“ကျွန်မ ရှင့်ကို ချော့နေတာလေ”
Vol. 13 Ch. 212
ရှန်းယောင်သည် ကျီကျောက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ကျီကျောက် ရှင်းပြခါနီးတွင် ချင်မင်ဟုန် ပြောတာကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်၊ “ကြည့်ရတာ အာ့ထောင်က မင်းကို မပြောရသေးဘူးထင်တယ်” ချင်မင်ဟုန်က ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလာခဲ့သည်၊ “အာ့ထောင်က မင်းနဲ့ ကျီချန်အတွက် ဆရာတစ်ယောက် ငှားချင်နေတာ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငါ့မိသားစုမှာ ဆရာစုန့်ရှိတယ်လေ။ သူက ဗဟုသုတပြည့်စုံပြီး တည်ကြည်လေးနက်တယ်။”
ကျီကျောက်က ရှန်းယောင်၏ လက်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြပေးသည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကိုပြောဖို့ အချိန်မရသေးလို့…”
“ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးပါ၊ သခင်လေးချင်” ရှန်းယောင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ့အပြုံးက မျက်လုံးထဲ မရောက်ပေ၊ “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ ဆရာ ရှိပြီးသားပါ။”
“ရှန်းယောင်…” ကျီကျောက်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောရန် လုပ်ချိန်တွင် ရှန်းယောင်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
“မီးဖိုချောင်ထဲမှာ စွပ်ပြုတ်တည်ထားတာ ဆူနေလောက်ပြီ။ ကိုယ် တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”
ရှန်းယောင်ထွက်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်သည် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။
ချင်မင်ဟုန်က မျက်လွှာချပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်သည်။ သူက စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပုံရသည်၊ “အာ့ထောင်၊ ဆရာစုန့်က တကယ်ကောင်းတယ်။ ရှန်းယောင်က မလိုလားဘူးဆိုရင် ကျီချန်ကို ခေါ်လာလို့ရတယ်။”
ကျီကျောက်သည် ပထမတော့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်ပါ။ ငါ အရင်ပြန်နှင့်မယ်” ချင်မင်ဟုန်သည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို အာရုံခံမိပုံရပြီး အပြုံးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“အာ့ထောင်၊ သခင်လေးချင်က ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်။ ငါ အဲ့အထဲမှာ လင်ဇီးကို မြင်မိလိုက်သလိုပဲ။ ဒါက အရမ်းဈေးကြီးလွန်းတယ်မလား” ရှန်းတာ့လန်က ကျီကျောက်ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မေးသည်။
“ဒါက တကယ့်ကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်” ကျီကျောက်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ မျက်ခုံးကြားကို ဖိကိုင်ဖို့ လက်မြှောက်လိုက်သည်၊ “အစ်ကိုကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းကို အရင်သိမ်းပေးထားပါဦး။ ဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ညီမ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”
“ကောင်းပြီလေ” ရှန်းတာ့လန်က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် သူက ဘာမှမပြောဘဲ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးသည်။
“အာ့ထောင်၊ တတိယညီလေး… သူက မင်းကို တကယ်စိတ်ပူနေတာ။ တကယ်တော့၊ အဲဒီနေ့က…”
ရှန်းတာ့လန်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်က သူမကို ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“တကယ်တော့၊ တတိယညီလေးက နင့်ကို အရမ်းစိတ်ပူနေတာ။ သူက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အရာအားလုံးကို သိမ်းထားတတ်သူပဲ။ သူက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အဲ့အတိုင်းပဲ။ သူ မပျော်ဘူးဆိုရင်တောင် အကျယ်ကြီး ထုတ်မပြောတတ်ဘူး။ အာ့ထောင်၊ အစ်ကိုကြီးက နင့်ကို အပြစ်တင်တာ မဟုတ်ဘူး။ နင်နဲ့ သခင်လေးချင်တို့ကြားမှာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကို အစ်ကိုကြီး သိတယ်၊ တကယ်လို့ နင်နဲ့ တတိယညီလေးတို့ရဲ့ နေရာကို အခု ပြောင်းပြီး တွေးကြည့်ချေ၊ တကယ်လို့ သခင်လေးချင်က အမျိုးသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ချင်မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသမီး ဆိုပါစို့။ နင် အဆင်မပြေသလို ခံစားရတယ်မလား။”
ရှန်းတာ့လန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် ဒါက ဆိုင်သော့ပဲ။ ငါ အရင်ပြန်နှင့်မယ်။ ပြီးတော့ နင့်အကြီးဆုံးမရီးမှာလည်း ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့လေ။”
“ဟုတ်ကဲ့”
ရှန်းတာ့လန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ဆိုင်တံခါးကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်လိုက်ပြီး အိမ်နောက်ဖေးသို့ လှည့်ဝင်သွားသည်။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှန်းယောင်က မီးဖိုထဲက မီးညွန့်ကို ကြောင်တက်တက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
မီးဖိုပေါ်တွင်တင်ထားသော လက်ကိုင်နှစ်ဖက်ပါ ဒယ်အိုးသည် အငွေ့တွေ ဝေနေပြီး လေထုထဲမှာ အသား၏ အနံ့အရသာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ရှန်းယောင် ရှင် ဘာချက်နေတာလဲ” ကျီကျောက်က သူ့ဘေးနားကို ပြုံးပြီး လှမ်းလာကာ “ဒီအသားရဲ့ အနံ့က နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။ ထျန်းမားခိုဟင်းစွပ်ပြုတ်များလား။”
“အာ့ထောင်ရဲ့ နားခေါင်းက အရမ်းကောင်းတာပဲ” ရှန်းယောင်က မျက်လွှာချပြီး ပြန်ဖြေပေမယ့် သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက သူ့ခံစားချက်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရခက်စေသည်။
ကျီကျောက်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့အနားကပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့လက်မောင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို သူ့လက်မောင်းပေါ် တင်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။
ဤသို့သော ရုတ်တရက် ချစ်ဖို့ကောင်းစွာ ပြုမူလိုက်ပုံကြောင့် ရှန်းယောင်သည် အလွန်စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။
“အာ့ထောင်… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ…”
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ချော့နေတာလေ” ကျီကျောက်က သူ့လက်မောင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ခေါင်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက နာခံမှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်။
“ရှန်းယောင် ရှင် ပြုံးပြပေးနိုင်မလား။”
ရှန်းယောင်က သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်ဖျားလေးကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပုတ်လိုက်သော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးမရှိသေးပေ။
ကျီကျောက်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်းယောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများကို အပေါ်သို့ ကွေးတက်အောင် ဖိတွန်းလိုက်သည်။
အဆုံးမှာ ရှန်းယောင်၏ ခုခံမှု ပျက်ပြားသွားပြီး သူမအား ရယ်ပြခဲ့လေသည်။
“ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြုံးသွားပြီ။”
သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိအပြုံးကိုမြင်တော့ ကျီကျောက် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က သူမ၏ နဖူးလေးကို အသာပုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို၊ ဆရာစုန့်…” ကျီကျောက်က သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ရိုးသားစွာ ပြောသည်၊ “ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ကျီချန်တို့အတွက် ဆရာကောင်းတစ်ယောက် တကယ်ငှားပေးချင်တာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ရှင့်ခံစားချက်ကို တကယ်လျစ်လျူရှုမိသွားတယ်။ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“အရူးမလေး၊ မင်း တောင်းပန်ဖို့ မလိုပါဘူး” ရှန်းယောင်က သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြောသည်၊ “ကိုယ် စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ကိုယ် နည်းနည်း မနာလိုဖြစ်သွားမိရုံလေးပါ။”
အာ့ထောင် အန္တရာယ်ကြုံလာသောအခါ ချင်မင်ဟုန်က သူမကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ရှန်းယောင်သည် ချင်မင်ဟုန်ကို ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေမိသည်။
“ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မတို့ ဖက်ထုပ်ချက်ကြရအောင်လားဟင်။ ကျွန်မတို့ ရှာလကာရည် ထပ်ဝယ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး” ကျီကျောက်က ပြုံးရယ်ကာ စနောက်ခဲ့သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ မင်းသဘောအတိုင်းပါပဲ။”
လူနာပြက္ခဒိန် ၁၂ လမြောက်၏ ၂၈ ရက်နေ့မှာတော့ ကျီကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာက နောက်ဆုံးမှာ ပျောက်ကင်းသွားပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်က ဒဏ်ရာကပင် အနာဖေးတက်နေခဲ့ပြီ။
“ကျွန်မတို့ အခုထိ မပြန်သေးဘူးဆိုရင် အမေ ခရိုင်မြို့ကို အပြေးအလွှား ရောက်ချလာမှာ စိုးရိမ်တယ်” ကျီကျောက်က အထုပ်အပိုးပြင်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အမေတို့တွေ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေလောက်ပြီ” ရှန်းယောင်က သူမကို အထုပ်အပိုးတွေ ကူညီထုပ်ပိုးပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးသး ရှန်းဟယ်ကျေးရွာရှိ ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ကျောက်လန်ဟွာသည် ကျီကျောက်ကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ကျီကျောက် နေကောင်းကြောင်း သေချာအောင် အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် သူမ စိတ်သာရာရသွားခဲ့သည်၊ “မင်းဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားပြီလား။”
“အမေ” ကျီကျောက်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်၊ “သမီး ဒဏ်ရာမရပါဘူး။”
“နင်က ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားချင်သေးတာလား” ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်၊ “နင့်အစ်ကိုကြီးက အမြဲရိုးသားတယ်။ သူ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက တစ်ခါမှ မလိမ်ဖူးဘူး။ အမေက မမှန်းဆနိုင်ဘူးလို့ နင်ထင်လား။”
ကျီကျောက်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ ရှင်းပြချင်သော်လည်း ဘယ်နေရာကနေ စရှင်းပြမှန်းကို မသိပေ။
“အနာဂတ်မှာ ဒီလိုမျိုး မဖုံးကွယ်နဲ့တော့။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် အမေတို့မိသားစုတွေ အတူတူ ဆွေးနွေးပြီး အဖြေရှာလို့ရတယ်၊ နားလည်လား” ကျောက်လန်ဟွာက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညင်သာစွာ သတိပေးသည်၊ “အမေတို့မိသားစုတွေ အတူတူ ကြိုးစားနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဘယ်လို အခက်အခဲမျိုးမဆို သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ အမေ ယုံတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ကျီကျောက်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး။ ငါတို့ နေ့လည်စာ အတူစားကြရအောင်။”
နေ့လည်စာသည် အလွန်အရသာရှိသော်လည်း ကျီကျောက်၏ နေ့လည်စာကို ကျောက်လန်ဟွာက ဂရုတစိုက် စီစဉ်ပေးထားသည်။
“မုန်လာဥနဲ့ ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ်၊ ဂေါ်ဖီကြော်နဲ့ ငါးဟင်း” ကျောက်လန်ဟွာက တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်၊ “ဆောင်းရာသီမှာ ငါတို့မိသားစုတွေ စားတဲ့ အစားအစာတွေက နည်းနည်း ဆီများတယ်။ နင့်ဒဏ်ရာတွေက ပြန်သက်သာဖို့ နည်းနည်းလိုသေးတယ်။ အမေ သမားတော်ဆီမှာ မေးထားပြီးပြီ။ သမားတော်က နင့်ကို အရသာ ပေါ့ပါးတဲ့ အစားအစာတွေ ကျွေးတာက အကောင်းဆုံးပဲလို့ပြောတယ်။ အာ့ထောင် နင် စွပ်ပြုတ်ကို အရင်သောက်ချင်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကျီကျောက်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး သူမရှေ့ရှိ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို နာခံစွာ ကောက်ယူပြီး ညင်သာစွာ ငုံ့သောက်လိုက်သည်။
မုန်လာဥနှင့် ဝက်နံရိုးတို့ ကောင်းမွန်စွာ ပေါင်းစပ်ထားသော မွှေးရနံ့က သင်းကြိုင်နေပြီး ထူးကဲသော အရသာကို ရရှိစေသည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲ လျှောခနဲ ဝင်သွားပြီးနောက် ချိုမြိန်တဲ့အရသာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ငါ အဲ့စွပ်ပြုတ်ထဲကို ကိုချီဘယ်ရီနည်းနည်းပါ ထည့်ထားသေးတယ်။ အရသာရှိတယ်မလား” ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို လှမ်းကြည့်ပြီး မျှော်လင့်တကြီး မေးမြန်းသည်။
“အရသာရှိတယ်” ကျီကျောက်က သူမကို ခပ်မြန်မြန် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်၊ “အမေ၊ အမေ့ရဲ့ စွပ်ပြုတ်ချက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တုနှိုင်းမမှီဘူး။”
“နင်က အရမ်းစကားတတ်တာပဲ” ကျောက်လန်ဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် နက်ရှိုင်းလာပြီး ကျီကျောက်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ နံရိုးတစ်ချောင်း ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် များများစား”
***