ငါမင်းကို ဘာဖြစ်လို့ ပြောပြရမှာလဲ
Vol. 13 Ch. 209
“ဒါပေမယ့် လူတူတာလားမသိပါဘူးဟယ်။ ငါ အမြင်မှားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” ကျီကွေ့ဟွားက ရယ်မောပြီး အသားလုံးကြော်ပန်းကန်ကို ကျောက်လန်ဟွာအား လက်လွှဲပေးလိုက်သည်၊ “အချိန်လည်း လင့်နေပြီ။ ငါ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်။”
“ဒေါ်လေးကွေ့ဟွား ခဏနေပါဦး။”
ရှန်းယောင်က အမြန်ထွက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းခဲ့သည်၊ “အာ့ထောင်နဲ့တူတဲ့ မိန်းကလေးကို ဒေါ်လေး ခရိုင်မြို့ ဘယ်လမ်းကြားမှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ မသိဘူး။”
“ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်ဘေးက ကျောက်စိမ်းလမ်းကြားမှာ တွေ့ခဲ့တာ။”
ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး ကျောက်စိမ်းလမ်းကြားအပြင် ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့လိုက်လျှင် ပါးဖန်းခယ့်လောင်းကစားအိမ်ကို တွေ့နိုင်သည်။
ထိုလမ်းသည် ဖြတ်လမ်းဆိုပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းကြားမှ ကြိုတင်ပုန်းအောင်းနေခဲ့မယ်ဆိုရင်…
အဒေါ်ကွေ့ဟွားပြောတာကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး ရှန်းယောင်ဟာ အခြေခံအားဖြင့် သေချာနေခဲ့ပြီ။
အာ့ထောင်က ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး သူ့ခြေထောက်တွေတောင် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။
“အမေ ကျွန်တော် ခရိုင်မြို့ကို သွားချင်တယ်။”
ကျောက်လန်ဟွာ၏ ပြန်အပြောကို မစောင့်ဘဲ ရှန်းယောင်သည် တံခါးပေါက်မှ အမြန်ထွက်ကာ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ပြီး ခရိုင်မြို့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းသွားခဲ့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ။
ချင်မင်ဟုန်သည် ကျီကျောက်အတွက် အသီးအရွက်ဆန်ပြုတ်ကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပေးသည်။
“ငါ အရသာ ပိုကောင်းတဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို ချက်ပေးချင်ပေမယ့် ငါ့ဟင်းချက်လက်ရာက အကန့်အသတ်ရှိနေတယ်” ချင်မင်ဟုန်က ကျီကျောက်ကိုကြည့်ကာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်၊ “ဒါပေမယ့် ငါ ဒါကို အခုလေးတင် မြည်းကြည့်ထားတာ။ အရသာက အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်။”
“အစ်ကိုချင်” ကျီကျောက်သည် ချင်မင်ဟုန်၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသောမျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ၊ “အစ်ကို့မျက်နှာကို သွားမသစ်ချင်ဘူးလား။”
“ဟမ်…”
ချင်မင်ဟုန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ရေထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော အိုးမည်းတွေ ပေကျံနေသည့် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မပြုံးနိုင်မရယ်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့ ကျီကျောက်သည် အသီးအရွက်ဆန်ပြုတ်ကို သောက်ပြီးသွားသည်။ “အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ” ချင်မင်ဟုန်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ဆန္ဒစောစွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။
“အစ်ကိုချင် အရင်က ချက်ပြုတ်ဖူးလား။”
သူ ခေါင်းခါပြတာကိုမြင်တော့ ကျီကျောက်သည် သူ့ကို စိတ်ပါလက်ပါ ချီးကျူးချင်မိသွားသည်၊ “အစ်ကိုချင်၊ အစ်ကိုရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ချက်ပြုတ်တာက ဒီလို အရသာမျိုးရတာ တကယ် မဆိုးဘူး။”
“မင်းကြိုက်တယ်ဆိုရင် ငါ မနက်ဖြန်ကျရင် ဟင်းပွဲနည်းနည်းလောက် လေ့လာလိုက်မယ်။”
“အစ်ကိုချင် တကယ်တော့ အစ်ကို မလိုပါဘူး…” ကျီကျောက်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ရှင်းပြပေးခဲ့သည်၊ “အစ်ကိုချင်၊ ညီမ သဘောကျနှစ်သက်တဲ့သူက ရှန်းယောင်ပါ၊ ဒါကြောင့် အစ်ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့မလိုဘူး။ ဒီနေ့ အစ်ကို ညီမကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘယ်လို သဘောထားမျိုး၊ ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်တာမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက အချစ် မဟုတ်ဘူး။”
“အာ့ထောင်” ချင်မင်ဟုန်၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ရှိနေသော အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးလေးနက်နက် မေးလာခဲ့သည်၊ “မင်းမျက်လုံးထဲမှာ ငါက တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်မိသွားမယ်ဆိုရင် မဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့သူမျိုးလား။”
“ဟုတ်”
“မင်းနဲ့ ရှန်းယောင်က အခုအချိန်မှာ လင်မယားတွေဆိုပေမယ့် အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား” ချင်မင်ဟုန်က ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ရှန်းယောင်က ဒီတစ်သက်လုံး မင်းကို စိတ်မပျက်စေရဘူးဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။”
“ငါ သူ့ကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်၏ ပြတ်သားသော အသံသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအသံက အားကောင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်သံပင် ပါရှိနေလေ၏။
“ရှန်းယောင် ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ။”
ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။
သို့သော် ရှန်းယောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို မြင်ပြီးသွားပြီဆိုတာကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ရှန်းယောင်သည် သူမရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာကာ အနီးကပ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်းယောင်သည် သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့နှလုံးသားက နာကျင်သွားသည်၊ “အာ့ထောင် မင်းမျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာရနေတာလား။”
“ဟင့်အင်း၊ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ကျီကျောက်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူ့မျက်နှာကိုဖုံးရန် လက်မြှောက်ပြီး ကွယ်ဖို့ လုပ်လိုက်သော်လည်း သူ့ပခုံးပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို မတော်တဆ ဆွဲဖြဲလိုက်မိသလို ဖြစ်သွားကာ လေအေးတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်မိသည်။
“သူမရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပခုံးတွေမှာရော ဒဏ်ရာရနေတယ်” ချင်မင်ဟုန်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလာခဲ့သည်၊ “အစောပိုင်းက သူမ ခြေကျင်းဝတ်ပါ လည်သွားသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ သမားတော်ပင့်ပြီး သူ့အရိုးတွေကို ပြန်ပြင်ပေးပြီးပြီ။ သူ့ကို ပိုပြီး စိတ်ချအောင် စားသောက်ဆိုင်မှာ တစ်ညလောက် နေခိုင်းတာက အကောင်းဆုံးပဲ။”
“ရှန်းယောင် ကျွန်မကို ကျီဟွေ့နဲ့ သူ့လူတွေ ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အစ်ကိုချင်က ကျွန်မကို ကယ်ပေးခဲ့တာ” ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်၏ အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။
ရှန်းယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာသော လေအေးကို သူမ ခံစားမိပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှန်းယောင်က နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ချင်မင်ဟုန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်ဗျာ။ အဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော်က အာ့ထောင်ကို အရမ်းကြိုက်နေမိတာကိုး။”
ချင်မင်ဟုန်သည် “ကြိုက်” ဟူသော စကားလုံးကို တမင်တကာ အလေးပေးပြောခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှန်းယောင်၏ မျက်လုံးများတွင် မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့မျက်ဝန်းနက်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အေးစက်မှု တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။
“အာ့ထောင်၊ ရှန်းယောင်လည်း အခု ဒီကို ရှိနေပြီဆိုတော့ အစ်ကို အရင်ပြန်လိုက်တော့မယ်” ချင်မင်ဟုန်က ပြုံးပြီး ကျီကျောက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ချင်မင်ဟုန် ထွက်သွားသည်။ သူ ထွက်သွားသည့်အခိုက်မှာ သူ အရမ်းစိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှန်းယောင်သည် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် စောပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။
နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။
ကျီကျောက်သည် ဘေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေတဲ့ ရှန်းယောင်ကို ကြည့်ပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “ရှန်းယောင်၊ ရှင် စိတ်ဆိုးနေတာလား။ ကျွန်မ…”
“ဒီနေ့ မင်းမထွက်သွားခင်က ပေးခဲ့တဲ့ ကတိကို မင်း မတည်ဘူးနော်။”
“ကျွန်မ တကယ်ကို ရူးရူးမိုက်မိုက် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ဘူး။ ကျီဟွေ့က ဒီလောက် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ သူက ကျွန်မကို လမ်းကြားထဲမှာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ သတိမထားမိခဲ့ဘူး…”
“ကျောက်စိမ်းလမ်းကြားက ပါးဖန်းခယ့်လောင်းကစားအိမ်ကိုသွားတဲ့ ဖြတ်လမ်းလေ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလမ်းကြားက မြို့ပြင်ကို ထွက်တဲ့ လမ်း မဟုတ်ဘူး” ရှန်းယေဦင်က သူမ၏ မျက်လုံးတွေကိုကြည့်ပြီး တစ်လုံးချင်းစီ မေးမြန်းခဲ့သည်၊ “မင်း ဘာဖြစ်လို့ ပါးဖန်းခယ့်ကို သွားတာလဲ။”
ကျီကျောက်သည် တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်ဓာတ်ကျသလို ပြောလာခဲ့သည်၊ “ကျွန်မ အစ်ကိုချင်ကို ကျီဟွေ့ရဲ့ နောက်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာကို စုံစမ်းပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ။”
ရှန်းယောင်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစိတ်ခံစားချက်သည် စိတ်ပျက်ခြင်းလား စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းလား ဆိုသည်ကိုပင် သူ မပြောနိုင်ပေ။
“ညနက်နေပြီ။ စောစောအိပ်။”
“ရှင်ကရော…” ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်က မှုန်ဝါးဝါး မေးလိုက်မိသည်။
“ကိုယ်လည်း မင်းနဲ့အတူနေပေးမယ်”
“… ကောင်းပြီ” ကျီကျောက်က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
နှစ်ယောက်သား စားသောက်ဆိုင် ဒုတိယထပ်ရှိ အိပ်ခန်းတစ်ခုသို့ သွားကြသည်။ ခြေလက်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ကျီကျောက် အိပ်ပျော်သွားသည်နှင့် ရှန်းယောင်သည် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ချင်အိမ်တော်သို့ ဦးတည်သွားတော့မယ့်အချိန်တွင် သိပ်မဝေးသော တံစိတ်မြိတ်အောက်မှာ ချင်မင်ဟုန် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော နှင်းများကျသောညတွင် သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေရင်း လေထုထဲ မီးတောက်နေပုံရသည်။
“ကျီဟွေ့ ဘယ်မှာလဲ” ရှန်းယောင်သည် ချင်မင်ဟုန်ဆီ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားပြီး အသံတိုးတိုးနှင့် မေးလိုက်သည်။
“ငါက မင်းကို ဘာဖြစ်လို့ ပြောပြရမှာလဲ” ချင်မင်ဟုန်သည် သူ့အမေးကို ပြန်ဖြေမည့်အစား ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းငါ့ကို မပြောပြဘူးဆိုရင်တောင် ငါ ရှာနိုင်တယ်။”
ရှန်းယောင်က သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လှည့်ထွက်တော့မည့်အချိန်တွင်…
“ခဏနေဦး” ချင်မင်ဟုန်က ရုတ်တရက် ထအော်လိုက်သည်၊ “မင်း လေ့ရှန်းခရိုင်က လူကြီးမင်းစွင်းနဲ့ ရန်ငြိုးရှိလား။”
“စွင်းမိသားစုလား” ရှန်းယောင်၏ မျက်လုံးများသည် အန္တရာယ်ကြီးစွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“အာ့ထောင်က မင်းကို မပြောရသေးဘူးထင်တယ်။ ကျီဟွေ့ အကျဉ်းထောင်ကနေ ပြန်လွတ်သွားတဲ့ အကြောင်းရင်းက လေ့ရှန်းခရိုင်က လူကြီးမင်းစွင်းကြောင့်လေ” ချင်မင်ဟုန်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင်က ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းကို မင်းကို မပြောဘူးပေါ့လေ။”
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါမင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့” ချင်မင်ဟုန်က တိုးသဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “ငါ ကျီဟွေ့ကို ဖမ်းထားတယ်။”
ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်နှင့်ကပ်လျက် ဝိုင်စက်ရုံသည် ချင်မိသားစုပိုင်ဖြစ်ပြီး ကျီဟွေ့ကို ဤဝိုင်စက်ရုံ၏ နောက်ဖေးတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည်။
“သူ သေခါနီးနေပြီလေ” တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သွေးနံ့များက သူ့မျက်နှာကို လွှမ်းခြုံသွားကာ မအီမသာဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ချင်မင်ဟုန်သည် ရွံရှာစွာဖြင့် နှာခေါင်းကို ဖိပိတ်လိုက်သည်၊ “သူ အသက်ရှုနေသေးတယ်၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်စေချင်လဲ။”
***