မသေမျိုးအင်ပါယာဆိုတာ ဘာကြီးလဲ

လီထယ်ကျူး၏ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြောလိုက်သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် စကားများသည် တောင်ပေါ်လေပြင်းနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဟေးစန်းသည် နားကိုကုတ်လိုက်ပြီးနောက် စစ်ချန်နှင့် ဟုန်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ညည်းညူလိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေးက ကြည့်ရတာ အမြင်မလှပေမဲ့ ကြွားတာတော့ တော်တော် ကျယ်လောင်တာပဲ။ မသေမျိုး... ဟင်..."

"ဒါနဲ့... မသေမျိုးအင်ပါယာဆိုတာ တကယ်ကြီး ဘာလဲ။ အဲဒီလို အဆင့်အတန်းမျိုး တကယ် ရှိလို့လား။"

ဟုန်ဖုန်းက ဖင်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင်လည်း အလားတူ နားမလည်နိုင်မှုများ ရှိနေသည်။ "တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ လူသားတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်က ရှုပ်ထွေးတော့ သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်ထားတဲ့ အထွတ်အထိပ် အဆင့်အတန်းတစ်ခု ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့။"

မိစ္ဆာနှစ်ကောင်လုံး စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူကသာ ဒီနေရာတွင် ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသောစစ်မှန်သည့်လူသား ဖြစ်သည်။

ဒေသခံနှစ်ကောင်ပင် မသိလျှင် စစ်ချန်လည်း ပို၍ သိမည် မဟုတ်ပေ။ ဤစစ်မှန်သည့်လူသားက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက... ဘုံပျံတက်ပြီးနောက်ပိုင်း အဆင့်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်မလား။"

"ဘုံပျံတက်ပြီးနောက်ပိုင်း ဟုတ်လား။"

ဟေးစန်းက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့ကွာ။ အဲဒီကောင်လေးက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တောင် မရောက်သေးဘူး၊ ဘုံပျံတက်ပြီးနောက်ပိုင်း အကြောင်းကို သူ ဘယ်လို သိမှာလဲ။"

"လမ်းဘေးက ပုံပြင်စာအုပ်တွေထဲက အသုံးအနှုန်းကို ကောက်သုံးပြီး ကြည့်ကောင်းအောင် ပြောလိုက်တာ နေမှာပါ။"

"မသေမျိုးအင်ပါယာတဲ့... သူ့ကိုယ်သူကောင်းကင်တာအိုရဲ့ သားပါလို့ တန်းပြောလိုက်ပါလား။"

ဟေးစန်းက အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ထိုကိစ္စကို ချက်ချင်း မေ့ပစ်လိုက်သည်။ သူ့အာရုံက စောစောက ကမ္ဘာပျက်မတတ် တိုက်ခိုက်မှုဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

သူ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှု မပြေသေးသည့် လေသံဖြင့် စစ်ချန်ကို ပြောသည် "ညီလေး... ငါ ဆရာလုပ်ချင်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း စောစောက သုံးလိုက်တဲ့ တိုက်ကွက်က အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ ဘုရားရေ... အဲဒီမြင်ကွင်းက ငါ အသွင်ပြောင်းတုန်းက ကြုံခဲ့ရတဲ့ လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခထက်တောင် ပိုပြင်းထန်သေးတယ်။ ငါ့ဝက်ဝံခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်တောင် လွင့်ထွက်မတတ်ပဲ။"

"မင်းတို့လည်း အသွင်ပြောင်းဖို့ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ခံယူရသေးတာလား။"

စစ်ချန် စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လူသားကျင့်ကြံသူများသည် အဆင့်ကြီးများ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ရာတွင် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ အသွင်ပြောင်းရာတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ရကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

"ဒါပေါ့။"

ဟေးစန်းက "မင်း လူမှန်ကို မေးလိုက်တာပဲ" ဟူသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒီ သောက်ကျိုးနည်းကောင်းကင်ကြီးက ငါတို့ မိစ္ဆာတွေကိုဆိုရင် ခွဲခြားဆက်ဆံပြီး ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ချတာ။ အဆင့်တက်ချင်ရင် အရင်ဆုံး အသေအလဲ အရိုက်ခံရမယ်။ ငါတုန်းကဆို မူလပုံစံ ပြန်ရောက်သွားမတတ် အပစ်ခံရတာ၊ အမွေးတွေ ပြန်ပေါက်ဖို့ နှစ်အတော်ကြာ စောင့်လိုက်ရတယ်။"

ဟုန်ဖုန်းလည်း မနှစ်မြို့ဖွယ် အတိတ်ကို ပြန်သတိရသွားပုံရပြီး ဖြည့်စွက်ပြောသည် "ဒါက ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ။ ငါတို့ မိစ္ဆာတွေ အသိဉာဏ်ပွင့်ဖို့၊ မိစ္ဆာအမြုတေ ဖွဲ့စည်းဖို့နဲ့ လူသားအသွင် ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်အလိုကို ဆန့်ကျင်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေမို့ သဘာဝကျကျ စမ်းသပ်မှုတွေ ပို့လွှတ်တာပဲ။"

"ကံကောင်းလို့ ဒီငတုံးရော ငါရော ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြတာ။"

ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ... မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်... စစ်ချန် တွေးတောနေမိသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် နဂါးအသွင်ပြောင်း လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ အစအနလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် ဝီရိယရှိပြီး လိမ္မာကာ နာခံမှုရှိလှသည်။

မိစ္ဆာနှစ်ကောင်၏ အတွေ့အကြုံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့ကိုယ်ပိုင် လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခက ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲဟု သူ သိချင်လာသည်။

ဤအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် သူ အနည်းငယ် မျှော်လင့်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် အချိန်မရွေး နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းရန် ကြိုးစားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့တစ်ဖွဲ့သည် လမ်းတစ်လျှောက် စကားစမြည်ပြောရင်း သွားလာနေကြသည်။ မီးလောင်ပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သော ဒုက္ခနယ်မြေမှ ဝေးရာသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာကြရာ လေထုမှာ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေသည်။

ဘယ်မြို့က အစားအစာ ပိုစားကောင်းမလဲဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွေးနွေးနေကြစဉ် စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ပဲနီလေး ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် "ဝုန်း" ခနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သတိပေးခြင်း မရှိဘဲ ပူပြင်းသော မီးလုံးတစ်ခု သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တောက်လောင်နေသော မီးတိုင်ကြီးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘုရားရေ..."

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး အော်ဟစ်လျက် ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်ကြသည်။

မီးတောက်များသည် အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ပဲနီလေးထံမှတစ်ဆင့် စစ်ချန်၏ ပုခုံးနှင့် လက်မောင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ကူးစက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝါးမျိုသွားတော့သည်။

"ညီလေး... မင်း မီးလောင်နေပြီ။"

ဟေးစန်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ စစ်ချန်ကို ကူညီရန် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ဝါးသည် အနီရောင် မီးတောက်များနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ့လက်ပါ မီးစွဲသွားပြီး စူးရှသော ပူလောင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

"တောက်..."

ဟေးစန်း နာကျင်စွာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး လက်ကို အတင်း ခါရမ်းလိုက်သော်လည်း မီးတောက်များသည် အရိုးထဲစွဲနေသော ရောဂါကဲ့သို့ ခါထုတ်၍ မရနိုင်အောင် ကပ်တွယ်နေသည်။

ဒါကို မြင်သောအခါ ဟုန်ဖုန်းသည် ပါးစပ်ဟပြီး လေမှုတ်ထုတ်ကာ မီးငြိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် လေပြင်းလေ မီးတောက်လေ ဖြစ်ကာ ငြှိမ်းသတ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ ဘာသရဲမီးလဲကွ။" မိစ္ဆာနှစ်ကောင်လုံး ထိတ်လန့်စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပေ။

"ငါ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ခဏလောက် မလှုပ်ကြနဲ့။" ထိုအချိန်တွင် မီးတောက်များကြားမှ စစ်ချန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ကြောင်သွားကြသည်။ မီးဟုန်းဟုန်တောက်လောင်နေသည့်စစ်ချန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ဟေးစန်းကို နာကျင်စေခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် မီးတောက်များသည် ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှ သူတို့ သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။ စစ်ချန်သည် မီးတောက်များ ဝါးမျိုထားသော်လည်း လုံးဝ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သူ့အဝတ်အစားများပင် မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း မရှိပေ။

"ညီလေး... မင်း... မင်း..." ဟေးစန်းသည် မီးခိုးထွက်နေဆဲဖြစ်သော သူ့လက်ဝါးကို ကိုင်လျက် ကြောင်ငေးနေသည်။

ဟုန်ဖုန်းလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည် "ဒီမီးတောက်တွေက... မင်းကို ဒုက္ခမပေးဘူးလား။"

နေမင်းဖြစ်ခဲ့သည့် ပူပြင်းသည့်ကြယ်တာရာဟောင်းတစ်ဦးကို မီးတောက်များက ဒုက္ခပေးနိုင်မည်လား။

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထပ်မံ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ပုခုံးပေါ်ရှိ ပဲနီလေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အပြန်အလှန် မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ထုံကျင်မှု အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုထုံကျင်မှုသည် တစ်ချိန်က တတိယဦးလေး ခံစားခဲ့ရသော ခံစားချက်နှင့် ဆင်တူနေသည်။ ထားလိုက်ပါတော့... သူတို့၏ ညီလေးက လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကိုတောင် လက်ဗလာဖြင့် ဖန်တီးနိုင်မှတော့ တခြားထူးဆန်းတာတွေ ဖြစ်လာလျှင်လည်း... ယုတ္တိတန်သည်ဟုပဲ မှတ်ယူရတော့မည်။

ခဏအကြာတွင် စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်မှ မီးလုံးကြီးသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

"ကျွီ..."

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အော်သံရှည်ကြီးတစ်ခု တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မီးတောက်များသည် လေထဲတွင် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော မီးငှက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာပြီး သန့်စင်သော မီးတောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လှပသော အမြီးမွှေးများက ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖန်တီးပေးနေသည်။

၎င်းသည် တစ်ပတ် ဝဲပျံလိုက်ရုံဖြင့် သွေးကြောနက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားတစ်ခု လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားရာ အောက်ဘက်ရှိ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဟေးစန်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အသံပါ ပြောင်းသွားသည် "...ဖီးနစ်... ဖီးနစ်မျိုးနွယ်လား။"

ဟုန်ဖုန်းလည်း အလားတူ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သေချာ ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်သည်။ သူသည် ရင်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို ဖိနှိပ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည် "ဖီးနစ်မျိုးနွယ်နဲ့ မတူဘူး... ဖီးနစ်တွေက အရောင်ငါးမျိုး ရှိပြီး မွန်မြတ်တင့်တယ်တယ်။ ပဲနီလေးမှာ နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဖိအားတွေ ရှိပေမဲ့... သေချာပေါက် ဖီးနစ်မျိုးနွယ် မဟုတ်ဘူး။"

ကောင်းကင်ပေါ်မှ ငှက်ကြီးသည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးသံကို ကြားသွားပုံရသည်။ လှပစွာ ထိုးဆင်းလာပြီး ဟေးစန်းဆီသို့ ပျံသန်းလာရာ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် စနောက်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

"ဝက်ဝံမေမေရေ ကယ်ပါဦးဗျို့... ဒီဘက် မလာနဲ့ကွာ။"

ဟေးစန်း ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ စောစောက မီးလောင်ထားသော လက်က နာနေဆဲဖြစ်သည်။

ပဲနီလေးသည် လှပစွာ ထိုးဆင်းလိုက်ပြီး ဟေးစန်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ ကပ်လျက် ပျံသန်းသွားသည်။ အတောင်ပံ ခတ်လိုက်ရာ မီးပွားလေးတစ်စ ဟေးစန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ဟေးစန်း၏ ဆံပင်များဖွာခနဲ မီးထတောက်သွားသော်လည်း ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မီးက အမြန် ငြိမ်းသွားသည်။

"အား... ပူတယ်... ပူတယ်... ပူတယ်။"

ဟေးစန်း နာကျင်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည် "အသည်းနှလုံး မရှိတဲ့ ကောင်မစုတ်လေး... နိုးလာတာနဲ့ ဦးလေးဝက်ဝံကို အနိုင်ကျင့်နေပြီ။ ငါ မင်းကို အလိုလိုက်ထားတာ အလကားပဲ။"

ပဲနီလေးသည် ရွှင်မြူးစွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေပုံရသည်။ ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ မီးတောက်များကို ကျေနပ်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးအရွယ်အစား ငှက်နီလေးအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားကာ စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ပြန်ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"ဗိုက်ဝပြီး အားပြည့်သွားပြီလား။" စစ်ချန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် စစ်ချန်၏ ပါးကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော "ကျိကျိ" အသံလေးများ ပြုလိုက်သည်။ ဤပုံစံက သူမအတွက် အနေရကောင်းဆုံး ဖြစ်ပုံရသည်။

ကျန်ရှိသော ခရီးစဉ်မှာ ပိုမို ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလာသည်။

ဤတစ်ကြိမ် အိပ်စက်ပြီးနောက် ခွန်အား သိသိသာသာ တိုးတက်လာသဖြင့် ပဲနီလေးသည် အထူး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ အကြိမ်ကြိမ်ပင် စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်မှ ပျံတက်ကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ အော်မြည်တတ်သည်။ ထို့နောက် စစ်ချန်ကို ခေါင်းလေးဖြင့် ညင်သာစွာ တွန်းကာ သူမ၏ ကျောပေါ် တက်ရန် အချက်ပြတတ်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သယ်ချင်လို့လား။"

စစ်ချန် သဘောကျသွားပြီး ထူးဆန်းသော မီးတောက်များကို လျစ်လျူရှုကာ ပဲနီလေး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ပဲနီလေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး အတောင်ပံဖြန့်ကာ စီးဆင်းနေသော မီးတောက်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စစ်ချန်ကို တင်ဆောင်လျက် အံ့ဩဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်း ပျံသန်းသွားရာ ဟုန်ဖုန်းပင်လျှင် မနည်း လိုက်နေရသည်။

စစ်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အလိုအလျောက် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

ပဲနီလေးသည် အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ပျံသန်းနေပြီး ရံဖန်ရံခါ ခက်ခဲသော လေကြောင်းပျံသန်းမှုများကို ပြုလုပ်ပြသဖြင့် စစ်ချန်ကို အဆက်မပြတ် ရယ်မောစေသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။

ဟေးစန်းက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည် "မပြောနဲ့နော်... ဒီပဲစေ့လေး ကြီးလာပြီးရင် ညီလေးကို သယ်ပြီး ပျံသန်းတာက တော်တော် ကြည့်ကောင်းသားပဲ။"

ဟုန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည် "သူက အကောင်းဆုံးအမှတ်တရတွေကို စစ်ချန်နဲ့ မျှဝေချင်နေတာ။"

လမ်းတစ်လျှောက် သူတို့ စကားပြော ရယ်မောရင်း နောက်ထပ် မြို့တစ်မြို့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်...

ထိုအချိန်တွင် မိုင်သောင်းချီ ဝေးကွာသော နေရာရှိ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခု အတွင်း၌...

ဒါက စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း ဆက်သွယ်ခဲ့ဖူးသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေး အဖွဲ့အစည်း... ညမိုးစွေမျှော်စင် ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဒူးထောက်လျက် လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တိုးတိုးလေး သတင်းပို့နေသည်။

"မျှော်စင်သခင်မ... စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဆိုတာ အတည်ပြုလို့ ရပါတယ်။ ဂိုဏ်းတံခါးဝက မြေပြင်ညီ ဖြစ်သွားပြီး၊ ဖန်မိသားစုရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖန်ယုံနဲ့ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေလည်း... အရိုးတောင် မကျန်တော့ဘူးလို့ အတည်ပြု သတင်းရထားပါတယ်။"

လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ ပုံရိပ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး အသံမထွက်ပေ။

"ဒါ့အပြင် ဖန်မိသားစုက စစ်ချန်ကို ပစ်မှတ်ထားပြီး အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပါတယ်။ ဆုကြေးက အလွန်မြင့်မားပါတယ်... အသေရရအရှင်ရရ မရွေးပါဘူး။"

လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ ဖော်ပြရခက်သော အေးစက်သည့် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျင်းရိသော လေသံ ပါဝင်နေသည်။

"ဖန်မိသားစု ဟုတ်လား... ဟွန်း။"

"သူတို့တပည့်တွေက အသုံးမကျ၊ အစောင့်အရှောက်တွေက အရည်အချင်းမရှိလို့ အပြင်မှာ သေကုန်ကြတာလေ။ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ဘယ်လို ရှင်းလင်းရမလဲ၊ တပည့်တွေကို ဘယ်လို ဆုံးမရမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားဘဲ ငါ့ရဲ့ ညမိုးစွေမျှော်စင်ကို လာပြီး ပိုက်ဆံနဲ့ လူ့အသက် လာဝယ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။"

သူမ၏ လေသံတွင် အထင်သေးမှုများ ပါဝင်နေပြီး ကျော်ကြားသော ကျင့်ကြံရေး မိသားစုကြီးကို ဂရုမစိုက်သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"ဆက်ကြည့်နေလိုက်။"

သူမ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည် "ပြီးတော့ သတိပေးလိုက်ပါ... ဘယ်သူမှ စစ်ချန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တာဝန်တွေကို ကိုယ်သဘောနဲ့ကိုယ် လက်မခံစေနဲ့။ အမိန့်မနာခံတဲ့သူတွေ... နောက်ဆက်တွဲကို သိတယ်မလား။"

"ဟုတ်ကဲ့... ဒီလက်အောက်ငယ်သား နားလည်ပါပြီ။" ထိုလူသည် ချက်ချင်း အမိန့်ကို နာခံလိုက်ပြီး သံသယ အနည်းငယ်မျှ မဝင်ရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဗလာဖြစ်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ထဲသို့ လျှောက်လာရာ တင့်တယ်လှပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် စနောက်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်

"တတိယဦးလေး... တတိယဦးလေး... အဟင်း… ရှင်တို့ တူလေးက တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ မလွယ်ပါလား..."