အခန်း (၂၇၅)

အခန်း။ ၂၇၅

ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ မြို့စားမင်းသား ရွှမ်းဝူကျိသည် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူက အခြားသူတစ်ဦးအား စိတ်ဝင်စားနေကြောင်း သိရှိရသောအခါ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒေါသထွက်ခဲ့ရတာလဲဟူသည်မှာ ယခုမှပင် ပဟေဠိကွင်းဆက် ပေါ်လွင်လာတော့သည်။ သူသည် ယန်ချန်းလန်အား သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဟောက်ချင်နှင့် ထန်ယွမ်နိုင်ငံတို့နှင့်ပင် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယန်ချန်းလန်သည် သိုင်းနတ်ဘုရား ယန်ပါးဟို၏ သားဖြစ်မနေခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ယွမ်ရှာဟူက ဧကရာဇ်တေးသွားကို သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် တီးခတ်၍ အကာအကွယ် မပေးခဲ့လျှင် သူသည် လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ကတည်းကပင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံခဲ့ရမည်မှာ ဧကန်မလွဲပေ။

"ဒါနဲ့ ကျုံးရန်... အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဆင့်ကိုး မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီလူရဲ့ ဧကရာဇ်တေးသွား အဆင့်ကလည်း အလွန်မြင့်မားနေပြီလို့ ဆိုလိုတာလား"

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ပါးဟို၏ လက်ချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော်လည်း အသက်မသေဘဲ ရှိနေသေးသည့် မြို့စားမင်းသားအတွက် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ယန်ပါးဟိုနှင့် ဟောက်ချင်သိုင်းနတ်ဘုရားတို့အကြား သဘောတူညီချက် ရှိခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီ လပိုင်းအတွင်း၌ ဟောက်ချင်နိုင်ငံသည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ဒါကျိုးအိမ်ရှေ့မင်းသားကို လုပ်ကြံရန်အထိပင် ရဲရဲတင်းတင်း ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည်။ အခု ယန်ချန်းလန်၏ လက်မောင်းများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ဒါကျိုးမြို့တော်တွင် မြို့စားအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦး တိုးပွားလာသည့် သတင်းသည် မကြာမီမှာပင် တစ်ပြည်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အဆင့်ကိုး မိစ္ဆာသားရဲကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တာလား... ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်မှာ ဧကရာဇ်တေးသွားကို အသုံးပြုပြီး အဆင့်ကိုး သားရဲကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တဲ့သူ မပေါ်ထွက်လာတာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာတော့ ယွမ်မိသားစုထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင် လူငယ်တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်။ အဲ့ဒီလူငယ်က အသက် ၁၆ နှစ်မှာတင် အဆင့်ရှစ် မိစ္ဆာသားရဲကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောလာဟလတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ ကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးကြဘူး။ အကယ်၍ အဲ့ဒီလူငယ်ဟာ အခု အသက် ၁၆ နှစ်ဆိုရင်တော့ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာပြီး အတွေ့အကြုံယူဖို့ ခရီးလှည့်လည်နေလောက်ပြီ"

ကျုံးရန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

၎င်းမှာ လှိုင်းသစ်များက လှိုင်းဟောင်းများကို ကျော်တက်သွားသည့် သဘောပင်။

"ငါလို လှိုင်းဟောင်းကြီးကတော့ ကမ်းခြေမှာ တင်ကျန်ရစ်တော့မှာပဲ"

ကျုံးရန်က တွေးတောနေမိသည်။

"ဒါနဲ့ သခင်မလေး... ဒီကိစ္စတွေကို ဘာကြောင့် အသေးစိတ် မေးမြန်းနေရတာလဲ"

ကျုံးရန်က သူသိသမျှကို ဖြေကြားပြီးနောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စပ်စုချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ... ကျုံးရန် နားထောင်စမ်း။ ငါနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ"

ယွင်ရှန်းက မိန့်ကြားလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေပုံပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒါကျိုးနိုင်ငံ၏ ဝေးလံလှသော တောင်ဘက်နယ်စပ်ဒေသ၌...

"သူ့ရဲ့ လက်တွေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား"

ရိုးရှင်းသော ဝါးအိမ်ငယ်လေးအတွင်း၌ မျက်နှာကို ပုဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပိပါကြိုးများကို ညှိနေရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ လူငယ်လေးတစ်ဦးက သူမအား သတင်းလာပေးချိန်တွင် သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ သိသိသာသာ တုန်ရင်သွားခဲ့ရသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အဒေါ်... ဝူရွှမ်းဝူကျိဆောင်က သမားတော်ယွင်ရှန်းက သူ့ကို ကုသပေးလိုက်တာလို့ သိရပါတယ်။ အခုဆိုရင် စစ်သူကြီးယန်ချန်းလန်ဟာ ရှစ်နှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နုပျိုကျန်းမာတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဒါကျိုးနန်းတော်ထဲကို ဝင်သွားပြီလို့ သတင်းရပါတယ်"

လူငယ်က ရိုသေစွာ တင်ပြသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေ၏။

"ရှစ်နှစ်တောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ... ချန်းလန် နောက်ဆုံးတော့ ရှင်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံခဲ့ရပြန်ပြီပေါ့"

အမျိုးသမီး၏ လက်အစုံမှာ ရုတ်တရက် တန့်သွားပြီးနောက် ချွန်ထက်လှသော ပိပါကြိုးများကြောင့် လက်ချောင်းများမှာ ရှသွားကာ နီမြန်းသော သွေးစက်များ စီးကျလာတော့သည်။

"အစ်မကြီး... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့"

အမျိုးသမီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး မျက်ခုံးထူထူ ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများရှိသည့် ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခါးတွင်မူ ဖီးနစ်ဦးခေါင်း ကျောက်စိမ်းပုလွေတစ်စင်းကို ထိုးထား၏။

"ဒီသတင်းက တကယ်ပဲလား"

အမျိုးသမီး၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်စများ ဝေ့သီလာသည်။

"အမှန်တကယ်ပါပဲ။ ယွီကျင်းမြို့မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတင်းပေး ဝေဝူမြို့စားဆီက လာတဲ့သတင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိနေပြီဆိုမှတော့ မြို့စားစံအိမ်ကလူတွေလည်း သေချာပေါက် သိနေမှာပဲ။ ရွှမ်းဝူကျိလည်း ဒီသတင်းကို ကြားပြီးလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်"

လူငယ်က ဆိုရင်း အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးမှာမူ အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောသွားတော့သည်။

"အစ်မကြီး... အခုထိ အဲ့ဒီလူကို ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲလား"

လူငယ်၏ စကားသံတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

"မောင်လေး... အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေဟာ ချန်းလန်ရဲ့ အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်က ငါကိုယ်တိုင်လည်း လိုလိုလားလားနဲ့ လုပ်ခဲ့တာပါ"

အမျိုးသမီးက ပုဝါပါးနောက်ကွယ်မှ တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါနှင့် လှပသော မျက်ဝန်းများက သူမသည် ကျော့ရှင်းသော အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

"အစ်မကြီး... သူ့ကို ဘာလို့ အပြစ်မတင်နိုင်ရတာလဲ။ အစ်မကြီး ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်ကနေ နှင်ထုတ်ခံရပြီး ဒီလိုဘဝမျိုး ရောက်ခဲ့ရတာဟာ သူ့ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား"

လူငယ်မှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။

အမျိုးသမီး၏ ပုဝါအောက်ရှိ တစ်ချိန်က လှပခဲ့သော မျက်နှာမှာမူ...

ထိုစဉ်က လူငယ်မှာ ခြောက်နှစ်သား အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူ မှတ်မိသလောက် သူ၏ ချစ်လှစွာသော အစ်မကြီးသည် သူမ၏ ၁၆ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တွင် မြို့တော်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ တိုက်ကြီးပေါ်သို့ ခရီးလှည့်လည်ရန် ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမ မထွက်ခွာမီက သူ့အတွက် ပျော်စရာကောင်းသော အရာများနှင့် အရသာရှိသော စားစရာများ ယူဆောင်လာမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သေးသည်။

တစ်နှစ်အကြာတွင် သူမ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် မနေတော့ဘဲ သူ့ကိုလည်း အဖော်မလုပ်ပေးတော့ပေ။ မိဘများနှင့်ပင် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အခန်းထဲတွင်သာ အစာမစား ရေမသောက်ဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ အောင်းနေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မှ သူမသည် ခရီးလှည့်လည်စဉ်အတွင်း ပြင်ပမျိုးနွယ်စုမှ တစ်ဦးနှင့် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြောင်း လူငယ် သိရှိခဲ့ရသည်။ ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်အတွင်းရှိ ယွမ်မိသားစုသည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယွမ်မိသားစု၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်များအနေဖြင့် သုံးမျိုးဆက်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပြင်ပလူနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရှိသည့် စည်းမျဉ်းရှိသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ မွေးဖွားကတည်းက သူမထက် သုံးနှစ်ကြီးသော မြို့စားမင်း၏ သားကြီးနှင့် စေ့စပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယွမ်ပုဖော့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ၏ အစ်မကြီးမှာ အမြဲတမ်း လိမ္မာယဉ်ကျေးသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယွမ်ပုဖော့ အရွယ်မရောက်မီက ယွမ်ရှာဟူသည် ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ သူမ၏ မျိုးဆက်တွင် ပါရမီအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ယွမ်မိသားစု၏ အဓိက ခေါင်းဆောင်လောင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ပြင်ပလောကကမူ ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ ဧကရာဇ်တေးသွား ကို အပိုင်းကိုးပိုင်းဟုသာ သိထားကြသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ၎င်းကို အထက်၊ အလယ်၊ အောက် ဟူ၍ သုံးပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ ပထမသုံးပိုင်းကို မြို့စားမင်း၏ ရွှမ်းမိသားစုက ဆက်ခံပြီး နောက်သုံးပိုင်းကို ယွမ်မိသားစုက စောင့်ရှောက်ရသည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ နောက်ဆုံးသုံးပိုင်းကိုမူ ရွှမ်းနှင့် ယွမ်မိသားစုမှ အထူးချွန်ဆုံး အမွေခံများ လက်ထပ်ပြီး ရှေ့ပိုင်းခြောက်ပိုင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှသာ ရွှမ်းယွမ်ဧကရာဇ်ဂူဘုရားကျောင်း သို့ ဝင်ရောက်၍ ရယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းဝူကျိမှာ ဆင့်ခေါ်ပညာရှင် ဖြစ်သလို ယွမ်ရှာဟူမှာ မှော်ဆရာမ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မွေးဖွားကတည်းက ဧကရာဇ်ဂူဘုရားကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်မည့် အမွေခံများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယွမ်ရှာဟူသည် မြို့စားမင်းသားကို အထူးတလည် မချစ်သော်လည်း သူတို့မှာ ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်၍ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ငြိုငြင်မှု မရှိကြပေ။ အကယ်၍ ယန်ချန်းလန်သာ ပေါ်မလာခဲ့လျှင် သူမသည် မိသားစုက စီစဉ်ပေးသော ဘဝထဲတွင်သာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ပုဖော့ အပါအဝင် လူတိုင်းက အစ်မဖြစ်သူ ခရီးစဉ်မှ ပြန်လာလျှင် ရွှမ်းဝူကျိနှင့် လက်ထပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ရွှမ်းယွမ် မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုကြား အချင်းချင်း လက်ထပ်ခြင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော ရိုးရာဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် အစဉ်အမြဲ လိမ္မာယဉ်ကျေးခဲ့သော အစ်မဖြစ်သူသည် ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်သို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရပြီးနောက်တွင်မူ မကြုံစဖူးသော ထူးခြားသည့် အာခံမှုကို ပြသခဲ့လေသည်။ ဤအခြေအနေသည် ယွမ်မိသားစုမှ လူကြီးမိဘများကို အလွန်အမင်း အခက်တွေ့စေခဲ့ပြီး မြို့စားမင်းစံအိမ်ဘက်မှလည်း အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ရွှမ်းဝူကျိသည်လည်း အမျက်ဒေါသ ထွက်လွန်းသဖြင့် ယွမ်ရှာဟူ၏ ချစ်သူ ယန်ချန်းလန်အား ရှာဖွေရန် ဒါကျိုးမြို့တော်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဤသတင်းကို ကြားသိရသောအခါ ယွမ်ရှာဟူသည် မိသားစု၏ ကန့်ကွက်မှုကို အန်တုကာ ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြန်သည်။

သို့ဖြစ်ရာ လက်ရှိယွမ်မိသားစု၏ အကြီးအကဲများဖြစ်သော သူမ၏ မိဘများသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့်ပင် သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ယွမ်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးစင်္ကြံအတွင်း၌ အတင်းအကျပ် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်ကြတော့သည်။

ထိုစဉ်က ငယ်ရွယ်သေးပြီး အတန်ငယ် ဆိုးသွမ်းသော ယွမ်ပုဖော့သည် သူ၏အစ်မဖြစ်သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်နိုင်ဘဲ မိဘများကို လိမ်ညာကာ သူမထံသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။

"ပုဖော့... အစ်မကို သွားခွင့်ပြုပါ။ အစ်မ ချန်းလန်ကို သွားရှာရမယ်။ အကယ်၍ သူသာ သေသွားရင် အစ်မလည်း ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

သူမက မှောင်မည်းနေသော ဘိုးဘေးစင်္ကြံအတွင်း၌ အသက်မဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ငိုကြွေးနေခဲ့သဖြင့် တစ်ချိန်က လှပခဲ့သော ရုပ်ရည်မှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ညှိုးနွမ်းအိုစာလာခဲ့ရသည်။

ယွမ်ပုဖော့သည် သနားစိတ်ဝင်လာသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်ရှာဟူအား လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ အစဉ်အမြဲ ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်သော မိဘများသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ယွမ်ပုဖော့အား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယွမ်ပုဖော့သည် နောင်တမရခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာ၌ လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ကြာရှည်စွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင် လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိသွားသည့်အလား အမူအရာမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။

ပြင်ပလူများအတွက် ဆန်းကြယ်လှသော ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်သည် အစ်မဖြစ်သူ ယွမ်ရှာဟူ၏ အမြင်တွင်မူ သူမ၏ အချစ်နှင့် လွတ်လပ်မှုကို ချုပ်နှောင်ထားသည့် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပေ။

သို့သော် ဖြစ်ရပ်များ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ယွမ်ပုဖော့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဒါကျိုးနှင့် ဟောက်ချင်နိုင်ငံတို့မှ သိုင်းနတ်ဘုရားကြီး နှစ်ဦး၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့် ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်သည် ပြင်ပအင်အားစုများအပေါ် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံးရှုံးမှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သုံးနိုင်ငံကြား အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်အတွင်း၌ အနိုင်မရနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည့် ရွှမ်းဝူကျိသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး အသက်လုနေရသော ယွမ်ရှာဟူနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယွမ်ရှာဟူသည် ရွှမ်းဝူကျိအပေါ် မုန်းတီးစိတ်များ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ယန်ချန်းလန်မှာ မသန်စွမ်းသူ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ယန်မိသားစုစစ်တပ်မှ စစ်သည်တစ်ထောင်ကျော်မှာလည်း အချည်းနှီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမသည်လည်း ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်အပေါ် သစ္စာဖောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရွှမ်းဝူကျိ၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ပုဖော့သည် ဟုန်ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ ပြင်ပလောကတွင်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်များစွာ ရှိနေကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိသွားခဲ့သည်။ မြို့စားမင်း၏ ဆင့်ခေါ်သားရဲများ၏ အကူအညီဖြင့်ပင် ရွှမ်းဝူကျိမှာ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါသအမျက် ထွက်နေသော မြို့စားမင်းစံအိမ်သည် ယန်မိသားစု၏ သားအဖကို သတ်ဖြတ်ပစ်မည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့ကြသည်။

မိသားစုနှင့် ချစ်သူကြားတွင် ဗျာများနေရသော ယွမ်ရှာဟူသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်သားစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်မြို့လုံးရှိ လူအများ၏ ရှေ့မှောက်၌ ရွှမ်းဝူကျိနှင့် လက်ထပ်

ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည့်အပြင် သူမ၏ မနှိုင်းယှဉ်သာသော အလှတရားရှိသည့် မျက်နှာကိုလည်း ဓားဖြင့် ကိုယ်တိုင်မွမ်းမံဖျက်ဆီးကာ သူမ၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။