လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ

သူ့ခံစားချက် မမှားနိုင်ပေ။ ဤအရာသည် သူ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်စဉ်က အသက်လု ခံစားခဲ့ရသော ကောင်းကင်အောက်မှ လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ပို၍ပင်... သန့်စင်နေသေးသည်။

ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကို ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက ကောင်းကင်တာအို၏ သဘာဝနိယာမကို လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေပြီ။

ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားစေသည်။ လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူတိုင်း၏ အရိုးထဲထိ စွဲနေသော ဗီဇတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ အခြားဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ မိသားစု တာဝန်၊ နဂါးပုလဲ အခွင့်အရေး... ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ပေ။ အရေးကြီးဆုံးက... အသက်ရှင်ဖို့ပင်။

"စစ်ချန်... ခဏနေပါဦး... ငါတို့ ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်..."

သူ အပျက်အစီးများကြားမှ ကုန်းရုန်းထလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် မကြုံဖူးလောက်အောင် ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အသနားခံလိုသော အရိပ်အယောင်များပင် ပါဝင်နေသည်။ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုလျှင် ဒူးထောက်တောင်းပန်ရခြင်းက ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ။

သို့သော် စစ်ချန် သူ့ကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားပြီ။ ဤပြိုင်ဘက်က တန်ဖိုးမရှိတော့ပေ။

သူ တစ်ဖက်လူကို စကားပင် ဆုံးအောင် ပြောခွင့်မပေးတော့ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့"

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည် "မနာစေရပါဘူး။"

စာသားအတိုင်းပင် မနာစေရပါ။ ဖျက်ဆီးမှု မြန်ဆန်လွန်းသောအခါ အာရုံကြောများက နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။

စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူသည် ကောင်းကင်ဖောက် လျှပ်စီးလှံတံကို ကိုင်ထားသော လက်ကို အောက်သို့ ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်သည်။

"ဝီ......"

မှိုင်းညို့ညို့ ဟိန်းသံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

မီတာတစ်ရာခန့် ရှိသော လျှပ်စီးလှံတံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို စုတ်ဖြဲပစ်မည့် ခရမ်းဖြူရောင် နဂါးရူးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အောက်သို့ ဒိုးခနဲ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေသော တိမ်တိုက်မည်းကြီးများသည် လှံသွား၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် စုဝေးလာကြပြီး ပိုမိုများပြားသော လျှပ်စီးများသည် ဆင့်ခေါ်ခံရသကဲ့သို့ ဤဖျက်ဆီးခြင်း လှံတံကြီးထဲသို့ ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။

"မဖြစ်ဘူး... အား..."

ဖန်ယုံ၏ မျက်လုံးအိမ်များထဲတွင် မျက်စိကျိန်းစေသော လျှပ်စီးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးအသိစိတ်ထဲတွင် ကောင်းကင်၏ ရှေ့မှောက်၌ သူ၏ သေးငယ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"သေစမ်း... မြန်မြန်ဆုတ်"

ဟေးစန်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဟုန်ဖုန်းနှင့်အတူ လီထယ်ကျူးကို ဆွဲလျက် အနောက်သို့ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

သူတို့ ခြေကုပ်ယူလိုက်သည်နှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း လျှပ်စီးကြောင်းကြီး ကျရောက်လာသည်။

"ဘုန်း..."

တကယ်ကျယ်လောင်သော အသံသည် များသောအားဖြင့် မှိုင်းညို့ပြီး တိုတောင်းတတ်သည်။

ချက်ချင်းပင် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ ပင်မတောင်ထိပ်ကို ဗဟိုပြု၍ လျှပ်စီးများ၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့် အဆောက်အအုံ အပျက်အစီးများ ရောနှောထားသော လေလှိုင်းတစ်ခု အပြင်ဘက်သို့ ကားကားကြီး ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လေလှိုင်းသည် တောင်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားရာ ပုန်းအောင်းနေသော ငှက်များနှင့် သားရဲများသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လေပြင်းမုန်တိုင်းကြားမှ သစ်ရွက်ခြောက်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး လေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်ပြီးမှသာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်နိုင်သည်။

ဟုန်ဖုန်း သယ်ဆောင်ထားသော လီထယ်ကျူးမှာမူ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားပြီး မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လျှပ်စီးအလင်းရောင်များ ရောနှောနေသော မှိုပွင့်ပုံစံ တိမ်တိုက်ငယ်တစ်ခုသည် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ တောင်ဂိတ်ဟောင်းနေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာသည်။

အတန်ကြာမှ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဆူညံမှုကြီး တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များသည် လေပြင်းအောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပြယ်သွားသည်။

ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်းနှင့် လီထယ်ကျူးတို့သည် အောက်ဘက်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိပြီး အားလုံး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကြသည်။

တောင်ထိပ် ဘယ်ရောက်သွားလဲ။

နန်းတော်တွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။

ပင်မတောင်ထိပ် တည်ရှိခဲ့သော နေရာတွင် အောက်ခြေမမြင်ရသော ဧရာမ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်း၏ အနားသတ်များသည် အပူချိန်လွန်ကဲမှုကြောင့် အရည်ပျော်နေပြီး အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အပျက်အစီး အားလုံး၊ အလောင်း အားလုံး၊ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ခြေရာလက်ရာ အားလုံးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ထိုဖန်မိသားစု ကျင့်ကြံသူများနှင့်အတူ သူတို့အားလုံး အငွေ့ပျံသွားကြပြီး ဖုန်မှုန့်တစ်စက်ပင် မကျန်တော့ပေ။

တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး မြေပြင်ညီ ဖြစ်သွားသည်။

"...ညီ... ညီလေး..."

ဟေးစန်း၏ ပါးစပ်များ တုန်ရီနေပြီး စကားတစ်ခွန်းကို မနည်းညှစ်ထုတ်လိုက်ရသည် "မင်း... မင်း လုပ်တာ နည်းနည်း... အစသန်းတစ်ထောင်လောက် များလွန်းမနေဘူးလား"

ဟုန်ဖုန်း တိတ်တဆိတ် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး နောင်တွင် စစ်ချန်နှင့် လက်ရည်စမ်းမည့် အစီအစဉ်ကို လုံးဝ ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့သည်။ ဒါက လက်ရည်စမ်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ သေလမ်းရှာတာပဲ။

လျှပ်စီးလှံတံ ကျဆင်းလာကတည်းက ဟနေသော လီထယ်ကျူး၏ ပါးစပ်သည် ယခုအခါ မေးရိုးပြုတ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားများ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် သူတို့ဘေးနားသို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူဖန်တီးလိုက်သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆောရီး... ပထမဆုံးအကြိမ် သုံးဖူးတာဆိုတော့ အားကိုသေချာမချိန်တတ်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်"

အားလုံး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဟေးစန်းသည် မျက်နှာကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှု မပြေသေးသော လေသံဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည် "ညီလေး... နောက်တစ်ခါ မင်း ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု လုပ်တော့မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ကြိုပြောပါဦးကွာ။ ဒီဝက်ဝံအိုကြီး ပိုဝေးဝေးမှာ သွားပုန်းနေလို့ ရတာပေါ့..."

ဟုန်ဖုန်းလည်း အလေးအနက် သဘောတူလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခါ စစ်ချန်က တိုက်ကွက်အသစ်တစ်ခုစမ်းကြည့်မယ်ဟု ပြောလျှင် ဆယ်မိုင်လောက် အဝေးသို့ ချက်ချင်း သွားပုန်းမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စစ်ချန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်မပြောပေ။ သို့သော် သူ၏နတ်အာရုံဖြင့် မီးခိုးထွက်နေဆဲဖြစ်သော မီးလောင်ပြင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူ ဖန်ယုံ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပဲနီလေးက အဲဒါကို ကြိုက်ပုံရသဖြင့် ထိုကောင်လေးအတွက် သရေစာ ပြင်ဆင်ပေးရန် သူ မမေ့ပေ။

ဖန်ယုံသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရာ လွီစီထက် သေချာပေါက် ပိုအရသာရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏ နတ်အာရုံဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးသော်လည်း နတ်ဘုရားဝိညာဉ် မပြောနှင့်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန် အစအနလေးကိုပင် ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

စစ်ချန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ဤမျှ လွယ်ကူစွာနှင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထူးဆန်းတယ်... ထွက်ပြေးသွားတာလား။

ဟုန်ဖုန်းသည် စစ်ချန်၏ အပြုအမူကို နားလည်လိုက်ပြီး တုန့်ဆိုင်းစွာဖြင့် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားနှင့် မေးလိုက်သည် "စစ်ချန်... မင်း အဲဒီအဘိုးကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ရှာနေတာလား"

"ဟုတ်တယ်" စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ပဲနီလေးက ကြိုက်ပုံရလို့လေ။ သူ့အတွက် အပိုဆောင်း အစာတစ်နပ် ရှာပေးချင်လို့"

ဟေးစန်းလည်း ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာကြီးဖြင့် "ညီလေး... မင်း စောစောက လုပ်လိုက်တဲ့ အခြေအနေမှာ တစ်ခုခု ကျန်သေးမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

ဟုန်ဖုန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ သူ့လေသံတွင် မတတ်သာသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည် "ငါ ပြောမယ်... နတ်အာရုံတို့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တို့ ဆိုတာ... လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကို အကြောက်ဆုံး မဟုတ်ဘူးလား"

သူက ကောင်းကင်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက် အငွေ့အသက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် "မင်း စောစောက လုပ်လိုက်တာက ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခနဲ့ မြေကြီးကို ဆေးကြောတာနဲ့ ဘာမှ မခြားနားဘူးလေ။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် မပြောနဲ့၊ သရဲတစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

စစ်ချန် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူက သရေစာကို ထုပ်ပိုးထားတဲ့အရာနဲ့ အတူတူ အငွေ့ပျံအောင် လုပ်ပစ်လိုက်တာလား။

သူ အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဘေးနားမှ "ဘုန်း" ခနဲ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခြားသူများ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီထယ်ကျူးသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ဒူးထောက်ထားသည် မသိ၊ စစ်ချန်ကို ဦးခိုက်နေပြီး နဖူးမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မသေမျိုးဆရာသခင်... ကျွနတော်က သူ့ဘဝတစ်ဝက်လောက် လေလွင့်နေခဲ့ရပြီး၊ ပညာရှိတဲ့ ဆရာသခင်နဲ့ မတွေ့ဆုံခဲ့ရတာကို နောင်တရနေတာပါ"

"အကယ်၍ ဆရာသခင်က မစွန့်ပစ်ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော်က ဆရာသခင်ရဲ့ သစ္စာရှိ... အဲ... တပည့် ဖြစ်ချင်ပါတယ်! ဒီနေ့ကစပြီး ရေထဲဆင်းဆိုဆင်း မီးထဲရဲရဲတောက် ဝင်ရဲပါတယ်။ နောက်ဆံတင်းတာမျိုး ရှိခဲ့ရင် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးသင့်ပါစေ"

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ချောမွတ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် စကားလုံးများကို ပြောဆိုလေ့ရှိပြီး အလောတကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် စကားလုံးများ တောင်စဉ်ရေမရ ဖြစ်နေသော်လည်း မျက်နှာရဲရဲဖြင့် ဆက်လက် ဦးခိုက်နေသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် မျက်နှာမည်းကြီးများဖြင့် နားထောင်နေကြပြီး ပါးစပ်များ လှုပ်ရမ်းနေသည်။

ရုတ်တရက် တပည့်ခံရန် တောင်းဆိုမှုကြောင့် စစ်ချန် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။

တပည့်လက်ခံမယ် ဟုတ်လား။ သူ ဘယ်လို သင်ပေးရမှာလဲ။ သူက ကြည့်ရင်းနဲ့ တတ်သွားတာလို့ ပြောပြရမှာလား။ ဒါက သင်ပေးလို့ရတဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ။

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မသင်ပေးနိုင်ဘူး"

လီထယ်ကျူး၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ကြီးမားသော စိတ်ပျက်မှုကြီး သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားကာ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

ဟုတ်သားပဲ... မသေမျိုးဆရာသခင်တစ်ပါးက သူလို သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် မျက်နှာသာ ပေးမှာလဲ...

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အကြည့် ရောက်နိုင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် လုံးဝ ပြန့်ပြူးနေသော မီးလောင်ပြင်ကြီးသာ ရှိတော့ပြီး ယခင် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ ခြေရာလက်ရာဟူ၍ မကျန်သလောက်ပင်။

ထိုရှုပ်ထွေးပွေလီသော အငြိုးအတေးများသည်လည်း ထိုလျှပ်စီးလှံတံ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

သူ့အကြည့်သည် နောက်ဆုံးတွင် လီထယ်ကျူးထံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဤလူငယ်သည်သာလျှင် ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုး၌ တိမ်တိုက်တက် လှေကားထစ်ကို တက်လှမ်းရန် ဇွဲရှိသူ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းသည်လည်း မျိုးစေ့အသစ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သင့်သည် ထင်ပါရဲ့။

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီး စစ်ချန်၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကြိုးချည်ထားသော ရှေးဟောင်းစာအုပ် အနည်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအရာများသည် စောစောက လွီစီ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တွေ့ရှိခဲ့သော စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် အသုံးပြု၍ မရသလို၊ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့အတွက်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သိမ်းဆည်းခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အသုံးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ လီထယ်ကျူးနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုကျင့်စဉ်စာအုပ်များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေက မင်းအတွက်ပဲ"

လီထယ်ကျူးသည် သူ့ထံ ကမ်းပေးလာသော ကျင့်စဉ်စာအုပ်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ "စီးဆင်းနေသောတိမ်တိုက် စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်"၊ "ဓားသိုင်း" နှင့် အခြားစာသားများကို မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

သူ စစ်ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တပည့်ခံရန် ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်သဖြင့် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီး မသေမျိုးဆရာသခင်က ဤမျှ အဖိုးတန်သော ကျင့်စဉ်များကို သူ့အား တိုက်ရိုက် ပေးအပ်လိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင်... လီထယ်ကျူးက ဆရာသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးကြီးမားမှုကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

ဆရာသခင် ဟုတ်လား။

စစ်ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သူ ငြင်းလိုက်သည်မှာ ရှင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ ပြင်ပြောမလို့ လုပ်လိုက်သော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ ခေါင်းမာသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထပ်ပြောနေလည်း အပိုပဲဟု သိလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့... အခေါ်အဝေါ်တစ်ခုပဲလေ... သူ့သဘောအတိုင်း ခေါ်ပါစေတော့။

သို့သော်စစ်ချန်မသိသည်မှာ အနာဂတ်တွင် ထိုစစ်ချန်၏ တပည့်ဟူသောသူက သေမျိုးလောကတွင် မည်မျှပတ်မွှေပြီး နတ်ဘုရားအရှင်သခင်ဖြစ်လာမည်ကိုပင်။

သူ စကားထပ်မဆိုတော့ဘဲ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကို ပြောလိုက်သည် "သွားကြစို့"

ဟေးစန်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြည်တွန်တောက်တီးနေပြီး မီးလောင်ထားသော တွင်းကြီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ထိုအဘိုးကြီး သေတာ သက်သာလွန်းသွားသည်ဟု ပြောနေသည်။ ဟုန်ဖုန်းကမူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မြေပြင်ညီသွားသော တောင်ထိပ်ကို ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။

လီထယ်ကျူးသည် ဒူးထောက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စစ်ချန်နှင့် အခြားနှစ်ဦး လှည့်ထွက်သွားပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ပျံ့နှံ့နေသော ဖုန်မှုန့်နှင့် မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူသည် ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျင့်စဉ်စာအုပ်များကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး စစ်ချန် ထွက်ခွာသွားရာ အရပ်မျက်နှာကို မျက်နှာမူကာ အားကုန်အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ဆရာသခင်... ကျွန်တော့်နာမည် လီထယ်ကျူးပါ... ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ့မယ်။ ဆရာသခင်ရဲ့ စေတနာကို အလဟဿ မဖြစ်စေရပါဘူး"

"တာအိုပညာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးတဲ့ ကျေးဇူးက တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ စောင့်နေပါဗျာ"

"တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော် မသေမျိုးအင်ပါယာ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဆရာသခင်ရဲ့ နာမည်ကို ကမ္ဘာလောကအနှံ့ ကျော်ကြားအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးပါ့မယ်... "