အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး

မြေနတ်ဘုရားကမ္ဘာအတွင်း။

လီချန်သည် ဆိုင်းငံ့လှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

မြေအက်ကွဲကြောင်းများ များပြားလွန်းပြီး၊ ဧရိယာ ကျယ်ဝန်းလွန်းလှသဖြင့်၊ လီချန်လည်း လုံးဝ စူးစမ်းရှာဖွေ၍ မပြီးစီးနိုင်သေးပေ။

သူ ရေးဆွဲထားသော ဆိုင်းငံ့လှိုဏ်ဂူ မြေပုံအတွင်း၌၊ ထူထပ်သော မြေအက်ကွဲကြောင်း လမ်းကြောင်းများသည် ကြီးမားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ကွန်ရက်ကမ္ဘာတစ်ခုသဖွယ်ဖြစ်နေ၏။

"နောက်ထပ် ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ အဲ့ဒါဆိုရင် ဆိုင်းငံ့လှိုဏ်ဂူ အပြင်ဘက်ပိုင်း မြေအက်ကွဲကြောင်း မြေပုံတစ်ခုလုံး ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။"

လီချန်က စိတ်ထဲ၌ တွက်ချက်လိုက်၏။

သို့သော်၊ သူသည် လျှို့ဝှက်စခန်းသို့ ပြန်လာပြီး၊ နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်း အစီအရင်မှတစ်ဆင့် အချိန်ခေါင်းလောင်း လှိုဏ်ဂူကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်၊ ထူးဆန်းသော သီချင်းသံတစ်သံသည် ဆိုင်းငံ့လှိုဏ်ဂူ၏နက်ရှိုင်းရာမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သီချင်းသံသည် မသဲမကွဲ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ကြည်လင် ပြတ်သားပြီး နားထောင်ကောင်းလှသည်၊ ကလေးမလေးတစ်ဦး၏အသံမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ရှိရာ၊ လီချန် မနေနိုင်ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်မိ၏။

သူသည် ဆိုင်းငံ့လှိုဏ်ဂူ မြေအက်ကွဲကြောင်းအတွင်း၌ အချိန်အကြာကြီး စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့သော်လည်း၊ ဤ ထူးဆန်းသော သီချင်းသံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

သူ အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သီချင်းသံသည် ပိုမိုရှင်းလင်းပြတ်သားလာ၏။

ရုတ်တရက်... သီချင်းသံသည် နေရာပြောင်းသွားသကဲ့သို့၊ အခြား နေရာတစ်ခု၌ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာ၏။

တစ်ချိန်တည်းတွင်၊ ခေါင်းထဲ၌ အချိန်ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လီချန် ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွား၏။

နဖူးပေါ်၌ ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဤသီချင်းသံ၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ဆိုင်းငံ့လှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်မိခဲ့သည်ကိုး။

သူသည် ဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာနှင့် အလွန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိလိုက်ရာ၊ လီချန်သည် မူလလမ်းအတိုင်း အလျင်အမြန်ပြန်လှည့်ပြီး အရှိန်ပြင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွား၏။

သို့သော် သီချင်းသံသည် ရုတ်တရက် နီးကပ်လာပြီး နားနား၌ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိ၏။

လီချန်သည် တွေဝေမနေဘဲ လျန်ယီဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာဓားထဲမှ ကျူရှန်ဓားကို ထုတ်ဖော် အသုံးပြုလိုက်၏။

ဝုန်း!

ကြောက်မက်ဖွယ် ရေခဲဓားချီတစ်ချက် ပွင့်လန်းလာပြီး၊ နောက်ဘက်မှ အသံထွက်ပေါ်ရာ နေရာဆီသို့ ထိုးစိုက်သွား၏။

အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ထိုးစိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လီချန် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆံပင်များဖားလျားချထားသော ကလေးမလေးတစ်ဦးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်၊ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ခေါင်းကိုစောင်းလျက် မိမိအားကြည့်နေကာ၊ သူမ၏လည်ပင်းနေရာတွင်၊ ဓားချီတစ်ချက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရေခဲအအေးဓာတ်များ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ဖိနှိပ်ခြင်းခံထားရသကဲ့သို့ ရှိ၏။

သို့သော် ဤ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး၏မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းပြီး၊ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေ၏။

"ဦးဦးက သမီး သီချင်းဆိုတာကို နားမထောင်ချင်ဘူးလား။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့၊ ဤသို့ပင် ပေါ့ပါးစွာ ရပ်တည်နေပြီး၊ နှုတ်မှထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ ကလေးဆန်ပြီး ကြည်လင် ပြတ်သားနေ၏။

သို့သော် လီချန်၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ၊ ကြက်သီးထဖွယ် ဖြစ်စေ၏။

ဒါ ဘာကောင်လဲ။

သူ၏ ကျူရှန်ဓားသည် အလွန်အင်အားကြီးမားလှ၏...

သို့သော် ဤ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးကို ထိမှန်သွားသော်လည်း၊ မည်သည့် အာနိသင်မျှ မပြသနိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

"နားထောင်ချင်တာပေါ့၊ သမီးဆိုတာ အရမ်းကောင်းပါတယ်။"

လီချန်သည် အနည်းငယ် အတင်းအကျပ်ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ရယ်မောလျက်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ မျက်ဝန်းထဲမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်သည် တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ပြန်လည် သန့်စင် ကြည်လင်သွားပြီး၊ ဖြူစင်ရိုးသားသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင်လည်း၊ အလွန် ဝမ်းမြောက်နေ၏။

"တကယ်ပေါ့၊ ဦးဦးက ခုနက သမီးရဲ့သီချင်းသံကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့၊ ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတာ၊ တကယ်ပဲ နားထောင်လို့ကောင်းလွန်းတယ်..."

လီချန်က စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် ပြောလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသီချင်းသံမှာ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

မျက်စိရှေ့မှ ဤအနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်တည်မှု တစ်ခုခု ဖြစ်လောက်သည်။

"ဒါဆို သမီး ဆက်ဆိုပြမယ်၊ ကောင်းလား။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့်ကလေးမလေးက ပြောလိုက်သည်၊ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပါဝင်နေပြီး၊ လီချန်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အလွန်အမင်း လိုချင်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

"ကောင်းတာပေါ့။"

လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးကို အရင်တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ထားမှ ရမည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် ချက်ချင်းပင် အသံကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ စတင် သီဆိုလေတော့သည်။

"နွယ်ပင်တွေ တွဲကျနေတဲ့ ခြံဝင်း၊ လေတိုက်ခတ်လို့ ကြယ်ရောင်တွေ ကန်ရေပြင်အပြည့် ကြွေကျ၊ စက္ကူငှက်က ကလေးကဗျာတွေကို သယ်ဆောင်၊ ရှေးဟောင်း ကုက္ကိုပင် အကိုင်းအခက်တွေကြား ဖြတ်သန်း..."

ဤအချိန်တွင်ပင်၊ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌၊ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာသည်။ သီချင်းကမ္ဘာက လက်တွေ့ဘဝကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

မြင်ကွင်းများထဲတွင်၊ ဤ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးအပြင်၊ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပုံရိပ်နှစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ဤကလေးမလေး၏ မိဘများ ဖြစ်ဟန်တူ၏။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် မူလက သံစဉ် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော သီချင်းသံကို နွေးထွေးသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေ၏။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး သီဆိုပြီးသွားသည့်အခါ၊ လီချန်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

ရုတ်တရက်၊ သူ ကြောင်အသွား၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ လင့်တုန်းလောကသစ်ပင်၏ တိုးတက်မှုသည်၊ မူလ အဆင့်တစ် ၉၆ မှ၊ ၉၇ သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင်၊ သူ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး၏သီချင်းသံကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ လင့်တုန်းလောကသစ်ပင်တွင် ပြောင်းလဲမှုအချို့ရှိလာသည်ကို အမှန်တကယ် ခံစားမိလိုက်၏။

"ဒါမှမဟုတ် ဒီ ကလေးမလေးရဲ့ သီချင်းသံထဲမှာ၊ နိယာမ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေပြီး၊ နားထောင်ပြီးတဲ့နောက် ငါ့ရဲ့ လောကသစ်ပင်က စုပ်ယူလိုက်နိုင်တာလား။"

လီချန်က စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်၏။

အကယ်၍ ဤသို့ ဖြစ်ပါက၊ ဤ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည်၊ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏အခွင့်အရေးကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"နားထောင်လို့ ကောင်းလား။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် လီချန်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လျက် မျက်လုံးလေးများ အရောင်တောက်ကာ မေးလိုက်၏။

"ကောင်းတယ်၊ တကယ် နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်။"

လီချန်က ခေါင်းညိတ်၍ ဖြေလိုက်သည်။

သူ့စကားမှာ မမှားပေ။ ထိုသံစဉ်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ကလေးမလေး၏ အသံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ၊ အမှန်တကယ်ပင် နားထောင်၍ အလွန်ကောင်းလှ၏။

"ဦးဦးက သမီး သီချင်းဆိုတာကို ပြီးဆုံးအောင် နားထောင်ပေးတဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တခြားလူတွေလည်း သမီးရဲ့သီချင်းသံကို နားထောင်ဖူးတာလား။"

လီချန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်၏။

"ဒါပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက သမီးရဲ့သီချင်းသံကို နားမထောင်ချင်ကြဘူး။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ဒေါသထွက်နေကြတယ်၊ သမီး သူတို့ကို မကြိုက်ဘူး..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးက နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သမီး နာမည်က ဘယ်သူလဲ။"

လီချန်က မေးလိုက်၏။

"သမီး နာမည်က အားရို့ပါ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက သမီးကို အဲ့လိုပဲခေါ်ကြတယ်။"

"ဒါဆို သမီးရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေရော။ သမီး ဘာလို့ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းရှိနေရတာလဲ။"

"သမီးက ဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း နေနေတာလေ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ။ သူတို့က ကိစ္စရှိလို့ အပြင်ခဏသွားရမယ်တဲ့၊ သမီးကို လျှောက်မသွားဖို့ မှာထားတယ်၊ အားရို့က လိမ္မာတယ်၊ အပြင်ကို လုံးဝ မထွက်ဘဲ၊ ဒီမှာပဲ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ..."

"တစ္ဆေနတ်ဘုရားလား။"

လီချန် နားထောင်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သူ သံသယ ဝင်မိသည်မှာ ဤ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် နတ်ဘုရားကမ္ဘာ မပျက်စီးမီကတည်းက ရှိနေခဲ့သော ဖြစ်တည်မှု ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"သမီးရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေ၊ နောင်ကျရင် သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပါ။"

"အင်း၊ အားရို့က အရမ်းလိမ္မာတယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေမှာ။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများက အလွန်သန့်စင်ပြီး တောက်ပနေကာ၊ လုံးဝ ယုံကြည်နေ၏။

လီချန် ပိုမို သေချာလာသည်။ ဤအနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် တစ္ဆေနတ်ဘုရားဖြစ်လောက်သည်။ ယခု လက်ရှိ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးသည်လည်း စွဲလမ်းစိတ်မှတစ်ဆင့် ပြောင်းလဲ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်လောက်၏။

"ဒါပေမဲ့၊ အားရို့က အရမ်းအထီးကျန်တယ်။ ဒီမှာ အားရို့ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဦးဦး ဒီမှာ အားရို့ကို အဖော်ပြုပေးလို့ ရမလား။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးက ရုတ်တရက် မျှော်လင့်တကြီး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီချန် ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဦးရေပြားထုံကျဉ်သွားသည်။ ဤတစ္ဆေနတ်ဘုရားက သူ့ကိုဆွဲထားချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

"အားရို့၊ ဦးဦးမှာလည်း မိသားစု ရှိတယ်။ သူတို့လည်း ဦးဦး ပြန်လာမှာကို စောင့်နေကြတယ်။ ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ နောက်ဆိုရင် ဦးဦး အချိန်တစ်ခုခြားတိုင်း သမီးဆီ လာလည်မယ်။ သမီး သီချင်းဆိုတာ နားထောင်မယ်။ သမီးနဲ့ စကားပြောပေးမယ်လေ၊ ကောင်းလား။"

လီချန်က စမ်းမေးလိုက်၏။

ဤအနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး နားဝင်သွားပါစေဟု မျှော်လင့်ရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက တကယ်ပြဿနာတက်ပေလိမ့်မည်။

သူ ပထမဆုံးအချိန်၌ အချိန်ခေါင်းလောင်း လှိုဏ်ဂူကောင်းကင်ဘုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည် မှန်သော်လည်း။

ပြဿနာမှာ... သူ မစွန့်စားရဲခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးမှာ ထူးဆန်းလွန်းလှ၏။

အကယ်၍ အချိန်ခေါင်းလောင်း လှိုဏ်ဂူကောင်းကင်ဘုံအတွင်းသို့ လိုက်ပါဝင်ရောက်လာပါက၊ဘယ်လောက်တောင် ပြဿနာတက်လိုက်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် လီချန်ကိုကြည့်ကာ အလေးအနက် စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ ထို့နောက် အနည်းငယ် နှမြောတသစွာဖြင့် "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ဦးဦး သေချာပေါက် လာရမယ်နော်..."

"ဒါပေါ့၊ အားရို့၊ ဦးဦးက သမီးကို ဘယ်လိုလုပ်လိမ်ညာမှာလဲ။"

လီချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သမီးတို့ လက်သန်းချိတ် ကတိပေးကြမယ်..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။

လီချန်သည် ကလေးမလေး၏ ဖြူဖွေးတောက်ပနေသော လက်ချောင်းကို ကြည့်ရင်း၊ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ကလေးမလေးနှင့် လက်သန်းချိတ်လိုက်၏။

ရေခဲအအေး အငွေ့အသက်နှင့် မှောင်မိုက်သော အငွေ့အသက်တစ်ရပ် စိမ့်ဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် လီချန်၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အချိန်ခေါင်းလောင်း အနည်းငယ် လင်းလက်လာသည်နှင့်၊ ချက်ချင်းပင် ဤအငွေ့အသက်ကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်၏။

"လက်သန်းချိတ် ဆွဲထား၊ နှစ်တစ်ရာ မပြောင်းလဲကြေး..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် ပြောပြီးနောက် အလွန် ပျော်ရွှင်နေ၏။

လက်သန်းချိတ်ခြင်းသည် သူမအတွက် အကောင်းဆုံးသော ကတိကဝတ်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"အားရို့၊ ဒါဆို ဦးဦး သွားတော့မယ်။ နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် ဦးဦး သမီးဆီ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"အင်း၊ နောက်ဆိုရင် အားရို့က နေ့တိုင်း ဒီမှာ ဦးဦးကို လာစောင့်နေမယ်..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးက အားပါပါ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လီချန်သည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး၏ နှမြောတသဖြစ်နေသော အကြည့်အောက်တွင် မူလမြေအက်ကွဲကြောင်းအတွင်းသို့ ပျံသန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါမှသာ သူ စိတ်သက်သာရာရသွားတော့၏။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤတစ္ဆေနတ်ဘုရားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း၊ ခြေရာခံ လိုက်နိုင်သေးသည်။ ၎င်း၏ စွဲလမ်းစိတ်တည်ရှိရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသရွေ့ ရှောင်ရှားနိုင်စွမ်းရှိသေး၏။

သို့သော် ဤကလေးမလေး၏ သီချင်းသံသည် သူ၏လင့်တုန်းလောကသစ်ပင် တိုးတက်မှုအတွက် အကျိုးရှိသကဲ့သို့ ရှိရာ သူ နောင်တွင် လာရောက်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆမိ၏။

လီချန်သည် လျှို့ဝှက်စခန်းသို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်း အစီအရင်မှတစ်ဆင့် အချိန်ခေါင်းလောင်း လှိုဏ်ဂူကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာလျှင် လီချန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

ဆိုင်းငံ့လှိုဏ်ဂူအတွင်း မတော်တဆတွေ့ဆုံမှုက မြေနတ်ဘုရားသည် သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကြောင်း သိရှိစေခဲ့၏။

ထိုအနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် ဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာအတွင်း၊ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးသော ဖြစ်တည်မှု ဖြစ်လောက်သည်... ပြိုင်ဘက် မရှိလောက်ပေ။

ဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော တစ္ဆေနတ်ဘုရားအဆင့် ဖြစ်တည်မှုမျိုးရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှန်းဝူ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌လည်း အလားတူ ဖြစ်တည်မှုမျိုး ရှိနေနိုင်သည်။ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနိုင်ခြေရှိ၏။

.....

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

လီချန်သည် ကတိအတိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးကို တွေ့ခဲ့သည့် နေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူ ရောက်ရှိသည်နှင့် ထိုအနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် မူလနေရာ၌ပင်ရပ်နေပြီး မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဦးဦး တကယ်ရောက်လာတာပဲ၊ ကောင်းလိုက်တာ..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး အလွန်ဝမ်းမြောက်သွား၏။

"အားရို့၊ သမီး ဒီမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး စောင့်နေတာလား။"

လီချန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်သွားလည်း ပျင်းစရာကြီးပဲ။ ဒီမှာပဲ ဦးဦးကို စောင့်နေတာ ပိုကောင်းတယ်..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"သမီး သီချင်းဆိုပြမယ်နော်။"

သူမက ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။

လီချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် ချက်ချင်းပင် စတင်သီဆိုလေတော့သည်။ သီချင်းမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ပြသသော ပုံရိပ်မှာမူ၊ အနည်းငယ် ကွာခြားမှုရှိ၏။ သို့သော် ကလေးမလေးနှင့် သူမ၏ မိဘနှစ်ပါး သုံးယောက်သားပင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး သီဆိုပြီးသွားသည့်အခါ လီချန် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ လင့်တုန်းလောကသစ်ပင် တိုးတက်မှုမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း သူသည် လောကသစ်ပင် တိုးတက်လာသည်ကို သိသိသာသာ အာရုံခံမိနေသေး၏။

ဤသည်မှာ သူ့အား စိတ်ထဲ၌ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

"ဦးဦးလီချန်၊ သမီး ဦးဦးကို သမီးအိမ်ကိုလိုက်ပြမယ်လေ။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပါဝင်နေသည်။

လီချန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည် "ကောင်းပြီ။"

ဤသည်မှာ အန္တရာယ်အလွန်များသည်ကို သူ သိရှိသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိ သူ ရုတ်တရက် ဤအနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးကို ငြင်းပယ်ရန် မရက်စက်နိုင်ဖြစ်မိ၏။

"ကောင်းလိုက်တာ။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး၊ စစ်မှန်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ကခုန်နေ၏။

ဆက်လက်၍၊ လီချန်သည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး နောက်သို့လိုက်ပါ၍ ဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မသိရှိရသေးသော ဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာသည် လီချန်၏ ရှေ့မှောက်၌ လုံးဝပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

သူ့အား အလွန်အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မြေအက်ကွဲကြောင်းအတွင်း၌ အလင်းရောင် မရှိဘဲ၊ ကျောက်နံရံအချို့ပေါ်၌ ပေါက်ရောက်နေသော အလင်းရောင်ထုတ်လွှတ်သည့် အပင်အချို့သာ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ဤဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာအတွင်း၌ အလင်းရောင်များရှိနေသည် အပြင်ဘက်လောက် မလင်းသော်လည်း လီချန် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အနည်းငယ်ကျော်လွန်နေ၏။

သူ ဤအလင်းရောင် မည်သည့်နေရာမှလာသည်ကို မသိပေ။

သို့သော် ဤဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာအတွင်းတွင်၊ သက်သက် လိုဏ်ဂူကမ္ဘာ မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှပြီး တောင်အပိုင်းအစများစွာ လွင့်မျောနေကာ အကြီးအသေး အရွယ်အစားမျိုးစုံ ကျွန်းစုများအဖြစ်သို့ ဖွဲ့စည်းထား၏။

ဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးအတွင်း၌ ဆွဲငင်အားမရှိသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်၊ ထို အကြီးအသေး အရွယ်အစားမျိုးစုံ လွင့်မျောနေသောကျွန်းများအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် ဆွဲငင်အား ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွား၏။

လီချန် လွင့်မျောနေသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် အပေါ်၌ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်များ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ နတ်ဘုရားဆေးပင်တစ်မျိုးမျိုး ကြီးထွားနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် လွင့်မျောနေသောကျွန်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လိုက်သည်။

မကြာမီ လီချန်သည် နတ်ဘုရားနွယ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်၌ ဘူးသီးအချို့ ချိတ်ဆွဲနေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရပြီး၊ ထိုအထဲမှ ဘူးသီးတစ်လုံးမှာ ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်၏။

"ဒါက ခုနစ်စင်ကြယ် နတ်ဘုရားဘူးသီးလား။"

လီချန်၏မျက်နှာပေါ်၌ အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဤခုနစ်စင်ကြယ်နတ်ဘုရားဘူးသီးမှာ အလွန်ထူးခြားလှသည်။ လုံးဝ မရင့်မှည့်မီ အချိန်တွင် နတ်ဘုရားဆေးပင်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်၏။

သို့သော် ဤဘူးသီး လုံးဝရင့်မှည့်သွားပြီးနောက် နတ်ဘုရားဆေးပင် အာနိသင်ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လက်နက်သန့်စင်သည့်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည်။

ထို့ကြောင့် လီချန်သည် ဤ နတ်ဘုရားနွယ်ပင်ပေါ်မှ ဘူးသီးနှစ်လုံးကို ခူးယူလိုက်သည်။ တစ်လုံးမှာ လုံးဝ ရင့်မှည့်နေပြီး တစ်လုံးမှာ လုံးဝ မရင့်မှည့်သေးပေ။

ကျန်ရှိနေသော အခြားအရာများမှာမူ၊ ခူးယူရန် အချိန်မတန်သေးပေ။

"ဦးဦးလီချန်၊ ဦးဦးက ဒီပစ္စည်းတွေကို ကြိုက်တာလား။"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေး အားရို့က လီချန်၏ပြုမူပုံကို စူးစမ်းစွာကြည့်နေ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီလို နတ်ဘုရားဆေးပင်တွေက ဦးဦးအတွက် အသုံးဝင်တယ်။"

လီချန်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အော်..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ခုနစ်စင်ကြယ် နတ်ဘုရားဘူးသီးကို ခူးယူပြီးနောက်၊ လီချန်သည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အိမ်ရှိရာ ဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာ၏အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ကြီးမားသော လွင့်မျောနေသည့် ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

အပေါ်၌ အဆောက်အအုံအမျိုးမျိုးပင်... အလွန်ပြီးပြည့်စုံစွာထိန်းသိမ်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ၊ ဤနေရာသည် နတ်ဘုရားကမ္ဘာ မပျက်စီးမီက နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်မှာ သေချာ၏။

သို့သော် ယခု ဤနေရာတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး သေဆုံးနေသကဲ့သို့ပင်... အသက်စွမ်းအား ခံစားချက် လုံးဝ မရှိဘဲဖြစ်နေ၏။

သို့သော် လီချန်သည် ဤ ကြီးမားသော လွင့်မျောနေသည့် ကျွန်းကြီးပေါ်၌ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းအမျိုးအစားများစွာ၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိလိုက်သေး၏။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် လီချန်ကို ခေါ်ဆောင်၍ လွင့်မျောနေသော ကျွန်းပေါ်တွင် လျှောက်လည်နေပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေ၏။

"ဒါက ဖေဖေ နတ်ဘုရားဆေးပင်တွေ စိုက်တဲ့နေရာ။"

"ဒါက မေမေ သိုင်းကျင့်တဲ့နေရာ..."

"ဒီ ဝါးတောက သမီးနဲ့ ဖေဖေ၊ မေမေတို့ မကြာခဏ လာကစားကြတယ်။ ကံမကောင်းတာက ညှိုးနွမ်းသွားပြီ။"

လီချန်၏အကြည့်သည် ထို ညှိုးနွမ်းနေသော ဝါးတောအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဝါးပင်များသည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ၊ နတ်ဘုရားဝါးပင်အမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသောကြောင့်ပင်...

ဝါးတောတစ်ခုလုံး အသက်စွမ်းအား လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ၊ နတ်ဘုရားဝါးပင်၏ ပင်မကိုယ်ထည်သည် လုံးဝညှိုးနွမ်းသေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဝါးပင်များသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော လက်နက်သန့်စင်သည့်ပစ္စည်းများဖြစ်နေဆဲပင်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူသည် လွင့်မျောနေသော ကျွန်းပေါ်၌ တန်ဖိုးကြီးသော ပစ္စည်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းအမျိုးအစားများစွာလည်း ပါဝင်သည်။ သူ စိတ်ထဲ၌ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ဤနေရာမှသာလျှင် ဆိုင်းငံ့လှိုဏ်ဂူ၏ရတနာများ အစုစည်းဆုံးနေရာဖြစ်သည် ဟူ၍ပင်။

လီချန်သည် ဤမျောလွင့်နေသော ကျွန်းပေါ်၌ နေ့တစ်ဝက်ခန့် နေထိုင်ပြီးမှ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးမလေးသည် မခွဲခွာလိုသော်လည်း လီချန်ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး၊ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတစ်ခုကိုပင် လီချန်အား လက်ဆောင်ပေးလိုက်သေး၏။

"အားရို့၊ သမီး ဒါကို ဦးဦးကို ဘာလို့ ပေးတာလဲ။"

လီချန် အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဦးဦးလီချန်၊ ဦးဦးက ဒီပစ္စည်းကို အရမ်းကြိုက်ပုံရလို့၊ ဒါကြောင့် ပေးလိုက်တာပါ... ဒါပေမဲ့၊ ဦးဦး နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် အားရို့ဆီ လာလည်ရမယ်နော်။"

"စိတ်ချပါ၊ ဦးဦး သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်။"

လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

လင့်တုန်းလောကသစ်ပင်ကို ပိုမိုလျင်မြန်စွာတိုးတက်စေရန် ဖြစ်စေ၊ ဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာအတွင်းမှ ပစ္စည်းကောင်းများအတွက် ဖြစ်စေ၊ သူ သေချာပေါက် လာရောက်ဦးမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း လအနည်းငယ်တွင် လီချန်သည် ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း တစ်ကြိမ် လာရောက်လေ့ရှိပြီး၊ အကြိမ်တိုင်း ရိတ်သိမ်းရရှိမှု မနည်းလှဘဲ ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်သွားလေ့ရှိ၏။

နတ်ဘုရားဆေးပင်များ၊ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ...

အပြင်လောကတွင် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်အောင် အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းများသည် ဤဆိုင်းငံ့ကမ္ဘာအတွင်း၌မူ ဂေါ်ဖီထုပ်ဖြူများကဲ့သို့ သာမန်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

ထို့အပြင် ဤလအနည်းငယ် အချိန်အတွင်း သူ၏လင့်တုန်းလောကသစ်ပင် တိုးတက်မှုသည်လည်း အမှတ်အနည်းငယ် ထပ်မံတိုးတက်လာခဲ့ပြီး ကိုးဆယ့်ကိုးမှတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဆင့်နှစ်သို့ ထိုးဖောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့၏။

ယနေ့တွင် ဝူရွှမ်းနှင့် ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးခါစ၊ ရုတ်တရက် လီချန်သည် အတွင်းကမ္ဘာအတွင်းမှ လင့်တုန်းလောကသစ်ပင် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"နိယာမ လင့်တုန်းလောကသစ်ပင် ထိုးဖောက်တော့မလို့လား။"

လီချန်၏ စိတ်ထဲ၌ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

***