ကျွန်မ နဝမခယ်မလေးကို သွားခေါ်လိုက်မယ်

ဟဲကျစ်ယန် သတိပေးထားသည့်အတိုင်း ပဉ္စမမြောက်အစ်ကို မော့ကျုံးယွမ်သည် မသက်မသာခံစားရသည့်အခါ အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည့် အတွေးများကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့အခြေအနေသည် အတိတ်ကဲ့သို့ လုံးဝ မတူညီပေ။ မော့ကျုံးယွမ်သည် မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားပုံရေးဆွဲခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အတိတ်ကို သူ့အလိုလို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ၊ သူ၏ ခေါင်းသည် ထပ်မံ ကိုက်ခဲလာသည်။

ယခင်ခေါင်းကိုက်မှုများနှင့်မတူဘဲ၊ မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားပုံသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ သူ၏ခေါင်းသည် ပြတ်ထွက်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲလာသည်။

ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် မော့ကျုံးယွမ်ကို အဆင်သင့် မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သူ၏ ချောမောခန့်ညားပြီး သန်မာသော မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် တင်းကျပ်စွာ ရှုံ့တွသွားသည်။

သူ့သားဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သခင်မကြီးမော့သည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။ “ကျုံးယွမ်၊ မင်းခေါင်းထပ်ကိုက်နေပြန်ပြီလား။”

မရီးများသည်လည်း မော့ကျုံးယွမ်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူ၏ အခြေအနေသည် အတော်လေး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများသည် ထင်းနေသော်လည်း မိခင်နှင့် အိမ်ရှိအမျိုးသမီးများကို စိတ်မပူစေရန်အတွက် မော့ကျုံးယွမ်သည် ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။”

မော့ကျုံးယွမ်သည် မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားပုံနှင့် ပတ်သက်သည့် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် မကြိုးစားရန် အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ ခေါင်းသည် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်ထွက်တော့မည်ဟု ခံစားရလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒုတိယမရီးသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ “ကျွန်မ နဝမယောင်းမကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဒုတိယမရီးက ဆွဲခေါ်လာသောအခါ မော့ကျုံးယွမ်သည် သူ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ငွေအပ်များကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူပြီး မော့ကျုံးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဓိကအပ်စိုက်မှတ်များတွင် စိုက်ထည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် မော့ကျုံးယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သတိလစ်သွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ပဥ္စမမြောက်အစ်ကိုထံတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဆရာဝန်တစ်ဦးအဖြစ် အတွေ့အကြုံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သော် ပဥ္စမအစ်ကို၏ အခြေအနေသည် ဆိုးရွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ့ဦးနှောက်ထဲက သွေးခဲတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူသွားနိုင်တာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေက အားကောင်းလာတယ်ဆိုတဲ့ လက္ခဏာတွေလည်း ရှိနေပေသည်။

ဒါတောင်မှ ဟဲကျစ်ယန်က သူ့ပဥ္စမအစ်ကိုကို အတင်းအကြပ် မစဉ်းစားဖို့ ညွှန်ကြားထားဆဲဖြစ်ပေသည်။ မဟုတ်ရင် သူ့မှတ်ဉာဏ်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ရလာနိုင်ပေသည်။

သခင်မကြီးမော့သည် သူမ၏ သားဖြစ်သူ အခြေအနေကို တွေ့မြင်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“ဟဲရှီ၊ မင်းပဉ္စမအစ်ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ အတိအကျပြောပြပါ။”

သွေးခုန်နှုန်းကိုသာ စစ်ဆေးခြင်းဖြင့် မော့ကျုံးယွမ်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

“အမေ၊ ပဉ္စမအစ်ကိုရဲ့ အခြေအနေကို ပိုမိုစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်မခင်ပွန်းကို ခေါ်ပြီး ကူညီခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီကို ခေါ်လာရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ မော့ကျုံးယွမ်ကို သူမ၏ နေရာလပ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို ဖုံးကွယ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် တောင်ခြေတွင် ပို့ဆောင်လာသော ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများကို လက်ခံရယူနေခဲ့သည်။

သူ့ဇနီးရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ထဲရှိအလုပ်ကို ချထားပြီး သူမကို လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်။

“ယန်ယန်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ”ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

“အိမ်ကို အရင်ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ။ ပဉ္စမအစ်ကို အခြေအနေမကောင်းဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ နေရာလပ်ကို ခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”

မော့ကျိုးယွီသည် စကား အများကြီး ပြောမစရာမလိုဘဲ သူ့ဇနီးက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ပြန်ခေါ်လာသည်ကို နားလည်သည်။

ရွာထဲတွင် လူအများ၏ မျက်လုံးများစွာ ရှိနေသဖြင့် မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို လူသိရှင်ကြား အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ကာ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မော့ကျိုးယွီသည် လူအားလုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား အပြင်သို့ ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ဟဲကျစ်ယန်ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျုံးယွမ်ကို သူမ၏ နေရာလပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာသော အမူအရာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူမ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မော့ကျိုးယွီသည် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ယန်ယန်၊ ပဉ္စမအစ်ကို မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာတော့မှာလား။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် ပြုံးလျက်ပြောသည်။ “ကျွန်မအခုပဲ ပဉ္စမအစ်ကိုကို စစ်ဆေးပြီးတယ်။ သူ့ခေါင်းထဲက သွေးခဲတွေဟာ လုံးဝနီးပါး စုပ်ယူပျော်ဝင်သွားပြီဆိုတာ တွေ့ရတယ်။ ဘာမှမမှားရင် သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်လည်ရရှိလာနိုင်မယ်။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မော့ကျိုးယွီသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ မိသားစုထံ ဤသတင်းကောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် သခင်မကြီးမော့သည် အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။

သခင်မကြီးမော့သည် ဟဲကျစ်ယန်၏ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ ပဉ္စမအစ်ကို မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာတော့မှာဆိုတာ တကယ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သခင်မကြီးမော့၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လျက် “အမေ၊ ဘာမှမဖြစ်ရင် ပဉ္စမအစ်ကို နိုးလာတဲ့အခါ အားလုံးကို ပြန်အမှတ်ရလာနိုင်မယ်။” ဟု ပြောသည်။

သခင်မကြီးမော့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပဉ္စမမရီးသည် သူမခင်ပွန်း၏ အခြေအနေကို ကြားသိရသောအခါ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံထွက်လာသည်။

“ကျွန်မခင်ပွန်းဟာ နောက်ဆုံးတော့ သက်သာလာတော့မယ်။ ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ သူက ကျွန်မကို သူစိမ်းလို ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။”

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ပဉ္စမမရီးသည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် အသက်ရှင်နေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် သာမန်ရင်းနှီးသူများကဲ့သို့ တရားဝင်ဆက်ဆံမှုသာ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် ယခင်က သူ၏ ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။

ယခင်ကဲ့သို့ မျက်နှာတူညီသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှု မရှိတော့သဖြင့် ပဉ္စမမရီးသည် စိတ်ထဲတွင် လစ်ဟာနေသလို ခံစားရသည်။

အကယ်၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ဤမျှအေးစက်နေသည်ကို မသိခဲ့ပါက ပဉ္စမမရီးသည် သူ၏ စိတ်နှလုံး ပြောင်းလဲသွားလားဟု သံသယဖြစ်မိမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နဝမခယ်မက သူမ၏ခင်ပွန်းသည် နိုးလာသောအခါ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိလာမည်ဟု ပြောပြခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူ့ခင်ပွန်းနှင့် ပြန်လည်ရင်းနှီးနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ယခုမှစ၍ သူတို့သည် ကလေး တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦး ရရှိရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဤဘဝသည် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ဆေးမှုအရ ပဉ္စမမြောက်အစ်ကို၏ ခေါင်းထဲရှိ သွေးခဲများ လုံးဝ စုပ်ယူပျော်ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် သိပ်ပြီး စိတ်လျှော့ထားရန် မရဲတင်းသေးပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် သတိမရှိဘဲ လဲနေသောလူကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး၊ ပဉ္စမမြောက်အစ်ကို နိုးလာသောအခါ သူမ စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း အရာအားလုံး ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

မိနစ် ( ၃၀ ) ခန့်ကြာပြီးနောက်၊ မော့ကျုံးယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် လူအားလုံး မျှော်လင့်ထားသည့် ဝမ်းမြောက်ဖွယ် အံ့သြမှုအစား သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်မှာ မော့ကျုံးယွမ်၏ အလွန် နာကျင်နေသည့် မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်သည်။

ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်သဖြင့် သခင်မကြီးမော့သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ကျုံးယွမ်၊ ဘယ်နား မသက်မသာ ဖြစ်နေတာလဲ။”

ဤအချိန်တွင် မော့ကျုံးယွမ်၏ အကြည့်များသည် ဝေးကွာနေသည်။ သူသည် သူ့မိခင်ကို လုံးဝမတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ သူ၏ သတိစိတ်သည် အတိတ်က နာကျင်မှုများထဲတွင် လုံးဝ စူးစိုက်နစ်မြုပ်နေသည်။

သူသည် ထိုစဉ်က ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း စစ်တပ်၏ အကြွင်းအကျန်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် သူ့လူများကို ဦးဆောင်ခဲ့စဉ်၊ မတော်တဆ ဝှက်ထားသော တောင်ကြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို အမှတ်ရလာသည်။

သူသည် သူ့လူများအား မြှားမိုးများဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူ စီးနေသော စစ်မြင်းသည် ရုတ်တရက် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားသည်။

ဤအရာများကို တွေးမိသောအခါ မော့ကျုံးယွမ်သည် သူ့ခေါင်းကို ထပ်မံ ဖက်ထားပြီး ထိုအရှက်ရဖွယ်အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် မလိုလားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ မည်မျှပင် ရှောင်ဖယ်ရန် ကြိုးစားသည်ဖြစ်စေ ထိုမြင်ကွင်းများသည် ပိုမိုပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေသည်။

“ယန်ယန်၊ ပဉ္စမအစ်ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ။” မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ဇနီးကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ပဉ္စမအစ်ကို၏ အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်လည်း အင်မတန် မဆုံးဖြတ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ နေရာလပ်ရှိ အဆင့်မြင့်စက်ကိရိယာများဖြင့် စစ်ဆေးမှုရလဒ်များသည် မမှားနိုင်ဟု သူမ ယူဆထားသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ပဉ္စမအစ်ကိုသည် နိုးလာပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုမူနေရသနည်း။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ပဉ္စမအစ်ကို၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးရန် အနီးသို့ သွားသော်လည်း၊ သူသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လုံးဝ ပူးပေါင်းမပေးခဲ့ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို အတင်းဆွဲယူပြီး ခေါင်းမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ပဉ္စမအစ်ကို၏ သွေးခုန်နှုန်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။“ပဉ္စမအစ်ကိုရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက လုံးဝ ပုံမှန်ပါပဲ။”

ပဥ္စမအစ်ကိုက ပုံမှန်ဖြစ်ရုံသာမက၊ အလွန်ကျန်းမာသန်စွမ်း‌နေသည်။ “ဒါပေမယ့် ပဉ္စမအစ်ကိုရဲ့ အပြင်ပန်းကို ကြည့်ရတာ သူ့ခေါင်းက ဆက်လက် ကိုက်ခဲနေသလိုပဲ။” မော့ကျိုးယွီသည် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ထင်တယ်၊ ပဉ္စမအစ်ကိုက အရှက်ရဖွယ် မှတ်ဉာဏ်တချို့ကို ပြန်အမှတ်ရလာလို့ ဒီလို ပြုမူနေတာ ဖြစ်မယ်။”

သူ “တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ မြင်ကွင်း” ဖြစ်နိုင်လောက်လား။

မော့မိသားစု၏ နားလည်မှုအရ၊ မော့ကျုံးယွမ်သည် အကောင်းမြင်စိတ်ထားရှိသူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ “စစ်ပွဲတွင် သေဆုံးမှု” မတိုင်မီ အရှက်ရဖွယ် အရာ တစ်ခုခုနှင့် မတွေ့ကြုံခဲ့ပေ။

ဤအရာများသည် လူအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် အဖြေများကို မော့ကျုံးယွမ်ကိုယ်တိုင်သာ သိရှိသည်။

ပဉ္စမအစ်ကို၏ အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် ဆုံးဖြတ်ချက်မရှိ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသာထင်ရှားစွာ အလွန်ကျန်းမာနေသည်။ သူမသည် သူ့ကို အပ်ဖြင့် ထပ်မံ ထုံကျင်စေရန် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် လုံးဝ အကျိုးမရှိပေ။

အတိတ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများကို မည်သူမျှ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နတ်ဆိုးကို ကျော်လွှားရန်မှာ ကိုယ်တိုင်သာ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နောက်ထပ် နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ချစ်ခင်ရသူများမှတစ်ဆင့် သူ့ကို နှိုးဆွပေးရန် ဖြစ်သည်။

ချစ်ခင်ရသူများ ဆိုသည်မှာ သူ၏ ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံးဟု သူ ယူဆသူကို သဘာဝအတိုင်း ရည်ညွှန်းသည်။