ကောင်းကင်ဘုံက ချင်းချိုကို စောင်မလေသလား

"မင်းရဲ့ တည်ရှိမှုကို အရင်ဆုံး အသိပေးဖို့ လိုလို့လား"

ရှန်းယီ သည် လင်းချင်းယန်ကို စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အစွာဖြင့် တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်၏။ အကယ်၍ ထိုမြေခွေးသာ လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပါက၊ ဝူသိုင်းဘုံကျောင်း အနေဖြင့် လျော်ကြေးအဖြစ် သူတို့၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို အကုန်အစင် ထုတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပေသည်။

"အရာရှိရှန်း... သူက ချင်းချိုရဲ့ သိုင်းဝိဇ္ဇာကို ဒါဟာ မင်းဆက်ရဲ့အလိုဆန္ဒဖြစ်ကြောင်း သိစေချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့" ဟု သခင်မလင်း က တိုးညှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

မြေခွေးနတ်ဆိုးသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး နောက်ခံတောင့်တင်းလှသည်။ မဟာချန်မင်းဆက်၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးမပြုဘဲနှင့်မူ ၎င်းနှင့် တန်းတူရည်တူ စကားပြောနိုင်ရန် မည်သူမျှ အရည်အချင်း မပြည့်မီချေ။

၎င်းသည် မည်မျှပင် ယုတ်မာသော အစီအစဉ်များကို ကြံစည်နေပါစေ၊ အစိုးရကိုယ်စားပြု အရာရှိရှန်း ရောက်ရှိလာခြင်းက ဝူသိုင်းဘုံကျောင်းအနေဖြင့် ၎င်း၏ လုပ်ရပ်များကို သိရှိထားပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ငြိမ်ငြိမ်ဝပ်ဝပ်နေရန် သတိပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

"..."

ရှန်းယီ ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လျှံထွက်လာပြီး အော်ရာများကို ကြည့်ရှုနိုင်သည့် အကြားအမြင်အာရုံကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်သည်။

ဝူသိုင်းဘုံကျောင်း၏ တံခါးဝတွင် အဖြူရောင်မြူခိုးများနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရောယှက်နေသော်လည်း နတ်ဆိုးအငွေ့အသက် လုံးဝမရှိချေ။

သူ၏ အကြည့်သည် တောင်ထိပ်တွင် အပြာနုရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုသူထံမှ မည်သည့် အော်ရာမှ ထွက်ပေါ်မနေဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ထင်ရ၏။

ဒီလူပဲ ဖြစ်ရမယ်... အပြစ်ရှိတဲ့သူ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ရဲ့အသက်ရှူသံနဲ့ အော်ရာကို ဒီလောက်ထိ ဖုံးကွယ်ထားပါ့မလဲ။

သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူ သည် ရှန်းယီ၏ အကြည့်ကို မရှောင်ဖယ်ဘဲ ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ချင်းချိုရဲ့ ဟူကျင်း ပါ" ၎င်းသည် ဝတ်ရုံကို ချွတ်မထားသောကြောင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲပင်။

"အင်း..." ရှန်းယီ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။ သူသည် မဟာချန်မင်းဆက်၏ အမည်ကို အသုံးချရန် အစကတည်းက စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ မြေခွေးကို ရှာတွေ့လျှင် သတ်မည်၊ ပြီးလျှင် ထွက်သွားမည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးမြန်းလာပါကလည်း ဘာမှမသိကြောင်း ငြင်းဆိုရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ချက်ချင်း လက်ပါလိုက်ခြင်းက အနည်းငယ် မသင့်တော်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ဝူသိုင်းဘုံကျောင်းက သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်ခဲ့သဖြင့် သူတို့ကို အကြောင်းမဲ့ ပြဿနာထဲ မဆွဲသွင်းချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရှန်းယီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် "ငါတို့ သီးသန့် စကားပြောလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"..."

သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွား၏။ သူသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ စစ်ဆေးရေးမှူးကို ဝေးရာသို့ မည်သို့ ဆွဲထုတ်ရမည်နည်းဟု အကြောင်းပြချက် ရှာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အရင်ဦးဆုံး ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။

ဒီလူငယ်လေးက ချင်းချိုကို တကယ်ပဲ သဘောကောင်းတဲ့သူတွေလို့ ထင်နေတာလား။

"နှစ်ယောက်လုံး... နှစ်ယောက်လုံး"

လင်းကျင်းရီ သည် တပည့်တစ်စုနှင့်အတူ တောင်ထိပ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာ၏။ သူ ရောက်လာသည်နှင့် စစ်ဆေးရေးမှူး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

ဝူသိုင်းဘုံကျောင်းကို သံသယကင်းရှင်းအောင် လုပ်နိုင်သည်မှာ ကောင်းသော်လည်း၊ အကယ်၍ စစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက ပြဿနာက ပိုကြီးသွားပေလိမ့်မည်။

လင်းကျင်းရီသည် မြေခွေးမှာ မကောင်းသော အကြံရှိနေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသဖြင့် မိမိတို့နယ်မြေအတွင်းတွင်သာ ဆွေးနွေးခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရမည်ဟု ယူဆထား၏။

သူသည် စစ်သူကြီးထံသို့လည်း တိတ်တဆိတ် သတင်းပို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် မြေခွေးကို ဤနယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်သွားခိုင်းခြင်းကသာ ဝူသိုင်းဘုံကျောင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော် အရာရှိရှန်းကို ကြိုဆိုဖို့အတွက် စားသောက်ဖွယ်ရာတွေ ပြင်ဆင်ခိုင်းထားပါတယ်။ စားရင်းသောက်ရင်းပဲ စကားပြောကြတာပေါ့" ဟု သူက ကြားဝင်ပြောလိုက်၏။

သို့သော် ရှန်းယီရော သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူပါ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် မြေခွေးနတ်ဆိုး လူငယ်လေးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး "မင်းက ချင်ပြည်နယ်က ရှန်းယီ မဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ဂျူနီယာညီလေးက မင်းလက်ချက်နဲ့ သေခဲ့တာလားလို့ ငါမေးပါရစေ။ သူက ငါနဲ့ အသက်အရွယ်တူတူပဲ၊ စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်းဓားကို ကိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြင်ပအမြုတေကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းကျင်းရီနှင့် သူ၏ သား၊ ချွေးမတို့ပါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဒါက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကလဲ့စားချေမှုတွေ ပါဝင်နေတာလား။

စစ်ဆေးရေးမှူး ရောက်လာမည်ကို ကြိုတင်သိနေသည့်အလားပင်။

"အဖေ"

လင်းချင်းယန် သည် သူ၏ဖခင်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဝူသိုင်းဘုံကျောင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ နယ်ရုပ်အဖြစ် အသုံးချခံလိုက်ရပြန်ပြီ။

သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူသည် သူ၏ဖခင်ကို ဗဟိုမြို့တော်သို့ သတင်းပို့စေရန် တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် ရှန်းယီကို ဤနေရာသို့ မျှားခေါ်ရသည့် သူတို့၏ အကြံအစည်က ဘာဖြစ်နိုင်သနည်း။

"ငါက ပန်းပဲဆရာပါကွာ... ငါ့မှာ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်တဲ့ အတွေးတွေ မရှိပါဘူး" ဟု လင်းကျင်းရီက ခပ်ကြောက်ကြောက်ဖြင့် နောက်ဆုတ်ရင်း ကြားဝင်စေ့စပ်လိုက်သည်။

"သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူ... ဒါက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက စစ်ဆေးရေးမှူးပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်ကို စကားနည်းနည်းလျှော့ဖို့ ပြောပေးပါဦး"

"လျှော့အုန်း ဟုတ်လား" သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူက ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးတာပါ..."

"ငါပဲ"

ရှန်းယီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်၏။ သူ၏ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံသည် လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရသည်။

သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်၏။

"..."

ခဏချင်းအတွင်း လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လင်းကျင်းရီသည် ဘာပြောရမည်မှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းနေ၏။

ဒါက ဝန်ခံလိုက်တာလား။

နတ်ဆိုးလူငယ်လေးမှာမူ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးအကြောင်း ပြော၍ပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် အသက်ရှူရပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာ၏။ ချင်းချိုသည် ပြဿနာကို အရင်မရှာသော်လည်း ပြဿနာကို ကြောက်တတ်သူများ မဟုတ်ပေ။

မိမိတို့ဂိုဏ်း၏ တပည့်ကို သတ်ထားပြီး ဤမျှအထိ ရဲတင်းစွာ ဝန်ခံရဲသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

"ဦးလေးကြီး"

သိုင်းဝိဇ္ဇာဂူသည် လက်မြှောက်၍ သူ၏တူကို တားလိုက်ပြီး ရှန်းယီကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်းယီ၏ လက်ကလည်း သူ၏ ဓားရိုးပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကလဲ့စားချေမှုဆိုသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပင်။

၎င်းက ဝူသိုင်းဘုံကျောင်းနှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုကိုလည်း ကင်းကွာစေပေလိမ့်မည်။

"စစ်ဆေးရေးမှူး... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ရှာတာက ငွေလမင်းရေခဲကြာပန်း ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်ရမယ်။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် ဂိုဏ်းရဲ့နာမည်ကို အသုံးချခဲ့ပေမဲ့ ရတနာကတော့ အစစ်အမှန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရတနာကို နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်က စောင့်ကြပ်နေတယ်။ ခင်ဗျား စိတ်ဝင်စားမလားလို့ ကျွန်တော် တွေးနေတာ"

သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်မလာဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အရာရှိရှန်းက ချင်ပြည်နယ်က လာတာလို့ ကြားတယ်။ ဟိုက အရှင်သခင် အကြောင်း ဘယ်လောက် သိသလဲ။ သူမကို ကူညီပေးချင်စိတ်ရော ရှိရဲ့လား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီသည် သူဆုပ်ကိုင်ထားသော ဓားရိုးကို ပြန်လွှတ်လိုက်၏။

ဤအရာက သူ မမျှော်လင့်ထားသော အမြတ်ပင်။

"အရှင်သခင် ဟုတ်လား"

လင်းချင်းယန်တို့ အုပ်စုမှာ နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားကြသည်။

ချင်ပြည်နယ်မှာ ဘယ်တုန်းက အရှင်သခင် ရှိသွားတာလဲ။

သူတို့ အံ့သြနေစဉ်မှာပင် သခင်မလင်းက သူမ၏ ဓားကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်၏။

"ဂိုဏ်းစောင့် ကာကွယ်ရေး အစီရင်ကို ဖွင့်ကြ ဒီမြေခွေးနတ်ဆိုးကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်"

သူမသည် ရှန်းယီကို အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန်နှင့် မြေခွေး၏ လှည့်ကွက်များကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု မဆုံးဖြတ်ပါက သူတို့ဂိုဏ်းသည် နတ်ဆိုးနှင့် ပူးပေါင်းသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

"ဟင်" လင်းကျင်းရီတို့မှာလည်း အံ့သြသွားသော်လည်း တပည့်များက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြရာ တောင်တစ်ခုလုံးကို အလင်းတန်းများက ဝန်းရံသွားလေတော့သည်။

"လွှတ်ပေးလိုက်ပါ" ရှန်းယီက ပြောလိုက်၏။

သခင်မလင်းသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ အစီရင်၏ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်စဉ် ရှန်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "သခင်ကြီး... လမ်းပြပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ စောစောကထက် ပို၍ ယဉ်ကျေးသွားသကဲ့သို့ပင်။

"..."

လက်နက်ဂိုဏ်းမှ လူများမှာ ရှန်းယီ ဘာတွေးနေသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

ဤမြေခွေးမှာ မရိုးသားကြောင်း သိသာနေသော်လည်း အရာရှိရှန်းက ဘာကြောင့် လိုက်သွားရသနည်း။

"ကောင်းပြီ အရမ်းကောင်းတယ်"

သိုင်းဝိဇ္ဇာဟူသည် သူ၏ ဒေါသကို အတင်းအကျပ် နှိမ်နင်းလိုက်ပြီး ရှန်းယီကို လမ်းပြလိုက်လေသည်။

သူသည် ဤလူငယ်ကို သိသာထင်ရှားလှသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပြီဟု ယူဆထား၏။

ဒါက တကယ်ပဲ... ကောင်းကင်ဘုံက ချင်းချိုကို စောင်မတာပဲ။

"အရာရှိရှန်း... ဒီဘက်က ကြွပါ"