ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက်ခြင်း

နှစ်သစ်ကူးအချိန်တွင် အသင့်စားယုန်သားစီးပွားရေးသည် ထန်မင်လွေ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် မော့မိသားစုမှ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ကုန်ပစ္စည်းများ လာယူခဲ့ပြီး ကုန်ပစ္စည်းအားလုံး ရောင်းထွက်ခဲ့သည်။

မော့မိသားစု၏ ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်လည်ပတ်နေပြီး မကြာမီ မီးပုံးပွဲတော်ပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ပထမလ ( ၁၆ ) ရက်နေ့တွင် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

မော့ချူဟန်သည် သူတို့၏ ခရီးဝေး သွားရောက်မည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ယာမင်မှ မြင်းတစ်ကောင်ကို အထူး ငှားရမ်းပေးခဲ့သည်။

မုန့်ဟွေနင်သည် မော့ကျိုးယွီတို့လင်မယား မြို့မှထွက်ခွာမည်ဟု ခန့်မှန်းမိပြီး၊ ၎င်းကို မျက်စိမှိတ် လျစ်လျူရှုထားပေးခဲ့သည်။

ထမင်းလုံးလေးကိုပါ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသို့ လိုက်ပါစေဖို့ စီစဉ်ထားသောကြောင့် ဟဲကျစ်ယန် ထွက်သွားသောအခါ သူမသည် ထိုကောင်လေးကို ပွေ့ချီထားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် မြင်းပေါ် အရင်တက်ပြီး သူ့ဇနီးကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ထမင်းလုံးလေးသည် သူ့သခင်ရှေ့တွင် လိမ်လိမ်မာမာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မိသားစုသုံးယောက်ခရီးထွက်နေသည်နှင့် တူသည်။

သခင်မကြီးမော့၏ အကြံပေးစကားများ နာခံပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီတို့ဇနီးမောင်နှံသည် ထမင်းလုံးလေးနှင့်အတူ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် အာရုံများစွာ ဆွဲဆောင်မိမည်ကို ရှောင်ရှားရန်၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် မိသားစုများ၏ အကြည့်အောက်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ထိုကောင်လေးကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နံနက်စောစောတွင် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူတို့သည် G-Wagon ကို ညအမှောင်ထုထဲတွင်သာ မောင်းနှင်နိုင်မှာဖြစ်သဖြင့် နေ့အချိန်တွင် အနားယူထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ယွင်ချန်မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူတို့သည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး နေရာလပ်ထဲသို့ ဝင်ကာ အနားယူခဲ့သည်။

နေရာလပ်ထဲရှိ နာရီက ည ( ၈ ) နာရီသို့ ပြသောအခါမှသာ သူတို့သည် ဆီဖြည့်ထားသော G-Wagon ကို တရားဝင်လမ်းမပေါ်သို့ ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

ရှေးခေတ်တွင် ဤအချိန်သည် ညအမှောင်ထုထဲသို့ နက်ရှိုင်းနေပြီဖြစ်ပြီး၊ လမ်းက မည်းမှောင်နေတော့ တစ္ဆေကိုတောင် မမြင်ရဘူး။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကားကို တစ်စုံတစ်ယောက် မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မှု မရှိခဲ့ပါ။ ညဘက်တွင် လမ်းသည် ချောမွေ့သည်။ G-Wagon သည် ညတစ်ညလုံး တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ လမ်းသည် ခရီးသွားရန် မလွယ်ကူသော်လည်း၊ မြင်းစီးတာထက် ပိုမြန်သည်။

ယာဉ်မောင်းအသစ်ဖြစ်သော မော့ကျိုးယွီသည် မောင်းနှင်ခြင်းကို စွဲလမ်းလာပြီး၊ အရုဏ်ဦးရောက်လာသည်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသည်ဟု မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ၏ ခံနိုင်ရည်ကို အလွန် အံ့ဩမိသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် တစ်ညလုံး မောင်းနှင်ခဲ့သော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုလက္ခဏာ မပြဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် နေရာလပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ဤစွမ်းအင်ပြည့်ဝသော အမျိုးသားထံမှ ဖမ်းဆီးခံရသည်…။

စိတ်အားထက်သန်ပြီး ပြည့်စုံသောတိုက်ပွဲတစ်ခုပြီးနောက်၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် ယခုအခါ အလွန်နားလည်တတ်သည်။ သူသည် သခင်နှစ်ဦးကြား တိုက်ပွဲများတွင် မပါဝင်တော့ဘဲ၊ ယင်းအစား ဝါးပင်တောထဲ အဆုံးထိ ပြေးသွားကာ ပုန်းအောင်းနေသည်။

ဤသို့ လူနေမှုပုံစံဖြင့် လေးရက်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် တောင်ပိုင်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်နှင့် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းကြားရှိ နယ်စပ် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လက်ရှိတည်နေရာသည် တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်နယ်နမိတ်အတွင်းတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဤနေရာကို အလွန်ရင်းနှီးသည်။ မော့မိသားစု၏ အမျိုးသားအားလုံး မည်သူမဆို ဤနေရာတွင် အစောင့်အကြပ် လုပ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤနေရာသို့ရောက်လာခြင်းသည် မော့ကျိုးယွီကို ဝမ်းနည်းသွားမိစေသည်။ ထိုအချိန်က သူနှင့် မော့မိသားစု၏ ညီအစ်ကိုများသည် နယ်စပ်တွင် သွေးချွေးများ စတေးခဲ့ကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မည်သည်ကို ရရှိခဲ့သနည်း။

ဧကရာဇ်ထံမှ ဖိနှိပ်ခံရပြီး နှင်ထုတ်ခြင်းကိုသာ လက်ခံရရှိခဲ့သည်...

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ ဝမ်းနည်းမှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သတိပြုမိသည်။ သူမသည် သူ့လက်မောင်းကို တက်ကြွစွာ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

"အားလုံးက အတိတ်မှာပဲ။ ကျွန်မကို ယုံပါ၊ အနာဂတ်က သေချာပေါက် ပိုမိုကောင်းမွန်လာလိမ့်မယ်။"

မော့ကျိုးယွီသည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲယူပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ နမ်းလိုက်သည်။

"ကိုယ် ဒါကို လက်ခံထားပြီးသားပါ။ မင်းရယ် မိသားစုဝင်တွေနဲ့ အတူတကွ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်တာကို ကိုယ် အရမ်းကျေနပ်တယ်။"

သေချာပေါက်၊ အကယ်၍ အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယမြောက်အစ်ကိုကို ချောမွေ့စွာ ရှာတွေ့နိုင်မည်ဆိုပါက ပိုမိုကောင်းမွန်မည်ဖြစ်သည်။

မိုးလင်းနေပြီဖြစ်၍ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်သား ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်မြေသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ဖို့ မစီစဉ်ခဲ့ပါ။ မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို သူ့ဖခင်နှင့် ညီအစ်ကိုများကို မြှုပ်နှံထားသော နေရာသို့ ဂါဝရပြုဖို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မော့မိသားစု၏ ဂူသင်္ချိုင်းများသည် တောင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ တည်ရှိသည်။ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ ရာသီဥတုသည် အနည်းငယ် ပူနွေးပြီး တောင်ပေါ်ရှိ သစ်ပင်များသည် စိမ်းလန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရေရှည်စစ်ပွဲကြောင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်သူ အများအပြား မရှိကြဘူး။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသည် တောင်တက်သွားရင်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ပါ။

တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တက်ပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ရှေ့ရှိ သစ်ပင် ထူထပ်သော နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ကျော်သွားရင်…"

ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီ၏ စိတ်ဓာတ်က ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်လေးနက်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် ညင်သာစွာ "အင်း" ဟုပြောပြီး သူ၏ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော လက်ကို ညှစ်ကာ အားပေးနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်သားသည် စိတ်လေးလံစွာဖြင့် တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ မြက်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဂူသင်္ချိုင်း ကိုးခု ဖြစ်သည်။

ဂူသင်္ချိုင်းများရှေ့တွင် မော့မိသားစု၏ အမျိုးသားများ၏ နာမည်များ ထွင်းထားသော ကျောက်ပြားများ ရှိသည်။

ထိပ်ဆုံးတွင် မော့သခင်ကြီး၏ ဂူသင်္ချိုင်း ရှိပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေဒဏ်နှင့် မိုးဒဏ် ခံထားရပြီး မကြာသေးမီက ပြုပြင်မှု မရှိခဲ့သဖြင့် ကျောက်ပြားပေါ်ရှိ စာလုံးများသည် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသည်။

မော့သခင်ကြီး၏ ဂူသင်္ချိုင်းအောက်တွင်၊ မော့ညီအစ်ကိုများ၏ ဂူသင်္ချိုင်း ရှစ်ခု ရှိပြီး၊ အသစ်အဟောင်းအမျိုးမျိုးတွင် သူတို့၏ နာမည်များ ထွင်းထားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မော့ကျိုးယွီ၏ မျက်လုံးများသည် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့်နှယ် ဖြစ်နေပြီး၊ သူ့မျက်ဝန်းထဲရှိ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပါ။

သူသည် ဂူသင်္ချိုင်းများရှေ့တွင် လေးလံစွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"အဖေနဲ့ အစ်ကိုတို့၊ ကျိုးယွီ လာတွေ့ပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီသည် အလေးအနက် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးတိုက်ခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤသေဆုံးသွားသော မော့မိသားစု၏ အမျိုးသားများနှင့် မရင်းနှီးသော်လည်း၊ တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်အတွက် သူတို့မိသားစု၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို တွေးမိသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

သူမသည် မော့ကျိုးယွီနှင့်အတူ ဂူသင်္ချိုင်းများရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကန်တော့လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ အသိစိတ်ဖြင့် နေရာလပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပူဇော်ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူပြီး၊ ဂူသင်္ချိုင်းများရှေ့တွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားပြီး အမွှေးတိုင်များနှင့် ဝိညာဉ်ငွေစက္ကူများကို ပူဇော်ရန် ထားရှိလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူမကို ကျေးဇူးတင်စွာကြည့်ပြီး သူ့ဖခင်နှင့် အစ်ကိုများ၏ ဂူသင်္ချိုင်းများရှေ့တွင် အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို ထွန်းညှိပူဇော်ခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က တိုးတိုးလေး ညင်သာစွာ ရေရွတ်မိသည်။ "မိုးကောင်းကင်က မတရားဘူး၊ ဒီလို လူကောင်းတွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးစေပြီး လူဆိုးတွေကိုတော့ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ နေထိုင်နေစေတယ်။"

မော့ကျိုးယွီသည် ခပ်မဲ့မမဲ့အပြုံးဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့မော့မိသားစုရဲ့ အမျိုးသားတွေဟာ တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်အတွက် သွေးချွေးတွေ စတေးပြီး အသက်ပေးခဲ့ကြပေမယ့် အခုပြန်တွေးကြည့်ရင် တကယ်မထိုက်တန်ခဲ့ဘူး။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် စိတ်မပါခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ သူ အရမ်းဝမ်းနည်းနေသည်။

အဆိုပါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသည် သူတို့အတွက် တွန်းအားဖြစ်လာနိုင်သည်။

သူတို့သည် မကြာမီ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တွန်းအားသည် လုံလောက်စွာ ပြင်းထန်မည်ဆိုပါက၊ ဤခရီးတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို သေချာပေါက် ပြီးမြောက်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

နှစ်ယောက်သား ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် ချက်ချင်းထွက်မသွားခဲ့ပါ။

အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၏ ဂူသင်္ချိုင်းကို နန်ရွေ့၏ လူများမှ တူးဖော်ခဲ့သည်။ ဟဲကျစ်ယန်သည် ၎င်းကို စစ်ဆေးလိုပြီး၊ ဤနေရာတွင် အသုံးဝင်သော သဲလွန်စများကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မော့ချူဟန်၏ ဂူသင်္ချိုင်းသို့ အလိုလို သိစိတ်ဖြင့် သွားရောက်ပြီး သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။

လျန့်ဟောက်က သူတို့ မော့ချူဟန်၏ ဂူသင်္ချိုင်းကို တူးဖော်ခဲ့ပြီးနောက် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤဂူသင်္ချိုင်းသည် ယခုအခါ အခြားဂူသင်္ချိုင်းများထက် ပိုမိုသစ်လွင်ပုံပေါက်ပြီး၊ အဆိုပါ ဂူသင်္ချိုင်းပေါ်ရှိ မြေဆီလွှာသည်လည်း အနည်းငယ် ပွယောင်းနေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤနေရာတွင် မော့ချူဟန်၏ အလောင်း မရှိတော့ကြောင်း သိထားဖြစ်သဖြင့် အပြင်ပိုင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ထပ်မံ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မပြုလုပ်ခဲ့ပါ။

ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းတွင် ရုပ်အလောင်း မရှိတော့သဖြင့် အခေါင်းအလွတ်တစ်ခုပဲ ရှိနေနိုင်သည်။

တတိယမြောက်အစ်ကိုနှင့် ပဉ္စမမြောက်အစ်ကို၏ ဂူသင်္ချိုင်းများသည် နဂိုအတိုင်း ရှိနေခဲ့ပြီး အပြင်ပိုင်းတွင် မူမမှန်မှုများ မမြင်ရပါ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အခြားညီအစ်ကိုများ၏ သင်္ချိုင်းများကို ပို၍စိတ်ဝင်စားသည်။

အထူးသဖြင့် အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယမြောက်အစ်ကိုတို့၏ ဂူသင်္ချိုင်းကိုဖြစ်သည်…

သူတို့သည် အသက်ရှင်နေနိုင်ဖွယ်ရှိသည့် အခွင့်အလမ်း မြင့်မားသဖြင့် သူမသည် သူတို့ကို တူးဖော်ကြည့်လိုသည်။

သို့သော်လည်း မော့ကျိုးယွီက ဒါကို သဘောတူညီမှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ရှေးခေတ်လူများ၏ သေဆုံးသူများအပေါ် ထားရှိသော ရိုသေလေးစားမှုကို သူမကဲ့သို့ မော်ဒန်ခေတ်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် နားလည်ရန် မလွယ်ကူပေ။

ယခုခေတ်တွင် "အေးချမ်းစွာ အနားယူခြင်း" ဟုခေါ်သည့် သေဆုံးသူများ၏ အေးချမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းသည် ကြီးမားသော မရိုသေမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။