သင်္ဘောဦးကို ရှာဖွေခြင်း

ယန်ကျန့် သည် သီချင်းသံ ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာကို လိုက်ရှာနေသည်။ သို့သော် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ဘာမျှ မရှိပဲ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ တစ္ဆေ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

"သီချင်းသံ ကြားလိုက်လား ပျောက်သွားပြီ ဆိုပေမယ့် ငါတို့ တက်လာတဲ့ နေရာက ထွက်လာသလိုပဲ"

ရဲကျန့်က ဂရုမစိုက်စွာ ပြန်ပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ တစ္ဆေ ပေါ်လာရင် ငါ ရှင်းလိုက်မယ် ပုန်းနေတာ ဆိုတော့ ငါတို့ကို ကြောက်လို့ နေမှာပေါ့ သီချင်းဆိုနေပါစေလေ ငါတို့ မပျင်းရတော့ဘူးပေါ့"

"မင်း သိထားရမှာက ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တွေက ခဏလေးပဲ ပေါ်လာတာ အခုလို အကြာကြီး သီချင်းဆိုနေတယ် ဆိုတော့ အဲဒီ တစ္ဆေက တော်တော် စွမ်းအားကြီးတာပဲ သင်္ဘောကတောင် သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး"

"ဟုတ်ပါပြီ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ငါတို့ သင်္ဘောပေါ် မတက်ခင်က သီချင်းသံ မကြားရဘူး ဆိုတော့ အခု ငါတို့ကို တစ္ဆေက စောင့်ကြည့်နေပြီ ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

"မင်းက သတိထားလွန်းနေတာပါ ဒီလိုနေရာမှာ တစ္ဆေ စောင့်ကြည့်တာ ဆန်းလို့လား လာပါ အချိန်မဖြုန်းနဲ့ သွားကြစို့"

ရဲကျန့် ရှေ့ဆက်သွားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရဲကျန့် ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ။ တိုက်ခိုက်မခံရသရွေ့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။

သူတို့ လှည့်ထွက်လိုက်တာနဲ့ နောက်ကျောဘက် ကုန်းပတ်ပေါ်ကနေ သီချင်းသံ ထပ်ထွက်လာသည်။ ဒီတစ်ခါ ပိုကျယ်လာပြီး ခြေသံတွေပါ ကြားနေရတယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ကနေသလိုပဲ။

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အသံတွေ ရပ်သွားပြန်တယ်။ ဘာမှ မရှိပြန်ဘူး။

ထူးဆန်းတယ်။

ယန်ကျန့် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ပဲ ရှိတယ်။

လှေကားက ယိုင်နဲ့နဲ့နဲ့ အသံတွေ မြည်နေတယ်။

နောက်က သီချင်းသံက ပိုပီပြင်လာတယ်။ တယောထိုးသံတွေပါ ပါလာတယ်။ လက်တွေ့ကမ္ဘာက တူရိယာသံ မဟုတ်ဘူး။

တစ္ဆေ ဂီတသံ

"ပုံမှန် မဟုတ်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမှ မရှိပြန်ဘူး။

တစ္ဆေမျက်လုံး ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၁၀ စက္ကန့်လောက်ပဲ ရပေမယ့် လုံလောက်ပါတယ်။

ဒီတစ်ခါ မြင်လိုက်ရတာက ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။

ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ လူသေကောင်တွေ စုဝေးနေကြတယ်။ တစ္ဆေတွေ မဟုတ်ဘူး။ သေပြီးမှ ဝိညာဉ် အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လူတွေ။ ပရိသတ်တွေလို ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ အလယ်မှာ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဂါဝန်ရှည် ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ကနေတယ်။

ယန်ကျန့် ကြည့်နေတာကို သူတို့ သတိထားမိသွားတယ်။

ပရိသတ်တွေ အကုန်လုံး လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။ မျက်လုံးတွေက ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့……

သူတို့က ယန်ကျန့်ကို မမြင်ရဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံး ကိုပဲ မြင်ရပုံ ရတယ်။ စိတ်မဝင်စားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြန်လှည့်သွားကြတယ်။

တစ္ဆေမျက်လုံး ပိတ်သွားတော့ မြင်ကွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။

"ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ တစ္ဆေ ရှိနေတာ သေချာပြီ ငါ တက်လာတုန်းက မရှိသေးဘူး သီချင်းသံ ကြားမှ ပေါ်လာတာ ဒါ အချက်ပေးတာပဲ ဖြစ်မယ်"

ယန်ကျန့် စိတ်လေးလံသွားသည်။ သီချင်းသံက ရိုးရိုး မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ မရပ်တန့်ဘူး။

ဒုတိယထပ်ကို ရောက်လာကြသည်။ လမ်းလျှောက်လမ်းကနေ ဦးစီးခန်းကို သွားရမယ်။

လမ်းလျှောက်လမ်းမှာ ရေတွေ အိုင်နေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ခြောက်သွေ့နေရက်နဲ့ ဒီနေရာမှာ ရေအိုင်နေတာ ထူးဆန်းတယ်။

ရဲကျန့်က ရေအိုင်ကို နင်းပြီး ဖြတ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ဖြတ်သွားတော့ ရေအိုင်ထဲ ကြည့်မိလိုက်သည်။ ရေထဲက အရိပ်က ထူးဆန်းနေတယ်။

ရဲကျန့် အရိပ်က အနောက်မှာ ကျန်နေခဲ့တယ်။ အစစ်က ရှေ့ရောက်နေပေမယ့် အရိပ်က ၆-၇ မီတာလောက် နောက်ကျနေတယ်။

နားလည်ရခက်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ ယန်ကျန့် သတိထားပြီး ဆက်သွားလိုက်သည်။

ဦးစီးခန်းကို ရောက်လာကြသည်။

အခန်းက မည်းမှောင်နေသည်။ ထိုင်ခုံတွေ ကျိုးပဲ့နေကာ ထိန်းချုပ်ခုံကလည်း ပျက်စီးနေပြီ။

"အလကားပဲ ဘာမှ မရှိဘူး"

ရဲကျန့် ထိုင်ခုံကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်ခုံကို ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သင်္ဘောဦး လိုနေတယ် ကျန်တာ အကုန် ရှိတယ် သင်္ဘောဦး မရှိရင် သင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး တမင် ဖြုတ်သွားတာပဲ ဖြစ်မယ် သင်္ဘောပေါ်က တစ်နေရာရာမှာ ဝှက်ထားတာ နေမှာ"

"တစ္ဆေတွေက မဖြုတ်နိုင်ဘူး လူတွေ ဖြုတ်သွားတာ ဖြစ်မယ်"

"အင်း... ဖြစ်နိုင်တယ်"

ရဲကျန့် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငါ့အထင်တော့ သင်္ဘောဦးက သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ ရှိလောက်တယ် အောက်ယူသွားရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်ယူလာဖို့ ခက်တယ်လေ ငါသာ ဆိုရင် ငါပဲ သိတဲ့ နေရာမှာ ဝှက်ထားမှာ"

"မင်းလည်း စဉ်းစားတတ်သားပဲ"

"ငါ ရဲကျန့်က ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲလေ ပုံမှန်ဆို ပြိုင်ဘက်တွေက ညံ့လွန်းလို့ စဉ်းစားစရာ မလိုဘဲ လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်ရင် ပြီးပြီလေ"

"ဒါဆို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလောက်လဲ"

"အခန်းတစ်ခန်းခန်းထဲမှာ ဖြစ်မယ် အန္တရာယ် ရှိတဲ့ နေရာမှာ အခွင့်အရေး ရှိတတ်တယ် ငါဆိုရင် အဲဒီမှာ ဝှက်ထားမှာ"

ရဲကျန့် လမ်းလျှောက်လမ်း တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အဲဒီ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အခန်းတွေ ရှိတယ်။ တချို့က တံခါးပွင့်နေပြီး တချို့က ပိတ်ထားတယ်။ မီးလင်းနေတဲ့ အခန်းတောင် ရှိသေးတယ်။

ကိုင်ဆာ ဟိုတယ် လိုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီသင်္ဘောက ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း က တစ္ဆေတွေ အများကြီး ထည့်ထားတာလေ။

"အရမ်းကြီး ဝင်သွားရင် အန္တရာယ် များတယ် အပေါက်ဝနဲ့ နီးတဲ့ အခန်းတွေမှာပဲ ရှိလောက်တယ် အခန်း ၅ ခန်း အတွင်းမှာပဲ ဖြစ်မယ် တစ္ဆေ မရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ ဝှက်ထားလောက်တယ် ဒါပေမဲ့ ဘယ်အခန်းက လုံခြုံလဲ ဆိုတာ ငါတို့ ရှာရမယ်"

"အခန်း ၅ ခန်းတည်းလေ လွယ်ပါတယ် တစ်ခန်းချင်း ဝင်ရှာလိုက်မယ်"

ရဲကျန့် ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ထွက်သွားသည်။

လမ်းလျှောက်လမ်းက ကျဉ်းမြောင်းပြီး မည်းမှောင်နေကာ အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေသည်။ အေးစက်စက်နဲ့ ဖြစ်သည်။

လူနေရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး။

ယန်ကျန့်တောင် ကြောက်စိတ် ဝင်လာသည်။

ကံကောင်းတာက အပေါက်ဝနဲ့ နီးနေလို့ တစ်ခုခု ဆိုရင် ပြေးလို့ ရနိုင်သေးသည်။

"ပထမ အခန်း"

ရဲကျန့် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲမှာ ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ အပုပ်နံ့တွေ ထွက်လာတယ်။ အမှောင်ထဲကနေ လက်တွေ ထွက်လာပြီး ရဲကျန့်ကို ဆွဲယူသွားသည်။

"ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့ သေချင်နေလား"

ရဲကျန့် ပြန်တိုက်ဖို့ လုပ်ပေမယ့် တစ္ဆေတွေက မြန်လွန်းတယ်။ မျက်စိတမှိတ် အတွင်းမှာ အခန်းထဲ ပါသွားသည်။ တံခါး ပြန်ပိတ်သွားပြီး အသံတိတ်သွားသည်။

ရဲကျန့် ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားသည်။

"..."

ယန်ကျန့် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။