ဘဝကို သံသယဝင်ခြင်း

လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းများကြားတွင် စိမ်းလန်းစိုပြေသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြသည်။ တောင်တန်းများသည် အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းကာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ရှိနေကြ၏။ ရံဖန်ရံခါတွင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများသည် သစ်တောကို ဖြတ်သန်း၍ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဤနေရာသည် ဟန်တွမ်တောင်တန်းဖြစ်ကာ ရှားပါးဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပေါများရာနေရာဖြစ်သကဲ့သို့ နတ်ဆိုးသားရဲများ စုဝေးရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်သစ်တောထဲတွင် ကျုံးချင်နှင့်လင်းဖုန်းတို့သည် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေကြ၏။ ဤနေရာသည် တခြားလူများအတွက် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးပြီး အလွန်အန္တရာယ်များပြီး သေစေနိုင်သည့် နေရာတစ်နေရာပင်။ သို့သော် ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်သည် ထမင်းစားပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့်အလား တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

သူတို့သည် တောင်ပေါ်သစ်တောထဲတွင် ဤအတိုင်း လျှောက်သွားနေကြသည်။ အကယ်၍ မသိနားမလည်သော နတ်ဆိုးသားရဲများ ပြဿနာ လာရှာပါက အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဆရာ... ရှေ့ကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခု ရနေတယ်"

လင်းဖုန်း၏မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်တန်း၏ တခြားတစ်ဖက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ကျုံးချင် ရှာဖွေနေသော စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းမှာ ရနံ့ဆယ်ပါးသစ်သီးပင်။ ဤအသီး ရင့်မှည့်လာချိန်၌ ထိုအရာ၏ရနံ့သည် ဆယ်မိုင်အကွာအဝေးအထိ ပျံ့လွင့်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအသီးအမျိုးအစားသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အလွန်တိုတောင်းသော သက်တမ်း ရှိတတ်သည်။ ထိုသစ်သီး ရင့်မှည့်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် နီးစပ်ရာ နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရလေ့ရှိသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့ ကံကောင်းမယ့်ပုံပဲ"

ကျုံးချင်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် လင်းဖုန်းကို ဦးဆောင်ပြီး ထူးဆန်းသောရနံ့ထွက်ပေါ်ရာ နေရာသို့ လျှင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့သည်သုံးပေရှည်ပြီး နီမြန်းနေသော ကောက်ကွေးကွေး သစ်ပင်ငယ်လေးတစ်ပင်ကို ကျောက်သားအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု အတွင်း၌ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသစ်ပင်ငယ်လေးပေါ်တွင် တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေသည့် လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိ အနီရောင်သစ်သီးတစ်လုံး တွဲလောင်းကျနေသည်။ ဤသည်မှာ ရနံ့ဆယ်ပါးသစ်သီးပင်။

ရနံ့ဆယ်ပါးသစ်သီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲကြီး သုံးကောင်သည် လိုချင်တပ်မက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဤနတ်ဆိုးသားရဲသုံးကောင်သည် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူတို့အားလုံးသည် နေမင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ဟန်တွမ်တောင်တန်းတွင် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသော အရှင်သခင်များ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

ထို့ပြင် ကောက်ကွေးနေသော သစ်ပင်ငယ်လေးပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်လည်း တွဲလောင်းကျနေသည်။ ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားသည် ထူးခြားပြီး အရှိန်အဝါသည် သာမန်မဟုတ်ချေ။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ အမြောက်အများ ရှိနေသည်။ သူမသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားပြီး သတိလစ်မေ့မြောနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူမသည် သတိလစ်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်ကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း တင့်တယ်လှပမှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။

လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လိုက်ချိန်၌ ရနံ့ဆယ်ပါး သစ်သီးပင် ယိမ်းနွဲ့သွားသည်။ ရနံ့ဆယ်ပါး သစ်သီး၏ရနံ့သည် ပို၍ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာပေ၏။

"ဝေါင်း..."

ကျားရိုင်းတစ်ကောင်သည် ထူးဆန်းသော ရနံ့၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ပထမဆုံး အရှုံးပေးလိုက်ပြီး ရနံ့ဆယ်ပါးသစ်သီးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ဤသစ်သီးကို ကျုံးချင်က သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဤမျှထိ လွယ်လွယ်ကူကူ အောင်မြင်ခွင့် ပြုမည်မဟုတ်ချေ။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ရပ် တိုက်ခတ်သွားသည်။ ကျားရိုင်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ချေမှုန်းခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ကြွင်းကျန်နေသော ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေသည့် နတ်ဆိုးသားရဲနှစ်ကောင်၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များကို ကျဥ်းမြောင်းသွားစေသည်။

အစွမ်းထက် နတ်ဆိုးသားရဲတချို့သည် လူသားများထက် မလျော့နည်းသော ဉာဏ်ပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ သူတို့နှင့် အင်အားချင်း ယှဉ်နိုင်သော ထိုကျားရိုင်းသည် ဟန်တွမ် တောင်တန်း၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အုပ်စိုးထားသော အရှင်သခင်တစ်ပါးပင်။ သို့သော် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ထိုကျားရိုင်းသည် တိုက်ရိုက်အသတ်ခံလိုက်ရပြီး အမှုန်အမွှားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤလူသားကျင့်ကြံသူသည် မည်မျှထိ သန်မာအားကောင်းနေသနည်း။

ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သည်မှာ ရနံ့ဆယ်ပါးသစ်သီးသည် သူတို့အတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခြင်းပင်။ သို့သော် သေရေးရှင်ရေးကိစ္စနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဤဆွဲဆောင်မှုသည် အရေးမပါတော့ချေ။

"သွားကြစို့... သွားကြစို့"

နတ်ဆိုးသားရဲနှစ်ကောင်သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

လင်းဖုန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ချိန်၌ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ရနံ့ဆယ်ပါးသစ်သီးကို ခူးယူပြီး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး သတိလစ်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျုံးချင်ကို မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဆရာ... ဒီအမျိုးသမီးက ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားတယ်... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားသင့်လား"

ကျုံးချင်သည် သူ၏ဗီဇအရ ငြင်းပယ်ချင်နေသည်။ ယခင်ဘဝက အဘွားအိုတစ်ဦးကို ကူညီခဲ့မိ၍ သူ၏လက်ကျန်စုငွေများကို ငွေညှစ်ယူခြင်း ခံရပြီးကတည်းက သူစိမ်းများအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ကြင်နာမှု အနည်းငယ်သည် လုံးလုံးလျားလျား ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ သူ မသိသော လူများအတွက် သူသည် မပတ်သက်လိုသော သဘောထားကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းထားသည်။

သို့သော် သူ အတွေးပြောင်းသွားသည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းဆေးကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် သူ စမ်းသပ်ခံမည့်သူ လိုအပ်နေသည် မဟုတ်လော။ ဤအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူမျှ မကုသပေးပါက သူမ သေဆုံးသွားရမည်ကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။ သူမသည် သူ့၏ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးအတွက် အထောက်အကူ ပြုနိုင်ကောင်း ပြုနိုင်ပေမည်။ သူ ကယ်တင်နိုင်လျှင် သူမ၏အသက် ကံမကုန်သေးကြောင်း ဆိုလိုသည်။ မကယ်တင်နိုင်လျှင် သူမ၏ကံကြမ္မာသာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေ၏။

ကျုံးချင်၏အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းဖုန်းကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါ..."

ဟန်တွမ်တောင်တန်းသို့လာသော ဤခရီးစဉ်သည် ယေဘုယျအားဖြင့် အတော်လေး အကျိုးရှိသည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းဆေး ဖော်စပ်ရန် ပစ္စည်းများ ရရှိခဲ့ရုံသာမက ဆေးလုံးကို စမ်းသပ်ရန် စမ်းသပ်ခံမည့်လူကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သား မူဖူတောင်သို့ ပြန်လာကြသည်။ ကျုံးချင်က လင်းဖုန်းကို အမျိုးသမီးအား အိပ်ခန်းထဲတွင် ထားခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြီးကျယ်သော ဆေးဖော်စပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ထဲသို့ တဖန်ပြန်၍ ဝင်ရောက်သွားသည်။

လက်ရှိတွင် ခေါင်မိုးစွန်း အက်ကွဲကြောင်းများပေါ်တွင် ရှိနေသော ရှဲ့ဟောင်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီလား"

"ဒါက မြင့်မြတ်နယ်မြေကြီး သုံးခုက ဘိုးဘေးတွေ လေးစားကြတဲ့ လူလား... ကြည့်ရတာတော့ မဟုတ်သလိုပဲ"

ကျုံးချင်သည် ငယ်ရွယ်လွန်းပေ၏။ သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်လွန်းသဖြင့် ကြီးမားသော စွမ်းရည်များကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းရှိမရှိ လူများကို သံသယဖြစ်စေသည်။ သို့သော် ရှဲ့ဟောင်သည် မဆင်မခြင် မလုပ်ဆောင်ဘဲ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

သို့သော် ကျုံးချင် ဆေးလုံးများ စတင်ဖော်စပ်ချိန်၌ အစိမ်းရောင်မီးခိုးငွေ့တစ်တန်းသည် ခေါင်မိုးတန်းများဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မြင့်တက်လာသည်။ မြေကမ္ဘာနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှဲ့ဟောင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးတောင်ချော်ရည်နှင့် ထိတွေ့လျှင်ပင် အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်မှု ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ အစိမ်းရောင်မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ်ကို သူ မည်သို့ ကြောက်ရွံ့နေမည်နည်း။

သို့သော် ဤမီးခိုးငွေ့သည် အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျိန်းစပ်စေသည်။ သူသည် မျက်လုံးကျိန်းစပ်စေရုံသာမက အဆိပ်အတောက် အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေပုံရသည်။ သူ တစ်ရှိုက်ခန့် ရှူလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အော်ဂလီဆန်လာသည်။ သူထံ၌ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းသာ မရှိပါက သူ နေရာတွင်ပင် အန်ချမိပေလိမ့်မည်။

ရှဲ့ဟောင် လုံးလုံးလျားလျား ထုံကျင်သွားသည်။ မည်ကဲ့သို့ လောကကြီးပျက်သုဥ်းပြီး သရဲတစ္ဆေငိုမည့် အဆိပ်ပြင်းဆေးလုံးမျိုးကို ဖော်စပ်နေသနည်း။ ဆေးနံ့အနည်းငယ် ပါဝင်သော အစိမ်းရောင်မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ်ကပင် သူ့ကဲ့သို့ ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ယောက်ကို ထိခိုက်စေခဲ့လေပြီ။ ပြီးစီးသွားသောဆေးလုံးသာ ထွက်လာပါက အဆိပ်အတောက် မည်မျှထိ ပြင်းထန်မည်နည်း။

ကျုံးချင်သည် ရောဂါကုသရန်နှင့် အသက်ကယ်တင်ရန် ဆေးလုံးဖော်စပ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူသာ သိရှိပါက မည်သို့ တွေးတောမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ကျုံးချင်၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပါရမီနှင့် ဆိုလျှင် ဤဆေးလုံးတစ်သုတ် ပေါက်ကွဲသွားခြင်းသည် အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် ပြီးစီးသွားသောဆေးလုံးလည်း ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူ စိတ်မပျက်ဘဲ နောက်ထပ်ဆေးလုံးတစ်သုတ်ကို စတင်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းများကို သူ အစိတ်အပိုင်းများစွာ ခွဲခြားထားခဲ့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ့ထံ၌ အမှန်တကယ်ကို ဖြုန်းတီးစရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ပိုင်း ကာလတွင် ကျုံးချင်သည် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းဆေးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှုပ်နှံထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သတ္တမမြောက်အသုတ်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ချောမွေ့သော အရောင်အသွေးရှိသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျုံးချင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤသည်မှာ သူ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စတင်ချိန်မှစ၍ သူ ဖော်စပ်ဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးပုံစံနှင့် အရည်အသွေးအမြင့်ဆုံး ဆေးလုံး ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။ သူသည် ဆေးလုံး အမြောက်အများ မဖော်စပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ချိုးဖျက်အောင်မြင်မှုသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မလိုဘဲ မှတ်တိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ တိုးတက်မှုပင်။

ကျုံးချင်သည် ဆေးလုံးဖော်စပ်မှု အောင်မြင်သွားသဖြင့် သူသည် ဆေးလုံး၏အစွမ်းသတ္တိကို စစ်ဆေးရန် စိတ်မရှည်တော့ချေ။

အမိုးတန်းများပေါ်တွင် ရှဲ့ဟောင်သည် ကျုံးချင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာအမူအယာသည် အလွန်အမင်း ရှုံ့မဲ့နေပေ၏။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မြေကမ္ဘာနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် ဘိုးဘေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူသည် အစိမ်းရောင်မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ်ကြောင့် ဘဝကိုသံသယဝင်သည်အထိ အဆိပ်မိနေခဲ့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၌ အနံ့များ စွဲနေသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူတစ်ဝက်မည်းတစ်ဝက်ဖြစ်နေသည်။ ဤအရာများသည် မီးခိုးငွေ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အရာများဖြစ်ပြီး ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။ သူ့ခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သတိပေးမနေခဲ့ပါက သူ နေရာတွင်ပင် ခုန်ဆင်းကာ ကျုံးချင်၏ဂုတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး "မင်း ဆေးဖော်စပ်တာ ရပ်လိုက်လို့ မရဘူးလား... မင်းရဲ့အဆင့်နဲ့ ဆေးဖော်စပ်တာက ဆေးပညာရှင်အလုပ်အကိုင်ကို လုံးဝစော်ကားနေတာပဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ချင်သည်။

...

ကျုံးချင်သည် ယခုချိန်၌ အိပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အားအင်ချည့်နဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားရှည်ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကင်းခြေများကဲ့သို့ သူမကို ရစ်သိုင်းလွှမ်းခြုံထားသည်။ သွေးများသည် သူမ၏ဝတ်ရုံရှည် တစ်ဝက်ခန့်ကို နီမြန်းနေစေသဖြင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"ဒီလင်းဖုန်းကောင်လေးကလည်း ညံ့လိုက်တာ... သူက ဒဏ်ရာတွေကို ဘယ်လို ကုသပေးရမယ်ဆိုတာတောင် မသိဘူးလား"

ကျုံးချင်က ဆေးလုံးကို အမျိုးသမီးအား တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"တကယ်ပါပဲ... အိမ်ထောင်စုတစ်ခုကို မစီမံမခန့်ခွဲဖူးရင် နေထိုင်စရိတ် ဘယ်လောက်ထိ ကုန်ကျလဲဆိုတာ မသိကြဘူး... ဒီအိပ်ရာခင်းတွေက အလကားရတယ်များ ထင်နေကြတာလား"

Thank For Reading.