စိုးရိမ်ပူပန်မှု

နွားနှစ် နာရီတွင်...

နောက်ထပ် ဆေးတစ်အိုး ဖော်စပ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ယောင်ယိချန် လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကျန်း ဆေးမစမ်းတော့ဘူးလား"

ကျန်းပေရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မလိုတော့ဘူး ဆေးအစွမ်းက မလုံလောက်သေးဘူး သုံးလို့ မရသေးဘူး"

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းပေရန် သူ့တပည့် လော့ဝမ်ကျိုး ကို သတိရမိသည်။ အခု သူ့အစီအစဉ်က ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးဝါးနဲ့ အဆိပ်ကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ ဖြစ်သည်။ ဆေးအစွမ်း ပိုပြင်းလေ အဆိပ်ကို ပိုဖိထားနိုင်လေ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိသည်။ ဆေးအစွမ်း ပြင်းရင် အဆိပ်အတောက်လည်း များတတ်သည်။

ဆေးသုံးရင် အဆိပ်သုံးပုံ ပါတယ် ဆိုသလိုပဲ ဆေးအစွမ်း ပြင်းလေ အဆိပ်အတောက် များလေ ဖြစ်သည်။ နည်းစနစ်နဲ့ အဆိပ်ကို လျှော့ချလို့ ရပေမဲ့ ဆေးအစွမ်းလည်း လျော့ကျသွားတတ်သည်။

လော့ဝမ်ကျိုး ရဲ့ မွေးရာပါ အစိမ်းရောင် အကြေးခွံ ခန္ဓာကိုယ်ကသာ ဆေးအစွမ်း မလျော့ဘဲ အဆိပ်အတောက် ကင်းစင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခု လော့ဝမ်ကျိုး နဲ့ ကူချင်းဟွမ် တို့က ထန်တိုင်းပြည် မှာ ပိတ်မိနေကြသည်။ ဝေးလွန်းလို့ အကူအညီ မရနိုင်ပေ။

‘သူတို့ ဘယ်လို နေကြလဲ မသိဘူး...’

အစပိုင်းမှာတော့ ကျန်းပေရန်က အကောင်းဘက်က တွေးခဲ့သည်။ အံ့ဖွယ်နဂါး တိုက်ကြီး ရှိနေသရွေ့ သူ့တပည့်တွေနဲ့ ဇာတ်လိုက်ကံပါတဲ့ ညီငယ်တွေ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေအနေ ဆိုးရွားတာ မြင်လိုက်ရတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်လာသည်။

ရှန့်တိုင်းပြည်မှာ ကျန်းပေရန် ရှိနေလို့သာ ခံနိုင်ရည် ရှိနေတာ။ သူသာ မရှိရင် ယွမ်မြို့ ကျသွားတာ ကြာပြီ။ သူတော်စင်တွေလည်း သေကုန်လောက်ပြီ။

တိုင်းပြည် ခြောက်ပြည်ရဲ့ အင်အားက သိပ်မကွာခြားဘူး။

ရှန့်တိုင်းပြည်တောင် ဒီလောက် ဖြစ်နေရင် တခြား ငါးပြည်က ဘယ်လောက် ဆိုးမလဲ။ ဇာတ်လိုက်ကံပါတဲ့ ကလေးတွေကတော့ ကံကောင်းလို့ လွတ်မြောက်နိုင်ပေမဲ့ တစ်ခြား ကံနည်းတဲ့ တပည့်တွေကရော... ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ကြားမှာ သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား။ တချို့က ဉာဏ်ပညာတောင် မရှိကြဘူး။

ကျန်းပေရန် စိတ်ပူမိသည်။ စနစ်က သူ့ကိုပဲ ကာကွယ်ပေးတာလေ။ တပည့်တွေကို ကာကွယ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကို ကျန်းပေရန် သိထားတာ ကြာပြီ။

ဒါကြောင့် တပည့်တွေက သူ့ကိုပဲ အားကိုးနေရတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ပြတ်တောက်နေတော့ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရဘူး။

"ဟူး..."

ကျန်းပေရန်က မလိုအပ်တဲ့ အတွေးတွေ မတွေးမိအောင် ထိန်းထားပေမဲ့ လော့ဝမ်ကျိုး ကို သတိရလိုက်တာနဲ့ ထန်တိုင်းပြည်က တပည့်တွေကိုပါ စိတ်ပူမိသွားသည်။

သူတို့ကို အသုံးချစရာ လို သဘောထားခဲ့ပေမဲ့ အတူနေလာတာ ကြာတော့ သံယောဇဉ် ဖြစ်မိတာပဲလေ။

အရင်တုန်းကတော့ အရာရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ဘေးဒုက္ခက မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေသည်။

"ကံတရား အတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့"

အခု သူ လုပ်နိုင်တာက ဒီပြဿနာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းဖို့ပဲ။ မြန်မြန် ဖြေရှင်းနိုင်လေ တပည့်တွေ အသက်ရှင်နိုင်ချေ များလေပဲ။

"ဆရာကျန်း... ဆရာကျန်း"

ကျန်းပေရန် တွေးနေစဉ် ခေါ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းပေရန် မော့ကြည့်လိုက်တော့ ယောင်ယိချန် ဖြစ်နေသည်။

"စီနီယာကြီး ကူ ရောက်နေတယ် အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်"

‘ကူလျန်ချန် လား... ဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲ... ငါ့ကို ဒိုရေမွန် မှတ်နေတာလား’

စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် သွားတွေ့လိုက်ပါ့မယ် စီနီယာကြီးတို့ကတော့ ဆေးအစွမ်း မလျော့ဘဲ အဆိပ်အတောက် လျော့နည်းအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆက်စဉ်းစားပေးပါ"

"ကောင်းပါပြီ" ယောင်ယိချန် တို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဆေးခန်းမ အပြင်ထွက်လိုက်တော့ ကူလျန်ချန် စောင့်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းပေရန် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"စီနီယာကြီး ကူ"

ကျန်းပေရန်ကို မြင်တော့ ကူလျန်ချန် က မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကျန်း... အဆိပ်ဖြေဆေး အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

"လမ်းစ ပေါ်နေပါပြီ ဒါပေမဲ့ အချိန် နည်းနည်း လိုပါသေးတယ်"

ကျန်းပေရန် အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

ကူလျန်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါလို့ ပြောချင်ပေမဲ့ အခြေအနေက အရမ်း အရေးကြီးနေလို့ပါ မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါ"

ကူလျန်ချန် စကားက အရမ်း ယဉ်ကျေးနေသည်။ ပုံမှန်အချိန် ဆိုရင် သူက အမိန့်ပေးမှာ။

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ရှန့်တိုင်းပြည် ကယ်တင်ရှင်က သူ မဟုတ်ဘဲ ကျန်းပေရန် ဖြစ်နေလို့ လေးလေးစားစား ဆက်ဆံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဂျူနီယာ နားလည်ပါတယ် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေပါတယ်"

"ကောင်းပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းတောင်ခြေ အစီအရင် ကိစ္စ အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစီအရင်က အရင်ကထက် ပိုကောင်းနေတယ် ဆရာကျန်း က တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား စွမ်းအင် ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ"

"စီနီယာကြီး ကူ လာတာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့လား"

ကျန်းပေရန် မေးလိုက်တော့ ကူလျန်ချန် ဆွံ့အသွားသည်။ သူ ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောတာ လူနည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာ။ ပြောခံရတဲ့ သူတိုင်းက ဂုဏ်ယူကြတာ။

ကျန်းပေရန်ကျတော့ စိတ်ရှုပ်သလို ဖြစ်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကူလျန်ချန် စိတ်မဆိုးရဲဘူး။ ကျန်းပေရန်က အလုပ်လုပ်နေတာလေ။

ကျန်းပေရန် နောက်ခံက သာမန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ပိုသေချာသွားသည်။

မဟုတ်ရင် အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလောက် မောက်မာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒေါသကို မျိုချလိုက်ပြီး ကူလျန်ချန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ ကြုံလို့ ပြောတာပါ အဓိက ကိစ္စက အခု ယွမ်မြို့ ခံစစ် ကောင်းနေပြီ ဆိုတော့ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်ဖို့ စီစဉ်နေကြတယ် ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် သဲလွန်စ ရှာဖို့ပေါ့"

"အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ် ဂျူနီယာ ဘာကူညီပေးရမလဲ"

"ယွမ်ရို့ကို ဖမ်းမိပြီးကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ သူ့အကြောင်း မေးမြန်းတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ဒါကြောင့် သဲလွန်စက သူ့ဆီမှာပဲ ရှိတော့တယ် ဆရာကျန်း က ဆေးခန်းမ မှာ အလုပ်များနေတော့ ယွမ်ရို့ ကို ငါတို့ စစ်ဆေးမေးမြန်းရင် ကောင်းမလားလို့"

ကျန်းပေရန် သဘောပေါက်သွားသည်။

ယွမ်ရို့က ဂူကျင့်ကြံသူတွေ အကြောင်း သိနိုင်တဲ့ တစ်ယောက်တည်းသော သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန်က ဖမ်းချုပ်ထားပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ထားထားတော့ သူတို့ စိတ်ပူနေကြတာ။

"ယွမ်ရို့ ကိစ္စ ကျွန်တော် စီစဉ်နေပါတယ် ရက်နည်းနည်းလောက် စောင့်ပေးပါ ကျွန်တော် ဘာမှ မမေးနိုင်ရင် စီနီယာကြီးတို့ ခေါ်သွားနိုင်တယ်"

ကူလျန်ချန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ မင်း သဘောအတိုင်းပါပဲ တစ်ခုခု ထူးခြားရင် ချက်ချင်း အသိပေးပါ"

ယွမ်ရို့က အရေးကြီးပေမဲ့ အရင်တစ်ခေါက် သူတို့ စစ်ဆေးတုန်းက အသံတောင် မထွက်ခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် ရိုးရိုး ခေါင်းမာတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခု ထိန်းချုပ်ခံထားရမှန်း သိသာသည်။

အခု ကျန်းပေရန်က စီစဉ်နေတယ် ဆိုတော့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့ပြီလို့ ယူဆရသည်။

ကျန်းပေရန် ပြောရင် ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်မှန်း သိထားလို့ ကူလျန်ချန် ယုံကြည်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ စီနီယာကြီး ကူ... သတင်းရတာနဲ့ ချက်ချင်း အသိပေးပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ကူလျန်ချန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်သည်။ အချိန်ကျပြီ။

ဆေးခန်းမ ကို ပြန်သွားပြီး မှာစရာ ရှိတာ မှာခဲ့ကာ ယွမ်ရို့ ရှိရာသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"ရောက်လာပြီလား"

အစောင့် သူတော်စင် ယင်လင်းယန် က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကူလျန်ချန် က ဘယ်သူမှ ပေးမဝင်ဘူး ပြောထားပေမဲ့ အစောင့်တော့ ထားရတာပေါ့။

ဒီ သူတော်စင်နဲ့ ကျန်းပေရန် ရင်းနှီးသည်။ နတ်ဘုရားအိပ်မက်ဂိုဏ်း မှာတုန်းက ပထမဆုံး ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်သည်။

"ပင်ပန်းပါပြီ စီနီယာ ယင်"

ယင်လင်းယန် က ဓားကို ပိုက်ထားပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်နေရတာ မဟုတ်တော့ မပင်ပန်းဘူး ဆရာကျန်း ကမှ ပိုပင်ပန်းမှာပါ အစီအရင် ပြင်လိုက် ဆေးဖော်လိုက် သစ္စာဖောက် ဖမ်းလိုက်နဲ့"

ယင်လင်းယန် စကားထဲမှာ ဆွဲဆောင်ချင်တဲ့ သဘောတွေ ပါနေသည်။

အရင်တုန်းကဆိုရင် သူတော်စင် တစ်ပါးက ဒီလို ဆက်ဆံတာ ဂုဏ်ယူစရာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတော်စင်တွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့နေရပြီး အားလုံးက မြှောက်ပင့်နေကြတော့ ရိုးအီနေပြီ။

"ဂျူနီယာက နောက်တန်းက ပံ့ပိုးပေးရုံပါ စီနီယာကြီးတို့လို အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်နေရတာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟား ဟား ဟား နှိမ့်ချလွန်းပါပြီ မင်း လုပ်ပေးတာတွေက ရှန့်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေပါ ငါတို့ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်"

"မဖြစ်ရပါဘူး မဖြစ်ရပါဘူး စီနီယာကြီး မြှောက်ပင့်လွန်းပါပြီ"

ယင်လင်းယန် ပိုပိုပြီး မြှောက်ပင့်လာတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဂျူနီယာ ဝင်လိုက်ပါဦးမယ်"

"ဝင်ပါ ဝင်ပါ ငါ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ နှောင့်ယှက်လို့ မရစေရဘူး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ဝင်သွားလိုက်သည်။

တံခါး သုံးထပ် ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ယွမ်ရို့ ရှိရာ အခန်းသို့ ရောက်လာသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ယွမ်ရို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

‘အင်း... အိပ်ပျော်နေပြီပဲ’

ကျန်းပေရန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"ဖူး... ဖူး... ဖူး..."

ဖယောင်းတိုင်တွေကို မှုတ်ငြိမ်းလိုက်ပြီး ယွမ်ရို့ ဘေးနားမှာ အမွှေးတိုင် အိုး တစ်လုံး ချလိုက်သည်။

ယွမ်ရို့ အခြေအနေကို စစ်ဆေးချင်ပေမဲ့ မမြင်သင့်တာတွေ မြင်သွားမှာ စိုးလို့ မေ့ဆေး ပေးထားဖို့ စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြဿနာက သူက ကျင့်ကြံဆင့် ၅ ပဲ ရှိတာ။ သူတော်စင် အဆင့်ကို ဘယ်လို မေ့အောင် လုပ်မလဲ။

ရိုက်ပြီး မေ့အောင် လုပ်တာက မသေချာဘူး။ နာကျင်ရင် ပြန်နိုးလာတတ်သည်။

ဒါကြောင့် ခရီးသွားရင် ဆောင်ထားသင့်တဲ့ ပစ္စည်း တစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။

မေ့ဆေး အမွှေးတိုင်

သာမန် အမွှေးတိုင်နဲ့ သူတော်စင်ကို မေ့အောင် လုပ်လို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလိုက်သည်။

ပစ္စည်းကတော့ ပိုးချည်ပန်းပွင့်သီး……. အိပ်ပျော်စေရုံသာမက စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေပါ မက်စေတတ်သည်။ ပြန်နိုးလာရင်တောင် အမှန်အမှား မကွဲပြားတော့ပေ။

ပြီးတော့ သစ်သား ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါတဲ့ အသီး ဆိုတော့ ပိုထိရောက်သည်။

အသီး နှစ်လုံးကို ဆီကြိတ်ပြီး ဖယောင်းတိုင် လုပ်ကာ ထွန်းထားလိုက်သည်။

အခန်းထဲမှာ အစီအရင် တစ်ခုပါ ခင်းထားပြီး အာနိသင် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ထားသည်။

ပိုးချည်ပန်းပွင့်သီး ရဲ့ နောက်ထပ် အားသာချက်က "စုပ်ယူရ လွယ်ကူခြင်း" ဖြစ်သည်။

အသက်အောင့်ထားရင်တောင် အရေပြားကနေ စုပ်ယူသွားနိုင်သည်။ ကာကွယ်လို့ မရနိုင်ပေ။

အမွှေးတိုင်အိုး သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ယွမ်ရို့ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ စနစ် သတိပေးချက် မပေါ်တာ သေချာမှ ယွမ်ရို့ကို ပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်သည်။

အဝတ်အစား ကုန်သွားတော့ ကျန်းပေရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲက အစိမ်းရောင် ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင် ထွက်လာသည်။

"သွား... ရှောင်ချန်... သူ့ကိုယ်ထဲမှာ မင်း အပေါင်းအဖော်တွေ ရှိမရှိ သွားကြည့်စမ်း"

ရှောင်ချန် က ခန္ဓာကိုယ် တွန့်လိမ်လိုက်ပြီး ယွမ်ရို့ နှာခေါင်းပေါက်ထဲ ဝင်သွားသည်။

နာရီဝက် ကြာတော့ ယွမ်ရို့ မျက်လုံးအောက်ကနေ ပြန်ထွက်လာပြီး ကျန်းပေရန် ဆီ သတင်းပို့လိုက်သည်။

‘မရှိဘူးလား’

ကျန်းပေရန် အံ့သြသွားသည်။ ယွမ်ရို့ ပုံစံက ဂူကောင် ထိန်းချုပ်ခံထားရတာ သေချာနေတာ။ ရှောင်ချန် က မရှိဘူး ပြောနေတယ်။

"သေချာ ပြန်ရှာကြည့်"

ကျန်းပေရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချန် က နှာခေါင်းပေါက်ထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျန်းပေရန်က စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ လိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ရဘူး။ ဂူကောင် ရှိတဲ့ လက္ခဏာ လုံးဝ မတွေ့ရဘူး။

‘ဂူပညာ မဟုတ်ဘူးလား’

ကျန်းပေရန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ယွမ်ရို့ ပုံစံက ဂူအဆိပ်သင့်နေသလို ဖြစ်နေတာ။ ဘာလို့ ဘာမှ မတွေ့ရတာလဲ။

ဒါမှမဟုတ်... ဂူပညာက သူ ရှာမတွေ့နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေတာလား။