ဒီလက်ဆောင်က မှားနေတယ်

မုန့်ဟွေနင်သည် အမှန်တကယ်ပင် အရာအားလုံးကို စေ့စပ်စွာ လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်။

မော့မိသားစုထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ကြီးသူဖြစ်သည့် သခင်မကြီးမော့အတွက် သူ ပေးအပ်သော လက်ဆောင်မှာ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်သော တောရိုင်းဂျင်ဆင်းပင် တစ်ပင် ဖြစ်သည်။

မရီးများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ယွင်ချန်မြို့ရှိ နာမည်ကျော် အချိုပွဲဆိုင်မှ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်များဖြစ်ပြီး မော့ညီအစ်ကိုများအတွက်မူ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ သူ့မိသားစုမှ ပေးပို့လာသော လက်ဖက်ရွက်များဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဟွေနင်သည် လှပသော အထည်အိတ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး အထဲတွင် နားရွက်ရှည်ယုန်သော့ချိတ်တစ်ခု ပါရှိသည်...

မော့ဟန်ယွဲ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော လက်ဆောင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် မုန့်ဟွေနင်သည် များစွာ အားထုတ်ခဲ့ရသည်။

သူသည် မုန့်အန်းကို အထူးလွှတ်ပြီး ယနေ့ခေတ် မိန်းကလေးများ နှစ်သက်သော ပစ္စည်းများကို စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သည်။

မုန့်အန်း၏ စုံစမ်းတွေ့ရှိချက်အရ မကြာသေးမီက ယွင်ချန်နှင့် အနီးပတ်ဝန်းကျင် ခရိုင်များတွင် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ မိန်းကလေးများသည် ဤသော့ချိတ်များထဲမှ တစ်ခုကို ဝယ်ယူနိုင်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူကြသည်။

သို့သော် ထန်မင်လွေ့ထံတွင် လက်ရှိ ကုန်ပစ္စည်း မရှိပေ။

မုန့်ဟွေနင်သည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် သူ့ရာထူးကို အသုံးချပြီး ဤတစ်ခုကို မနည်းရယူခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းအတွက် ပုံမှန်ထက် ပိုမြင့်သော ဈေးနှုန်းပေးခဲ့ရသည်။ လူအများက ၎င်းကို ငွေ ( ၁၂ ) တေးဖြင့် ဝယ်ယူကြသော်လည်း သူကတော့ ငွေ ( ၂၄ ) တေး ပေးခဲ့ရသည်။

ဤနားရွက်ရှည်ယုန်သော့ချိတ်ကို မြင်သောအခါ မော့မိသားစုဝင်များ၏ တုံ့ပြန်မှုများသည် မတူညီကြပေ။

မော့ညီအစ်ကိုများသည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံကာ ရယ်ချင်သော်လည်း မရဲတရဲ ဖြစ်နေသည်။ မရီးများကလည်း အလားတူဖြစ်ပြီး မုန့်ဟွေနင်သည် ဤသော့ချိတ်ကို ငွေ ( ၂၄ ) တေးဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်ကို ကြားသိရသောအခါ အားလုံးက ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ အသံမထွက်အောင် ထိန်းထားရသည်။

မုန့်ဟွေနင်သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို သတိပြုမိပြီး တစ်ခုခု မူမမှန်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မုန့်ဟွေနင်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။

“ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ကျွန်တော် ဘာမှားသွားလို့လဲမသိဘူး။”

မုန့်ဟွေနင်သည် သူမအတွက် ဤသော့ချိတ်ကို ငွေအမြောက်အများ ပေးဝယ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မော့ဟန်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ရှင်းပြသည်။

“လူကြီးမင်းမုန့်၊ ဒီနားရွက်ရှည်ယုန်သော့ချိတ်ကို ကျွန်မနဲ့ ယောင်းမတွေ လုပ်ထားတာပါ။”

ဤစကားကိုကြားသောအခါ မုန့်ဟွေနင်၏ မျက်နှာတွင် မယုံနိုင်သည့် မျက်နှာအမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မော့ဟန်ယွဲ့၏ ဖြူစင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူသည် ညင်သာစွာ မေးမြန်းရန် အားထုတ်လိုက်သည်။

“မိန်းကလေးမော့ ဆိုလိုတာက ဒီသော့ချိတ်တွေကို မင်းတို့ လုပ်ထားတာလား။”

မော့ဟန်ယွဲ့သည် အားကုန်ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့မိသားစုက ယုန်မွေးမြူထားပါတယ်။ ဒါကို ယုန်အရေခွံနဲ့ လုပ်ထားတာပါ။”

မုန့်ဟွေနင်သည် မော့မိသားစုက ယုန်မွေးမြူထားကြောင်း သိရှိထားပြီး ၎င်းသည် ယုန်သားရောင်းချကာ ငွေရှာရန်အတွက်သာ ထင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ယုန်မွေးများကို ဤမျှ သင့်လျော်စွာ အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

မိသားစုထဲတွင် အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်သူ မော့ဟန်ယွဲ့သည် လူတိုင်း၏ အချစ်ပိုခံရသူ ဖြစ်သည်။

သူတို့လုပ်ထားသော သော့ချိတ်များကို မိန်းမငယ်လေးက နှစ်သက်သည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်းမတစ်ဦးစီသည် သူမအတွက် အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် တစ်ခုစီ သိမ်းထားပေးခဲ့သည်။ မော့ဟန်ယွဲ့သည် သူမ၏ အခန်းသို့ ခဏပြန်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော နားရွက်ရှည်ယုန်သော့ချိတ် ( ၇ ) ခုကို ယူလာသည်။

သူမသည် သူတို့ကို မုန့်ဟွေနင် ရှေ့တွင် ပြသလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းမုန့်၊ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မမှာ အရောင် ခုနစ်မျိုးနဲ့ သော့ချိတ် ခုနစ်ခု ရှိတယ်။”

မုန့်ဟွေနင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်...။

သူသည် မော့ဟန်ယွဲ့အတွက် အထူးလက်ဆောင်တစ်ခုကို မနည်း ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ ရွေးချယ်လိုက်သည်မှာ မော့မိသားစုကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော အရာ ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းကို ပုံမှန်ဈေးနှုန်းထက် နှစ်ဆကျော် ပေးခဲ့ရသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ မုန့်ဟွေနင်၏ မူလ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။

ဤလက်ဆောင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းပြန်အကျိုးသက်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မုန့်အန်းကို ဤပစ္စည်းကို ဝယ်ယူရာတွင် ရှင်းလင်းစွာ မစုံစမ်းခဲ့သည့်အတွက် အပြစ်တင်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤမျှရှက်စရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားရသည်။

မုန့်ဟွေနင်၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေမှုကို မြင်သောအခါ မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ညီမဖြစ်သူက အရောင်ခုနစ်မျိုးရှိသော သော့ချိတ်ခုနစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းဖြင့် မီးပေါ်ဆီလောင်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် လေထုကို သက်သာစေရန် လိုလားသော်လည်း ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သခင်မကြီးမော့က ပထမဆုံး စကားစပြီး ခေတ္တတိတ်ဆိတ်နေသော လေထုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

“ဒီယုန်နားရွက်ရှည်သော့ချိတ်တွေက ကျွန်မတို့ မော့မိသားစုက စတင်လုပ်ထားတာ ဖြစ်ပေမယ့် အရေအတွက်က အမြဲတမ်း ကန့်သတ်ထားပါတယ်။ ယုန်သော့ချိတ်ကို ဝယ်မရတဲ့သူတွေက ဈေးမြင့်ပြီး ကမ်းလှမ်းကြပါတယ်။ လူကြီးမင်းမုန့်က ဟန်ယွဲ့အတွက် ဒီလိုလက်ဆောင်ရွေးချယ်ပေးတာက တကယ်ကို အများကြီး စဉ်းစားထားတာပဲ။”

အကြီးဆုံးမရီးကလည်း ထောက်ခံပေးသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ လူကြီးမင်းမုန့်က ဒီလက်ဆောင်ကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားတာ သိသာတယ်။ ဒီပစ္စည်းက အခုဆိုရင် မြို့ထဲက မိန်းကလေးတွေကြားမှာ အထူးရေပန်းစားနေတာပါ။”

မုန့်ဟွေနင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းသည် အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သူတို့ပေးသော ဦးဆောင်မှုကို လိုက်ကာ ပြောသည်။

“ဒါကို ရွေးချယ်တုန်းက အရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီလိုပဲ တွေးခဲ့ပါတယ်။ ဒီသော့ချိတ်က မော့မိသားစုက လုပ်ထားတာဖြစ်တဲ့အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး။ ဒီအရာရှိက မိန်းကလေးမော့အတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာပြီး လျော်ကြေးအဖြစ် ပေးပါမယ်။”

မော့ဟန်ယွဲ့သည် လက်များကို အလျင်စလို ဝှေ့ယမ်းကာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

“လူကြီးမင်းမုန့် ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီလက်ဆောင်ကို ကျွန်မ တကယ်ကြိုက်ပါတယ်။”

သူမ ထိုသို့ပြောရင်း မုန့်ဟွေနင် ယူလာသော သော့ချိတ်ကို သူမ၏ မူလ သော့ချိတ် ခုနစ်ခုနှင့် တွဲထားလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်မမှာ နောက်ထပ်ချစ်စရာသော့ချိတ်တစ်ခု ထပ်ရလာပြီ။”

မိန်းမငယ်လေးသည် ထိုသို့ပြောနေရင်း ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

ဒါက အနောက်မြောက်ဒေသတွင် ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင် ချမ်းသာသော မိသားစုများသည် တင်းကြပ်သော ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လိုက်နာကြသည်။ မိန်းကလေးများသည် အိမ်ပြင်မှ ဧည့်သည်အမျိုးသားများရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာလေ့ မရှိပေ။

မုန့်ဟွေနင်သည် မော့ဟန်ယွဲ့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤမျှ နီးကပ်စွာ ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့သော ပထမဆုံး အပြင်လူ ဧည့်သည် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် မုန့်ဟွေနင်၏ ထူးခြားသော အမူအရာသည် မော့ဟန်ယွဲ့၏ နှလုံးသားက သူ့ကို မြင်သောအခါ တဒိန်းဒိန်း အခုန်မြန်စေသည်။

စားပွဲထိပ်တွင် ထိုင်နေသော သခင်မကြီးမော့သည်လည်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိပုံရသည်။

သခင်မကြီးမော့သည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး မော့ဟန်ယွဲ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ “ဟန်ယွဲ့၊ အမေ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး။”

မော့ဟန်ယွဲ့သည် နာခံစွာဖြင့် သူမ၏ မိခင်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

အပြင်ရောက်သောအခါ သခင်မကြီးမော့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း တင်းမာလာသည်။

သူမသည် မော့ဟန်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် လက်ထပ်ရန် သင့်တော်သည့် အသက်အရွယ် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မော့မိသားစု ဆုတ်ယုတ်မသွားခဲ့လျှင် သူမသည် မြို့တော်တွင် ကောင်းမွန်သော မိသားစုမှ သင့်လျော်သော အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးရန် အစီအစဉ်ဆွဲပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ အနောက်မြောက်ဒေသတွင် မော့မိသားစု၏ တစ်ချိန်က ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အဆင့်အတန်းမှာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ယခု သာမန်ပြည်သူများသာ ဖြစ်သည်။

မော့ဟန်ယွဲ့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် သခင်မကြီးမော့၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာသည်။

သူမသည် လူမှုအဆင့်အတန်းကို သိပ်အလေးမထားသော်လည်း၊ အထူးသဖြင့် မော့မိသားစုသည် ဆုတ်ယုတ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူကို လယ်သမားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန် အမှန်တကယ် မလိုလားပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မော့ဟန်ယွဲ့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကောင်းမွန်သော ပညာရေးကို သင်ယူထားပြီး ဂီတတူရိယာ၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှနှင့် ပန်းချီတို့တွင်ပင် ကျွမ်းကျင်သည်။

အဆင့်အတန်းကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြုစုပျိုးထောင်ခံရသော ကလေးနှစ်ဦးသည် အတူတကွ နေထိုင်ပါက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လက်ခံရာတွင် ပြဿနာများစွာ ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့သော ဘဝတွင် ဟန်ယွဲ့သည် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

ချက်ချင်းပင် သခင်မကြီးမော့သည် မုန့်ဟွေနင်က မော့ဟန်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သည့် အလင်းတန်းကို အမှတ်မထင် ဖမ်းမိလိုက်သည်။

သူမ၏ အတွေ့အကြုံဖြင့် မုန့်ဟွေနင်သည် သူမ၏သမီးအပေါ် ခံစားချက်ရှိကြောင်း သူမ ယုံကြည်သည်။

သူမ၏ သမီးသည်လည်း မုန့်ဟွေနင်ကို သဘောမကျပုံမပေါ်ပေ။

မော့မိသားစုသည် ယခုဆိုးရွားသောအချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းနေရသော်လည်း မုန့်မိသားစု၏ အခြေအနေသည်လည်း သိပ်မကောင်းပေ။ မုန့်ဟွေနင်သည် သတ္တမအဆင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦးသာဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မော့မိသားစုသည်လည်း ဆုတ်ယုတ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သခင်မကြီးမော့သည် မော့ဟန်ယွဲ့နှင့် မုန့်ဟွေနင်တို့ လက်ထပ်ခြင်းသည် သူမ၏ အဆင့်အတန်းထက် မြင့်မားလွန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သော အိမ်ထောင်ဖက် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိပြီး သူမသည် ဤလူငယ်နှစ်ဦး၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်။

သို့သော် ဤသို့သော ကိစ္စများတွင် အမျိုးသားဘက်က ဦးစွာ စတင်လှုပ်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူကို မုန့်ဟွေနင်နှင့် တွဲပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အခြားသူများရှေ့တွင် ထိုသို့ ပြသရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုမတိုင်မီ သခင်မကြီးမော့သည် သူမ သမီးဖြစ်သူ၏ အတွေးများကို နားလည်လိုသေးသည်။

မော့ဟန်ယွဲ့၏ နှလုံးသားနှင့် စိတ်ထားသည် ရိုးရှင်းသည်။ သူမ၏ မိခင်က သူမကို အပြင်သို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ထုတ်လာသည်ကို မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။

သားအမိနှစ်ယောက်သား အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မော့ဟန်ယွဲ့သည် ထိုသော့ချိတ်များကို မူလနေရာသို့ ဂရုတစိုက် ပြန်ထားပြီး နောက်ဖေးခြံဝင်းတွင် သွားကူညီရန် ပြင်ဆင်သည်။

သူမ ထွက်သွားမည့်အချိန်တွင် သခင်မကြီးမော့က အလျင်စလို တားလိုက်သည်။

“ဟန်ယွဲ့၊ အမေ့နဲ့ စကားပြောရ‌အောင်။”