နင် အမေ့ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲ။
Vol. 13 Ch. 218
“အဖေ၊ အဖေ သူ့ကို တကယ်သတ်ရင် အဖေ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ထျန်ကွမ်းရှန့်၏ လက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် ထျန်ကွမ်းရှန့်သည် ယခုအချိန်တွင် အရမ်းဒေါသထွက်နေသည်။ သူ ဘယ်လို စိတ်ဖြေလို့ရနိုင်ပါ့မလဲ။
သူသည် သူ့လက်ထဲတွင် ပန်းကန်ကွဲစကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျောက်လန်ဟွာရဲ့ လက်ကို ဒေါသတကြီး ခါချလိုက်သည်။
အဆုံးမှာတော့ ကျောက်လန်ဟွာရဲ့ လက်မောင်းကို မတော်တဆ ဒဏ်ရာ ရသွားစေခဲ့သည်။
“လန်ဟွာ” ရှန်းတာ့ရှန်က စိုးရိမ်တကြီး ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး ကျောက်လန်ဟွာကို အလျင်အမြန် ဖေးမပေးသည်၊ “လန်ဟွာ မင်း သွေးထွက်နေတယ်။”
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်” သူမရဲ့ လက်မောင်းက ဒဏ်ရာက ပူလောင်နေပေမယ့် ကျောက်လန်ဟွာရဲ့ အမူအရာက အရင်အတိုင်းပဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ သူမက ထျန်ကွမ်းရှန့်ကို ကမန်းကတန်း ကြည့်လိုက်သည်၊ “အဖေ၊ အရင်ဆုံး စိတ်လျော့ပါဦး။ ခေါင်းအေးအေးထားပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါ။ လူသတ်တာက သေချာပေါက် ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တာပဲ။”
“ဒါ့အပြင်၊ ထျန်ရှို့အယ်လိုလူတစ်ယောက်အတွက် ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တာက မတန်ဘူးလို့ အဖေ မထင်ဘူးလား။”
ထျန်ကွမ်းရှန့်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ တခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူ့အသက်က ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ကြီးရင့်သွားပုံရသည်။
“ယောက္ခထီး” ရှန်းတာ့ရှန်သည် ကျောက်လန်ဟွာ၏ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထျန်ကွမ်းရှန့်ဘက် လှည်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အသံက အရမ်းအေးစက်နေသည်၊ “ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲလို့ ကျွန်တော် ယောက္ခထီးကိုမေးချင်တယ်။”
“ထျန်ကျားစွင်ရွာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ သူမကို ဝက်လှောင်အိမ်ထဲထည့်ပြီး ရေနစ်သင့်တယ်” ရှန်းတာ့ရှန်က ထောင့်နားမှာ ကွေးကောက်နေတဲ့ ထျန်ရှို့အယ်ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာကြည့်ပြီး သူ့လေသံက အေးစက်နေသည်၊ “ဒါ့အပြင် တာ့ကျွမ်းနဲ့ ရှောင်ထုန်က အဖေ့သားတွေ ဟုတ် မဟုတ် ဒီကိစ္စကို သေချာစိစစ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။”
“တာ့ကျွမ်းဖျားတဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက အဖေက လန်ဟွာရဲ့ မျိုးရိုးကို ပြောင်းလိုက်တယ်။ ဒါက လန်ဟွာအတွက် မတရားဘူး” ရှန်းတာ့ရှန်က လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “တကယ်လို့ တာ့ကျွမ်းက အဖေ့သားဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီကိစ္စကို လက်ခံမယ်။ ဒါပေမယ့် သူက အဖေ့သားမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီနှစ်တစ်လျှောက် လန်ဟွာ ခံစားနေရတဲ့ နစ်နာမှုတွေကို ဒီအတိုင်း မထားနိုင်ဘူး။”
“ပြီးတော့ အဖေ ဒေါသထွက်နေရင်တောင် လန်ဟွာကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်သင့်ဘူး။”
ရှန်းတာ့ရှန်၏ စကားထဲမှ ဒေါသစိတ်ကိုခံစားမိသဖြင့် ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး အဆုံးတွင် ဘာမှ ဝင်မပြောတော့ပေ။
“ဒီကိစ္စကို ဒီမှာ ရပ်လိုက်ရအောင်” ထျန်ကွမ်းရှန့်သည် သက်ပြင်းချကာ ကူကယ်ရာမဲ့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အဖေ”
ကျောက်လန်ဟွာသည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။ ထျန်ကွမ်းရှန့်က ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ထားပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမ တကယ်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ဦးထုပ်စိမ်း အဆောင်းခံပြီးနောက် ဦးထုပ်စိမ်းကို မချွတ်ချင်ဘဲ သူ့ခေါင်းကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လှည်စားချင်နေတာလား။
ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။
“တခြား ဘာရှိသေးလို့လဲ။ ဒီကိစ္စကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ ထျန်ကွမ်းရှန့်က မစွမ်းဆောင်ဘူးဆိုတာကို ထျန်ကျားစွင်ရွာက လူတိုင်း သိအောင် လိုက်ပြောတာနဲ့ အတူတူပဲလေ။”
ထျန်ကွမ်းရှန့်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ( ၆၀ ) ကျော်နေပြီဖြစ်ကာ သူသည် ယောကျာ်းနှင့် မိန်းမကြားရှိ အချစ်ရေးရာကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းမရှိသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ထျန်ရှို့အယ်၏ ညစ်ပတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဘယ်လိုမှ သတိမထားမိနိုင်ပေ။
“အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ နင်တို့တွေအားလုံး အိမ်ပြန်သင့်နေပြီ” ထျန်ကွမ်းရှန့်က သူ့လက်တွေကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး အားပျော့စွာ ပြောလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ကျောက်လန်ဟွာသည် ခံစားချက်များ ရောထွေးနေသည်။
သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူဟာ အမြဲတမ်း အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။ သို့သော် သူမ အမြဲလေးစားခဲ့သော ဖခင်ဖြစ်သူသည် ဘယ်လောက်တောင် သူရဲဘောနည်းမှန်းကို ယနေ့မှပင် သိမြင်လာခဲ့သည်။
“ဒါဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ” ကျောက်လန်ဟွာက ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့သည် နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ဖြစ်သည်။
မိုးမလင်းခင်မှာ ကျီကျောက်က မီးဖိုချောင်ကို ရောက်လာပြီး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကျောက်လန်ဟွာကို သူမ မမြင်ရသောကြောင့် သူမ စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“အာ့ထောင် နင် အစောကြီး နိုးနေတာလား” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် အပြုံးဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲ လျှောက်ဝင်လာသည်၊ “မနေ့ညက နင်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်တာ နောက်ကျတယ်မလား။ နင် ဘာဖြစ်လို့ ပိုမအိပ်ရတာလဲ။ ငါ မနက်စာ ပြင်လိုက်မယ်။”
“အကြီးဆုံးမရီး ဒီမနက် အမေ့ကို မြင်မိသေးလား။”
အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်၊ “နင့်အစ်ကိုကြီးဆီကနေ အဖိုးတို့မိသားစုအကြောင်းကို ငါကြားတယ်။ ငါလည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဟင်း… အမေတော့ အရမ်းဝမ်းနည်းလောက်တယ်လို့ငါထင်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်လောက်လား။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်” ကျီကျောက်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “အကြီးဆုံးမရီး အမေ ဘာစားရတာ ကြိုက်လဲဆိုတာကို အစ်မ သိလား။”
“ငါ စဉ်းစားကြည့်မယ်” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် ထိုအချက်ကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားရင် ရုတ်တရက် သူမခေါင်းကို ထုလိုက်သည်၊ “ငါ အခုလေးတင် မှတ်မိတယ်။ အမေက ပဲနီလေးနဲ့ မြေပဲဆန်ပြုတ်ကို ဆားဘဲဥအနှစ်နဲ့ တွဲစားရတာ ကြိုက်တယ်။”
“ကောင်းပြီ” ကျီကျောက်က အင်္ကျီလက်ကိုခေါက်တင်ပြီး မနက်စာပြင်ဖို့လုပ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လန်ဟွာသည် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသည်။
ရှန်းတာ့ရှန်သည် သူမလက်မောင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး စိတ်နှလုံးနာကျင်မိကာ ဒေါသထွက်နေသည်၊ “ကံကောင်းထောက်မလို့ ဒဏ်ရာက မနက်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သေချာပေါက် အမာရွတ် ကျန်နေခဲ့လိမ့်မယ်။”
ကျောက်လန်ဟွာက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
“လန်ဟွာ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့။ မင်း ဒီလိုဖြစ်နေတာကိုမြင်ရတာ ကိုယ် စိတ်မကောင်းဘူး” ရှန်းတာ့ရှန်သည် သူမကို ဆေးလိမ်းပေးရင်း ရင်နာလာသည်။ သူ၏ နူးညံ့ညင်သောအသံထဲတွင် ရင်နာခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ကျွန်မ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါဘူး” ကျောက်လန်ဟွာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ ဖွင့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်မ အရမ်းစိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မိနေရုံလေးပါ။ အဖေက အရင်ကလို သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားခဲ့တာ။ အရင်ကဆို အဖေက ဘာပြဿနာပဲဖြစ်ဖြစ် သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်တတ်တယ်၊ ဒီလိုမျိုး ရှောင်လွှဲလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်မတွေးနဲ့တော့” ရှန်းတာ့ရှန်က သူမ၏ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး နားချသည်၊ “ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ပဲ။ ကလေးတွေက မင်းကို ဒီလိုမြင်ရင် သူတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
ဒေါက်… ဒေါက်…။
အပြင်မှာရပ်နေတဲ့ ကျီကျောက်က သစ်သားတံခါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်၊ “အမေ၊ သမီး အမေ့အတွက် မနက်စာပြင်ထားတယ်။ အမေ မြည်းကြည့်ပါလား။”
“အာ့ထောင်လား ဝင်ခဲ့လေ။”
ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမရှေ့တွင် ပဲနီလေးမြေပဲယာဂုနှင့် ဆားဘဲဥအနှစ်များကိုမြင်သောအခါ သူမသည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ “နင် ဆားဘဲဥကို ဘယ်က ရလာတာလဲ။”
“ကြိုးစားအားထုတ်လိုစိတ်ရှိသရွေ့ အခက်အခဲတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ အမြဲရှိပါတယ်” ကျီကျောက်က ပြုံးရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “အမေ မြန်မြန်လေး စားကြည့်ပါဦး။”
ကျောက်လန်ဟွာသည် အစာစားချင်စိတ်သိပ်မရှိသော်လည်း ကျီကျောက်၏ ဝတ္တရားကျေပွန်မှုကို မျက်နှာလွှဲခဲပစ် မလုပ်ချင်ပါ။
“အမေ မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သပ်ပြီး သမီးကို မေးစရာမရှိဘူးလား” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို စကားစလာခဲ့သည်၊ “တကယ်တော့ အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီးသာ အချိန်မီရောက်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင်ရော…”
“နင် နင့်အဖေနဲ့ တခြားသူတွေကို ခေါ်ခိုင်းခဲ့တာကို လောင်တ ငါ့ကို ပြောထားပြီးသားပါ။ နင် ထျန်ရှောင်ထုန်ကို ထူးဆန်းတဲ့စကားတချို့ ပြောခိုင်းပြီး သူ့နောက်ခံကို သံသယဝင်စေခဲ့တယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ကျီကျောက်ကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။”
“အမေ” ကျီကျောက်က သူမလက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလာခဲ့သည်၊ “သမီး ဘာပဲပြောပြော အမေ စိတ်မဆိုးရဘူးနော်။ အမေ သမီးကို အရင် ကတိပေးပါ။”
ကျီကျောက်က ကျောက်လန်ဟွာ တစ်ကိုယ်လုံး ရေအေးတွေ လောင်းချခံလိုက်ရသလို အေးစက်သွားစေမည့် သူမ မြင်မက်ခဲ့သော အိပ်မက်ဆိုးအကြောင်းကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။
“အမေ သမီးက အဖိုး အမှန်တရားကို သိပြီးရင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဆောင်ရွက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အဖိုး ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေးနဲ့ လွှတ်ပေးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး” ကျီကျောက်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလာခဲ့သည်၊ “အမေ သမီးက ရက်ရောကြင်နာတတ်သူ မဟုတ်ဘူး။ သမီး ပြောချင်တာက အဖိုးက ဒီကိစ္စကို မဖြေရှင်းချင်ဘူးဆိုရင်တောင် သမီး လွတ်လွတ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမကောင်းတဲ့မိန်းမ ထျန်ရှို့အယ်ကို အပြစ်ပေးသင့်တယ်။”
“အာ့ထောင်” အကြာကြီး နှုတ်ဆိတ်နေသော ကျောက်လန်ဟွာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ပြီး ကျီကျောက်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ မေးလိုက်သည်၊ “နင် အမေ့ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲ။”
***