ပြီးသွားပြီ
Vol. 12 Ch. 198
ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လန်ဟွာ၏ စိတ်အခြေအနေက အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
သူမ ခဏလောက် တွေးပြီး အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ဝင်နေတဲ့ ရှန်းတာ့လန်ကို မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “သားကြီး၊ နင့်အမှားကို နင်တကယ်သိတာလား။ ဒါဆို နင် ဘာအမှားလုပ်ခဲ့မိတာလဲဆိုတာကို ငါ့ကို ပြောကြည့်”
ရှန်းတာ့လန်က ဘယ်လိုရှင်းပြရမှန်း မသိပေ။
“နင့်အစား ငါပြောပြမယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “နင့်တတိယညီ အိပ်မက်ဆိုးမက်လို့ ငါတို့အားလုံးကို ခေါ်ပြီး ဒီအကြောင်းကို ပြောပြတယ်၊ အဲ့တာကို နင့်စိတ် အဆင်မပြေဘူး၊ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ အာ့ထောင်က နင်တို့ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းဖို့ အခိုင်အမာပြောခဲ့တယ်။ အဲ့တာကိုလည်း နင် စိတ်အလိုမကျဘူး။ နင့်တတိယညီတို့လင်မယားက နင့်ကို တမင်တကာ အရူးလုပ်နေတယ်လို့ နင်ထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ နင်က ငါတို့ကိုတောင် နင့်တတိယညီတို့လင်မယားက နင့်ကို အရူးလုပ်နေတာကို တမင်တကာ ကူညီပေးနေတယ်လို့ပါထင်ခဲ့တယ်မလား။ နင့်တတိယညီပြောခဲ့တဲ့ အိပ်မက်ဆိုးအကြောင်းကို ယုံကြည်နေတဲ့ ငါတို့က နင့်စိတ်ထဲမှာတော့ အရမ်းရယ်ချင်စရာကောင်းနေတယ်မလား။ ပြီးတော့ ငါထင်တာ မမှားရင် ငါတို့လင်မယားက နင့်တတိယညီကို ပိုချစ်တယ်လို့ နင်ထင်တယ်မလား။”
ရှန်းတာ့လန်သည် ဒါက သူတွေးနေတာ အတိအကျမို့ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။
သူသည် ရှန်းမိသားစု၏ ညီအစ်ကို သုံးယောက်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း သူ့မိဘများ၏ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက် အမြင့်ဆုံးသူမှာ တတိယညီသာဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် တတိယညီ၏ ခြေထောက်ထိခိုက်သွားပြီးနောက် အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် မိသားစုဝင်တိုင်း မိသားစုအတွက် အများဆုံး ကုန်ကျပေးခဲ့သော်လည်း သူ့အကျင့်စရိုက်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“အရင်နှစ်တွေတုန်းက မင်းတို့ဆိုင်စီးပွားရေး မကောင်းတော့ ဆောင်းရာသီ နင်တို့ အိမ်ပြန်လာချိန်မှာ နင့်မျက်နှာ အမြဲမကောင်းတာကို ငါတို့သိတယ်။ ငါတို့လင်မယားက ဒါကိုမြင်ပြီး စိုးရိမ်နေပေမယ့် နင်စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာကိုစိုးလို့ ငါတို့ ဘာမှ မမေးရဲဘူး” ကျောက်လန်ဟွာက သူ့မျက်လုံးတွေထဲကို သေချာကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောသည်၊ “နင်က မိသားစုမှာ သားအကြီးဆုံးဆိုတော့ နင်က မိသားစုတာဝန်တော်တော်များများကို နင့်ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်ထားတယ်။ နှစ်တိုင်း နင်တို့နှစ်ယောက်က အိမ်ကို ပိုက်ဆံ အများဆုံး ပြန်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သားကြီး နင်တစ်ယောက်တည်း ဒီမိသားစုတာဝန်ကို ထမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း နင် ငါတို့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေအားလုံးကို ငါ စုထားတယ်။”
“အမေ ဘာဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံစုနိုင်တာလဲဆိုတာကို နင်သိလား။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့မိသားစုက မြေယာပိုင်ဆိုင်တယ်။ ပိုအရေးကြီးတာ နင့်တတိယညီက ထိပ်တန်းအဆင့်ဝင် စာသင်သားတစ်ယောက်ဆိုတော့ ငါတို့မိသားစု နှစ်စဉ်ပေးဆောင်ရတဲ့ အခွန်အခက တခြားလယ်သမားတွေထက် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုနည်းတယ်။”
“အမေ နင့်ကို ဒီအကြောင်းကို ပြောပြရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက နင်နဲ့ စန်းလန်တို့က ငါ့သားတွေပဲ။ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့အတွက် ထပ်တူထပ်မျှ အရေးကြီးတယ်။ နင့်အဖေနဲ့ ငါက နင့်ကို စန်းလန် အရူးလုပ်တာကို ကူညီရအောင် ငါတို့က မတုံးအဘူး။”
“ဒီတစ်ခါတော့ နင့်ဒုတိယညီ ကံကောင်းသွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက နင် မငြင်းခုံခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ တကယ်လို့ နင် အငြင်းအခုံလုပ်ပြီး လမ်းမှာ အချိန်မဖြုန်းခဲ့ဘူးဆိုရင် နင့်ဒုတိယညီကို အိမ်ကို စောစောပြန်ခေါ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
တကယ်လို့ သူတို့ မငြင်းခုံခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒုတိယသားက ရေထဲပြုတ်ကျပြီး အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အာ့ထောင်ကလည်း ဒီလောက် အဖျားကြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
“အမေ သား တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်” ရှန်းတာ့လန်က ဒီအကြောင်းကို ပိုတွေးကြည့်လေလေ ပိုအပြစ်ရှိလေလေ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မြေပြင်ပေါ် ဒုတ်ခနဲမြည်အောင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်၊ “ဒါတွေအားလုံး သားအမှားတွေပါ။ သား ဒီလောက် သံသယမဝင်သင့်ဘူး။”
ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။
“နင့်တတိယညီက အိပ်မက်ဆိုးမက်လို့ နင့်ကို အလုပ်ကြိုးစားခိုင်းရတာက နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ အမေ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သားကြီး ဒီအကြောင်းကို ဂရုတစိုက် ပြန်တွေးကြည့်ပါ။ နင့်တတိယညီက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အဲဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ခိုင်းခဲ့ဖူးလား။ ငါတို့မိသားစုဝင်အချင်းချင်းတောင် မယုံကြည်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီမိသားစုက သိပ်မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ ပြိုကွဲသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ နင်နားလည်လား။”
“ထတော့” ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်နှလုံးထိခိုက်စွာဖြင့် ရှန်းတာ့လန်ကို မြေပြင်ပေါ်မှ ထူမပေးလိုက်သည်၊ “ရာသီဥတု အေးတယ်။ မြေပြင်က အရမ်းအေးတယ်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် နင့်ဒူးကို မထိခိုက်စေနဲ့။”
“သားကြီး၊ ငါ နင့်ကို အပြစ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်စိတ်ထဲက အထုံးကို ပြေပျောက်သွားအောင် ဒီအမေက ကူညီပေးချင်ရုံပါ။” ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ ထားလိုက်တော့။”
“သား အမေ့ရဲ့ ဆုံးမသွန်သင်တဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ပါ့မယ်။”
တစ်မနက်လုံး အိပ်မောကျပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျီကျောက် နိုးလာခဲ့သည်။
သူမ ဗိုက်ဆာနေပြီဟု ပြောကာ လေထဲမှ ရနံ့ကြောင့် အိပ်ရာနိုးလာခဲ့သည်။
“အရသာရှိမယ့် အနံ့လေး”
“အစ်ကိုကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးက မင်းအတွက် အထူးတလည် ငှက်သိုက်ဝယ်ပေးခဲ့တာလေ” ရှန်းယောင်က သူမ၏ နှာသီးဖျားလေးကို ချစ်ခင်ယုယစွာ ဖျစ်ပြီး သူမ၏ ခါးနောက်မှာ ခေါင်းအုံးလေး ထားပေးကာ ကုတင်ပေါ် မှီထိုင်စေလိုက်သည်၊ “ထထိုင်လို့ အဆင်ပြေလား။”
“ငှက်သိုက်က အရမ်းဈေးကြီးတယ်မလား။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မက ဘာဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံဖြုန်းတီးရတာလဲ” ကျီကျောက် စိတ်နှလုံး နာကျင်သွားသည်၊ “ငှက်သိုက် တစ်ကျင်းဆို ဝက်နံရိုးတွေ အများကြီး ဝယ်လို့ရတယ်။”
“အစ်ကိုကြီးက ဒါက သူ့ရဲ့ တောင်းပန်လက်ဆောင်လို့ပြောတယ်” ရှန်းယောင်သည် ငှက်သိုက်တစ်ဇွန်းကို အမြန်ခပ်ပြီး ကျီကျောက်ကို ခွံကျွေးလိုက်သည်၊ “အမေက ဒါကို အထူးချက်ပေးထားတယ်။ အမေက ဒီအထဲကို ကျောက်သကြားတွေပါ ထည့်ပေးထားတယ်။ အရမ်းချိုတယ်။ မင်း မြည်းကြည့်ပါလား။”
ကျီကျောက်သည် တစ်ဇွန်းလောက်စားဖို့ကို မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။
“ဒါက ချိုတယ်။ စွပ်ပြုတ်ချိုထက်တောင် ပိုချိုသေးတယ်” ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်ကနေ လျှာသပ်လိုက်မိသည်၊ “ဒါပေမယ့် နောက်ဆို အစ်ကိုကြီးကို ပိုက်ဆံအများကြီး မသုံးခိုင်းပါနဲ့။ ဒါ့အပြင် သူက ကျွန်မကို ဘာဖြစ်လို့ တောင်းပန်လက်ဆောင် ပေးရတာလဲ”
ရှန်းယောင်က သူမကို အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။
ကျီကျောက်က လုံးဝ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်၊ “တကယ်တော့ အစ်ကိုကြီးပြောတာ တရားနည်းလမ်းကျပါတယ်။ အမေပြောလိုက်တာက နည်းနည်း မကြမ်းတမ်းဘူးလား။”
“ဒီကိစ္စတွေက ပြီးသွားပြီပဲ” ရှန်းယောင်က လက်ကိုင်ပဝါလေးဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သုတ်ပေးလိုက်သည်၊ “ဒါကို စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ဘူး။”
“အင်း”
သုံးရက်ကြာ အနားယူပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် အအေးမိဝေဒနာ သက်သာပျောက်ကင်းသွားခဲ့သည်၊ “အမေ သမီးတို့မိသားစုက ဒီနေ့ ဝက်ပေါ်မှာလား” ကျီကျောက်သည် သူမ၏ လက်လေးများကို စိတ်မရှည်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ “သမီးကို မီးဖိုချောင်ဝင်ခွင့်ပေးပါလား”
ကျီကျောက်သည် မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို မကိုင်ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီဆိုတော့ သူမလက်ယားနေခဲ့သည်။
“ကိစ္စမရှိဘူး” ကျောက်လန်ဟွာက ရွှင်မြူးစွာ ပြန်ဖြေသည်၊ “အာ့ထောင် တကယ်တော့ နင် မပြောရင်တောင် အမေက နင့်ကို ဒီခက်ခဲတဲ့အလုပ်ကို ပေးတော့မှာပဲလေ။”
“ကျေးဇူးပါ အမေ” ကျီကျောက်က ချက်ချင်းဆိုသလို မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ဝမ်းသာအားရ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်၊ “သားသတ်သမား သမီးတို့အိမ်ကို ရောက်နေပြီလား။”
“မရောက်သေးဘူး။ နင်တို့အဒေါ်ကွေ့ဟွားအိမ်မှာပဲ ရှိနေလောက်သေးတယ်။”
ချောင်ချောင်အကြောင်းပြောရင် ချောင်ချောင်ရောက်လာသလိုပဲ အဒေါ်ကွေ့ဟွားက အိမ်ကို ရောက်လာသည်။
ကျောက်လန်ဟွာက သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အဒေါ်ကွေ့ဟွားက အဆီဖြိုးဖြိုး ဝက်ခြေထောက် တစ်ချောင်းကို လာပို့ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
“ညီမကွေ့ဟွား၊ ဒီမှာ နင်လိုချင်တဲ့ ဝက်ခြေထောက်”
“မြန်လိုက်တာ” ကျောက်လန်ဟွာလည်း အရမ်းအံ့ဩသွားသည်။
“သားသတ်သမားက နင်တို့အိမ်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်တုန်းကမှ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အစတုန်းကတော့ ဝက်ကိုင်နေတာ မပြီးသေးပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျတော့ ငါ့အစ်ကို ရောက်လာတယ်လေ။ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးဖို့ လူအပိုတစ်ယောက်ရှိနေတော့ ငါတို့အလုပ် ပိုတွင်တာပေါ့အေ” အဒေါ်ကွေ့ဟွားက ဝမ်းသာအားရ ရှင်းပြသည်။
“ငါ သိပြီ” ကျောက်လန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်သည်၊ “တုန်းကျစ်ကို နင် ငါတို့အိမ်ကိုပါ လာကူညီပေးဖို့ ပြောပေးလို့ရမလား။ ဒါနဲ့ စကားမစပ် ငါ ဒီနေ့ ဟင်းမချက်ဘူး။ ခဏနေကျရင် ငါ့အာ့ထောင်က သူကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချက်ပြုတ်ပေးလိမ့်မယ်။ နင်ရော လာစားကြည့်ချင်လား။”
“ကောင်းတာပေါ့အေ” အဒေါ်ကွေ့ဟွားက ခပ်မြန်မြန် ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်၊ “ညီမကွေ့ဟွား အခု ဒီဝက်ခြေထောက်တွေကို သိမ်းထားလိုက်။ ကျွန်မ သူတို့ကို ပြန်ပြောလိုက်ဦးမယ်။”
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှန်းမိသားစုမှ အဆီဖြိုးဖြိုးဝက်ကြီးကို သားသတ်သမားက ပေါ်ပေးလိုက်သည်။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကျီကျောက်က အင်္ကျီလက်ခေါက်တင်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို စတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
တကယ်တော့ ဝက်စတူးဟင်းမှာ နောက်ထပ် နာမည်တစ်မျိုး ရှိပါသေးသည်။
အဆိုပါဟင်းပွဲ၏ အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းသည် ဝက်သွေးဖြစ်သည်။
ဝက်လည်ပင်းသားကို အတုံးကြီးကြီးလှီးပြီး အိုးထဲထည့်ပြုတ်လိုက်သည်။ နောက်တော့ အိုးထဲကို ဂေါ်ဖီခြောက်နည်းနည်းထည့်၊ ရေနည်းနည်းနဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နည်းနည်း ထည့်လိုက်သည်။ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ နူးအိသွားချိန်မှာ သူမ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သွေးခဲဝက်အူချောင်းတွေကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ဒါက အလတ်ဆတ်ဆုံး သားသတ်သမားဟင်းပွဲပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျီကျောက်သည် ယနေ့တွင် ဤသားသတ်သမားဟင်းလျာကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်။
***