အခန်း (၂၆၉)

အခန်း။ ၂၆၉

သိုင်းပညာခန်းမ၏ အတွင်းရောအပြင်မှာပါ တင်းကျပ်သော ကာကွယ်ရေးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

ဆေးရနံ့များကို ရှူရှိုက်နေရသော ကျုံးရန်မှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်မှု အောင်မြင်ပြီလား မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုသည်ကို မသေချာနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဆေးခန်းမအတွင်းသို့ ဇွတ်အတင်းမဝင်ရဲသဖြင့် အမိုးပေါ်မှ အပေါက်ငယ်တစ်ခုပြုလုပ်ကာ အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ အတွင်းမှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ပုလွေသံ သို့မဟုတ် ပိပါတီးခတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အဆောင်အတွင်း၌ လူသုံးဦး ထိုင်နေကြသည်။ အလယ်တွင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးရှိပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦး ရှိနေသည်။ တစ်ဦးမှာ သူ၏သခင်မလေး ယွင်ရှန်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ပိပါကိုကိုင်ကာ ဧကရာဇ်တေးသွားကို တီးခတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ပိပါတီးခတ်သံမှာ ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ပုလဲလုံးလေးများ ကြွေကျသကဲ့သို့ ကြည်လင်သာယာလှသည်။ ကျုံးရန်မှာ ထိုတေးသံကို နားထောင်ရင်း စိတ်လောကထဲတွင် မျောပါသွားရသလို အလင်းတန်းများကြောင့် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော လင်းနို့ဘုရင်သည်ပင် တောင်ပံများကို ရုပ်သိမ်းကာ အမိုးပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေတော့သည်။ လူနှင့် သားရဲတို့သည် မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် နေဝင်ချိန်အထိ ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ဆေးခန်းမအတွင်း၌မူ ယွင်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော မှော်ဒြပ်စင်များမှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဆေးလုံးအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင် ခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသော ဆေးလုံးအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒုတိယဦးလေး... ဆေးအရှိန်ရှိတုန်း အခုချက်ချင်း သောက်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ ဦးလေးကို အပ်

စိုက်ပေးမယ် ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ဦးလေးရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်နှိုးဆွနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်"

ယွင်ရှန်းသည် သုံးရက်ဆက်တိုက် ဆေးဖော်စပ်ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ဆေးဖော်စပ်မှု နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ဟွမ်ချွဲအား ဧကရာဇ်တေးသွားကို တီးခတ်ခိုင်းခဲ့သဖြင့် တေးသံစတင်သည်နှင့် သူမအတွင်းရှိ မှော်ဒြပ်စင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျုံးရန်... အပေါ်ကနေ ချောင်းမနေနဲ့တော့။ မင်းအတွက် ဂျင်ဆင်းရွှေဆေးလုံးကို အခုချက်ချင်းသောက်လိုက်တော့။ မကြာခင် မင်းလုပ်ရမယ့် အလုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်"

ယန်ချန်းလန်ကို ဆေးတစ်လုံး တိုက်ကျွေးပြီးနောက် ယွင်ရှန်းက လက်ချောင်းကို ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ခရမ်းရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် ကျုံးရန်၏ လက်ထဲသို့ တိကျစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

နတ်ဘုရားအဆင့် ဆေးလုံးများကြောင့် တန်းရှနိမိတ်များ ဖြစ်ပေါ်တတ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း ကြားဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တစ်မြို့လုံး မြင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးကျယ်မည်ဟု သူမ မထင်

ထားခဲ့ပေ။

ဆေးခန်းမထဲက မထွက်ရသေးသော်လည်း ဝူရွှမ်းဝူကျိဆောင်တွင် နတ်ဘုရားအဆင့်ဆေးလုံး ပေါ်ထွက်လာသည့်သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့မှန်း သူမ သိလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ခန်းမအပြင်ဘက်၌ လူအုပ်ကြီး စုပြုံရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျုံးရန်သည် လက်ထဲမှ ဆေးလုံးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ဝိညာဉ်များ လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဂျင်ဆင်းရွှေဆေးလုံး ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဆေးကို သောက်သုံးလိုက်သည်။

ဆေးလုံးသည် ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ချိုမြိန်အေးမြသော အရသာကို ပေးစွမ်းပြီး သူ၏ မှော်ဝိညာဉ်မှာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကျုံးရန်မှာ အသက် ၆၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး သိုင်းသမားမဟုတ်သဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အိုမင်းပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဆေးအရှိန်ကြောင့် သူ၏ ကြွပ်ဆတ်နေသော သွေးကြောများမှာ ပြင်းထန်သော အနှစ်သာရများဖြင့် ပြန်လည်သစ်လွင်လာသည်။

သူ၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ အမြစ်မှအဖျားတိုင်အောင် ပြန်လည်နက်မှောင်လာပြီး သစ်ခေါက်ကဲ့သို့ တွန့်လိပ်နေသော မျက်နှာအရေးအကြောင်းများမှာလည်း အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချောမွေ့သွားခဲ့သည်။ ကြွက်သားများမှာလည်း အားအင်သစ်များ ပြည့်ဝလာကာ တင်းရင်းလာပြီး အိုမင်းရင့်ရော်သည့် အစက်အပြောက်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျုံးရန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ ဆေးခန်းမအမိုးပေါ်ရှိ လင်းနို့ဘုရင်လည်း လိုက်ပါပြောင်းလဲလာသည်။ လင်းနို့ဘုရင်မှာ ကျုံးရန်၏ အသက်သခင်ဆင့်ခေါ်သားရဲဖြစ်သဖြင့် ကတိစာချုပ်အရ သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်နှင့် ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်မှာ ထပ်တူကျနေခြင်းပင်။

လင်းနို့ဘုရင်သည် ကျုံးရန်နှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်မှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။ ကျုံးရန်သည် ဂျင်ဆင်းရွှေဆေးလုံး၏ အစွမ်းကြောင့် အံ့ဖွယ်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းနို့ဘုရင်သည်လည်း ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့သည်။

"ဝူးးးးးး"

တစ်မီတာကျော် ကျယ်ပြန့်သော လင်းနို့ဘုရင်၏ တောင်ပံကြီးများမှာ လေဟုန်စီးတောင်ပံများကဲ့သို့ ဖြန့်ကားလာပြီး သူ၏ အရိုးအဆစ်များမှာ ပဲစေ့များ ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ တဂျောက်ဂျောက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခြေသည်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး ရိုးရိုးလင်းနို့ ခြေသည်းအဆင့်မှ နဂါးခြေသည်းပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုသည်မှာအဆင့်တက်လှမ်းခြင်းပင်။

အဆင့် ၉ ရှိသော လင်းနို့ဘုရင်သည် ယခုအခါ စစ်သေနာပတိအဆင့်ရှိသော နဂါးခြေသည်း လင်းနို့ဘုရင်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား…"

ကျုံးရန်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ အော်ဟစ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ်အိုကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ အသက် ၃၀ အစောပိုင်းအရွယ်သာ ရှိသေးသော အားမာန်အပြည့်ရှိသည့် ဆင့်ခေါ်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကျုံးရန်သည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ၏မျက်နှာနှင့် လက်ခြေများကို ပြန်လည်စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်တစ်ဦး၏ အားအင်များနှင့် တောက်ပမှုများမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်နေသဖြင့် သူသည် ထပ်မံ၍ အားရပါးရ ရယ်မောမိပြန်သည်။

"ဟေ့ လူဟောင်းကြီး... မင်းလည်း အဆင့်တက်သွားပြီပဲ။ စစ်သေနာပတိအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတဲ့လား။ ဖုန်လိုင်က အဖိုးကြီးတွေ... ငါ ကျုံးရန်ကို အခု ဘာလုပ်နိုင်သေးလဲဆိုတာ သိချင်လှချည်ရဲ့"

သူက ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ ယွင်ရှန်း၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "သခင်မလေး" ဟု လေးစားစွာ ခေါ်ပြောလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် သခင်မလေးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ကျုံးရန်၏ ရင်ထဲမှ အစစ်အမှန် လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က အသက် ၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးထံတွင် အတင်းအကျပ် ဒူးထောက်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ယွင်ရှန်းကို အမှန်တကယ်ပင် လေးစားကြည်ညိုသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ့ကို ပြန်လည်နုပျိုစေပြီး သူ၏ အထွတ်အထိပ်အချိန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခြင်း သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်း လင်းနို့ကြီးကိုလည်း စစ်သေနာပတိအဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေခြင်းတို့မှာ မည်မျှကြီးကျယ်သော ကျေးဇူးတရားဖြစ်ကြောင်း သူ သိနားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာနှစ်ခုလုံးမှာ အတိတ်ကဆိုလျှင် ကျုံးရန်အနေဖြင့် အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာများဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွင်ရှန်းကမူ ထိုအရာများကို လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"သခင်မလေး... သခင်မလေးက ကျွန်တော်မျိုး ကျုံးရန်နဲ့ ဒီလူဟောင်းကြီးတို့အတွက် ဒုတိယအကြိမ် အသက်ပေးတဲ့ မိဘတွေပါပဲ။ ဒီတစ်သက်မှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး သခင်မလေးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပါတော့မယ်"

ကျုံးရန်က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မာနကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆင့်ခေါ်ခန်းမကိုပင် မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်ရဲသူဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ယွင်ရှန်းကို အကြွင်းမဲ့ အညံ့ခံခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အားနာစရာမလိုပါဘူး။ မင်းက ငါ့အတွက် ဒါကျိုးနဲ့ ဟောက်ချင်က အိမ်ရှေ့မင်းသားတွေကို သင်ခန်းစာပေးခဲ့တယ်။ ငါကလည်း မင်းအတွက် ရွှေတစ်သောင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါက ငါတို့ ကြိုတင်သဘောတူထားတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အရင်အတိုင်းပဲ ငါ့ကို ဆက်ကူညီပေးရင် ရပါပြီ။ အခု ငါ့ဦးလေးရဲ့ ဒဏ်ရာကို ဆက်ကုရဦးမယ်။ အပြင်မှာလည်း လူအတော်များများ စုနေကြပြီထင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ကုသမှုကို မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် သူတို့ကို တားဆီးပေးပါဦး"

ယွင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးရန်၏ ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ပြီး ယွင်ရှန်းလည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ဆရာကြီးကျန့်၏ မှတ်တမ်းထဲတွင်ပါသော ဤဆေးလုံးမှာ သေသူကိုပင် ပြန်ရှင်စေနိုင်သည်ဆိုသော စကားမှာ အမှားမဟုတ်ကြောင်း သူမ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ ဒုတိယဦးလေး ယန်ချန်းလန်၏ ပျက်စီးနေသော လက်မောင်းမှာလည်း ဤဆေးလုံးဖြင့် အမှန်တကယ် ပျောက်ကင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"စိတ်ချပါ သခင်မလေး။ ကျွန်တော် ကျုံးရန် ဒီမှာရှိနေသရွေ့ လူနေနေသာသာ ခြင်တစ်

ကောင်တောင် သခင်မလေးကို လာမနှောင့်ယှက်စေရပါဘူး"

ကျုံးရန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

နုပျိုသော အားမာန်များကို ပြန်လည်ရရှိထားပြီး မိစ္ဆာသားရဲမှာလည်း အဆင့်တက်သွားပြီဖြစ်ရာ အပြင်ဘက်တွင် စစ်တပ်ကြီးပင် ရှိနေပါစေ သူ ဂရုစိုက်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုကာ ကျုံးရန်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူနှင့် နဂါးခြေသည်း လင်းနို့ဘုရင်တို့သည် သိုင်းပညာခန်းမ၏ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဝူရွှမ်းဝူကျိဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှ လူများနှင့် ပင်မမှော်ဘုရားကျောင်းမှ စီမင်းနှစ်ဦးတို့မှာ သိုင်းပညာရှင်များ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံနေရသည်။

"ဒုတိယခန်းမဆောင်မှူးရဲ့ အမိန့်အရ ဝူရွှမ်းဝူကျိဆောင် အဖွဲ့ဝင်အားလုံး အသင့်အနေအထားမှာ ရှိနေပါတယ်။ ပြင်ပလူတွေ လုံးဝ ပေးမဝင်နိုင်ပါဘူး"

အပြင်ဆောင်မှ သိုင်းပညာရှင်များက ခက်ထန်စွာ ပြောဆိုနေကြသည်။ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမနှင့် ဝူရွှမ်းဝူကျိဆောင်တို့မှာ ဆရာကြီးကျန့်၏ ကိစ္စကြောင့် ရန်ဘက်များ ဖြစ်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါက နန်းတွင်းသမားတော်ကြီး ယောင်ရုံပဲ။ ဒီနှစ်ယောက်က ပင်မမှော်ဘုရားကျောင်းက စီမင်းတွေပဲ။ မင်းတို့က ငါတို့ကိုပါ တားရဲတာလား"

ယောင်ရုံက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ ဝူရွှမ်းဝူကျိဆောင်က ဤမျှအထိ အခြောက်တိုက် မာနထောင်လွှားနေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးနဲ့ ပင်မမှော်ဘုရားကျောင်းက စီမင်းတွေလား။

ယနေ့ နေက အနောက်ဘက်က ထွက်နေပြီလားဟုပင် ထင်ရသည်။ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အလွယ်တကူ လှုပ်ရှားလေ့မရှိသော ဤကဲ့သို့သော လူကြီးလူကောင်းများမှာ ဘာလို့ ဝူရွှမ်းဝူကျိဆောင်သို့ ရုတ်တရက် စုပြုံရောက်ရှိလာကြတာလဲ။

သိုင်းပညာရှင်များမှာလည်း သူတို့၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အနည်းငယ် လန့်သွားကြပြီး တစ်ဦးမှာ ဒုတိယခန်းမဆောင်မှူး ကျန့်လီထံ သတင်းပို့ရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့သည်။

"ဟားဟား... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အထဲဝင်ချင်ရင် ငါ ကျုံးရန်ကို အရင် ကျော်သွားမှရမယ်"

သိုင်းပညာရှင်များ အခက်တွေ့နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာတော့သည်။