အခန်း (၂၇၁)

အခန်း။ ၂၇၁

ယခင်က ယန်ခန်းဟိုင်အား ပထမဆုံးအကြိမ် ကုသပေးစဉ်ကပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ အထူးနည်းပညာတစ်ခုဖြင့် အတင်းအကျပ် ပိတ်ဆို့ခံထားရကြောင်း ယွင်ရှန်း သတိပြုမိခဲ့သည်။

ထိုပိတ်ဆို့မှုပညာမှာ အလွန်နက်နဲလှပြီး ထိုစဉ်က သူမပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝိညာဉ် အပ်စိုက်ပညာစွမ်းအားနှင့်ပင် ဖယ်ရှားရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုမူ ဂျင်ဆင်းရွှေဆေးလုံး နှင့် ဧကရာဇ်တေးသွား တို့၏ အကူအညီကြောင့် အခြေအနေမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဂျင်ဆင်းရွှေဆေးလုံး၏ ဆေးအရှိန်မှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုဆေးစွမ်းအားများသည် ယန်ခန်းဟိုင်၏ သွေးကြောများနှင့် ချီလမ်းကြောင်းများအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွားပြီး အထဲမှနေ၍ ပိတ်ဆို့ခံထားရသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်များကို ပြိုင်ဘက်ကင်းဆရာကြီးတစ်ဦးက အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ကြာရှည်စွာ ပိတ်ဆို့ခံထားရမှုကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ ရွှံ့နက်များကဲ့သို့ နောက်ကျိသောအရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ နတ်ဘုရားအပ်ကို အသုံးပြု၍ ထိုစိတ်ဝိညာဉ်များကို တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားစေရန် လမ်းကြောင်းပေးလိုက်သည်။ ယန်ခန်းဟိုင်၏ ချွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သွေးကဲ့သို့ နီရဲလာတော့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာနှင့် နဖူးပြင်မှာလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဂျင်ဆင်းရွှေဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကြိုတင်သောက်သုံးထားခဲ့ရာ ဆေးအရှိန်နှင့် ဧကရာဇ်တေးသွားတို့ကြောင့် သူမ၏ ခြင်ဆီကျောက်စိမ်းအတတ်ပညာမှာ ပဉ္စမအဆင့်သို့ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ အမှောင်အပ်သည် ယန်ခန်းဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။ ဘေးတွင်ရှိနေသော ဟွမ်ချွဲမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော်လည်း ပိပါတီးခတ်ခြင်းကို မရပ်တန့်ရဲပေ။ ကုသမှုတစ်လျှောက်လုံး ဧကရာဇ်တေးသွားကို မပြတ်တီးခတ်နေရန် ယွင်ရှန်းက ညွှန်ကြားထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပိပါတီးခတ်သံမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာသည်နှင့်အမျှ ယွင်ရှန်း၏လက်ထဲမှ အပ်စိုက်နှုန်းမှာလည်း ပိုမိုသွက်လက်လာသည်။ သူမ၏ ယန်လင်းလက်စွမ်းမှာ တစ်ဆ၊ နှစ်ဆမှသည် ပုံမှန်ထက် ဆယ်ဆမျှအထိ မြန်ဆန်သောနှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဟွမ်ချွဲအာသည် ယွင်ရှန်း၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်တော့ဘဲ အပ်ရိပ်များ ဝေဝါးနေသည်ကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။

"အချိန်တန်ပြီ"

ယွင်ရှန်းသည် မျက်ခုံးကို အသာအယာ စုကြုတ်လိုက်ပြီး လော့ရှစိုစွတ်မြေမှ သူမရရှိခဲ့သော ရွက်ကိုးလွှာခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်းကို ချက်ချင်းထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ထားသော ရွက်ကိုးလွှာဂျင်ဆင်းသည် မူလပုံသဏ္ဌာန်မှ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားမြက်ဟု လူသိများသော ဤဂျင်ဆင်းသည် ယခုအခါ လတ်ဆတ်ပြီး အဖြူရောင်သန်းနေသော မုန်လာဥဖြူလေးနှင့် ပိုတူနေကာ နုနယ်ဖြူဝင်းနေသည်။ ၎င်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရှိန်အဝါများ အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဂျင်ဆင်းကို လက်တွင်ကိုင်ကာ မီးဓာတ်မှော်ဒြပ်စင်ဖြင့် ဝန်းရံလိုက်သည်။

"ကျိကျိ... တောက်တောက်..."

အသိဉာဏ်ဝင်နေပြီဖြစ်သော ရွက်ကိုးလွှာဂျင်ဆင်းသည် မီးဓာတ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသောအခါ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ယွင်ရှန်းကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ မီးလျှံများအတွင်း၌ ဂျင်ဆင်းဝိညာဉ်ကို စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးရည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းဆေးရည်များကို ယန်ခန်းဟိုင်၏ ပြတ်တောက်နေသော ညာဘက်လက်မောင်းငုတ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း လောင်းချလိုက်သည်။

ဆေးရည်သည် ဒဏ်ရာငုတ်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်နှင့် ယန်ခန်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သူ၏ ညာလက်သည် ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ငုတ်နေရာတွင် ယားကျိကျိခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် အဖူးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ အရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အချိန်နှင့်အမျှ ထိုအဖူးလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှည်လျားလာကာ လက်တစ်ဖက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။ ကြွက်သားများ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလာပြီး အကြောများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ သွေးများကလည်း တဖြည်းဖြည်း စီးဝင်ပြည့်နှက်လာသည်။

ထိုအချိန်မှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြာရှည်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယန်ခန်းဟိုင်၏ ညာလက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လက်တစ်ဖက်လုံး အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်အထိ ယန်ခန်းဟိုင်မှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူ၏လက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"လက်... ငါ့လက်..."

ယန်ခန်းဟိုင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်စများ ဝင်းလက်နေသည်။ သူ၏လက်သည် တစ်နေ့တွင် ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးရဲခဲ့ပေ။

"ဦးလေး... ဦးလေးရဲ့လက် ပြန်ရပြီ။ ဒါတင်မကဘူး ဦးလေးရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်တွေလည်း အပြည့်အဝနီးပါး ပြန်ကောင်းလာပြီ"

ယွင်ရှန်းက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ယန်ခန်းဟိုင်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးပြီဖြစ်ရာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်။ သူ၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပျောက်

ကွယ်မသွားဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းမှုများနှင့်ပေါင်းစပ်ကာ မြို့စားအဆင့်သို့ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် သူ၏လက်သစ်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ရာ ဆေးခန်းမ၏ နံရံကို လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် နံရံပေါ်တွင် လက်မအနည်းငယ်နက်သော လက်သီးရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဟားဟား... ရှန်းအာ"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ယွင်ရှန်းကို ပွေ့ချီကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ ထိုသို့ရယ်မောရင်း ပူနွေးသော မျက်ရည်များမှာလည်း သူ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ ရှစ်နှစ်... ရှစ်နှစ်တိတိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ယနေ့တွင်မှ ပြန်လည်ရှင်သန်ခွင့် ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးအတွက် သူသည် သူ၏တူမလေး ယွင်ရှန်းကို အကြွေးတင်သွားခဲ့သည်။

ကုသမှုကြောင့် လုံးဝအင်အားကုန်ခမ်းနေသော ယွင်ရှန်းသည် ကြာရှည်စွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်သော ရယ်မောသံများကို ပြန်လည်ကြားရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေမိသည်။

"ဦးလေး... ခဏလောက် အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး အနားယူလိုက်ရင် တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်တွေက မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားမှာပါ။ အခု ဦးလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေက အရင်တုန်းက စစ်မြေပြင်က သူရဲကောင်းကြီးထက်တောင် အားမနည်းတော့ဘူး"

ယွင်ရှန်းက ပျော်ရွှင်စွာ တွေးတောရင်း သူမ၏ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်သာ ဤဆေးလုံးကို သောက်သုံးရလျှင်လည်း အလားတူ ထူးခြားသည့်ရလဒ်မျိုး ရနိုင်မလားဟု တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။

"ရှန်းအာ... ဦးလေးဟာ အရင်လို ဒါကျိုးနိုင်ငံရဲ့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီလို ဆက်ပြီး ရှင်သန်ဖို့ ဦးလေး အလိုမရှိတော့ဘူး။ ဦးလေး သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးပြီ။ မကြာခင်မှာပဲ ဒါကျိုးဧကရာဇ်ထံ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်စာ တရားဝင် တင်ပါ့မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ဦးလေးဟာ ယန်မိသားစုစစ်တပ်က ညီအစ်ကိုတွေနဲ့အတူ အမဲလိုက်စစ်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ လက်တွဲသွားတော့မယ်"

ယန်ချန်းလန်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်မယ် ဟုတ်လား အဘိုးဖြစ်သူ စစ်သူကြီးယွင်ကတော့ ဒါကို သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်"

ယွင်ရှန်းက တွေးတောမိသည်။ ယန်စံအိမ်သည် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် နိုင်ငံတော်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော မဏ္ဍိုင်ကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြရာ ယန်ချန်းလန် ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီးနောက် ပထမဆုံးလုပ်ဆောင်သည့် အလုပ်မှာ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရန် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ရှန်းအာ... ဦးလေးကို မဖျောင်းဖျပါနဲ့ ဒါက ဦးလေးရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ဦးလေးရဲ့လက်က ဘယ်လိုကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း အမြဲတမ်း သိချင်နေခဲ့တယ် မဟုတ်

လား"

လက်မောင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော နောင်တများကို ကုစားပေးနိုင်ရုံသာမက သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုပါ အဆင့်တက်လှမ်းစေခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်က သူသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားပြီး သိုင်းလောကတွင် ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိရန်နှင့် ဖခင်ထက်ပင် သာလွန်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အားခဲခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုတိုက်ပွဲတစ်ပွဲက သူ၏ အိပ်မက်အားလုံးကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့သည်။ ယန်ချန်းလန်သည် သူ၏ အတိတ်ဖြစ်ရပ်မှန်များကို ယွင်ရှန်းအား စတင်ပြောပြတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့်က ယန်ချန်းလန်သည် ဒါကျိုးနိုင်ငံ၏ အငယ်ဆုံးသော စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူနှင့် ကျန့်လီတို့သည် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော ဒါကျိုးတောင်ဘက်နယ်စပ်ကို စောင့်ကြပ်ရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

တစ်နေ့တွင် နယ်စပ်မြို့ပြင်၌ တစ်ကိုယ်တော် ကင်းလှည့်နေစဉ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် သူ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့်သာရှိပြီး အလွန်ပင် လှပသူဖြစ်ကာ လမ်းသွားလမ်းလာ ဟောက်ချင်စစ်သားများ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသော ယန်ချန်းလန်သည် ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ကျေးဇူးတင်ရှိသွားခဲ့ပြီး ယန်ချန်းလန်က သူမ၏ နေအိမ်သို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်တဆိတ် အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ယန်ချန်းလန်သည် ဂီတကို ဝါသနာပါသူဖြစ်ပြီး ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း ပိပါတီးခတ်ခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ မသိလိုက်ဘာသာဖြင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စစ်မှန်သော သံယောဇဉ်များ စတင်အမြစ်တွယ်ခဲ့သည်။

သူ၏ ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ယန်ချန်းလန်သည် ထိုမိန်းကလေးအား လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မိန်းကလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူမသည် ယန်ချန်းလန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောမတူတော့ပေ။

အစပိုင်းတွင် ယန်ချန်းလန်မှာ အလျှော့မပေးခဲ့ဘဲ ညနေတိုင်း ထိုမိန်းကလေး၏ တံခါးပြင်ပတွင် ပုလွေမှုတ်ကာ သူ၏ ခံစားချက်များကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ထူးခြားသော ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိန်းကလေးမှာ တံခါးကို ပိတ်ထားသော်လည်း ယန်ချန်းလန်၏ ပုလွေသံကို ကြားရသောအခါ ပိပါတီးခတ်၍ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လေ့ရှိသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြောက်လတိုင်တိုင် ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တစ်ညတွင်မူ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တာဝန်များကြောင့် ယန်ချန်းလန်သည် မိန်းကလေး၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်နာရီခန့် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ ထိုမိန်းကလေးမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။