အခန်း (၂၆၅-၂၆၆)

ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)

အခန်း ၂၆၅ ။ ငါ ရှိနေသရွေ့ သူ မသေစေရဘူး

ရွှီရှီ ထပ်ရိုက်မလို့ လက်မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး လိမ့်နေလိုက်သည်။ ရွှီရှီ ကန်မလို့လုပ်တော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်ပြီး လမ်းဘေးသို့ လိမ့်ထွက်သွားသည်။

"တော်လောက်ပြီ။"

လမ်းထောင့်မှ လိုကျစ်ကွေ့က နဂါးအစောင့်တပ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သွားကယ်ကြ။ အမတ်ချုပ်အိမ်တော်က လာတာလို့ ပြောနော်။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ အမတ်ချုပ်အိမ်တော်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားကြသည်။ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြေးထွက်သွားကြသည်။

"ရပ်လိုက်ကြ!"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ အော်ဟစ်ပြီး ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ချန်အိမ်တော်သားများ လန့်ဖျပ်ပြီး ရပ်တန့်သွားကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လမ်းဘေးနံရံကို မှီပြီး ထိုင်နေသည်။ ယိုကွမ့်က အင်္ကျီထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။

"တကယ် ရိုက်တာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သွားတွေတောင် ယိုင်သွားသလိုပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကုသလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း?"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ချက်တည်း အရိုက်ခံလိုက်ရတာ တန်ပါတယ်။"

ယိုကွမ့်က ရွှီရှီကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသည်။ ကိုက်သတ်ပစ်ချင်ပေမယ့် ကြောက်လည်း ကြောက်နေသည်။

"အဲဒီမိန်းမကြီးက ကြမ်းတယ်နော်။ ငါ မနိုင်လောက်ဘူး။"

"ထားလိုက်ပါတော့။ လူသားတွေနဲ့ ရန်မဖြစ်ပါနဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ယိုကွမ့်၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်အိမ်တော်က လူတွေလား။"

ရွှီရှီ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ ရွှီရှီကိုကြည့်ပြီး ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ တကယ့် ခြင်္သေ့မကြီးပဲ။

ချန်အိမ်တော်သားများ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ နဂါးအစောင့်တပ်သားများက ကျီယွဲ့ရုံနှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်ပေးထားလိုက်ကြသည်။

"သခင်မလေး၊ ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက ကျီယွဲ့ရုံကို ပြောလိုက်သည်။

ကျီယွဲ့ရုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားတွေ ပေရေနေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။

"ခဲအိုကို တွေ့ချင်တယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျီယွဲ့ရုံနှင့် နဂါးအစောင့်တပ်သားများ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တော်ပါတော့။

"သခင်မလေး၊ သခင်ကြီးက ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်တာပါ။ အိမ်ပြန်လိုက်ပါတော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရွှီရှီကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စ မပြီးသေးဘူး!"

"စောင့်နေမယ်။"

ရွှီရှီ အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောက်လန့်သွားသည်။

"မြန်မြန် သွားကြစို့။"

ကျီယွဲ့ရုံ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ဒီမိန်းမကြီးနဲ့ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။

ချန်အိမ်တော်သားများ တားမလို့လုပ်ပေမယ့် ရွှီရှီက လက်ကာပြလိုက်သည်။

"သွားခိုင်းလိုက်။"

"ဟွန့်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်သည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးမှ ရွှီရှီ လမ်းထိပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

"သခင်မလေး?"

အထိန်းတော်ကြီး ခေါ်လိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ပြီး လူအကုန်ခေါ်ခဲ့။ ချန်လုဆီ သွားမယ်။"

အထိန်းတော်ကြီး လန့်သွားသည်။ ချန်လုကို နာမည်တပ်ခေါ်ပြီဆိုတော့ ပြဿနာကြီးပြီပဲ။

ချန်အိမ်တော်သားများ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။ ရွှီရှီရဲ့ လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းတွေထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့ ပါလာတယ်။ အဲဒါတွေပါ ခေါ်လာမယ်ဆိုရင် စစ်သူကြီးတော့ သွားပြီ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့အဖွဲ့ လမ်းကြားတွေထဲ ပတ်မောင်းပြီးမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

"သူ မပြန်သေးဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

"စစ်ကူစောင့်နေတာ နေမှာပါ။"

"သူက တော်တော် ကြမ်းတာပဲ။"

"ခြင်္သေ့မကြီးလို့ ပြောသားပဲ။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ကျီယွဲ့ရုံ လက်တွဲထားတာကိုကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိ ဖြစ်နေကြသည်။ ကျီယွဲ့ရုံက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မိဖုရား ဖြစ်လာတော့မလား။

ခဏအကြာတွင် လိုကျစ်ကွေ့ ရှောင်ချိုးကို ပွေ့ပြီး အာ့ယာနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"မပြေဘူး။ သာ့ဖုန်းရော။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အရိုက်ခံရတာ မြင်လိုက်ရကတည်းက ရွှီရှီကို လက်စားချေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား။

"ယင်းဖုန်း မြို့တော်ပြင် ထွက်သွားပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးကို ဆွဲပြလိုက်သည်။

"ကြည့်မနေနဲ့တော့။ အသားတစ်စမှ ပဲ့မသွားပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းမျက်နှာ နီရဲမနေဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေတာမြင်မှ လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ။"

ကျီယွဲ့ရုံ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ငါ့ကျတော့ မမေးဘူးလား။

"ပြန်ကြတော့။ ငါ ဖန်းချီလမ်းကြားကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။ အရိုက်ခံရတာ အားမရသေးဘူးလား။

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ချန်လုနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီး အရိုက်ခံရတာ သွားကြည့်မလို့။ ငါဘယ်သူလဲ မေ့နေကြပြီလား။"

"အရှင်မင်းကြီးက ဧကရာဇ်မင်းလေ။"

"အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို ယုံကြည်မှုရှိစမ်းပါ။"

ကျီယွဲ့ရုံ မျက်နှာမဲ့လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး လိုက်ခဲ့မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ရှောင်ချိုးကို နဂါးအစောင့်တပ်သားလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ငြင်းမလို့ လုပ်ပေမယ့် လိုကျစ်ကွေ့အကြည့်ကြောင့် သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

"မင်းတို့ ပြန်ကြတော့။"

လိုကျစ်ကွေ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ရမလား။"

ကျီယွဲ့ရုံ စိတ်မချ ဖြစ်နေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ တစ်ခုခုဆို စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ထွက်ပြေးလိုက်မှာပေါ့။ မနိုင်ရင် ပြေးရမှာပဲလေ။"

အားလုံး... ပိုပြီး စိတ်ပူလာပြီ။

"သွားပြီ။ နောက်မှ တွေ့မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

…..

ဖန်းချီလမ်းကြားရှိ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ထိုင်နေသည်။

"ချန်လုကို ကယ်လို့မရတော့ဘူးလား။"

သမားတော်များ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရွှီရှီ မရောက်သေးဘူးလား။"

"မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။"

"မင်းတို့ ချန်လုကို စောင့်ကြည့်ထားလိုက်။"

သမားတော်များ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ပြန်မလား။"

"မပြန်သေးဘူး။ ရွှီရှီကို စောင့်ရမယ်။ ချန်လု သေတော့မယ်ဆိုပေမယ့် ရွှီရှီ စိတ်မခုအောင် လုပ်ပေးရမယ်။"

…..

ချန်လု၏အိပ်ဆောင်အပြင်ဘက်တွင် လိုကျစ်ကွေ့ ပြတင်းပေါက်ကို ဖျက်ပြီး ဝင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ကျောက်ခဲနဲ့ပစ်ပြီး မေ့လဲစေလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ပန်းခင်းထဲဆွဲထည့်ပြီး ကြိုးတုပ်ကာ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ပြီးမှ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချန်လုကုတင်ဘေး ရောက်သွားသည်။ အပြင်ခန်းတွင် သမားတော်များ ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာမှနားမလည်ပေ။

ယိုကွမ့် ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။

"သူ သေတော့မှာလား။"

"မသေပါဘူး။"

ယိုကွမ့်ကတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောသမျှကို ယုံကြည်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချန်လု၏ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ အသက်ရှူသံ ပျော့နေသည်။ ကုသဖို့ အားအများကြီး စိုက်ထုတ်ရမယ်။

"နောက် နာရီဝက်လောက်ပဲ ခံတော့မယ်။" သမားတော်တစ်ဦးက ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ချောင်းထိပ်မှ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ချန်လုရင်ဘတ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ယိုကွမ့် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာဖြူဖျော့လာသည်။ လက်ကို ခဏဖယ်ပြီး ချွေးသုတ်လိုက်သည်။ ပြန်တင်လိုက်သည်။

ချန်လု၏မျက်နှာ အရောင်ပြန်ထွက်လာသည်။ ဒဏ်ရာများ ကျက်သွားသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားရာမှ ပြေလျော့သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ဖယ်လိုက်သည်နှင့် နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးများ ကျနေသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ သူ အဆင်ပြေသွားပြီလား။"

"ပြေသွားပြီ။ ငါ ရှိနေသရွေ့ သူ မသေစေရဘူး။"

"ရှောင်ယောင်း ပင်ပန်းနေပုံရတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးကို ပွတ်သပ်ပြီး သွေးလည်ပတ်မှု ကောင်းအောင် လုပ်လိုက်သည်။

"စောစောကကိစ္စ လျှို့ဝှက်ထားနော်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့။"

ယိုကွမ့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အဘိုးကိုတောင် မပြောပြဘူး။

***

ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)

အခန်း ၂၆၆ ။ ဒဏ်ရာကင်းမဲ့နေသော စစ်သူကြီးချန်

နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရွှီရှီသည် နောက်လိုက်အခြွေအရံများနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။

တံခါးစောင့်ဖြစ်သော အမတ်ချုပ်အိမ်တော်အစောင့်များသည် ရွှီရှီ၏ အခြွေအရံများကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားကြသည်။ စစ်သူကြီးချန်အတွက် လက်စားချေပေးဖို့ ပြင်ဆင်လာတာလား။

"သခင်မလေး၊ ကြွပါ။"

အိမ်တော်ထိန်းက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"လမ်းပြပေးပါ။"

ရွှီရှီ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ခုံမြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ရွှီရှီဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရွှီရှီ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ရောက်လာပြီလား။ ရှန်းယန် (Shen Yan) ကို သွားကြည့်လိုက်ပါဦး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ရှန်းယန်က ဘယ်သူလဲ။"

"ချန်လုရဲ့ ငယ်နာမည်လေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မရိုက်သေးတာလဲ။ ကြာလိုက်တာ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။ ရွှီရှီက ဘယ်လောက်ကြမ်းကြမ်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကိုတော့ ဝင်မရိုက်ရဲဘူးလေ။

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ကျွန်မခင်ပွန်း ဘယ်လိုနေလဲ။"

"ရှန်းယန်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး။ သမားတော်တွေ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေပါတယ်။ သွားကြည့်လိုက်ပါဦး။ သူ့ဘေးမှာ နေပေးလိုက်ပါ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့ စကားက ချန်လုသေတော့မယ်လို့ ပြောနေသလိုပဲ။ ရွှီရှီ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကလွဲပြီး တခြားအမူအရာမတွေ့ရပေ။

"မသွားသေးဘူးလား။"

ရွှီရှီ မလှုပ်ရှားတာ မြင်တော့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ။"

ရွှီရှီ သံသယဝင်နေသည်။ အစောကတပ်သားတွေကို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မလွှတ်ဘူးဆိုရင် ကျီယွဲ့ရုံတို့ညီအစ်မကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ ရန်ဘက်ဖြစ်တဲ့သူ၊ အဲဒီလိုလုပ်နိုင်တဲ့သူက အရှင်မင်းကြီးတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ဒါဆို ချန်လု တကယ် သေတော့မှာလား။

"လာကြဦး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အိမ်တော်ထိန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အထိန်းတော်ကြီး နှစ်ယောက် ခေါ်ခဲ့။"

ချန်အိမ်တော်မှ အထိန်းတော်ကြီးနှစ်ယောက် ဝင်လာကြသည်။

"သခင်မလေးကို တွဲပေးပြီး သွားတွေ့ခိုင်းလိုက်။"

အထိန်းတော်ကြီးများ ရွှီရှီကို တွဲပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွှီရှီက တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အခန်းပြင် ပြေးထွက်သွားသည်။

"ထွက်သွားပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... နေရာပြောင်းရအောင်။"

ထို့နောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆွဲပြီး ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ချသွားသည်။

အိမ်တော်ထိန်းက ရွှီရှီနောက်မှ ပြေးလိုက်သွားပြီး လမ်းပြပေးလိုက်သည်။ ချန်လုအိပ်ဆောင်ရှေ့ ရောက်သောအခါ သမားတော်များ ထွက်လာကြသည်။ သမားတော်အများကြီးကို တွေ့လိုက်ရတော့ ရွှီရှီ ခြေလှမ်းတုံ့သွားသည်။

"ချန်လု တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"စိတ်ချပါ။ မကြာခင် သတိရလာတော့မှာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်လုက သေသင့်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ ကျွန်မ စုံစမ်းပြီးပြီ။"

"ဘာစုံစမ်းထားတာလဲ။"

"ချန်လုက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူ ဆိုပေမယ့် ထောင်ချန်လောက် အရေးမပါဘူး။ ထောင်ချန်က သမက်ဆိုတော့ မိသားစုဝင်ပေါ့။ ချန်လုကတော့ ရွှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ သမက်လေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။

"ဘာပြောချင်တာလဲ။"

"အတိုချုပ်ပြောရရင် ချန်လုက ခွင့်မလွှတ်နိုင်လောက်တဲ့ အပြစ်ကြီးတွေ မကျူးလွန်ဖူးဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ သူက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အလင်းရောင်ဘက် ကူးပြောင်းလာတာလေ။ သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ဘူး။"

"ချန်လုက အဲဒီလိုလုပ်မယ် မထင်ဘူး။"

"အခွင့်အရေးပေးကြည့်ရအောင်။ သူက ရွှီကျင်းရဲ့ သမက်လေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါစေတော့။

"ကြည့်... ရွှီရှီ အထဲဝင်သွားပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆွဲပြီး ပြလိုက်သည်။

ယိုကွမ့်ကလည်း ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က ရုတ်တရက် ယိုကွမ့်ကို မြင်တော့ ရိုက်ဖို့ လက်မြှောက်လိုက်သည်။

"ကျွိ..."

ယိုကွမ့် အော်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"သူ ငါ့ကို ရိုက်မလို့တဲ့။"

ယိုကွမ့် တိုင်တောလိုက်သည်။

"မရိုက်နဲ့။ ဒါ ကျွန်မသူငယ်ချင်း။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို တားလိုက်သည်။

"နှုတ်ဆက်လိုက်။"

"ကျွိ..."

ယိုကွမ့်က လိုကျစ်ကွေ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ ကြောင်ရော၊ ကြွက်ရော မွေးထားတာလား။

"ခေါင်မိုးပေါ် တက်ကြည့်ရအောင်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆွဲပြီး ခေါင်မိုးပေါ် တက်သွားသည်။

အုတ်ကြွပ်ပြား ဖယ်လိုက်ပြီး အပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

အိပ်ဆောင်ထဲတွင် ရွှီရှီက ချန်လုကို ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာက သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး အသက်ရှူမှန်နေသည်။ သေမယ့်လူနဲ့ မတူပါဘူး။

"ယောက်ျား..."

ချန်လု မျက်လုံးမှိတ်ထားဆဲပင်။

ရွှီရှီ နှာခေါင်းဝတွင် လက်တင်စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ အသက်ရှူနေသေးတယ်။

"ယောက်ျား..."

ရွှီရှီ အသံကျယ်ကျယ် ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ချန်လု မျက်ခွံလှုပ်သွားသော်လည်း မနိုးလာသေးပေ။

ရွှီရှီ စောင်ကို လှန်လိုက်သည်။ ဆေးနံ့ရနေသော်လည်း အဝတ်အစားချွတ်ကြည့်လိုက်တော့ ဒဏ်ရာမရှိပေ။

"ဘာလို့ မနိုးသေးတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"နိုးတော့မှာပါ။"

"ချန်လု!"

ရွှီရှီ အော်ဟစ်ပြီး ချန်လုကို တွန်းလိုက်သည်။

ချန်လု ကုတင်ပေါ်မှ လှိမ့်ကျသွားပြီး ခေါင်းနံရံနဲ့ ဆောင့်မိသွားသည်။

"ဝုန်း..."

အပြင်ဘက်ကလူတွေက အသံကြားတော့ ချန်လု သေသွားပြီထင်ပြီး ပြေးဝင်လာကြသည်။

တချို့က ငိုယိုအော်ဟစ်နေကြသည်။

ချန်လု ကုတင်ပေါ် ထထိုင်လိုက်သည်။ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေပြီး ဘောင်းဘီတိုလေးတစ်ထည်သာ ဝတ်ထားပြီး ရွှီရှီကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ။"

ငိုသံများ ရပ်တန့်သွားကာ အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

သမားတော်များ ပြေးဝင်လာပြီး ချန်လုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒဏ်ရာမရှိတော့ဘူး။

သမားတော်တစ်ဦးက ချန်လုကို တွန်းလိုက်သည်။

ချန်လု ဘေးစောင်းလဲကျသွားသည်။

ကျောဘက်တွင်လည်း ဒဏ်ရာမရှိတော့ဘူး။

"ရွှီရှီကို ကြည့်။"

ယိုကွမ့် သတိပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြည့်လိုက်တော့ ရွှီရှီ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။

"စားတော့မလိုပဲ။"

"ဓားပါလာတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ခုတ်တော့မှာလား။"

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

သမားတော်များ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

အိပ်မက်မက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

ချန်လု ပြန်ထထိုင်လိုက်သည်။ ဟုကော်ကုန်း သူ့ကို ခုတ်လိုက်တာ၊ မြှားမှန်တာတွေ ပြန်သတိရလာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှမဖြစ်ဘူး။

ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား။

"ရှန်းယန်..."

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ အော်ဟစ်ရင်း ဝင်လာသည်။

"ရှန်းယန်... မင်း ဘယ်လိုလုပ်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်အောင့်ထားလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့လည်း အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည်။

ချန်လု ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

"ဟွန့်..."

ရွှီရှီ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမကို မျောက်တစ်ကောင်လို ကစားနေကြတာလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ဘယ်ကောင်က ချန်လု သေတော့မယ်လို့ ငါ့ကို ပြောတာလဲ။

***