တော်တော်လေးကို အထိနာသွားတာပဲဗျာ

ကင်မရာကြီးက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဟိုဘက်ကို ဝှတ်ခနဲ လှည့်သွားလိုက်တာ... အမယ်လေးဗျာ၊ မြင်လိုက်ရတာကတော့ မျက်မှောင်ကြီးကြုတ်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲမှာ အီကြာကွေးလေး ကိုင်လို့ တိုးဝှေ့သွားနေတဲ့ ကိုရင်လေးတစ်ပါးပေါ့။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ တီဗွီဖန်သားပြင်ရှေ့က လူတွေအားလုံးဟာ သတင်းထောက်မလေးကိုတောင် မေ့သွားကြပြီး မျက်လုံးတွေဟာ အရောင်တလက်လက် တောက်ပသွားကြတာပေါ့ဗျာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကိုရင်လေးက ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို အသည်းယားစရာ၊ ချစ်စရာ ကောင်းလွန်းနေတာကိုး။

သတင်းထောက်မလေးကလည်း အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ သူကိုယ်သူ အလှဆုံးလို့ ထင်ရတဲ့ အပြုံးကြီးကို ပြုံးပြရင်း ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တာပေါ့။

"မင်္ဂလာပါ... ကိုရင်လေးရှင်"

ကိုရင်လေးကတော့ ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ဖြစ်သွားတာပေါ့ဗျာ။ သူက ခေါင်းလေးမော့ပြီး သတင်းထောက်မလေးကို အပေါ်ကနေ အောက်ကို တစ်ချက်ချင်း စစ်ဆေးကြည့်ရှုတော့တာပဲ။ ဆံပင်ကို အရင်ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ မျက်နှာ၊ နောက်တော့ ရင်ဘတ်... အဲ့ဒီမှာတင် ကိုရင်လေးက သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက်ကို "ဟူး..." ခနဲ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောချလိုက်တာကတော့...။

"ဆံပင်ကလည်းတို၊ ရုပ်ရည်ကလည်း သာမန်ကာလျှံကာ၊ ရင်ဘတ်ကလည်း ပြားချပ်ချပ်... ကျိန်းသေတယ်၊ ဒါ ယောက်ျားကြီးပဲ ဖြစ်ရမယ်"

အမလေး... သတင်းထောက်မလေးရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို မှောင်ကုပ်သွားတာပေါ့။ တီဗွီရှေ့က ပရိသတ်တွေကတော့ ပါးစပ်ထဲက ထမင်းတွေတောင် ပြန်ထွက်မတတ် တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ့ အူလှိုက်သည်းလှိုက်ကို ရယ်မောကုန်ကြတာပေါ့ဗျာ။

သတင်းထောက်မလေးလည်း သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး အပြုံးတုလေးကို မနည်းညှစ်ထုတ်ရင်း ပြန်ပြောရှာပါတယ်။

"မှားနေပြီရှင်... ကျွန်မက အမျိုးသ ဟေ့... ဟေ့... ဟေ့... မပြေးနဲ့လေ"

ကိုရင်လေးကတော့ လစ်ပြီပေါ့ဗျာ။ သူက အတင်းသုတ်ခြေတင် ပြေးရင်းနဲ့ အော်သွားတာကတော့... "ကယ်ကြပါဦးဗျို့...။ ဒီမှာ မိန်းမလျာ နှာဗူးကြီး လိုက်နေလို့ဗျ"

သတင်းထောက်မလေးခမျာမှာတော့ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်ကြီးလို တောင့်တောင့်ကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့ဗျာ။ တီဗွီရှေ့က လူတွေကတော့ ရယ်လွန်းလို့ ဗိုက်တွေတောင် နာကုန်ကြပါပြီ။

အတိအကျပြောရရင် အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အနီရောင်ဝတ်ရုံကြီး ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ကင်မရာရှေ့ကနေ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရပြန်ရော။ အားလုံးကလည်း ဝိုင်းအော်ကြတာပေါ့။

"ဟော... ဝတ်ရုံနဲ့ တစ်ယောက် လာပြန်ပြီဟေ့။ မြန်မြန်သွားမေးကြည့်ဦး၊ ဒီကောင်ကတော့ တကယ့် လူပြက်ကြီးဖြစ်မှာ ကျိန်းသေတယ်"

တချို့ဆိုရင် ရုပ်သံဌာနကိုတောင် တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်ကြသဗျာ။ ဌာနမှူးကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို သတင်းထောက်မလေးဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ခိုင်းလိုက်တာပေါ့။

"ချိန်ယွဲ့ရေ... ကြောင်မနေနဲ့၊ မြန်မြန်လိုက်သွားတော့။ ငြင်းမနေနဲ့ဦး... နင် အလုပ်စဝင်တုန်းက ဘာပြောခဲ့လဲ မှတ်မိလား။ လူထုကြည့်ချင်တာမှန်သမျှ ငါတို့က သွားမေးရမှာပဲ။ သွားလိုက်စမ်းပါ၊ အလွန်ဆုံးရှိလှ ငြင်းခံရရုံပေါ့။ အေး... ငါ ပြောတာက နင့်ရုပ်က ဆိုးတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ နင်က လှပါတယ်၊ ငါတို့ဌာနရဲ့ အလှဘုရင်မလေးပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ သွားစမ်းပါ"

ချိန်ယွဲ့လည်း သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက်ကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်၊ သတ္တိတွေကို စုစည်းလို့ အီကြာကွေးစားရင်း လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အနီရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ လူငယ်နောက်ကို အမီလိုက်သွားရတာပေါ့။

"လူကြီးမင်းရှင်... ခဏလောက် အင်တာဗျူးလို့ ရမလားရှင်" လို့ ချိန်ယွဲ့က ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ မေးလိုက်တာပေါ့။

အဲ့ဒီ အနီရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ လူကတော့ တခြားသူမဟုတ်ဘူး၊ ယွီဟွေးဖေး ပဲ။ သူက လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သတင်းထောက်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆံပင်ကတော့ တိုလွန်းလို့ ကတုံးနီးပါးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ တကယ့်ကို အနုအလှ စံပယ်တဲ့ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ပေါ့။

ယွီဟွေးဖေးက ဖြီးခနဲ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်တာကတော့... "ပိုက်ဆံပေးမှာလား"

ချိန်ယွဲ့ရဲ့ အပြုံးလေးဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်နှာပေါ်မှာတင် ခဲသွားတော့တာပေါ့။ တီဗွီရှေ့က ပရိသတ်တွေကတော့ နောက်တစ်သုတ် ထပ်ပြီး ရယ်လိုက်ကြတာ ခွေလို့။

ချိန်ယွဲ့မှာတော့ တကယ်ကို ဆဲပစ်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်နေပြီ။ 'ဒီနေ့ ငါ ဘယ်လို လူထူးလူဆန်းတွေနဲ့ တွေ့နေရတာလဲ' ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ရုပ်သံဌာနက သူ့ကို အင်တာဗျူးမယ်၊ နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ပေးမယ်၊ လူသိရှင်ကြား မျက်နှာပြခွင့်ပေးမယ်ဆိုတာကို သူက ပိုက်ဆံတောင်းနေတယ်လေ။ ဒီကောင်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ရေတွေပဲ ဝင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်သက်လုံး ပိုက်ဆံဆိုတာ မမြင်ဖူးလို့လား မသိဘူး။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ လူတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး ဝင်ပြောလိုက်တာပေါ့။ "ပေးပါ့မယ်... ပေးပါ့မယ်။ သုံးရာဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

ယွီဟွေးဖေးတောင် ကြောင်သွားတယ်။ သူက နောက်ပြောင်ပြီး ပြောလိုက်တာကို သူတို့က တကယ်ကြီး ပိုက်ဆံပေးမယ်လို့ မထင်ထားဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ယွီဟွေးဖေးမှာ တီဗွီထဲပါဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ သူ အီကြာကွေးဖိုး ရှင်းနေတဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ကျန်တဲ့သူတွေက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကုန်ကြပြီလေ။ သူအခု တော်တော်လေးကို စိုးရိမ်နေတာ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လောကကြီးအကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့ အဲ့ဒီကောင်တွေ လူ့ပြည်မှာ ပြဿနာတွေ ရှာကုန်ကြမှာကို ကြောက်နေတာပေါ့။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ယွီဟွေးဖေးက ရက်ရက်ရောရောပဲ ငြင်းလိုက်ပါတယ်။

"ဒီလောက်လေးပဲလား... ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့။ သွားပြီဗျို့"

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ယွီဟွဲ့ဖေးက လှည့်ထွက်သွားတာပေါ့။ ဒါကို မြင်တော့ သတင်းထောက်မလေးက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

"စကား နှစ်ခွန်းလောက်တောင် ပြောလို့မရဘူးလားရှင်"

ယွီဟွေးဖေးက လက်ယမ်းပြပြီး... "မရဘူးဗျ၊ အချိန်မရှိဘူး" လို့ ပြန်ပြောတာပေါ့။

အမျိုးသားသတင်းထောက်ကလည်း နောက်ကနေ လှမ်းအော်တယ်။ "ပိုက်ဆံ ထပ်တိုးပေးရင်ကော လုပ်မလား"

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ယွီဟွေးဖေးက အဝေးမှာရှိနေတဲ့ နွားကျောင်းသားတို့တစ်သိုက်နဲ့ ချွေ့ကျွယ်၊ ချန်ယိုတောက်တို့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ သူက သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး မလောတော့တာပေါ့။

သူက ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တာက... "ဘယ်လောက် ထပ်တိုးပေးမှာလဲ"

ပရိသတ်တွေကတော့ ဆွံ့အကုန်ကြပြီပေါ့။ ဒီကောင်ကတော့ တကယ့်ကို ပွင့်လင်းလွန်းတယ်၊ အရှက်မရှိလွန်းဘူးလား။ ဈေးကို အပိုင်ကိုင်ပြီး တက်နင်းနေတဲ့ အခွင့်အရေးသမား အသေးစားလေးအတိုင်းပဲ။

သတင်းထောက် နှစ်ယောက်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလေ။ အမျိုးသားသတင်းထောက်က... "ငါးရာဆိုရင်ကော အဆင်ပြေလား" လို့ မေးလိုက်ရတာပေါ့။

ယွီဟွေးဖေးက ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့... "နည်းနည်းလေး ထပ်တိုးဦးမလားဗျ"

"ရှင်နဲ့ အင်တာဗျူး မလုပ်တော့ဘူး" လို့ ချိန်ယွဲ့က ဒေါသတကြီးနဲ့ ဟောက်လိုက်ပါတော့တယ်။ သူမက ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာ မြင်တော့ ယွီဟွေးဖေးက အမြန်ပဲ ပြောလိုက်တာပေါ့။

"နေဦး၊ နေဦးလေ။ ကဲပါ... ငါးရာဆိုလည်း ငါးရာပေါ့"

ပရိသတ်တွေခမျာမှာတော့ ထပ်ပြီး ဆွံ့အကုန်ကြပြန်ပြီ။ ဒီကောင်ကတော့ တကယ့်ကို... အရှက်ကင်းမဲ့လိုက်တာ။

ချိန်ယွဲ့လည်း အမျိုးသားသတင်းထောက်ရဲ့ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာခဲ့ရတာပေါ့။ သူမကတော့ ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ လူကို ကြည့်လေလေ ပိုပြီး စိတ်တိုလေလေပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့်မို့လို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့ လေသံလေးနဲ့ မေးလိုက်ပြန်ရော။

"ရှင်က... ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ လာတာလား"

ယွီဟွေးဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ဟုတ်တာပေါ့ဗျာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်က ဒီကို ဘာလာလုပ်မှာလဲ"

ချိန်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "ရှင်ကလည်း ဒုတိယဆုကို လုဖို့ လာတာလား"

ယွီဟွေးဖေးက ခေါင်းခါပြပြီး "ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိစိတ်ရှိပါတယ်ဗျာ။ ဒုတိယဆုဆိုတာကြီးကိုတော့ မေ့လိုက်ပါတော့"

ချိန်ယွဲ့လည်း အံ့သြသွားတာပေါ့။ 'ဒီကောင်က အရှက်တရားတော့ ရှိသေးသားပဲ၊ မျက်နှာဖုံးတော့ မကွာသေးဘူးပေါ့' လို့ ထင်လိုက်မိတာ။ ဒါပေမဲ့ ယွီဟွေးဖေးက အေးအေးလူလူ ဆက်ပြောလိုက်တာကတော့...။

"ကျွန်တော်ကတော့ နံပါတ် (၁၀) လောက်ပဲ ယူမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်ဗျ။ အဲ့ဒီထက် မြင့်သွားရင် လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို တအားခံရမှာစိုးလို့"

ချိန်ယွဲ့ကတော့ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးအမူအရာနဲ့တင် အရှက်မရှိတဲ့ကောင်လို့ ပြောလိုက်သလိုပဲ။ တီဗွီရှေ့က လူတွေကလည်း ဒီအရှက်မရှိတဲ့ကောင်ကို ဝိုင်းပြီး ဆဲဆိုနေကြတာပေါ့။

ချိန်ယွဲ့က စိတ်တိုတာကို မနည်းထိန်းထားပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ "လူကြီးမင်းရှင်... ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ဘယ်လိုလူတွေ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နေလဲဆိုတာ ရှင် သိရဲ့လား"

ယွီဟွေးဖေးက ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး... "ကျွမ်းကျင်အားကစားသမားတွေ အများကြီးပါဝင်တယ်လို့ ကြားမိတယ်ဗျ" လို့ ပြန်ပြောတာပေါ့။

ချိန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးပါ။ တချို့ဆိုရင် ဒေသတွင်း မာရသွန်ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဆုတွေရထားတဲ့သူတွေ၊ ကမ္ဘာ့အဆင့်မှာတောင် ဒုတိယ၊ တတိယ ရထားတဲ့သူတွေ ပါဝင်နေတာပါ။ ရှင်ကတော့ နံပါတ် (၁၀) အတွင်း ဝင်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား"

ယွီဟွေးဖေးက သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်ပြီး ဖြီးခနဲ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်တာက "အိုက်ယား... ကျွန်တော်ကတော့ နံပါတ် ၅ တို့ ၆ တို့လောက်ကို မှန်းထားတာဗျ၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ နံပါတ် ၁၀ လောက်နဲ့ပဲ ကျေနပ်ရတော့မယ်ထင်တယ်"

ချိန်ယွဲ့မှာတော့ မိုက်ခရိုဖုန်းကြီးနဲ့တင် ပေါက်ထည့်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေပြီ။ ဒီလူက ဘာဖြစ်လို့ နားမလည်နိုင်ရတာလဲ။ အဲ့ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမကပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်တာပေါ့။

"လူကြီးမင်းရှင်... ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဟိုက ကျွမ်းကျင်အားကစားသမားတွေက မာရသွန်ကို ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြေးနိုင်ဖို့အတွက် လေဖိအားကို လျော့နည်းအောင်၊ ကိုယ်အလေးချိန် ပေါ့ပါးအောင် အဝတ်အစားကို အနည်းဆုံးပဲ ဝတ်ထားကြတာပါ။ အခု ရှင့်ကိုရှင် ပြန်ကြည့်ဦး..."

သူမ ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းပါတယ်။

'နင်က ပရိုလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ လာပြီး ကလေးကလား လုပ်မနေနဲ့၊ ဆုရဖို့ဆိုတာ ဝေးသေးတယ်' ဆိုတာပါပဲ။

ယွီဟွေးဖေးက ဘောင်းဘီတိုနဲ့ စွပ်ကျယ်တွေ ဝတ်ထားတဲ့ အားကစားသမားတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြပြီးတော့ ပြောလိုက်တာက...

"တစ်ခုလောက် မေးပါရစေဗျာ။ အဲ့ဒီလူတွေ အအေးမိသွားရင် ဒါကိုလုပ်ငန်းခွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာလို့ သတ်မှတ်သလားဗျ"

သတင်းထောက်မလေးကတော့ ပေါက်ကွဲတော့မှာဗျို့။ ဒီကောင်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ရောဂါတစ်ခုခု ရှိနေတာလား။ အအေးမိတာနဲ့ လုပ်ငန်းခွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာက ငါတို့ပြောနေတဲ့ စကားဝိုင်းရဲ့ ခေါင်းစဉ်လား။ သူမက အားကစားစိတ်ဓာတ်နဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအကြောင်း ပြောနေတာလေ။

သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲကနေ မီးတောက်တွေ ထွက်တော့မယ်ဆိုတာ မြင်တော့ ယွီဟွေးဖေးက ဆက်ပြောလို့ မရတော့မှန်း သိလိုက်တယ်။ သူက ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တာက...

"ငါးရာတန်တဲ့ အချိန်ကတော့ ကုန်သွားပြီဗျ။ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ဟေ့... ပိုက်ဆံရှင်းဦးလေ... တစ်နိုင်ငံလုံး ရှေ့မှာ အလုပ်သမားခကိုတော့ ခေါင်းပုံမဖြတ်လောက်ဘူး မဟုတ်လားဗျာ"

အမျိုးသားသတင်းထောက်ကလည်း ဒေါသထွက်လွန်းလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိုးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေပြီ။ သူက ပိုက်ဆံထုတ်တာ နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားတာ၊ နည်းနည်းလေး တုံ့ဆိုင်းသွားတာကိုပဲ ဒီကောင်က မူဝါဒရေးရာတွေအထိ ဆွဲတင်ပြောသွားတာကိုး။

မတတ်သာတဲ့အဆုံး အမျိုးသားသတင်းထောက်က ယွီဟွေးဖေးကို ငါးရာ ပေးလိုက်ရတာပေါ့။

ယွီဟွေးဖေးကလည်း အားနာမနေဘူး။ သူ့ရှေ့မှာတင် အဲ့ဒီငွေစက္ကူတွေကို နေရောင်ထဲမှာ တစ်ရွက်ချင်း မြှောက်ကြည့်ပြီး အတုလား၊ အစစ်လား စစ်ဆေးတော့ အမျိုးသားသတင်းထောက်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ မည်းကုပ်နေတာပဲ။ သူက တစ်ကမ္ဘာလုံး ရှေ့မှာ ပိုက်ဆံအတု ပေးပါ့မလား။ သူ့ရဲ့ သိက္ခာက အဲ့ဒီလောက်တောင် အမှိုက်ဖြစ်နေလို့လား။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ယွီဟွဲ့ဖေးက ပြောလိုက်တာက... "အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က သွေးဆုံးကိုင်နေတာလားဗျ။ စကား နှစ်ခွန်းတောင် မဆုံးသေးဘူး၊ ပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေပြီ။ အဲ့ဒီလို စရိုက်မျိုးနဲ့ကတော့ သတင်းထောက်လုပ်ဖို့ တကယ်ကြီး မသင့်တော်တာပါဗျာ..."

"နင် ဘာပြောလိုက်တယ်"

ချိန်ယွဲ့ကတော့ တကယ်ကို ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပါပြီ။ ယွီဟွေးဖေးကတော့ လှည့်ပြီး လစ်ပြေးသွားပြီ။ ချိန်ယွဲ့က လိုက်ဖမ်းချင်ပေမဲ့ လက်ထဲမှာ မိုက်ခရိုဖုန်း၊ နောက်မှာ ကင်မရာဆိုတော့ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ထိန်းလိုက်ရတာပေါ့။

ပရိသတ်တွေကတော့ တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ့ ရယ်လိုက်ကြတာ... "ဒီကောင်ကတော့ တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲဟေ့" လို့ အော်နေကြတာပေါ့ဗျာ။

ဒါပေမဲ့ အားလုံးက နားလည်ထားတာတစ်ခုကတော့ ဒီလို ဂွစာတွေဟာ ဆုရဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူတို့က တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်မရှိတဲ့သူတွေပဲ ဆိုတာပါပဲ။

သူတို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဘေးနားက အားကစားသမားတွေတောင်မှ ဒီဝတ်ရုံရှည်ကြီးတွေနဲ့ လူတွေကို ကြည့်ပြီး ခိုးရယ်နေကြတာ။ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတဲ့သူအားလုံး ပရိုတွေကော၊ အပျော်တမ်းသမားတွေကော၊ ကြည့်ရှုသူတွေကော အားလုံးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အတွေးကတော့... "ဒီကောင်တွေကတော့ လာပြီး အပျော်ရှာနေကြတာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဆိုတာပါပဲ။