တာဝန်ကျေသော မိုးကြိုး

နဂါးကျဆုံးရာမြေ၏ မွန်းကြပ်ဖွယ် လိုဏ်ဂူမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အပြင်ဘက်လေထုသည် ပိုမို လတ်ဆတ်နေသည်။

ဟုန်ဖုန်းသည် စစ်ချန်ကို ကျောပိုးထားလျက် ဟေးစန်းနှင့်အတူ တောင်တန်းများနှင့် တောင်စွန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့၏ ရင်းနှီးသော နေရာဟောင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားနေကြသည်။

စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ပဲနီလေးသည် အနီရောင် အမွေးလုံးလေးအဖြစ် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေသည်။

လွီစီ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို မျိုချပြီးကတည်းက သူမသည် ဤကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး သန့်စင်သော စွမ်းအင်များကို ချေဖျက်နေသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မှ နွေးထွေးမှု သဲ့သဲ့ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကိန်းအောင်းနေသော မီးစွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်ကို စစ်ချန် ခံစားရသဖြင့် သူမကို အိပ်ခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်း၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စစ်ချန်သည် အောက်ဘက်ရှိ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန်ဟန်ကို ရှာဖွေသည့် အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းရန် သူ အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခဲ့သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ အရှေ့ဘက်ကနေ စပြီး ရှာကြည့်ရင်..."

စစ်ချန် စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ဟေးစန်းက ရိုင်းစိုင်းစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကြက်သီးမောင်းသံပုံးကဲ့သို့ တွင်တွင်ခါရမ်းပြသည် "မလုပ်ပါနဲ့... ညီလေးရာ... ငါတို့ရဲ့ ညီလေးအကောင်းစားကြီးရယ်။ သူ့ကို ရှာဖို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လုံးဝ မလိုပါဘူး။"

"မင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြီး သီးသန့်ကျင့်ကြံနေလိုက်ပါ။ ဖန်ဆိုတဲ့ အဲဒီကောင်စုတ်လေးကို ငါတို့ အစ်ကိုကြီးတွေဆီပဲ လွှဲထားလိုက်စမ်းပါ။ ဟုန်ဖုန်းရဲ့ ကျားလိင်တံကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲတယ်။ ငါတို့ သူ့ကို သေချာပေါက် ဆွဲထုတ်ပြမယ်။"

ငြိမ့်ညောင်းစွာ ပျံသန်းနေသော ဟုန်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ အသက်ရှူပင် မှားလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ဟေးစန်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးမှ စစ်ချန်ကို အကြံပေးလိုက်သည် "စစ်ချန်... ဝမ်ဂျီတောင်တန်းက ငါတို့ပိုင်နက်လေ။ တောင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် အကုန်လုံးကို ငါ လှုပ်ရှားခိုင်းထားပြီးပြီ။ သူတို့က ဒီမှာရှိတဲ့ မြက်ပင်သစ်ပင်တိုင်းကို ရင်းနှီးပြီးသားတွေပါ။"

"အဲဒါက ငါတို့... ဟို... ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လိုက်ရှာနေတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုထိရောက်ပါတယ်။"

ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသော မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း စစ်ချန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လက်တွေ့အရှိတရားကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူသည် ထိုအကြံအစည်ကို မတတ်သာဘဲ စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဒုတိယဘေးဒုက္ခကို အရင် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ကြတာပေါ့။"

...

ဟုန်ဖုန်းသည် စစ်ချန်ကို သူ အားနည်းစဉ်က နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော နေရာဟောင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဤနေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်လှသည်။ ဟိန်းဟောက် စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေကန့်လန့်ကာကြီးသည် သဘာဝ အကာအရံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဂူပေါက်ဝကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ တမင်သက်သက် ရှာဖွေခြင်း မဟုတ်လျှင် တွေ့ရှိရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"ဟို... ကြောင်အိုကြီး... မင်း ဒီလောက်ထိ ပုန်းတတ်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားဘူး။" ဟေးစန်းသည် ရေတံခွန်ဂူကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည် "သစ်ပင်တွေကို အပေါက်ဖောက်ပြီး နေတတ်တဲ့ ငတုံးတချို့ထက်တော့ သာပါသေးတယ်။"

"မင်း ဘယ်သူ့ကို ငတုံးလို့ ခေါ်တာလဲ။"

"နာတဲ့ကောင် ခေါ်တာပေါ့။"

မိစ္ဆာနှစ်ကောင်သည် ထုံးစံအတိုင်း ရန်စကား ပြောနေကြပြန်သည်။ ၎င်းကို ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်သော စစ်ချန်သည် ဂူအတွင်းပိုင်းသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ဝင်ရောက်သွားသည်။

အတွင်းပိုင်းသည် ခြောက်သွေ့ပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းသည်။ ကျယ်ဝန်းလှခြင်း မရှိသော်လည်း ယာယီ သီးသန့်ကျင့်ကြံရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။

ရန်ဖြစ်နေကြသော်လည်း အရေးကြီးကိစ္စတွင်မူ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်သည် အလေးအနက် ရှိကြသည်။ ဟေးစန်းသည် သူ၏ ထူထဲသော ရင်ဘတ်ကို တဘုန်းဘုန်းမြည်အောင် ပုတ်လိုက်ပြီး "ညီလေး... စိတ်ချလက်ချသာ သီးသန့်ကျင့်ကြံနေလိုက်။ ငါတို့ အစ်ကိုကြီးတွေ ရှိနေသရွေ့ ယင်ဖိုတစ်ကောင်တောင် မဝင်စေရဘူးလို့ အာမခံတယ်။"

ဟုန်ဖုန်းကလည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

စစ်ချန် စကားထပ်မဆိုတော့ဘဲ ပြန့်ပြူးသော ကျောက်ဖျာတစ်ခုကို ရှာကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် ရေတံခွန်အပြင်ဘက် ဂူပေါက်ဝဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဘယ်နှင့်ညာတွင် တံခါးစောင့်နတ်ဘုရားနှစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်လျက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် တာဝန်ယူပေးကြသည်။

ကျောက်နံရံများကြားမှ စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်သံမှလွဲ၍ ဂူအတွင်းတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

စစ်ချန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို အကောင်းဆုံး အနေအထားသို့ ရောက်အောင် ညှိယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးများ ဝန်းရံထားသော နဂါးပုလဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နဂါးပုလဲ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခု ဂူအတွင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။ ၎င်းတွင် မြေနဂါး၏ တစ်သက်တာ ကျင့်ကြံခဲ့သော အသက်သွေးနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ပါဝင်နေရုံသာမက... ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းတွင် ကောင်းကင်တာအို၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို သယ်ဆောင်ထားသော အထွတ်အထိပ် ယန်စွမ်းအားနှင့် ခိုင်မာသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ နဂါးဖြစ်ခြင်း လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ ပင် ဖြစ်သည်။

သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဤပုလဲကို ရရှိခဲ့လျှင် ယင်းအထဲရှိ သန့်စင်သော အသက်သွေးနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို စုပ်ယူကာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးမြှင့်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် စစ်ချန်အတွက်မူ ထိုအရာများမှာ ဘေးထွက်အကျိုးအမြတ်များသာ ဖြစ်သည်။

သူ လိုအပ်သည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ ကြောက်ရွံ့ကြသည့် ထို လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ စွမ်းအား အစအနလေးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ယင်မိုးကြိုးကို အသုံးပြု၍ အသားကို သိုလှောင်ပြုပြင်သည့် ကိုးသွယ်မိုးကြိုးရုပ်ခန္ဓာ၏ ပထမဘေးဒုက္ခကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ယခု ဒုတိယဘေးဒုက္ခမှာ ယန်မိုးကြိုး ကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆွဲယူပြီး အကြောများနှင့် အရိုးများကို သိုလှောင်ပြုပြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤလျှပ်စီးကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လမ်းညွှန်ပြပြီး သွေးကြောများနှင့် အရိုးများတစ်လျှောက် စီးဆင်းဆေးကြောကာ သူ၏ အကြောနှင့် အရိုးများ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာမှသာလျှင် ဤလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးမြောက်ပေလိမ့်မည်။

...

စိတ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် နဂါးပုလဲအတွင်းရှိ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ စွမ်းအားအစအနလေးကို ဂရုတစိုက် လမ်းညွှန်ပြီး ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအစလေးသည် လှည့်လည်သွားလာနေသော နဂါးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ပင်မ နဂါးပုလဲမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပျက်စီးခြင်း အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် စစ်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ယခင်က ကြမ်းတမ်းနေသော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးသည် ရုတ်တရက် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခုနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားတော့သည်။

၎င်းသည် ပုလဲအတွင်း၌ တုန့်ဆိုင်းစွာ လှည့်ပတ်နေရုံသာမက ထုတ်လွှတ်သော အလင်းရောင်ပင် အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားသည်။ သွေးကြောများကို ဖျက်ဆီးဖို့ မဆိုထားနှင့်၊ အနည်းငယ်မျှပင် တိုးဝင်ရန် မရဲတော့ပေ။ လုံးဝ ကြောက်လန့်နေပုံရပြီး ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှု ဘယ်ရောက်သွားမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

စစ်ချန် တိုးတိုးလေး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ ပထမဘေးဒုက္ခမှ ယင်မိုးကြိုးနှင့် မတူဘဲ ဤယန်မိုးကြိုးတွင် အသိစိတ်သဲ့သဲ့ ရှိနေပုံရသည်လား။

ပြီးတော့ စကားနားမထောင်ချင်ဘူး ဖြစ်နေသလား။

သူ့အနေဖြင့် အကြောနှင့် အရိုးများကို သိုလှောင်ပြုပြင်ရန် ၎င်းကို လိုအပ်နေပါလျက် ၎င်းက ဤနေရာတွင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။

စစ်ချန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ရှာဖွေရန် အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရပြီးမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အကြောင်းပြချက်လေးဖြင့် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို အရာထင်မခံဘဲ နေခွင့်ပြုလိုက်ရမည်လား။

ထို့ကြောင့် သူက လှမ်းပြောကြည့်လိုက်သည်

"ဒီဘက်လာပြီး ငါ့အကြောနဲ့ အရိုးတွေ သိုလှောင်ပြုပြင်ဖို့ ကူညီပေးစမ်း။"

ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ လာမည့်အစား ပို၍ပင် နောက်ဆုတ်သွားပြီး နဂါးပုလဲ၏ အူတိုင်ထဲတွင် ဘောလုံးလေးသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။

စစ်ချန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဒီရုပ်ခန္ဓာပြုပြင်ရေး ကိရိယာလေးက ဆန္ဒပြနေတာလား။

သူသည် နဂါးပုလဲထဲတွင် "သေချင်ယောင်ဆောင်နေသော" ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကို ကြည့်ပြီး အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

သူ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဝမ်ဂူမြို့၌ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ဆေးမသောက်ချင်သော ကလေးများကို အမျိုးသမီးအချို့ ချော့မော့နေကြပုံပင်... နူးညံ့စွာ ပြောလျှင် အလုပ်ဖြစ်မလား။

ဘာလို့ မစမ်းကြည့်ဘဲ နေမလဲ။

ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နည်းလမ်းပြောင်းကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အားပေးစကား အနည်းငယ် ထည့်ပြောလိုက်သည်

"လိမ္မာတယ်... မကြောက်နဲ့နော်။ အထဲဝင်ပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်ရုံလေးပါ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် နဂါးပုလဲအတွင်းရှိ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအလင်းတန်းသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ပြင်းထန်သော အတွင်းစိတ် ပဋိပက္ခကို ခံစားနေရပုံပင်။

စစ်ချန်သည် ၎င်း၏ သူရဲဘောကြောင်သော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း စိတ်ရှည်သည်းခံမှု ကုန်ဆုံးတော့မည့်အချိန်တွင်...

ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးသည် နဂါးပုလဲထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ မျောလွင့်ထွက်လာပြီး စစ်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တက်ကြွစွာ ကပ်တွယ်လာကာ သူ၏ အရေပြားအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ့်ဝင်လာတော့သည်။

မျှော်လင့်ထားသော စူးရှသည့် နာကျင်မှု ပေါ်မလာဘဲ ထူးဆန်းနွေးထွေးပြီး ကျဉ်ကနဲ ခံစားချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကြမ်းတမ်းသော သိုလှောင်ပြုပြင်ခြင်းထက် သတိထားနှိပ်နယ်ပေးခြင်းနှင့် ပိုတူနေသည်။

ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းသည် သူ၏ အကြောနှင့် အရိုးများမှ အညစ်အကြေးများကို စေ့စပ်သေချာစွာ ရှင်းလင်းပေးပြီး ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်လက်မချင်းစီကို သန်မာစေသော်လည်း သွေးကြောမျှင်လေး တစ်ခုကိုပင် ထိခိုက်အောင် မလုပ်ရဲပေ။

ထို့အပြင် ၎င်း၏ အလုပ်ကို ဝီရိယရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာပင် ဤယန်မိုးကြိုး အစလေးသည် "ကျွန်တော် လိမ္မာပါတယ်နော်" ဟူသော အတွေးစများကို စစ်ချန်ထံသို့ အဆက်မပြတ် ပေးပို့နေသေးသည်။

စစ်ချန် "..."

ဒါက သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သော မီးတောက်မီးလျှံများကြားတွင် ဖြိုဖျက်ပြီးမှ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရမည့် ရုပ်ခန္ဓာပြုပြင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် အတော်လေး ကွာခြားနေပုံရသည်။

သို့သော် ရလဒ်ကတော့... မဆိုးဘူးဟု ဆိုရမလား။

သူ၏ အကြောနှင့် အရိုးများသည် တည်ငြိမ်ပြီး အလွန်ထိရောက်သော နည်းလမ်းဖြင့် သန်မာလာနေသည်။

သူ၏ အရိုးများသည် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းရောင်အလွှာအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပြီး မှိန်ဖျော့သော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးပုံစံများသည် အတွင်းဘက်တွင် ခဏတာ လက်ခနဲ ပေါ်လာတတ်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ် ချောမွေ့နေသဖြင့် သူ နည်းလမ်းကို စိတ်ပူမနေတော့ပေ။

စစ်ချန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို လုံးဝ ငြိမ်သက်စေကာ "အလွန်အကျွံ လိမ္မာနေသော" ယန်မိုးကြိုးကို လျစ်လျူရှုလျက် ကိုးသွယ်မိုးကြိုးရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်စဉ်ကို စတင် လည်ပတ်လိုက်တော့သည်။

...

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ စစ်ချန်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝ စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ အရေပြားအောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ် အတွင်းပိုင်းနက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

သူ လက်သီးကို ဖွဖွလေး ဆုပ်လိုက်သည်။ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်သော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ကိုးသွယ်မိုးကြိုးရုပ်ခန္ဓာ၊ ဒုတိယဘေးဒုက္ခ၊ ပြီးပြည့်စုံပြီ။