လူကောင်းတစ်ယောက်ပါလား

ဟေးစန်းသည် ကြက်ကင်အရသာကို ခံစားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

သူသည် ပြဿနာတက်မည်ကို ဘယ်သောအခါမျှ ရှောင်ဖယ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။

သူတို့သုံးဦးသည် ငွေရှင်းလိုက်ပြီး စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

စစ်ချန်သည် လမ်းထောင့်ရှိ ဒေသခံပုံပေါက်သော သက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တားလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ"

ထိုလူသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလျက် လမ်းလျှောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းပိတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး မော့မကြည့်ဘဲ စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြလိုက်သည် "ဘာလို့ လူတိုင်းက ဒါကိုပဲ လာမေးနေကြတာလဲ။ အဲဒီမှာ ဘာမှမကျန်တော့ပါဘူးလို့ ပြောနေတာကို အဲ"

စကားတစ်ဝက်အရောက်တွင် သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ချန်ကို ကျော်လွန်ပြီး နောက်ဘက်ရှိ ထွားကျိုင်းသော လူကောင်ကြီးနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ ထူထဲလေးလံပြီး မျက်လုံးများက စူးရှနေသဖြင့် ထိုလူ၏ ရင်ထဲ၌ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဒီလူသုံးယောက်လုံးရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သူ လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ရိုသေလေးစားသော အပြုံးတစ်ခု သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး လေသံမှာလည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သွားတော့သည် "စီနီယာ မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက် မိုင်တစ်ရာလောက်မှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလကား အချိန်ကုန်သွားမှာ စိုးလို့ပါ။ အဲဒီနေရာက ဟူး အရင်က စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း မဟုတ်တော့ပါဘူး"

"ဟုတ်လား" စစ်ချန် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူက အလျင်စလို ဆက်ရှင်းပြသည် "ဂိုဏ်းချုပ်လွီနဲ့ အကြီးအကဲအများအပြား ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှာ ဘေးဒုက္ခ ကြုံခဲ့ရတယ်လေ။ သတင်းကြားတာနဲ့ ရန်ဘက်ဟောင်းတွေ ရောက်လာကြတာပဲ။ ရွှေ့လို့ရတာ၊ ယူလို့ရတာ မှန်သမျှ အကုန် ပြောင်သလင်းခါအောင် ယူသွားကြပြီ။ ဘာမှ ကြည့်စရာ မကျန်တော့ဘူး"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါတို့က ဒီအတိုင်း သွားကြည့်ချင်ရုံပါ" စစ်ချန်သည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုလူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "လမ်းညွှန်ပေးတာ ကျေးဇူးပါပဲ"

ထိုကျင့်ကြံသူသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးများကို ချိန်ဆကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည် "အာ စီနီယာက သဘောကောင်းလွန်းပါ တယ်။ ရှုခင်းသွားကြည့်ချင်တာဆိုရင်တော့ အဲဒီက ရှုခင်းတွေက ကောင်းပါသေးတယ်။ ခရီးလမ်း ဖြောင့်ဖြူးပါစေဗျာ"

သူတို့ လျိုရှာမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ မိုင်တစ်ရာခရီးသည် သူတို့သုံးဦးအတွက် တစ်ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပင် တောင်တန်းကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မျှော်စင်များနှင့် အဆောက်အအုံများ၏ ပုံရိပ်လွှာများကို သဲ့သဲ့ မြင်နေရသော်လည်း ထိုလူပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းသည် အဝေးမှကြည့်လျှင် ခန့်ညားပုံ ပေါက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ လွှမ်းခြုံနေသည်။

ဂိုဏ်းတံခါးဝ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပြိုကျနေပြီး မီးလောင်ထားသော အရာများကြောင့် အပျက်အစီးများမှာ မည်းနက်နေသည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်သည့် ကျောက်လှေကားထစ်များတွင် ပေါင်းမြက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမည့်သူ မရှိဘဲ စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"ကျွတ် သစ်ပင်လဲတော့ မျောက်တွေ ပြေးကုန်ကြတာပဲ" ဟေးစန်းသည် လျှာကို တောက်ခေါက်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ရင်ကော့ကာ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

လူရိပ်လူယောင် မတွေ့ရသလောက်ပင်။ ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရသော ဂိုဏ်းသားအချို့သည်လည်း မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့်နှင့် ဖြစ်နေပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များမှာလည်း သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နိမ့်ပါးကြသည်။

သူတို့သည် သူစိမ်းသုံးယောက်ကို မြင်သောအခါ မမေးရဲကြဘဲ ဝေးရာသို့သာ ရှောင်ပြေးသွားကြသည်။

နဂါးကျဆုံးရာမြေတွင် ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုများ သုတ်သင်ခံလိုက်ရသဖြင့် ရန်သူဟောင်းများက ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ယူဆောင်၍ ရသော အရင်းအမြစ်များကို ယူဆောင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အလားအလာရှိသော ပါရမီရှင် တပည့်များသည်လည်း ဂိုဏ်းသစ်များဆီသို့ ရောက်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သူများမှာ သွားစရာမရှိသော ပါရမီနိမ့်ပါးသူများ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းပျက်ကြီးကို မစွန့်ခွာနိုင်သော အကြီးအကဲအိုများသာ ဖြစ်သည်။

တောင်ခြေတွင် စစ်ချန်၏ အကြည့်သည် လမ်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

အဆုံးမရှိသော ကျောက်လှေကားထစ်များ စုစုပေါင်း ၉,၉၉၉ ထစ်ရှိပြီး တောင်ခြေမှနေ၍ တိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဂိုဏ်းတံခါးဝအထိ တက်သွားရသည်။

"တိမ်တိုက်တက် လှေကားထစ်၉,၉၉၉ ထစ်၊ စိတ်ဓာတ်နှင့် ပါရမီ စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်း။ အပေါ်ဆုံးထိ ရောက်လျှင် ဂိုဏ်းသားအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။"

စောင်းနေသော ကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုစာသားကို ဖတ်ရှုနိုင်သေးသည်။ တစ်ချိန်က ဂိုဏ်းသားသစ်များကို စိစစ်ရွေးချယ်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ဆန်းသစ်နေသည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ" ဟေးစန်းက ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ ကျောက်တိုင်ကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အသိဉာဏ်ပွင့်ခါစ မိစ္ဆာသားရဲလေးတောင် ခုန်ပေါက်ပြီး တက်သွားလို့ ရနေတာကို စမ်းသပ်ချက်တဲ့လား။ ဘယ်သူ့ကို လာနောက်နေတာလဲ"

ဟုန်ဖုန်းကလည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများတွင် အထင်သေးမှုများ ပါဝင်နေသည်။

သူတို့၏ ညည်းညူသံများကို လျစ်လျူရှုကာ စစ်ချန်သည် ပထမဆုံး လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။

သာမန် လှေကားထစ်တစ်ခုနှင့် ဘာမျှ မခြားနားပေ။

သူ ဆက်တက်သွားရာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မသိမသာ ဖိအားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

စစ်ချန်သည် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အတိတ်ကို အာရုံခံနေသကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။

သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ရောက်သောအခါ သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှေ့နားတွင် လူရိပ်တစ်ခု ခက်ခက်ခဲခဲ တက်လှမ်းနေသည်။

အနားသို့ ရောက်သောအခါ သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ ခြေထောက်ကို ကြွလိုက်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ပါ တုန်ခါနေသည်။

သို့သော် သူ့ခြေလှမ်းများ မရပ်တန့်ပေ။

တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း။

မကြာခင် သူတို့ ထိုလူငယ်ကို ကျော်တက်သွားကြသည်။

နောက်မှ ခြေသံကြားသဖြင့် ထိုလူငယ်လေး တောင့်တင်းသွားပြီး အလိုအလျောက် ဘေးသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။ ခေါင်းကို ငုံ့ထားသဖြင့် မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။

မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သော ဂိုဏ်းပျက်ကြီး၊ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲလေးတောင် ခုန်တက်သွားနိုင်သော လှေကားထစ်၊ အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်သော အားနည်းသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားနေရတာလဲ။

"စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက ပြီးသွားပြီလေ ဘာလို့ ဆက်တက်နေသေးတာလဲ" စစ်ချန် မေးလိုက်သည်။ လှောင်ပြောင်လိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ သိချင်စိတ် သက်သက်ဖြင့် မေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေး၏ ခြေလှမ်းများ ယိုင်သွားသော်လည်း ရပ်တန့်မသွားပေ။ သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်သည်။

ဟေးစန်းက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝင်ပြောသည် "ဟေ့ကောင်လေး မင်း ရူးနေလား။ ဒီအပျက်အစီးပုံကြီးကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ လူကောင်းတွေတောင် ထွက်ပြေးကုန်ပြီလေ ဘာလို့ ပင်ပန်းခံနေမှာလဲ။ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဟင်းရွက်ခူးစားတာကမှ ဟုတ်ဦးမယ်"

ထိုစကားလုံးများသည် ကောင်လေး၏ နာကျင်နေသော အချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဟင်းရွက် တူးနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်ပေနေသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘာသိလို့လဲ။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံကသာ ငါ လီထယ်ကျူးကို မမွေးဖွားပေးခဲ့ရင်၊ ဓားတာအိုလောကကြီးက ထာဝရ အမှောင်ကျနေတော့မှာကွ"

"ဒီနေ့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားကြ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းတို့ နောင်တရစေရမယ်"

"ကောင်းကင်တာအိုက မတရားဘူးဆိုရင် ငါက ကောင်းကင်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်မယ်။ ကံကြမ္မာက ငါ့ကို ကစားနေရင် ငါက ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်"

"ငါသာ မသေမျိုးအင်ပါယာ ဖြစ်လာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေအားလုံး သိစေရမယ် လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဆင်းရဲတယ်ဆိုပြီး အထင် မသေးနဲ့ ကွ"

စစ်ချန် ""

ဟေးစန်း ""

ဟုန်ဖုန်း ""

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ကြီးဟစ်ကျယ် စကားများကြောင့် သူတို့ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ဟေးစန်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ပိတ်ကာ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည် "ဒီစကားတွေက တော်တော် ပြင်းတာပဲ"

ကောင်လေးသည် သူတို့၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကမ္ဘာနှင့်သူ ဖြစ်နေသည်

"ကောင်းကင်တာအိုက လည်ပတ်နေတာပဲ ဘယ်သူက ဝဋ်ကြွေးကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာလဲ။ ဒီနေ့ လီထယ်ကျူးက ဒီနေရာမှာ လဲကျချင် လဲကျမယ် ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ငါက"

စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ အသက်ရှူမှားသွားပြီး အမှောင်အတိ ကျရောက်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။

စစ်ချန် သူ့ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်လေး၏ လက်မောင်းမှာ သေးကွေးနေပြီး တုန်ရီနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"တစ်နေ့ကျရင် မင်းက ဘာဖြစ်မှာလဲ" စစ်ချန် အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန်၏ လက်မောင်းကို မှီလျက် ထိုကောင်လေး၏ ခမ်းနားသော အရှိန်အဝါကြီးမှာ လေပေါက်နေသော ဖိုကြီးကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရှုံ့တွသွားသည်။

မျက်နှာရဲတက်လာပြီး သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည် "တစ်နေ့ကျရင် ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ ကျွန်တော် တက်မှ ဖြစ်မယ်"

ဟေးစန်းက မျက်လုံးကြီးကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေး ခေါင်းကြောင်နေပြီဟု သူ သေချာပေါက် တွေးလိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်းက ဆက်မကြည့်နိုင်တော့သဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

သူ တုန်ရီနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် အားပြတ်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု စစ်ချန် ယူဆလိုက်သည်။

သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အစောပိုင်းက သိမ်းထားသော နွေးနေသေးသည့် ဝက်သားပေါက်စီတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့"

လီထယ်ကျူးသည် သူ့ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာသော ပေါက်စီကို ကြည့်ပြီး မှင်သက်သွားသည်။

သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ၏ ကြွေးကြော်သံများကို ကြားပြီးနောက် လှောင်ပြောင်ခြင်း၊ အထင်သေးခြင်း မပြုဘဲ အသားပေါက်စီ ပေးဖူးသူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပေ။

ယခင်က လူတွေက သူ့ကို အရူးဟု ထင်ကြသည်၊ သို့မဟုတ် ဖားပြုတ်က ကြိုးကြာအသားကို စားချင်နေသည်ဟု သရော်ကြသည်။

သို့သော် ဤတည်ငြိမ်ခန့်ညားသော သခင်လေးကမူ နားထောင်ပေးရုံသာမက ဆက်ပြီးပင် နားထောင်ချင်နေသေးသည်။ ပြီးတော့ အစားအစာပါ ပေးလိုက်သေးသည် ဖော်ပြမရနိုင်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ရင်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး နှာခေါင်းများ ရှုံ့ပွလာသည်။

သူ ပေါက်စီကို ယူလိုက်ပြီး အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် "ကျေး ကျေးဇူးပါပဲ"

လီထယ်ကျူးသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်စီကို ခဏလေးအတွင်း ကုန်အောင် စားလိုက်ရာ ခွန်အားများ ပြန်လည် ရရှိလာသည်။

သူ အနည်းငယ် အသက်ပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်ချန် စကားထပ်မဆိုတော့ပေ။

"ငါတို့ အရင်သွားနှင့်မယ်" သူ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်းတို့နှင့်အတူ လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆက်တက်သွားရာ မကြာခင် မြူခိုးများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီထယ်ကျူးသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်ကျန်နေခဲ့သည်။ ပေါက်စီ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် အနံ့အသက်က သူ့လက်ထဲတွင် စွဲကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် စစ်ချန် ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းကို ငေးမောကြည့်နေပြီး အတွေးတစ်ခုသာ ခေါင်းထဲတွင် လည်ပတ်နေတော့သည်။

အဲဒီသခင်လေးက တကယ့် လူကောင်းတစ်ယောက်ပါလား။

သူသည် လက်ချောင်းများတွင် ပေကျန်နေသော ဆီများကို ပြောင်စင်အောင် လျက်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ လေးလံနေသော ခြေထောက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ့မျက်လုံးများက ယခင်ကထက် ပိုမို ပြတ်သားနေပုံ ရသည်။