အလင်းရောင်အလျင်ဖြင့် အိမ်ပြန်ခြင်း

ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောရင်း ပျံသန်းစံအိမ် သည် ယွမ်မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိနေကြသည်။

အဆိပ်မြူတွေကြားမှာ နေခဲ့ရပေမဲ့ ဒီလို စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး မရတာ ကြာပြီလို့ ခံစားမိကြသည်။

သူတော်စင် ဖြစ်ကတည်းက အံ့ဖွယ်နဂါး တိုက်ကြီးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေတော့ အန္တရာယ် ဆိုတာ ဘာမှန်း မေ့နေခဲ့ကြတာ။ အခုမှ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ အတူ သွေးဆူလာကြသည်။

ကျန်းပေရန်ကတော့ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က အမှတ်တွေ စုဖို့ပဲ။

ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ စံအိမ်ကို ရွေးချယ်ရတာကလည်း ရိုးရှင်းပါတယ်။ ယွမ်မြို့က ဘယ်လောက် လုံခြုံတယ် ပြောပြော၊ သူတော်စင်တွေက နောက်ဆုံး ခံတပ်လို့ သတ်မှတ်ထားထား။

ကျန်းပေရန် အတွက်တော့ သူနဲ့ အတူ ရှိနေတာက အလုံခြုံဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ယွမ်မြို့မှာ ထားခဲ့စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

【ရွေးချယ်မှု ၁ - တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - မြေကမ္ဘာအဆင့် အထက်တန်း လျှို့ဝှက်ကျမ်း】

【ရွေးချယ်မှု ၂ - မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ် မီးတောက်နဂါး သီချင်း】

【ရွေးချယ်မှု ၃ - အနောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - ကျပန်း အခြေခံ အတတ်ပညာ အမှတ် +၁】

‘လာပြီ လာပြီ’

စနစ် သတိပေးချက် မြင်လိုက်တာနဲ့ ကျန်းပေရန် သတိဝင်လာသည်။

ယွမ်မြို့မှာတုန်းက အဆင့်အတန်း မြင့်လွန်းလို့၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းလို့ ဘယ်သူမှ လာမရှုပ်ရဲကြဘူး။ ဒါကြောင့် အမှတ်တွေ မတိုးခဲ့ဘူး။

ရွေးချယ်မှု ၃ ကို ရွေးပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန် ကို ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းကြောင်း ပြောင်းမယ် အနောက်ဘက် သွားမယ်"

"ဟုတ်"

ရှီဖုန်းလန် က စံအိမ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်လိုက်သည်။

【ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - မီးထိန်းချုပ်မှု +၁】

မကြာခင်မှာပဲ နောက်ထပ် ရွေးချယ်မှု ပေါ်လာသည်။

【ရွေးချယ်မှု ၁ - အနောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - မြေကမ္ဘာအဆင့် အထက်တန်း မိစ္ဆာဖောက်ခွဲခြင်း】

【ရွေးချယ်မှု ၂ - မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ် မိုးကြိုးတားမြစ် ကျမ်း】

【ရွေးချယ်မှု ၃ - အပေါ်သို့ အမြန် တက်ရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အသွေး အမှတ် +၁】

မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ် က စနေပြီ ဆိုတော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့ မရတော့ဘူး။ ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အပေါ်ကို အမြန် တက်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ပျံသန်းစံအိမ် အပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားသည်နှင့် ဆုလာဘ် ရရှိကြောင်း ပေါ်လာသည်။

【ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - စိတ်ဓာတ် +၁】

ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် ရွေးချယ်မှု ပေါ်လာပြန်သည်။

【ရွေးချယ်မှု ၁ - တောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - မြေကမ္ဘာအဆင့် အထက်တန်း ကပ်ဘေးကျော်လွှားခြင်း လက်ဝါး】

【ရွေးချယ်မှု ၂ - အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ် ဝိညာဉ်ကြာဖြူ ဂါထာ】

【ရွေးချယ်မှု ၃ - မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းရန်။ ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - ကျပန်း အခြေခံ အတတ်ပညာ အမှတ် +၁】

‘သေစမ်း... မြန်လိုက်တာ’

စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန် ကို ပြောလိုက်သည်။

"မြောက်ဘက် သွားမယ်"

"ပြဿနာ မရှိ..."

စကားမဆုံးခင် ရှီဖုန်းလန် လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

【ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - ဗေဒင် +၁】

ဒါပေမဲ့ မကြာခင် နောက်ထပ် ရွေးချယ်မှု ပေါ်လာပြန်သည်။

‘သွားပြီ... ပြီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး’

ကျန်းပေရန် စိတ်ပျက်သွားသည်။

မုန်စစ်ပေကို အသုံးချပြီး အခွင့်အရေး ရှာမလို့ စိတ်ကူးထားတာ။ အခုတော့ စံအိမ်ထဲကတောင် မထွက်ရသေးဘူး လှည့်ပတ်နေရပြီ။

သူတော်စင်တွေ အများကြီး ပါလာတာတောင် မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်မှုတွေ ပေါ်နေတာ။

ဒီအဆိပ်မြူထဲမှာ ဂူကျင့်ကြံသူ ဘယ်လောက်တောင် များနေတာလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းနေကြတာလဲ။

ကူလျန်ချန် တို့လည်း ကြောင်နေကြသည်။ စိတ်အားထက်သန်စွာ ထွက်လာကြတာ။ အခုတော့ ကျန်းပေရန် က ခေါင်းမရှိတဲ့ ယင်ကောင်လို လျှောက်မောင်းခိုင်းနေတယ်။ ဘာလုပ်ချင်မှန်း မသိဘူး။

...

【ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - အသံအတု +၁】

ရှစ်ကြိမ်မြောက် ရွေးချယ်မှု ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျန်းပေရန် နဖူးကို နှိပ်လိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန် ကို ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်မယ်"

ရှီဖုန်းလန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်"

ဒါပေမဲ့ အနောက်က သူတော်စင်တွေကတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"ပြန်မယ် ဟုတ်လား ယွမ်မြို့ကို ပြန်မှာလား" ချောင်ကျင်းဟွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"အဆိပ်မြူထဲမှာ ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုအန္တရာယ် များနေတယ် ဖောက်ထွက်လို့ ရမယ့် နေရာ မတွေ့ဘူး"

"ဒါ..."

ချောင်ကျင်းဟွာ ကျန်းပေရန်ရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

စံအိမ် ပတ်ပတ်လည် လှည့်နေတာ ဘာမှ မထူးခြားဘူး ထင်ခဲ့တာ။ သတိထားနေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။

အခုကျတော့... ပြန်တော့မယ်တဲ့။

‘နောက်နေတာလား’

တခြား သူတော်စင်တွေလည်း လက်မခံနိုင်ကြပေ။ သူတို့က ကျန်းပေရန်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုက်လာတာလေ။ အခုတော့ လမ်းလျှောက်ထွက်သလို ဖြစ်နေပြီ။

လေထု မကောင်းတာ သတိထားမိတော့ ကူလျန်ချန် မေးလိုက်သည်

"ဆရာကျန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"စောစောက စီနီယာချောင် ကို ပြောပြီးပါပြီ အဆိပ်မြူထဲမှာ ထင်ထားတာထက် ပိုအန္တရာယ် များနေပါတယ် အတင်းတိုးရင် သေလမ်းပဲ ရှိတယ်"

‘ဟင်...’

ကျန်းပေရန် စကားကြောင့် သူတော်စင်တွေ အံ့သြသွားကြသည်။ တခြားသူ ပြောရင် ကြောက်တတ်တယ်လို့ ပြောကြမှာ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ပြောတော့...

ယုံကြည်ရမလို ဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ကြည့်နေတာပဲလေ။ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် အန္တရာယ် များတယ် ပြောနေတာလဲ။

သူတို့ အဖြေစောင့်နေတုန်း ရှီဖုန်းလန် က ယွမ်မြို့ကို ပြန်ရောက်နေပြီ။

စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ ကျန်းပေရန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စီနီယာကြီးတို့ သတိထားမိမှာပါ အဆိပ်မြူတွေက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတယ် ပိုပြီး ဆိုးရွားလာတယ်"

သူတော်စင်တွေ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကူလျန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

"စောစောက စီနီယာကြီးတို့ ကောင်းကင်မျက်လုံး အစီအရင် နဲ့ ကြည့်နေကြတာလေ တကယ်တမ်းကျတော့ အဆိပ်မြူတွေက ထူထပ်လွန်းလို့ ဘာမှ မမြင်ရဘူး မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ကြည့် စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ ကြည့်ကြည့် မရပါဘူး ကောင်းကင်မျက်လုံး အစီအရင် လည်း မရပါဘူး"

ကျန်းပေရန် စကားကြောင့် သူတော်စင်တွေ သဘောပေါက်သွားကြသည်။

နတ်ဘုရားအိပ်မက်ဂိုဏ်း သွားကယ်တုန်းကလည်း ဒီလို ခံစားခဲ့ရတာပဲ။

အဆိပ်မြူထဲမှာ ဂူကျင့်ကြံသူတွေ ဘယ်နား ရှိလဲ မသိရဘူး။ ဂူကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စွမ်းရည်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုမှ အဆိပ်မြူကြောင့်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

ကူလျန်ချန် လက်ခံလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဆရာကျန်း က အန္တရာယ် ရှိမှန်း ဘယ်လို သိတာလဲ"

"အားနာပေမဲ့ ပြောရရင် ကောင်းကင်မျက်လုံး အစီအရင် သုံးတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော်က စီနီယာကြီးတို့ထက် ပိုမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်"

တစ်ခဏချင်း သူတော်စင်တွေ ငြိမ်ကျသွားသည်။ ဒါက စော်ကားတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်စိမ်းတောင်ခြေ အစီအရင် ကိုတောင် ပြင်နိုင်ခဲ့တဲ့သူလေ။

အစီအရင် ပညာမှာ ယွမ်မြို့ တစ်ခုလုံး သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိဘူး။

ကူလျန်ချန် လည်း လက်ခံလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဆိပ်မြူထဲက အန္တရာယ် က ဘာတွေလဲ ပြောပြလို့ ရမလား"

တကယ်တော့ ကျန်းပေရန် ဘာမှ မမြင်ရပါဘူး။ စနစ် ရွေးချယ်မှုတွေ နောက် လိုက်နေရတာ။

ဒါပေမဲ့ ခန့်မှန်းလို့တော့ ရသည်။

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မပြောချင်ပေမဲ့ ပြောရတော့မယ် အခု ယွမ်မြို့က ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ နောက်ဆုံး ခံတပ် ဖြစ်နေပြီ တကယ်လို့ စီနီယာကြီးတို့သာ ရန်သူ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာလုပ်မလဲ"

ကျန်းပေရန် က အဖြေမစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနောက်ဆုံး ခံတပ်ကို ဝိုင်းရံပြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မှ မလွတ်မြောက်အောင် လုပ်မှာ သေချာတယ်"

ကူလျန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာတွေ ငါတို့ တွေးမိပါတယ် ဒါပေမဲ့ မစမ်းသပ်ကြည့်ဘဲ ဖောက်ထွက်လို့ ရမရ ဘယ်လို သိမလဲ"

ကူလျန်ချန် ဆိုလိုတာက သူတို့က ထိပ်တန်း ခွန်အားရှင်တွေလေ။ စုပေါင်းထားရင် ဘာမဆို ကျော်လွှားနိုင်မှာပေါ့။

ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"စီနီယာကြီးတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ထိပ်တန်း ဆိုတာ လက်ခံပါတယ် ပုံမှန် အချိန်ဆိုရင် ဂူကျင့်ကြံသူတွေက ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့... အဆိပ်မြူရဲ့ ဒုက္ခကို ခံစားဖူးကြတယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန် က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ ကူလျန်ချန် က လက်မခံချင်သေးဘူး။

"အဆိပ်မြူက ဒုက္ခပေးတာ မှန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အတင်းတိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး ပျံသန်းစံအိမ် ကို တွေ့သွားရင်တောင် တုံ့ပြန်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိတယ်"

"စီနီယာကြီး ကူ... အခု ရှန့်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံး ဂူကျင့်ကြံသူတွေ လက်ထဲ ရောက်နေပြီ ယွမ်မြို့က ကျင့်ကြံသူတွေကို ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ် ဒီလောက် ထင်ရှားတဲ့ ပစ်မှတ်ကို ထောင်ချောက် မဆင်ဘဲ နေပါ့မလား"

"ပြီးတော့ အဆိပ်မြူရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် မြန်နေတယ် အခု အပြင်ထွက်ရင် အရင်ကထက် ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်"

"အခြေအနေ အားလုံးက ဂူကျင့်ကြံသူတွေ ဘက်မှာ ရှိနေတယ် မဆင်မခြင် စွန့်စားရင် အရှုံးကြီး ရှုံးလိမ့်မယ် အဲဒီ အရှုံးကို... ကျွန်တော်တို့ မခံနိုင်သလို ယွမ်မြို့ လည်း မခံနိုင်ဘူး"

ကျန်းပေရန် စကားက ကူလျန်ချန် ရဲ့ အသည်းနှလုံးကို ထိသွားသည်။

ဟုတ်တယ်။ သူတို့ ရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ယွမ်မြို့လည်း ပျက်စီးသွားမှာ။

"ဟူး..."

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ကူလျန်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မထွက်ခွာခင်က သူလည်း တွေးမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတိုင်း ထိုင်စောင့်နေရင် ပိုဆိုးလာမှာ စိုးလို့ စွန့်စားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အဆိပ်မြူ ကျွမ်းကျင်သူ ကျန်းပေရန် က ပိုအန္တရာယ် များတယ် ပြောနေမှတော့ သူတို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ဆရာကျန်း အဆိပ်ဖြေဆေး အမြန်ဆုံး ဖော်စပ်ပေးပါ အဲဒါမှ ငါတို့ ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ"

"စိတ်ချပါ စီနီယာကြီး ကူ... ဂျူနီယာ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန် ကတိပေးလိုက်တော့ ကူလျန်ချန် က နောက်က သူတော်စင်တွေကို ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... အားလုံး ပြန်နားကြတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် အကောင်တွေကို ရင်ဆိုင်ရဦးမယ်"

သူတော်စင်တွေ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ အားခဲထားတာ လက်သီးတောင် မထိုးလိုက်ရဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေ အရ လက်ခံလိုက်ရသည်။

သူတော်စင်တွေ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကူလျန်ချန် ထွက်ခွာခါနီး ကျန်းပေရန် က တားလိုက်သည်။

"စီနီယာကြီး ကူ နေပါဦး"

ကူလျန်ချန် ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တခြားသူတွေ ထွက်သွားတာ သေချာမှ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာကြီး ကူ လည်း သိမှာပါ အခြေအနေက အရေးကြီးနေပြီ အန္တရာယ် အများဆုံး အချိန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်"

ကူလျန်ချန် မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်။

"ဆရာကျန်း... စိတ်ကူး ရှိနေပြီလား"

"စိတ်ကူးလို့တော့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး ဖြစ်နိုင်ချေ တချို့ပါပဲ ဒါပေမဲ့ စီနီယာကြီး ကူ ရဲ့ အကူအညီ လိုပါတယ်"

"ပြောပါ... အခု အခြေအနေကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ် ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်"

"ဒါဆို ဂျူနီယာ အားမနာတော့ဘူး ပထမ တစ်ချက်က ဒီနေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း မြို့ပြင်ထွက်ပြီး လေ့လာချင်ပါတယ် လွတ်မြောက်လမ်း ရှိမရှိ၊ သဲလွန်စ ရမရ ရှာဖွေချင်လို့ပါ"

ကူလျန်ချန် အံ့သြသွားသည်။ စောစောက အန္တရာယ် များတယ် ပြောပြီး အခု ထွက်ချင်တယ် ပြောနေပြန်ပြီ။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး ငါလည်း တစ်ကြိမ် ရှုံးတာနဲ့ လက်မလျော့ချင်ဘူး"

"ဒုတိယ အချက်က ယွမ်မြို့မှာ ရှိတဲ့ အဆင့် ၉ ပညာရှင် အားလုံးကို စုစည်းပေးစေချင်ပါတယ် သူတို့ဆီက ပညာ သင်ယူချင်လို့ပါ"

"ဟင်..." ဒီတောင်းဆိုမှုက ကူလျန်ချန် ကို အံ့သြစေသည်။

"အားလုံး ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ် အဆင့် ၉ ပညာရှင် မှန်သမျှ ဘယ်အတတ်ပညာပဲ ဖြစ်ဖြစ် တွေ့ချင်ပါတယ်"

"မင်း..."

ကျန်းပေရန် က အံ့သြစရာတွေ ပေးနေကျ ဆိုပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ လွန်နေပြီ။

"ပေရန်လေး... မင်းက အတတ်ပညာ ၁၆ မျိုးလုံး တတ်ကျွမ်းနေတာလား"

ကူလျန်ချန် ကိုယ်တိုင်တောင် မယုံနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

"မတတ်ပါဘူး"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟူး..."

ကူလျန်ချန် စိတ်အေးသွားသည်။ တကယ်သာ တတ်နေရင် ကောင်းပေမဲ့ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းနေသည်။ အတတ်ပညာလောက တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်နိုင်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ နီးစပ်ပါတယ်" ကျန်းပေရန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။