အစီအရင် ပြုပြင်ခြင်း

ကျန်းပေရန် ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဗေဒင်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ပျားအုံနှင့် တူသော အရာတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒါက ပိုးချည်ပန်းပွင့်သီး ဆိုတဲ့ ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းပေရန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ပိုးချည်ပန်းပွင့်သီး ထဲတွင် သစ်သား ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒါကို ကြည့်ရင် ဆုတောင်းဗေဒင်ကျည်တောက် က အနက်ရောင် အဆင့် ရတနာ အဖြစ် အဆင့်တက်သွားပြီ ဆိုတာ သေချာသည်။

‘တကယ်ပဲ အလားအလာ ရှိတာပဲ...’

ကျန်းပေရန် ခံစားချက် တစ်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။ ဒီ ဆုတောင်းဗေဒင်ကျည်တောက် က ကွမ်းရှစ်အန်း ပေးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ ယင်ကျန်းဟုန် နဲ့ ပေါင်းပြီး ပေးတာ။ ဒါပေမဲ့ မူလပိုင်ရှင်က ကွမ်းရှစ်အန်း ဖြစ်သည်။

ကွမ်းရှစ်အန်း ဆိုတာ နယ်စပ်က ဂိုဏ်းချုပ်လေး တစ်ယောက်မို့ ဒီပစ္စည်းကို သိပ်အထင်မကြီးခဲ့ဘူး။ ကစားစရာ တစ်ခု အနေနဲ့ပဲ သဘောထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ချန်တိုင်းပြည်ကို အထင်သေးလို့ မရတော့ဘူး။ နေရာက ကျဉ်းပေမဲ့ ပါရမီရှင်တွေ စုဝေးနေတဲ့ နေရာ ဖြစ်နေသည်။

ဇာတ်လိုက်ကျော်တွေ မွေးဖွားရာ ရွာကလေး တစ်ရွာလို ဖြစ်နေသည်။

ဒီလို ရွာလေးမှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျမ်းစာအုပ်တွေ၊ ရတနာတွေ ကောက်ရတတ်တာ သဘာဝပဲလေ။

"ဖြစ်နိုင်တာက..."

ကျန်းပေရန် မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားလိုက်မိသည်။ တကယ်လို့ ဒါက စွမ်းအားတွေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ရတနာ ဆိုရင် သူဌေးဖြစ်ပြီ။

ဒါပေမဲ့ စိတ်ကူးမယဉ်တာ ကောင်းပါတယ်။ မျှော်လင့်ချက် ကြီးရင် ခံစားရတတ်တယ်။

နောက်မှ ကွမ်းရှစ်အန်းကို မေးကြည့်ရမယ်။

ကွမ်းရှစ်အန်းကို သတိရလိုက်တော့ ကျန်းပေရန် စိတ်ပူသွားသည်။

‘သူတို့ ပုန်းခိုနေရဲ့လား မသိဘူး...’

တိုင်းပြည် ခြောက်ပြည်လုံး ဒုက္ခရောက်နေတာ ချန်တိုင်းပြည် ဆိုရင် ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဂူကျင့်ကြံသူတွေက အဲဒီ နေရာကို စိတ်မဝင်စားပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရုံပဲ ရှိတော့သည်။

"ဟူး..."

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အလုပ်ဆက်လုပ်လိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်း ဆေးအိုး ကို ထုတ်ယူပြီး ပိုးချည်ပန်းပွင့်သီး ကို ထည့်လိုက်သည်။

အဖုံးပိတ်ပြီး ဆေးဖော်လိုက်သည်။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် အဖုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အဆီအနှစ်တွေ ထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အနံ့ခံကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းထဲ ရီဝေဝေ ဖြစ်သွားသည်။

‘ကောင်းတယ်... သစ်သား ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါတာ ဆိုတော့ အစွမ်းထက်တာပဲ’

ကျန်းပေရန် ပြုံးလိုက်ပြီး မီးမွှေးလိုက်သည်။

...

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် ယွမ်ရို့ကို ချုပ်နှောင်ထားသည့် နေရာမှ ကျန်းပေရန် ထွက်လာသည်။ လမ်းတွင် ကူလျန်ချန် နှင့် တွေ့သည်။

"စီနီယာကြီး ကူ" ကျန်းပေရန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အဖြေရပြီလား"

"ဒီလောက် မြန်မြန်တော့ မရသေးပါဘူး အချိန်နည်းနည်း ထပ်ပေးပါ"

ကူလျန်ချန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ကျန်းပေရန် အလုပ်လုပ်တာ မြန်လို့ မျှော်လင့်ထားမိတာ။

ဒါပေမဲ့ သူတော်စင်တွေတောင် မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စမို့ ကျန်းပေရန်ကို အပြစ်မတင်သင့်ပါဘူးလို့ တွေးလိုက်သည်။

"ကြိုးစားပေးပါ ပင်ပန်းစေပြီ"

"ရပါတယ် ကျွန်တော် စီနီယာ စစ်ထူဆီ သွားပြီး ကျောက်စိမ်းတောင်ခြေ အစီအရင် ကို ဒီနေ့ အပြီး ပြင်လိုက်ပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ကူလျန်ချန် ကြောင်သွားသည်။

စောစောကမှ စိတ်ပျက်နေတာ။ အခုကျတော့ အစီအရင်ကို ဒီနေ့ အပြီး ပြင်မယ်တဲ့။

အဆင့် ၉ အစီအရင် ပညာရှင် နှစ်ယောက်တောင် ခေါင်းကိုက်နေတဲ့ ကိစ္စကို သူက လက်ဖက်ရည် သောက်သလောက်ပဲ သဘောထားနေတယ်။

ကူလျန်ချန် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

‘ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုး ပေါ်လာတာ ရှန့်တိုင်းပြည် အတွက် ကံကောင်းခြင်း လား မသိဘူး’

...

"ဆရာကျန်း... ပြန်ရောက်လာပြီလား"

ကျန်းပေရန် ပြန်ရောက်လာတာ မြင်တော့ စစ်ထူကျိ ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

"အစီအရင်က ဒီနေ့ ပိုဆိုးနေပြီ အမြန် ပြင်မှ ရတော့မယ်"

ကျန်းပေရန် မရှိတဲ့ အချိန်မှာ စစ်ထူကျိ စုံစမ်းကြည့်ထားသည်။

သူတော်စင် အများစုက ကျန်းပေရန်ရဲ့ ကုသမှုကြောင့် သက်သာလာတာတဲ့။ အခုထိ အဆိပ်ဖြေနိုင်တာ သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိသေးတာတဲ့။

ဒါ ဘာအဆင့်လဲ။

ပညာရှင်တွေရဲ့ အထက်က ပညာရှင် အဆင့်ပဲ။

စစ်ထူကျိ နားလည်ပါတယ်။ သူလည်း အဲဒီ အဆင့် ရောက်နေတာပဲ။ အဆင့် ၉ ပညာရှင်တွေတောင် သူ့ကို လေးစားကြတယ်။

ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ တချို့ အစီအရင်တွေကို သူပဲ လုပ်နိုင်လို့။

အခု ကျန်းပေရန်က ဆေးပညာမှာလည်း အဲဒီ အဆင့် ရောက်နေပြီ။

ဒါကြောင့် စစ်ထူကျိ ပိုပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

အတတ်ပညာ တစ်ခုတည်းကို တစ်သက်လုံး လေ့လာမှ အောင်မြင်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အယူအဆကို သူ လက်ခံထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန်က အစီအရင် ပညာမှာလည်း သူ့လောက် တော်နေတယ်။

အခု ဆေးပညာမှာလည်း ထိပ်ဆုံး ရောက်နေတယ်။

အတတ်ပညာ သုံးခုလုံးကို အဆင့် ၉ အထိ တတ်မြောက်ထားတဲ့ ပါရမီရှင်။

တကယ်ကို စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်လောက်အောင် အံ့သြစရာ ကောင်းသည်။

ဒါကြောင့် အစီအရင် ပျက်စီးနေတာ မြင်ပေမဲ့ စစ်ထူကျိ ကိုယ်တိုင် မလုပ်ဘဲ ကျန်းပေရန်ကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်က ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေသည်။

"စီနီယာ စစ်ထူ စိတ်မပူပါနဲ့" ကျန်းပေရန်က ကူလျန်ချန် ပေးလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတွေ စုံပါပြီ အခုပဲ သွားပြင်လိုက်ပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန်၏ ယုံကြည်မှု ရှိသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး စစ်ထူကျိ ပိုပြီး ယုံကြည်သွားသည်။

‘ဒါ သာမန် ပညာရှင် မဟုတ်ဘူး’

လူငယ်လေး တစ်ယောက် ရှေ့က သွားပြီး အဆင့် ၉ ပညာရှင်ကြီး နှစ်ယောက်က နောက်က လိုက်သွားတာ လမ်းပေါ်မှာ ဆိုရင် ကိစ္စမရှိပေမဲ့ ယွမ်မြို့က လူတိုင်း စစ်ထူကျိ နဲ့ ရှုယုန်ချင်း ကို သိကြတယ်။

တိုင်းပြည် ခြောက်ပြည်လုံးမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေလေ။

သူတော်စင်တွေတောင် သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘေးကပ် လမ်းလျှောက်ကြတာ။

အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူတွေဆိုရင် နောက်ဆုတ်ပြီး လမ်းဖယ်ပေးရတာ။

အခုတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ယောက်က လူငယ်လေး တစ်ယောက်ရဲ့ နောက်လိုက် ဖြစ်နေတယ်။

မြင်လိုက်ရတဲ့ အနက်ရောင်သခင်ကြီး အဆင့်တွေ မျက်လုံးပွတ်ပြီး ပြန်ကြည့်နေကြသည်။ ဂူအဆိပ်သင့်ပြီး မျက်စိမှုန်နေတာလားလို့ သံသယ ဝင်နေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး။ ကျန်းပေရန် အကြောင်း ကြားဖူးပေမဲ့ မြင်ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ။

ကျန်းပေရန် လည်း နေရခက်နေသည်။ နောက်ကွယ်မှာ နေလာတာ ကြာပြီ။ အခုမှ လူလုံးထွက်ပြရတာ။ ဒါပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူး။ သူတော်စင်တွေက အားကိုးမရဘူးလေ။

မျက်နှာ ပျက်နေတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ရယ်ချင်မိသည်။

"ကြွက်က ကြောင်ကို လမ်းပြနေသလို ဖြစ်နေပြီ"

စစ်ထူကျိ နဲ့ ရှုယုန်ချင်း ကတော့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ပညာရှင်တွေ ဆိုတာ ပညာကိုပဲ ကြည့်တာ။

အရည်အချင်း မရှိရင် ဘယ်လောက် နှိမ့်ချ နှိမ့်ချ ဂရုမစိုက်ဘူး။

အရည်အချင်း ရှိရင် ဘယ်လောက် မာနကြီးကြီး လေးစားတယ်။

အခု ကျန်းပေရန်က သူတို့ မလုပ်ရဲတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ပြမှာ။ ဒါကြောင့် သူတို့ထက် သာနေပြီ။

မြို့ရိုးနား ရောက်တော့ လူအုပ်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။

‘ဟူး... သာမန်လူတွေနဲ့ ဘာမှ မထူးပါလား’

လူအုပ်ကြီးက ကြည့်နေပေမဲ့ မောင်းထုတ်လို့ မရတော့ဘူး။

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းတောင်ခြေ အစီအရင် က မြို့တစ်ခုလုံးနဲ့ ဆက်စပ်နေတာ။

အုတ်ခဲတစ်ချပ်၊ သစ်ပင်တစ်ပင်က အစ အစီအရင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။

စိတ်စွမ်းအင် ဖြန့်ကျက်ပြီး တစ်မြို့လုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကျန်းပေရန် ခေါင်းထဲမှာ အစီအရင် ပုံစံ ပေါ်လာသည်။

ဒါက မခက်ပါဘူး။ တခြား ပညာရှင် နှစ်ယောက်လည်း လုပ်နိုင်တယ်။ ခက်တာက ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်တဲ့ အစီအရင်ရဲ့ အဓိက အချက်အချာ တွေကို ရှာဖွေရတာ။

ပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အကျင့် မတူကြဘူး။

အစီအရင် တည်ဆောက်ပုံတွေ ကွဲပြားကြသည်။

ဖျက်ဆီးချင်ရင် လွယ်တယ်။ ပြင်ဆင်ချင်ရင်တော့ ခက်တယ်။ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုချင်းစီ ဖြုတ်ပြီး စစ်ဆေးရမယ်။ ပြီးရင် မူလအတိုင်း ပြန်တပ်ရမယ်။

တကယ်လို့ ပိုနေတာ၊ လိုနေတာ ရှိရင် အစီအရင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။

အခု ကျန်းပေရန်တို့ လုပ်ရမှာက လက်စွဲစာအုပ် မရှိဘဲ စက်ပစ္စည်း တစ်ခုကို ပြင်ရသလို ဖြစ်နေသည်။ အထဲမှာ အစိတ်အပိုင်းပေါင်း သောင်းချီ ရှိနေသည်။

ပြီးတော့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်။ မှားရင် ပြန်ပြင်လို့ မရဘူး။

ဒါကြောင့် စစ်ထူကျိ တို့ မလုပ်ရဲကြတာ။

"ဟူး..."

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ရွှေရောင် အဆောင်စာရွက် ၈၁ ရွက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လေထဲမှာ ဝဲပျံခိုင်းလိုက်ပြီး စုတ်တံနဲ့ စာရေးလိုက်သည်။

တစ်နာရီလောက် ကြာတော့ အဆောင်စာရွက်တွေ အပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ပြည့်သွားသည်။

"ထ..."

ကျန်းပေရန် အော်လိုက်တာနဲ့ အဆောင်စာရွက်တွေ မြင့်တက်သွားသည်။

မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အာရုံခံလိုက်သည်။ ရေစက်ကျသံ ကြားလိုက်ရပြီး လေထုထဲမှာ လှိုင်းဂယက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ဂယက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းပေရန် လက်ဟန်တွေ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ခြေလှမ်း ၈၁ လှမ်း လှမ်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဂါထာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပေါင်းစပ်..."

"နေနဲ့ လ တောက်ပ..."

"သွား..."

ကျန်းပေရန် အော်လိုက်တာနဲ့ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်လာပြီး အဆောင်စာရွက်တွေ နေရာအနှံ့ ပျံသန်းသွားသည်။

တချို့က သစ်ပင်ပေါ်၊ တချို့က မြေကြီးပေါ်၊ တချို့က တိုင်လုံးတွေပေါ် ကပ်သွားကြသည်။

အဆောင်စာရွက် ၈၁ ရွက်လုံး နေရာကျသွားတော့ ကျန်းပေရန် စိတ်အေးသွားသည်။

သူလည်း တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အမှားမရှိ ပြင်နိုင်မယ်လို့ အာမ မခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြား ပညာရှင်တွေနဲ့ မတူတာက သူ့မှာ အခွင့်အရေး ပိုရှိတယ်။

တောက်ပသော ကျောက်တုံး အဆောင် တွေက အစီအရင်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပေးလိမ့်မယ်။ သူ မှားသွားရင်တောင် အဆောင်တွေက ချက်ချင်း ဝင်ပြီး အစားထိုးပေးလိမ့်မယ်။

အခု ယွမ်မြို့ထဲမှာ အဆောင် ၈၁ ရွက် ရှိနေပြီ။

ဆိုလိုတာက ကျန်းပေရန် အတွက် "နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြိုးစားခွင့်" ၈၁ ကြိမ် ရှိနေပြီ။