆန်းမှုကို သူလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ဖုန်းယွီ၏ ပါးစပ်ထောင့်များ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟလာပြီး အပြုံးသည် နားရွက်အောက်အထိ ရောက်ရှိသွားကာ ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားမှုတစ်ခု ရင်ထဲသို့ တည့်တည့် ဝင်ရောက်လာသည်။

လေးကိုဆွဲ... မြှားကိုပစ်…

လူတိုင်း အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားနေချိန်တွင် ချန်ဖေးသာလျှင် အင်အားအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ချန်ဖေး လှည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ မြှားသည် ဖုန်းယွီထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

“အိုး...”

မြှား ဖုန်းယွီထံ မရောက်မီမှာပင် ဖုန်းယွီ၏ ခေါင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။ အသားစများနှင့် အစိမ်းရောင် မြူခိုးများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။

ချန်ဖေး အလိုအလျောက် အသက်အောင့်ထားလိုက်သော်လည်း မူးဝေမှု အနည်းငယ် စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိတွေ့နေသော အရေပြားကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် စိမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် ဆေးပုလင်း တစ်လုံး ချန်ဖေး၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ချန်ဖေးသည် အဆိပ်ဖြေဆေး သုံး၊ လေးလုံးကို တစ်ကိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်ဖေးသည် ဆေးလုံးများကို အခြားသူများထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ အခြားသူများ အလိုအလျောက် ဖမ်းယူလိုက်ကြပြီး အဆိပ်ဖြေဆေး ဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မျိုချလိုက်ကြသည်။

ဖုန်းယွီ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လူတိုင်းတွင် လောကအတွေ့အကြုံ များစွာ ရှိကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသက်အောင့်ထားခြင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြုလုပ်သော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ယခု အဆိပ်ဖြေဆေး သောက်သုံးခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်အတောက် အနည်းငယ်ကို ဖိနှိပ်ထားသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ ဖုန်းယွီ မည်သည့်အချိန်က လှည့်စားခံလိုက်ရမှန်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း ခေါင်းငုံ့၍ ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးနေကြသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိရဘဲ ချန်ကျီကျန်း ဦးစွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သွေးမြူခိုး တစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ကျီကျန်း၏ နီရဲနေသော မျက်နှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင် အနီသည် ယခုအခါ ငြိမ်းချမ်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချီတာဖုန်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး မေ့လဲသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ယန်ချင်းနှင့် ယန်တင်းတို့သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက မသိရဘဲ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။

ချန်ဖေးသည်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ စောစောက အရိုးကျိန်စာအမှတ် လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ချန်ဖေးအား ပုံမှန်ထက် စွမ်းအင်များစွာ ပိုမို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ချန်ဖေးသည် အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

“နည်းနည်း ထပ်သွားပြီး နားဖို့နေရာ ရှာရအောင်။”

ချန်ကျီကျန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ယခုအခါ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း စောစောက နေရာနှင့် နီးကပ်လွန်းနေသေးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဘေးကင်းစေရန် နည်းနည်း ထပ်သွားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

မည်သူမျှ မကန့်ကွက်ကြပေ။ အခြားသူများသည် ယခုအခါ ချန်ကျီကျန်းကို အလုံအလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ငွေစ ၃၀၀ သည် မမှားယွင်းခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ယနေ့ ချန်ကျီကျန်းသာ မရှိခဲ့လျှင် လူမည်မျှ သေဆုံးမည်ကို ပြောရန် မဖြစ်နိုင်သလို၊ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ချန်ဖေးသည် ချန်ကျီကျန်း လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင် အနီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးမြန်းပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဝယ်ယူကာ လေဟာနယ် အကွက်ထဲတွင် ထည့်ထားရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပြင်ပကမ္ဘာသည် အန္တရာယ် များလွန်းသည်။

နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ချန်ကျီကျန်း နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ချန်ကျီကျန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် လူတိုင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူတိုင်း စိတ်ကို အပြည့်အဝ လျှော့ချလိုက်ကြသည်။ ကပ်ဘေးပြီးနောက် လက်ကျန် ဘဝအတွက် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

စခန်းချရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့ပြီးနောက် လူတိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် တစ်မှေးအိပ်လိုက်ကြသည်။

ချန်ဖေးသည် ခြေချိတ်ထိုင်လျက် ဟုန်ယွမ်စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။ ညမှ မိုးလင်းသည်အထိ ဘာမှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။

နေ့ဘက်တွင် ခရီးဆက်ကြသော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အခြေအနေနှင့် ယှဉ်လျှင် လူတိုင်း ယခုအခါ အလွန် တက်ကြွနေကြသည်။

“ငါလည်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ ထင်တယ်... ဇွေရှန်း စားသောက်ဆိုင်က အသားကင် အနံ့ ရနေတယ်... တကယ် မွှေးတာပဲ။”

အနားယူနေစဉ် ချီတာဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် ချီတာဖုန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ နှာခေါင်းက တယ်ကောင်းပါလား။

ယခုလေးတင် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ရန်အတွက် ချန်ဖေးသည် ဆီးသွားနေစဉ် လေဟာနယ် အကွက်ထဲမှ အသားကင်ကို တမင်တကာ ထုတ်ယူပြီး ခဏတာ စားသောက်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချီတာဖုန်းက အနံ့ရသွားခဲ့သည်။

“ဇွေရှန်း စားသောက်ဆိုင်က အသားကင်က ဘာများလဲ။ မနက်ဖြန် ရှင်းဖန်မြို့ ရောက်ရင် မင်းကို ငါ ဧည့်ခံကျွေးမယ်။”

ချန်ကျီကျန်းက ချီတာဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင် အနီ အများစု ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဖယောင်းတိုင် အဖြူ တစ်တိုင်လုံး ကုန်သွားသော်လည်း ရှင်းဖန်မြို့သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသရွေ့ အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချီတာဖုန်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချီးကျူးစကားများ ပြောဆိုကာ စကားရပ်လိုက်သည်။

အလျင်စလို သွားလိုက်၊ နားလိုက်၊ ထပ်မံ အလျင်စလို သွားလိုက်ဖြင့်…

နောက်ဆုံးတွင် မြို့တစ်မြို့၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံး လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းဖန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ။

ငါးရက် ဆိုသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ထိုရွာနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက သိုင်းပညာရှင်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား အရ အလွန် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လူတိုင်းကို သေလုနီးပါး ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်မှာ ထိုထူးဆန်းမှု ဖြစ်ပြီး အဘွားအို ဖုန်းယွီ တိုက်ရိုက် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ငါးဦးသား မသိစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြပြီး နာရီဝက် အကြာတွင် ငါးဦးသား ရှင်းဖန်မြို့၏ မြို့တံခါးဝသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်၏ ခရိုင်ရုံးစိုက်ရာ မြို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ရှင်းဖန်မြို့သည် သေချာပေါက် ပိုမို ကြီးမားပြီး မြို့ရိုး အမြင့်မှ တဆင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောပြနိုင်သည်။ ယခုအခါ သက်မဲ့ ဖြစ်နေသော ဖျင်းယင်းခရိုင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ရှင်းဖန်မြို့သည် လူများ ဝင်ထွက်သွားလာမှုဖြင့် အလွန် စည်ကားနေသည်။

မြို့ဝင်ကြေး ငွေစများ ပေးချေပြီးနောက် ငါးဦးသား လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လျက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အခု ရှင်းဖန်မြို့ကို ရောက်ပြီ ဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်ကို ဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်မနေတော့ပါဘူး။ နောက်မှ တွေ့ကြမယ်။” ယန်ချင်းနှင့် သူ့ဇနီး လက်ချင်းချိတ်လိုက်ကြပြီး လမ်းထောင့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ။” ချီတာဖုန်းက ချန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် နတ်တိမ်မြို့ကို ဆက်သွားချင်တယ်။”

ချန်ဖေး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မပြောနှင့်ဦး၊ ထိုနေရာရှိ တည်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုတည်းကပင် ချန်ဖေး တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် သင့်လျော်သည်။

ထိုနေရာတွင် ကျင့်စဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများ ပိုမို များပြားမည်မှာ ပြောစရာ မလိုပေ။ အရာရာကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော ဖျင်းယင်းခရိုင်နှင့် တူမည် မဟုတ်ပေ။

“ရှင်းဖန်မြို့ကနေ နတ်တိမ်မြို့ကို သွားတဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့ ရှိမှာ သေချာတယ်။ ကုန်သည်အဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားရင် မင်းအတွက် ပိုလုံခြုံလိမ့်မယ်။” ချန်ကျီကျန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ခုတည်းသော ဂိုဏ်းလို့ ပြောကြတယ်။ အခု ဖျင်းယင်းခရိုင်ကနေ ထွက်လာပြီ ဆိုတော့ ကျွန်တော် သွားကြည့်ချင်တယ်။”

ချီတာဖုန်းက ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ နှစ်ယောက် အဖော်ပြုပြီး အတူတူ သွားကြရင် ဘယ်လိုလဲ။”

“ကျွန်တော် မတောင်းဆိုရဲပါဘူး။” ချန်ဖေး လက်သီးဆုပ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“မတ်တပ်ရပ်ပြီး စကားပြောမနေကြနဲ့တော့... သွားကြစို့... တည်းခိုခန်းကောင်းကောင်း တစ်ခု ရှာပြီး ကောင်းကောင်း စားကြမယ်။”

သုံးဦးသား ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး လမ်းမအတိုင်း လျှောက်သွားကြသည်။

ညရောက်သောအခါ ချန်ဖေးသည် တည်းခိုခန်း အခန်းထဲတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေသည်။

ယခုလေးတင် စားသောက်ပြီးနောက် ချန်ကျီကျန်းသည် အပြင်ဘက်တွင် နှစ်ကြိမ် လမ်းလျှောက်ပြီး သတင်းရယူခဲ့သည်။

တစ်လကျော် ကြာပြီးနောက် နတ်တိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် အခြားနေရာများမှ ရှင်းဖန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် နတ်တိမ်မြို့သို့ တောက်လျှောက် ပြန်သွားမည် ဖြစ်သည်။

နတ်တိမ် ဆိုသော အမည်ကို ကုန်သည်အဖွဲ့ အမည်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းက ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ ဆက်ဆံရေးကို တွေးကြည့်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကုန်သည်အဖွဲ့သည် အလွန် အင်အားကြီးမားသည်။ အကယ်၍ လိုက်ပါစီးနင်းနိုင်ပါက နတ်တိမ်မြို့သို့ သွားရောက်ရန် အလွန် လုံခြုံမည် ဖြစ်သည်။

ယာဉ်စီးခ အတွက်မူ သဘာဝကျစွာပင် အလွန် ဈေးကြီးသော်လည်း ချန်ဖေးသည် ဤငွေစ အနည်းငယ်ကို နှမြောနေမည် မဟုတ်ပေ။

“ဆေးလုံးတွေ ပြန်ရောင်းရမယ်... ပြီးတော့ ဒီမှာ ဆေးကောင်းတွေနဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ ရှိမရှိ ကြည့်ရမယ်။”

ချန်ဖေး ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ချန်ဖေး ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။

လက်နက်များ၊ ဆေးလုံးများနှင့် သိုင်းပညာများပင်... ဤဆိုင်သည် အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းတို့ကို ရောင်းချသည်။

“အတွင်းအား ကျင့်စဉ် ဟုတ်လား။ ဒါပေါ့... ဒီစာအုပ် ဘယ်လိုလဲ ဧည့်သည်တော်။”

ချန်ဖေး၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် စင်ပေါ်မှ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ တစ်အုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ချန်ဖေး၏ ရှေ့တွင် ချထားကာ ပြောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က ဂိုဏ်းတစ်ခုက တပည့်တစ်ယောက် သွားစရာနေရာ မရှိလို့ ကျင့်စဉ်ကို ကျွန်တော်တို့ကို ရောင်းခဲ့တာ။”

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ကြည့်လိုက်သည်။

တိမ်မျို စွမ်းအား

အခန်း (၅၂)

“ဒီကျင့်စဉ်ကို သင်ယူပြီးရင် ပြဿနာ တက်မလား။”

ချန်ဖေး တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းအများအပြားသည် ပေါက်ကြားသွားသော ကျင့်စဉ်များ၊ အထူးသဖြင့် အတွင်းအား ကျင့်စဉ်များကို လိုက်လံ စုံစမ်းလေ့ရှိသည်။ ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် ရှိစဉ်က ချန်ဖေး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် နေရာက သေးငယ်ပြီး သူ အခြားဂိုဏ်းများကို သင်ယူခဲ့လျှင်ပင် တွေ့ရှိနိုင်ခြေ အလွန် နည်းပါးသည်။

သို့သော် ယခု သူ ရှင်းဖန်မြို့တွင် ရောက်ရှိနေပြီး အနာဂတ်တွင် နတ်တိမ်မြို့သို့ သွားရောက်မည် ဖြစ်သည်။ ရွေးချယ်စရာ ပိုများလာသဖြင့် ချန်ဖေး သဘာဝကျစွာပင် ပိုမို သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

“ဧည့်သည်တော်... စိတ်ချပါ။ ဂိုဏ်းက ပျက်စီးသွားပြီ... သူက တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူပဲ။ ဒီလျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို သင်ယူရင် ခင်ဗျား ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ကျင့်စဉ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းရာမှာ ကူညီရာတောင် ရောက်ပါသေးတယ်။” ဆိုင်ရှင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ၁၅ မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ချန်ဖေး လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ချလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ၏ သုံးပုံတစ်ပုံသာ ပါရှိသော်လည်း အရာများစွာကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုး ဓားစွမ်းအင် နှင့် ယှဉ်လျှင် သဘာဝကျစွာပင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ဟုန်ယွမ်စွမ်းအင် ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤတိမ်မျို စွမ်းအားတွင် အလွန် ထူးခြားသော အင်္ဂါရပ် တစ်ခု ရှိသည်။ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် နေ့စဉ် မျိုချနိုင်သော ဆေးလုံး ပမာဏ တိုးလာနိုင်သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် တိမ်မျို စွမ်းအားသည် ကျင့်ကြံသူအား ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်ပိစေခြင်း မရှိဘဲ ဆေးလုံးကို ပိုမို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်စေသည်။ အခြားအရာများကို မပြောနှင့်ဦး၊ ဤအချက် တစ်ချက်တည်းကပင် ချန်ဖေး၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။

ယခု ချန်ဖေးသည် တစ်ရက်လျှင် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး တစ်လုံးသာ သောက်သုံးနိုင်သည်။ ပိုသောက်ပါက သွေးကြောများ ရောင်ရမ်းပြီး နာကျင်လာမည် ဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများလည်း ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်လာမည်။

တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် ဖြစ်လျှင် ကိစ္စ မရှိပေ။ သို့သော် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဤသို့ ဖြစ်နေပါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာပေါက် ဆိုးကျိုး သက်ရောက်စေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ဖေးသည် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ရပ်တန့်လိုက်ကာ နေ့စဉ် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး တစ်လုံးသာ ရိုးသားစွာ သောက်သုံးခဲ့သည်။

“ဈေးနှုန်း ဘယ်လောက်လဲ။”

“ငွေစ ၁၀၀၀။” ဆိုင်ရှင်၏ အပြုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

“ခွင့်လွှတ်ပါ... သွားလိုက်ပါဦးမယ်။”

ချန်ဖေးသည် လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ရိုးရှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူက အဲဒီလောက် အခွင့်ကောင်းယူခံရမယ့် ရုပ် ပေါက်နေလို့လား။

“နေပါဦး... ဧည့်သည်တော် နေပါဦး... ဈေးနှုန်း ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ဆိုင်ထဲမှာ ဆေးလုံးတွေ၊ လက်နက်တွေ ရှိသေးတယ်... ဧည့်သည်တော် ကြည့်လို့ ရပါသေးတယ်။” ဆိုင်ရှင်က ချန်ဖေးကို အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။

“လေးရှိလား။” ချန်ဖေး ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့ ရှိတာပေါ့... ဧည့်သည်တော် ကြွပါ။”

ဆိုင်ရှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို အတွင်းခန်းမထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ထားရှိသော လက်နက်များသည် ပိုမို စုံလင်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် ချန်ဖေးကို လေးနှင့် ဒူးလေး အမျိုးမျိုး ထားရှိသော နံရံတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

“စမ်းကြည့်လို့ ရမလား။”

“ဧည့်သည်တော်... ကြိုက်သလို လုပ်ပါ။” ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေး ရှေ့သို့ တိုးပြီး လေးရှည် တစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖေး မလှုပ်မယှက် နေပြီး လေးရှည်ကို ချကာ အခြား လေးရှည် တစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

နာရီဝက် အကြာတွင် ချန်ဖေး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မနက်ခင်း တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ချန်ဖေး တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ မူလ ယူဆောင်လာသော လေးရှည်ကို ရောင်းချလိုက်ပြီး အခြား အားကောင်းသော လေးတစ်လက်ဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ မူလ လေးရှည်နှင့် ယှဉ်လျှင် လေးအသစ်သည် သေချာပေါက် ပိုမို အားကောင်းသည်။ ချန်ဖေး၏ ခန့်မှန်းချက်အရ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် အသုံးပြုလျှင် ပြဿနာ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေးသည် ဆေးလုံး ဈေးနှုန်းများကိုလည်း လေ့လာခဲ့သည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် မြက်ပြန်နုဆေးလုံး၏ ပုံမှန် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးသည် ၁၂ ပြား ဖြစ်ပြီး ရှင်းဖန်မြို့တွင် ၈ ပြား ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံးသည်လည်း ၁၅ ပြားမှ ၁၃ ပြားသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ဈေးနှုန်းများသည် သေချာပေါက် ပိုမို ဈေးသက်သာပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့များ လှည့်လည်သွားလာနေကြခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကွာခြားချက်ဖြင့် ပမာဏ ကြီးမားပါက အမြတ်အစွန်းမှာ လွန်စွာ များပြားပေသည်။

ထို့အပြင် ရှင်းဖန်မြို့တွင် ချန်ဖူဆေးလုံး ကို ရောင်းချပြီး ချန်ဖေးသည် အချို့ကို အထူးတလည် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ချန်ဖူဆေးလုံးသည် အနည်းငယ် ဈေးကြီးပြီး တစ်လုံးလျှင် ငွေစ ၃၀ နီးပါး ကျသင့်သည်။

ချန်ဖေး ပြန်ဝယ်လာရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ လက်ရှိ ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ဖြင့် ကျင့်ကြံရန် ချန်ဖူဆေးလုံးကို မျိုချနိုင်မနိုင် ကြည့်ရှုရန်နှင့်၊ ချန်ဖူဆေးလုံး၏ ဖော်စပ်နည်းကို ဖော်ထုတ်ရန် စီစဉ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှင်းဖန်မြို့တွင်လည်း ချန်ဖူဆေးလုံး၏ ဖော်စပ်နည်းကို ရောင်းချခြင်း မရှိသဖြင့် ချန်ဖေး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ၏ ဖော်စပ်နည်းကို ရောင်းချသော်လည်း ဈေးမပေါဘဲ ငွေစ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျသင့်သည်။

“အစတုန်းက အထင်ကြီးခဲ့တာ။ ဆေးဖော်စပ်နည်းလို အရာတွေက နေရာတိုင်းမှာ တန်ဖိုးကြီးတာပဲ။”

ချန်ဖေး ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ချန်ဖူဆေးလုံး တစ်လုံးကို မျိုချကြည့်လိုက်သည်။ တစ်နာရီ အကြာတွင် ချန်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သော မျက်နှာထား ဖြစ်နေသည်။

ချန်ဖူဆေးလုံး၏ ဆေးစွမ်းအာနိသင်သည် အလွန် ပြင်းထန်သော်လည်း ချန်ဖေးသည် သွေးကြောများ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး နှစ်လုံး ဆက်တိုက် သောက်သုံးခြင်းထက် ပိုမို ပြင်းထန်သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ချန်ဖူဆေးလုံးသည် ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံမှုအတွက် အနည်းငယ် များလွန်းနေပြီး ချန်ဖေး ယခု ခံနိုင်ရည် မရှိသေးပေ။

“ဒီ တိမ်မျို စွမ်းအားက လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ ပြောသလို အခြေအနေကို တိုးတက်စေနိုင်မလား မသိဘူး။”

ချန်ဖေးသည် အထုပ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆိုင်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ဝင်ထွက်ပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် အခြားဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် ဤကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ငွေစ ၃၀၀ ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်... ရှင်းဖန်မြို့တွင် အနည်းငယ် ကြီးမားသော ဆိုင်တိုင်းတွင် ဤကျင့်စဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ယခု ရောင်းချနေကြသည်။ ထိုဂိုဏ်းမှ တပည့်သည် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ဆိုင်တစ်ဒါဇင်ကျော်ထံ ရောင်းချခဲ့ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ကုန်သည်များ အချင်းချင်း ကုန်ပစ္စည်း ဝယ်ယူခဲ့ကြခြင်းလော ဆိုသည်ကို မသိရပေ။

ပထမ ဆိုင်သည် ချန်ဖေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဖြတ်တောက်နိုင်သည်ဟူသော အကြံဖြင့် ထိုဈေးနှုန်းကို ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လောက်သည်။ ထိုနှလုံးသားသည် မည်းနက်နေသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ချန်ဖေးသည် တိမ်မျို စွမ်းအားကို ဖတ်ရှုပြီးဖြစ်ကာ စတင် လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ချန်ဖေး စနစ်ဘောင်ကွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[ ကျင့်စဉ် - တိမ်မျို စွမ်းအား (အခြေခံအဆင့် ၁/၁၀၀) ]

“ပေါင်းစပ်စမ်း။”

[ ကျင့်စဉ် - ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးမျိုခြင်း ကျင့်စဉ် (ကျွမ်းကျင်အဆင့် ၈၁၁/၁၀၀၀) ]

“နည်းစနစ်ကို တွေ့ရှိသည့်အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးမျိုခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ရိုးရှင်းစေရန် ငွေစ ၁၀၀ သုံးစွဲလိုပါသလား။”

“ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးမျိုခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ရိုးရှင်းစေခြင်း လုပ်ဆောင်နေသည်... ရိုးရှင်းစေခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးမျိုခြင်း ကျင့်စဉ် → ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအား ။”

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု မပေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုးမြှင့်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးမျိုခြင်း ကျင့်စဉ်ကို မဟာအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမတိုင်မီတွင် ဤနည်းစနစ်သစ်သည် ဆေးလုံး စုပ်ယူရာတွင် အမှန်တကယ် ထိရောက်မှု ရှိမရှိ ချန်ဖေး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သည်။

ခြေချိတ်ထိုင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးမျိုခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လုပ်ဆောင်လိုက်ရာ နာရီဝက် အကြာတွင် ချန်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာမှုများ ရှိနေသည်။

မူလက ရောင်ရမ်းပြီး နာကျင်နေသော သွေးကြောများသည် ယခုအခါ ပုံမှန် အခြေအနေသို့ လုံးဝ ပြန်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မစုပ်ယူရသေးသော ဆေးစွမ်းအာနိသင်သည် ယခုအခါ ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“အကျိုးသက်ရောက်မှုက အရမ်း သိသာတာပဲ။”

ချန်ဖေးသည် ဘေးနားရှိ ချန်ဖူဆေးလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေကာ ဘေးနားရှိ ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး တစ်လုံးကို ရွေးချယ်၍ မျိုချလိုက်သည်။

ဆေးစွမ်းအာနိသင် ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် သွေးကြောများတွင် မသက်မသာ ဖြစ်မှုများ စတင် ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးမျိုခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အလျင်အမြန် အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ချီသွေးများ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ဖေး၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများ ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးမျိုခြင်း ကျင့်စဉ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး ဆေးလုံး၏ ဆေးစွမ်းအာနိသင်ကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူကာ အသားနှင့် သွေးထဲသို့ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ချန်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

“ကန့်သတ်ချက် ရောက်သွားပြီ။ ချန်ဖူဆေးလုံး တစ်လုံးနဲ့ ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး တစ်လုံး ပေါင်းလိုက်တော့ အတွင်းအားက နှစ်ဆနီးပါး တိုးလာတယ်။ အရင်တုန်းက အရိုးသန့်စင်ဖို့ ကိုးလကျော် ကြာခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ လေးလကျော်ပဲ ကြာတော့မယ်။”

ချန်ဖေး ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ကျင့်ကြံမှု ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်မည့် အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် ငါ မဟာအောင်မြင်မှု နည်းစနစ်ကို မလေ့ကျင့်ရသေးဘူး။ ပြီးတော့ နေ့တိုင်း မျိုချတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ဆက်ပြီး တိုးလာနိုင်တယ်။”

ချန်ဖေး လက်သီးများကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ချန်ဖေး၏ ကြီးထွားနှုန်းသည် မနှေးကွေးပေ။ သို့သော် ရွေးချယ်စရာ ရှိလျှင် အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာကြီး အလွန် အန္တရာယ်များနေချိန်တွင် ဘယ်သူက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ချင်စိတ် မရှိဘဲ နေမည်နည်း။

“ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ မူလဂိုဏ်းက ဆင်းရဲမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။” အတွေးတစ်ခု ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ညရောက်သောအခါ ချန်ဖေးသည် ရှင်းဖန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ ဖျင်းယင်းခရိုင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ရှင်းဖန်မြို့သည် ညဘက်တွင် သေချာပေါက် ပိုမို စည်ကားသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသားမီးရှူးမီးပန်းများကို ကြည့်ရင်း ချန်ဖေး မနေနိုင်ဘဲ များစွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။ အကယ်၍ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိလျှင် ချန်ဖေးသည် ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သော ဘဝမျိုးဖြင့် နေထိုင်ရန် မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် ဤကမ္ဘာကြီးသည် သင့်အား ရွေးချယ်ခွင့် မပေးပေ။ အရာများစွာကို သင့်အပေါ် အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးလာလိမ့်မည်။ ဥပမာအားဖြင့် အန္တရာယ်။

ချန်ဖေးသည် စည်ကားသော လမ်းမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ အပြင်ဘက်နှင့် ယှဉ်လျှင် လမ်းကြားသည် သေချာပေါက် ပိုမို တိတ်ဆိတ်သည်။ လမ်းကြားအဆုံးတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသည်။

မီးရောင်များ ဆိုင်များမှ မှိန်ဖျဖျ လင်းလက်နေပြီး လမ်းကြား၏ နံရံများပေါ်တွင် ထွန်းလင်းနေကာ သွားဖြဲပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။