နှုတ်ဆက်ခြင်း

ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှ စစ်ချန် ထွက်ခွာတော့မည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟေးစန်းရော ဟုန်ဖုန်းပါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဖန်ဟန်ကို ရှာမတွေ့၍ အနည်းငယ် စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်နေသော လေထုမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရေတံခွန်မှ ရေကျသံသာ ကျန်တော့သည်။

ဟေးစန်း၏ အမွေးပွနေသော မျက်နှာကြီးပေါ်တွင် မလိုလားမှုများ သိသိသာသာ ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ဝက်ဝံလက်ဝါးကြီးဖြင့် လည်ပင်းကို ကုတ်လျက် ပုံမှန်ထက် များစွာတိုးသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ဒါက... မင်းက ဒီတိုင်းပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား။"

ဟုန်ဖုန်းက ဘာမှ ဝင်မပြောပေ။ သူ၏ ခြေသည်းများဖြင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျောက်စရစ်ခဲများကို တိတ်တဆိတ် ကုတ်နေသည်။

သူတို့သည် ဝမ်ဂျီတောင်တန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဘဝသည် ရိုးရှင်းပြီး ပူပင်ကြောင့်ကြ ကင်းမဲ့ခဲ့သော်လည်း စစ်ချန် ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဘဝသည် အလွန်... စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလာသည်။

ယခု စစ်ချန် ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဟာတာတာ ဖြစ်သွားသည်။

စစ်ချန်သည် မိစ္ဆာနှစ်ကောင်၏ မလိုလားမှုများကို ကြည့်ရင်း နားလည်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ အနာဂတ် လေ့ကျင့်ရေးခရီးလမ်းတွင် ဟေးစန်း၏ ဆူညံသော ဆဲဆိုသံများနှင့် ဟုန်ဖုန်း၏ တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ချရသော ကျောပြင် မရှိတော့ပါက အရာအားလုံးသည် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး... ပို၍ ပျင်းစရာ ကောင်းသွားလိမ့်မည်။

"ဝမ်ဂျီတောင်တန်းက သိပ်ကောင်းပါတယ်။" သူ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အပြင်လောကကြီးက ပိုကျယ်ဝန်းတယ်။"

"ဟေးစန်း... ဟုန်ဖုန်း..." စစ်ချန် သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည် "မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ပြီး သွားကြည့်မလား။"

မေးခွန်းက တိုက်ရိုက်ဆန်သော်လည်း ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်း နှစ်ကောင်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခဲသွားကြသည်။

အတူတူသွားပြီး... ကြည့်မယ် ဟုတ်လား။

ဝမ်ဂျီတောင်တန်း၏ ဇာတိဖွား မိစ္ဆာဘုရင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် သူတို့၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ဤတောင်တန်းကြီးသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ရာ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းကြီးကို စွန့်ခွာရမည်လား။

ဟေးစန်းသည် အလိုအလျောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် သူ အရင်းနှီးဆုံး တောင်ထိပ်များ၊ သူ မွှေနှောက်နေကျ သစ်ပင်အပေါက်များ၊ သူ့ကို မနိုင်၍ ရှောင်ပြေးနေကြသော မိစ္ဆာပေါက်စများနှင့် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ သူ အိပ်စက်ခဲ့သော ဝက်ဝံအသိုက်များ ရှိသည်။ အပြင်လောကကြီးလား... သူ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးပေ။

ဟုန်ဖုန်းကမူ သိသိသာသာ စိတ်ဝင်စားနေပုံရသော်လည်း ဆက်လက် တွေးတောနေသည် "ငါတို့က မိစ္ဆာတွေလေ။ လူသားတွေရဲ့ ပိုင်နက်ကို သွားရင် မင်းအတွက် ပြဿနာ ဖြစ်လာစေမလား။"

သူတို့ကြောင့် စစ်ချန် ဖယ်ကြဉ်ခံရမည် သို့မဟုတ် ရန်လိုခံရမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကြားက သမိုင်းကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်မှာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ဟေးစန်း၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ကြီးနှင့် တောင်တောများကို ဖြတ်သန်းစဉ် သူ့ကို သယ်ဆောင်ပေးခဲ့သော ဟုန်ဖုန်း၏ စိတ်ချရမှုတို့ ဖြစ်သည်။

လူသားဖြစ်ဖြစ် မိစ္ဆာဖြစ်ဖြစ် ဘာကွာခြားလို့လဲ။

"မင်းတို့က ငါ့သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ ဒါပါပဲ။"

သူ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို ပြဿနာလို့ ထင်ရင် အဲဒါ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာပဲ။ ငါ့ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူငယ်ချင်း..." ဤစကားလုံး နှစ်လုံးသည် နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ ဟုန်ဖုန်း၏ နောက်ဆုံး တွန့်ဆုတ်နေမှုကို ချက်ချင်း ဆေးကြောပေးလိုက်ပြီး ဟေးစန်း၏ အမြဲတမ်း ပြူးကျယ်နေသော ဝက်ဝံမျက်လုံးများကို အနည်းငယ် နူးညံ့သွားစေသည်။

"တောက်... ပြောတာ ကောင်းလိုက်တာကွာ။"

ဟေးစန်း ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မတ်မတ်မော့လိုက်သည် "ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ သူများတွေ ဘာပြောပြော ဂရုစိုက်နေစရာ လိုလို့လား။"

သူသည် ဟုန်ဖုန်း၏ ကျောကုန်းကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ ကျားကြီး လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည် "ကြောင်အိုကြီး... မင်း သတ္တိနည်းမနေစမ်းပါနဲ့။ ညီလေးစစ်ချန်တောင် မကြောက်တာ မင်းက ဘာကြောက်နေတာလဲ။ လူသားတွေရဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေက ရောင်းတဲ့ အသားက အသားစိမ်းတွေထက် ပိုမွှေးလားဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား။"

ဟုန်ဖုန်းသည် အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သွားများကို ဖြီးပြလိုက်သည်။ သူ စစ်ချန်၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ နောက်ဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ အတူတူ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။"

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည်နှင့် လေထုသည် ချက်ချင်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ဟေးစန်းသည် အနာဂတ်ကို ချက်ချင်း စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်ရာ တံတွေးများပင် စီးကျလာမတတ် ဖြစ်နေသည် "ငါ ကြားဖူးတာတော့ လူသားတွေရဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ... သိုးကင် ဆိုလား... အဲဒါ ရှိတယ်တဲ့။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ဖြူးထားပြီး ဆီတ၀င်းဝင်းနဲ့ အရမ်း မွှေးတာဆိုပဲ။"

အစားအသောက်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူသည် ခေါင်းစဉ်ကို ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းဟောင်းများ၏ အမည်ကဲ့သို့ ဟင်းပွဲအမည်များကိုတစ်ခုချင်း ရွတ်ပြလိုက်သည် "သိုးကင်တင် မဟုတ်သေးဘူး။ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်ရင် အရည်ပျော်သွားမတတ် နူးအိနေတဲ့ ဝက်လက်ပေါင်းလည်း ရှိသေးတယ်။"

"ကြာဖက်နဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ ကြက်မွှေးနီကလည်း ရွှံ့နဲ့ အရွက်တွေကို ဖယ်လိုက်တာနဲ့ သုံးလမ်းကျော်လောက်အထိ အနံ့မွှေးနေတာ။"

"ကြည်လင်နေတဲ့ ပုစွန်ဟင်းက ချိုပြီး ကြွပ်ရွနေတာပဲ။"

"ဂဏန်းဥနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ခြင်္သေ့ခေါင်း အသားလုံးဟင်းဆိုရင် ဟင်းရည်က အရမ်းလတ်ဆတ်လို့ လျှာပါ မြိုချမိမတတ် ကောင်းတာ..."

သူသည် ဟင်းလျာစာရင်းများကို တရစပ် ရွတ်ပြပြီး ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်သာအောင် ပြောပြလိုက်ရာ မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ ဟုန်ဖုန်းပင်လျှင် တံတွေးမမြိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ပြောရင်းဆိုရင်း စစ်ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် ဗိုက်ဆာလာပြီး စည်ကားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ယခုချက်ချင်း စားသောက်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

"တော်ပြီ... တော်ပြီ..." ဟေးစန်းသည် မြည်နေသော သူ့ဗိုက်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ စောစောက သူ မျိုချလိုက်သော သားရဲအသား ပေါင်အနည်းငယ်သည် ဖယောင်းကို ဝါးနေရသကဲ့သို့ အရသာမရှိတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွားကြစို့... သွားကြစို့... အခုပဲ သွားကြစို့။ ငါ မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။"

ထပ်မံ နှောင့်နှေးမနေတော့ဘဲ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ခရီးရှည်တစ်ခု ထွက်သည်ဟုသာ သဘောထားကာ သူတို့ သိကျွမ်းသော မိစ္ဆာများကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်သွားကြသည်။

သတင်းသည် လေကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးနှစ်ပါးဖြစ်သော ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာမည်ဟု ကြားသိရသောအခါ မိစ္ဆာအများစု၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သာမန်သာ ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာဘုရင်များသည် ရံဖန်ရံခါ အခြားတောင်တန်းများသို့ အလည်အပတ် သွားတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စစ်ချန်ပါ ထွက်ခွာမည်ဟု ကြားသိရသောအခါ လေထု ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝမ်ဂျီတောင်တန်းတစ်ခုလုံး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့၏ အသက်များကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီး ရတနာများကို ရက်ရက်ရောရော ခွဲဝေပေးခဲ့သော စစ်ချန် ထွက်ခွာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

မိစ္ဆာများသည် ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။

စစ်ချန် ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသော အစွယ်တစ်ဖက် ကျိုးနေသည့် တောဝက်မိစ္ဆာသည် ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာပြီး နှာခေါင်းမှုတ်လျက် စစ်ချန်ကို ပြောသည်

"ညီလေးစစ်ချန်... မင်း အပြင်ရောက်လို့ အကြောင်းမသိတဲ့ကောင်တွေနဲ့ တွေ့ရင် ငါတို့ကို သတင်းပို့လိုက်။ ငါ တောဝက်အိုကြီး ရှေ့ဆုံးကနေ သွားပြီး အဲဒီကောင်ကို ဝှေ့ပစ်မယ်။ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှာ တခြားဟာ မရှိပေမဲ့ တိုက်ရဲခိုက်ရဲတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေတော့ အများကြီးပဲ။"

"ဟုတ်တယ် ညီလေးစစ်ချန်... မင်း ငါတို့ကို မမေ့နဲ့နော်။"

"ဝမ်ဂျီတောင်တန်းကို မကြာခဏ ပြန်လာလည်နော်။"

"ငါတို့ကို လိုအပ်တဲ့ နေရာရှိရင် အားမနာနဲ့။"

ခဏအတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာအုပ်စုကြီး ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြကာ စစ်ချန်ကို ကတိတွေ ပေးနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အသိဉာဏ်ရရှိပြီးသော ဝမ်ဂျီတောင်တန်းရှိ မိစ္ဆာများအားလုံးနီးပါး သတင်းကြားသည်နှင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ လှိုင်တက်နေပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။ အနီးနားရှိ တောင်တန်းများတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ လာရောက် ရှာဖွေနေကြသော လူသားကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သည် အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်လွင့်စင်မတတ် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ နှစ်ရှည်လများ ငြိမ်သက်နေသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များက လူသားမျိုးနွယ်ကို စစ်ခင်းရန် စုရုံးနေကြသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလုအယက် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းကြီးသည် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

အချို့က ဝိညာဉ်သစ်သီးများ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး၊ အချို့က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီထားကြသည်။ အချို့ကမူ ကိုယ်တိုင် သွေးထားသော တောက်ပြောင်နေသည့် ကျောက်တုံးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ အားလုံးသည် စစ်ချန် သီးသန့်ကျင့်ကြံခဲ့သော ရေတံခွန်ဆီသို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ အပြင်ဘက်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်... ရေတံခွန်အပြင်ဘက်ရှိ မြေကွက်လပ်နှင့် ကုန်းစောင်းများတွင် မိစ္ဆာမျိုးစုံ ပြည့်ကျပ်နေသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသော ဝံပုလွေဘုရင်မှသည် သိမ်မွေ့သော ပန်းမိစ္ဆာလေးအထိ ပါဝင်သည်။

သူတို့သည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး အချို့မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အချို့မှာ နူးညံ့နေသည်။ အားလုံးက စစ်ချန်ကို ကြည့်နေကြပြီး လက်ထဲတွင်လက်ဆောင်မျိုးစုံ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော ဤမိစ္ဆာသူငယ်ချင်းအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း စစ်ချန်သည် လူသားစစ်ချန်အဖြစ် နေထိုင်ရခြင်း၏ အနှစ်သာရကို ပိုမို ခံစားလာရသည်။

သူ ရှေ့သို့ တိုးကာ တစ်ဦးချင်းစီကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး တန်ဖိုးမကြီးသော်လည်း စေတနာအပြည့်ပါသော ထိုလက်ဆောင်များကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ လေးလေးနက်နက် ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် မိစ္ဆာအုပ်စုကြီးကို လေးနက်စွာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ဆူညံနေသော မိစ္ဆာအုပ်စုကြီး တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

"အားလုံးပဲ... ပြန်ဆုံကြမယ်နော်။"

မလိုအပ်သော စကားများ မပါဘဲ ရိုးရှင်းသော စကားလုံး သုံးလုံးသာ ဖြစ်သော်လည်း ရိုးသားသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့နောက် မလိုလားသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် စစ်ချန်နှင့် အခြားသူများ၏ ပုံရိပ်များသည် ဝေဟင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်သွားသည်။

"လိုက်မပို့ကြနဲ့တော့ကွာ။" ဟေးစန်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။ သူ့အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ ဝက်ဝံသခင်ကြီး လူသားပိုင်နက်ကနေ ဟင်းချက်နည်းတွေ သင်ပြီး ပြန်လာရင် မင်းတို့ တောသားတွေကို တကယ့် အရသာရှိတာ ဘာလဲဆိုတာ သိအောင် လုပ်ပြမယ်။"

ဟုန်ဖုန်းသည် သူ၏ အမြီးရှည်ကြီးကို လှပစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရင်းနှီးသော မိစ္ဆာဘုရင်အချို့ကို အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စကားလုံးမလိုဘဲ အားလုံး နားလည်ကြသည်။

စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ပဲနီလေးသည် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အော်သံလေးတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်း ပြုလုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

လူတစ်ယောက်၊ ကျားတစ်ကောင်၊ ဝက်ဝံတစ်ကောင်နှင့် ငှက်တစ်ကောင်။

ပါးလွှာသော တောင်ပေါ်မြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့သည် ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး မသိရှိသေးသော လူ့လောကကမ္ဘာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။

တောင်ပေါ်လေပြင်းသည် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများကို ဖြတ်တိုက်ကာ သူတို့ကို ခရီးဝေးအထိ လိုက်လံ နှုတ်ဆက်နေတော့သည်။