ဇီးပန်းပွင့်စွပ်ပြုတ်

မိသားစုတွေ နေ့လည်စာ စားပြီးတဲ့အခါ ကျီကျောက်သည် သူ့အခန်းကို ပြန်သွားသည်။

အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြတင်းပေါက်နားမှာ အနီရောင် ဇီးပန်းပွင့်တွေ ပွင့်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

အခန်းထဲမှာ ဇီးပန်းပွင့်၏ မွှေးရနံ့များ ပြည့်နှက်နေကာ ရှုရှိုက်လိုက်သည်နှင့် လန်းဆန်းသွားစေသည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်အနားကို လျှောက်မသွားဘဲ မနေနိုင်ပါ။

ပြတင်းပေါက်နားမှ ဖြတ်သွားသော ရှန်းယောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် တိတ်တဆိတ် မျက်ခုံးပင့်ကာ ဤမြင်ကွင်းကို သူ့စိတ်ထဲတွင် အခိုင်အမာ ပုံဖော်လိုက်သည်။

နှစ်များစွာကြာပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ဤလူ၏ ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ သိမ်းဆည်းထားသော ပန်းချီစာအုပ်ကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုအခါမှာ ကျီကျောက်သည် သူမက ရှန်းယောင်အတွက် မည်မျှ အရေးပါကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

“ရှန်းယောင်” ကျီကျောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရှန်းယောင်၏ ကွေးတက်နေသော ဖီးနစ်မျက်လုံးတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အာ့ထောင်” ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

သူတို့အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်သည်နှင့် နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် လေးနက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဇီးပန်းပွင့်တွေ တောင်အနောက်ဘက်မှာ ပွင့်နေတယ်။ မင်း သွားကြည့်ချင်လား” ရှန်းယောင်က အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် သူမကို ဖိတ်ခေါ်သည်။

“တကယ်လို့ မင်း မပင်ပန်းဘူးဆိုရင် ကိုယ်မင်းကို ဇီးပန်းပွင့် သွားကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်။”

“ကောင်းပြီလေ” ကျီကျောက်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်၊ “ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို ခဏလောက် စောင့်ပေးဦး။”

ကျီကျောက်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်သွားပြီး ထောင့်နားတွင် ထောင်ထားသော ခြင်းတောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။”

“ရှန်းယောင် ရှင် အရင်က ပျားရည်စိမ်ထားတဲ့ ဇီးပန်းပွင့်ကို စားဖူးလား” ကျီကျောက်က အပြုံးဖြင့် မေးသည်၊ “ပျားရည်စိမ်ထားတဲ့ ဇီးပန်းပွင့်က မွှေးမွှေးချိုချိုလေး။ သူတို့က အရမ်းအရသာရှိတယ်။ ခဏနေကျရင် ကျွန်မတို့ ဇီးပန်းပွင့်တွေ ကောက်ကြမယ်လေ၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ပျားရည်စိမ်ဇီးပန်းပွင့်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ပေးမယ်။”

“ကောင်းပြီ။”

သူတို့နှစ်ယောက်သား အတူထွက်လာကြသည်။ မနေ့ညက နှင်းတွေကျထားတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကောင်းကင်မှာ နေရောင်တောက်နေပေမယ့် အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေသေးတယ်။

“နှင်းတွေအရည်ပျော်တာက နှင်းတွေကျတာထက် ပိုအေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အခုကြည့်ရတာ အဲ့စကားက တကယ်မှန်ပုံပဲ။” ကျီကျောက်က သူမလက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးရယ်ကာ စကားဆိုလိုက်သည်။

ရှန်းယောင်က သူမလက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့လက်မောင်းထဲ ညှပ်ထားပေးသည်။

“ရှင် မအေးဘူးလား” ကျီကျောက်က သူမ၏ လက်တွေကို ပြန်နုတ်ယူတော့မည့်အချိန်မှာ ရှန်းယောင်က သူတို့ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ “ကိုယ် မအေးပါဘူး။ ကိုယ် အရမ်းပူနေတာ။”

“အရူး” ကျီကျောက်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို နွေးထွေးသည်။

ရှန်းဟယ်ကျေးရွာအပြင်ဘက်ရှိ မြစ်ရေသည် အေးခဲနေပြီဖြစ်သည်။

မြစ်ကမ်းပါးနှစ်ဘက်ရှိ မိုးမခပင်များမှာလည်း ဗလာကျင်းနေပြီ။

ထူထဲသော အဖြူရောင်နှင်းများသည် သစ်ကိုင်းများကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေကြသည်။

“အာ့ထောင်၊ ကြည့်ပါဦး။”

ရှန်းယောင်၏ လက်ညှိုးညွှန်ရာကိုကြည့်လိုက်တော့ ကျီကျောက်သည် မလှမ်းမကမ်းမှာ ဇီးပန်းပွင့် နှစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်သည်။

လေအေးက တိုက်ခတ်လာပြီး ဇီးပန်းပွင့်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လှုပ်ခါသွားစေကာ ပန်းရောင်ဇီးပန်းပွင့်လေးများ မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲစေခဲ့သည်။

အဖြူရောင် ဆီးနှင်းနှင့် ပန်းရောင် ဇီးပန်းပွင့်များက တစ်ဦးကို တစ်ဦး အားဖြည့်ပေးကာ လူအများကို မူးယစ်စေသည့် အံ့အားသင့်ဖွယ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်အသွင် ဖြစ်လာစေသည်။

“အခုမှာပဲ ဒီစကားက ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားတော့တယ်။ ဇီးပန်းပွင့်တွေက နှင်းလောက် မဖြူစင်သလို နှင်းတွေက ဇီးပန်းပွင့်လောက် မမွှေးကြိုင်ဘူး” သူ့ရှေ့က ရှုခင်းကို ကြည့်ရင်း ကျီကျောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ရှန်းယောင်၏ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်တောက်ပလာကာ ကျီကျောက်ကို သဘောကျစွာ ကြည့်လာခဲ့သည်၊ “အာ့ထောင်၊ ဒီကဗျာကို ဘယ်လူကြီးမင်း ရေးသားခဲ့တာလဲ။”

ကျီကျောက်သည် ထိုအချက်ကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားခဲ့သည်၊ “ဒီကဗျာဆရာရဲ့ နာမည်က လုမေ့ပေါ်လို့ခေါ်တာ မှတ်မိတယ်။”

ဇီးပန်းပွင့်များနှင့် နှင်းများသည် နွေဦးကို အောင်နိုင်နိုင်တယ်လို့တွေ့ပြီး အရှုံးကို လက်သင့်မခံချင်ပါဘူး။ ကဗျာဆရာက သူ့စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

ဇီးပန်းပွင့်များသည် နှင်းလောက် မဖြူစင်သလို နှင်းတွေက ဇီးပန်းပွင့်လောက် မမွှေးကြိုင်ဘူး။

“ဒီလူကြီးမင်းလုက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ” ရှန်းယောင်က မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ပေ၊ “ဒီကဗျာက အရမ်း အနုပညာဆန်တယ်။ ဒါကို သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။”

တကယ်တော့ ကျီကျောက်က ဒါကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တာဖြစ်သော်လည်း ရှန်းယောင်က ဤမျှလောက်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ရရှိသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး မြေပြင်ပေါ် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ ဇီးပန်းပွင့်များကို စတင်ကောက်ယူခဲ့သည်။

ဒီကဗျာကို ဆွေးနွေးမယ့်အစား ပျားရည်စိမ်ဇီးပန်းပွင့်ကို အရသာ ပိုရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို တွေးတောဖို့ ဆန္ဒပိုရှိခဲ့သည်။

ရှန်းယောင်သည် သူမနှင့်အတူ ဇီးပန်းပွင့်များစွာကို ကောက်ယူခဲ့သည်။

ကျီကျောက်သည် ခြင်းတောင်းကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြန်သယ်သွားခဲ့သည်။

“ပျားရည်စိမ်ဇီးပန်းပွင့်တွေက နည်းနည်း ချိုသွားမှာ စိုးတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဇီးပန်းပွင့်စွပ်ပြုတ်ချက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်” ကျီကျောက်က အင်္ကျီလက်ခေါက်တင်ပြီး ချိုမြိန်ပြီး အရသာရှိသော ဟင်းပွဲကို စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ညဘက်တွင် ရှန်းမိသားစု၏ ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ချိုမြိန်ပြီး အရသာရှိသော ဇီးပန်းပွင့်စွပ်ပြုတ် ရှိသည်။

ကျောက်လန်ဟွာသည် စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင်၊ ဒီဇီးပန်းပွင့်တွေက တကယ်စားလို့ရရဲ့လား။”

“ဒါပေါ့၊ တကယ်စားလို့ရပါတယ်” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ “အမေ၊ မြည်းကြည့်ပါဦး။ ဒါက အရသာ တကယ်ရှိတယ်။”

ကျောက်လန်ဟွာသည် စူးစမ်းချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် စွပ်ပြုတ်ကို ဂရုတစိုက် သောက်လိုက်သည်။

တစ်လုတ်သောက်လိုက်သည်နှင့် သူမ ပါးစပ်ထဲ ချိုမြသွားကာ ဇီးပန်းပွင့်၏ ခပ်ဖျော့ဖျော့ မွှေးရနံ့လေးပါ အတူလိုက်ပါလာသည်။ လန်းဆန်းစေသော အရသာရှိကာ လူအများကို သောက်ပြီးရင် သောက်ချင်လာစေသည်။

“ဇီးပန်းပွင့်စွပ်ပြုတ်က အစာစားချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး အဆုတ်ထဲက အပူတွေကို ရှင်းထုတ်ပေးနိုင်တယ်” ကျီကျောက်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်၊ “ဒီစွပ်ပြုတ်ထဲကို စန္ဒကူးလေး နည်းနည်းထည့်ထားတယ်။ ဇီးပန်းပွင့်ရဲ့ ရနံ့ထဲမှာ စန္ဒကူးနံ့လေးလည်း ပေါင်းစပ်ပါဝင်နေတယ်။”

“အာ့ထောင် ကြက်စွပ်ပြုတ်ထဲမှာ ဒီစွပ်ပြုတ်လေး ထည့်ထားသေးလား” ဒုတိယမရီးရှန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းခဲ့သည်၊ “ကြက်စွပ်ပြုတ်ထဲမှာ အဲဒီအနံ့လေးရနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။”

“ဟုတ်တယ်” ကျီကျောက်က ချီးကျူးလိုက်သည်၊ “ဒုတိယမရီး၊ အစ်မမှာ လျှာကောင်းကောင်းရှိတာပဲ။ အစ်မက တကယ့် အံ့ဖွယ်ပဲ။”

“ဒါပေါ့” ဒုတိယမရီးရှန်းက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ စကားဆိုသည်၊ “ငါ တခြား ဘာကိုမှ ကြွားလုံးမထုတ်ပေမယ့် ငါ့လျှာက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။ အချို၊ အငန်၊ အချဉ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟင်းပွဲတွေကို ငါ့ဆီယူလာပြီး မြည်းစမ်းစေကြည့်သရွေ့ ငါနင့်အတွက် အရသာကို သေချာခွဲခြားစိတ်ဖြာပေးနိုင်တယ်။”

“ကောင်းပါပြီ၊ ကြွားလုံးထုတ်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့” ကျောက်လန်ဟွာက သူမ၏ ချွေးမတွေကို သဘောကျသွားသည်။

“မြန်မြန်လေး၊ စွပ်ပြုတ်ကို များများသောက်”

“ဟုတ်ကဲ့ အမေ”

“မနက်ဖြန်ကျရင် ၂၉ ရက်နေ့ပဲ။ အခန်းတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ မမေ့ကြနဲ့နော်” ကျောက်လန်ဟွာက ပန်းကန်လုံးနှင့် ထမင်းစားတူတွေကို အောက်ချပြီး လေးလေးနက်နက် သတိပေးသည်၊ “ဒုတိယချွေးမ၊ ကျွမ်းကျွမ်းကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေး။ အကြီးဆုံးချွေးမ၊ နင်ကတော့ ငါ့ကို မုန့်ညက်လေး ကူလုပ်ပေး။ ငါတို့ သဘက်ခါ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှာ ဖက်ထုပ်လုပ်စားကြမယ်။ အာ့ထောင်ကတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် နင်ငါနဲ့အတူ ထျန်ကျားစွင်ရွာကို ပြန်လိုက်ခဲ့ချေ။”

“အမေ” ကျီကျောက်မှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းက ကျောက်လန်ဟွာကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

“အမေ၊ အမေ တကယ်ပဲ ထျန်ကျားစွင်ရွာကို ပြန်သွားချင်တာလား” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက သဘောမတွေ့သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “အမေ ပြန်မသွားရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ တကယ်လို့ အမေ အဖိုးကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် သမီး ရှန်းလဲ့ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ။”

“ဟုတ်တယ်၊ လန်ဟွာ မင်းတကယ်စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီလား” ရှန်းတာ့ရှန်က သဘောမကျစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျောက်လန်ဟွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “ကျွန်မအဖေ နေမကောင်းဘူးလို့ကြားတယ်။ ကျွန်မ ပြန်သွားကြည့်ရမယ်။”

“ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမလား” ရှန်းတာ့ရှန်က အမြန်မေးလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မကို အာ့ထောင်ကိုပဲ ခေါ်သွားလိုက်မယ်” ကျောက်လန်ဟွာ သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်၊ “ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးပြီ။ အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး။ လူတိုင်း ကိုယ့်အခန်းကိုပြန်ပြီး အနားယူကြတော့။”

အခန်းထဲပြန်ရောက်ပြီးနေက် ကျီကျောက်သည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ပြီး စားပွဲဘေး ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရှန်းယောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ရှန်းယောင်က သူမရဲ့ ချစ်စဖွယ်အမူအရာကိုကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အမေ့မှာ ထျန်ကျားစွင်ရွာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာအကြောင်းတွေ ရှိလို့လဲ” ထမင်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ကျောက်လန်ဟွာက ထျန်ကျားစွင်ရွာအကြောင်းပြောလိုက်တဲ့အခါ အဲဒီတုန်းက လေထုက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် အမြဲတောက်ပရွှင်လန်းနေသော ကျောက်လန်ဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အမြွတ်ပြနေပါသည်။

***