တံခါးပိတ်ခြင်း။
Vol. 5 Ch. 56
ချန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား ကလေးငယ်ကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်သွင်းလိုက်ပြီး ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။
“ဦးလေးချီရော... သူ ဘယ်မှာလဲ...”
ချန်ဖေးက ကလေးငယ်၏ ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး... ဒီနေ့ ဦးလေးချီ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်မလာဘူး...”
ကလေးငယ်က လက်ချောင်းများပေါ်တွင် ပေကျံနေသော သစ်သီးယိုများကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဦးလေးချီ မှာထားတာက... တကယ်လို့
သူသာတစ်ရက်လောက် ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်မလာခဲ့ရင်... ဦးလေးဆီ
လာပြီး မြန်မြန် ထွက်ပြေးဖို့ သတင်းလာပို့ပေးပါတဲ့...”
“လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး... ရော့... ဒါ မင်းအတွက် မုန့်ဖိုး...”
ချန်ဖေးက ငွေစ တစ်တုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများက ဝိုင်းစက်သွားပြီး ငွေစကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ အမြန် ထည့်လိုက်၏။
ထို့နောက် ချန်ဖေးကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဦးညွှတ်ကာ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ခြံဝင်းထဲတွင်မူ ချန်ဖေး၏ မျက်မှောင်များ ဖြည်းညင်းစွာ တွန့်ချိုးသွား၏။
ဤကလေးငယ်သည် ချီတာဖုန်းက ချန်ဖေးကို သတိပေးရန်အတွက် ကြိုတင် စီစဉ်ထားခဲ့သော အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်တန်ရာ၏။
မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအစီအစဉ်က တကယ်ပင် အသုံးဝင်လာခဲ့သည်။ ယခု အဓိက မေးခွန်းမှာ... ချီတာဖုန်းကို ဘယ်သူ ဖမ်းသွားသနည်း ဆိုသည်ပင်။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း ချန်ဖေးသည် တစ်ခါတစ်ရံ အပြင်ထွက်သည်မှလွဲ၍ အိမ်ထဲတွင်သာ တိတ်တဆိတ် နေထိုင်ခဲ့ပြီး မည်သည့် ပဋိပက္ခမှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။
ချီတာဖုန်းသည်လည်း အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ခဲ့ပြီး ချန်ဖေးအတွက် ဆေးမြစ်အချို့ ဝယ်ယူရန်သာ ရံဖန်ရံခါ အပြင်ထွက်လေ့ ရှိသည်။
“ရေတိမ်ဂိုဏ်းကပဲလား...”
လွန်ခဲ့သည့် တစ်လက သူ ဆေးလုံးရောင်းချခဲ့စဉ် ရေတိမ်ဂိုဏ်း၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်ကို ချန်ဖေး ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်၏။ အကယ်၍ သံသယရှိစရာ လူတစ်ယောက် ရှိမည်ဆိုလျှင် ထိုသူမှာ ရေတိမ်ဂိုဏ်းပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။
သူတို့အားလုံး ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ရေတိမ်ဂိုဏ်းက သူတို့နောက်သို့ လိုက်နေရသနည်း။
ချန်ဖေး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းပစ္စယ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းကာ လေဟာနယ် အကွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု အရ ဤခြံဝင်းထဲတွင် ဆက်လက် နေထိုင်၍ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် ချန်ဖေးသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ခြေရာလက်ရာများကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
“သခင်ကြီး... ဘယ်လို သတင်းအချက်အလက်မျိုး လိုချင်ပါသလဲ...”
“ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ရှာချင်လို့...”
လမ်းကြားလေး တစ်ခုအတွင်းရှိ အိမ်တစ်အိမ်ထဲ၌ ချန်ဖေးသည် ကောက်ရိုးခမောက်ကို ဆောင်းထားပြီး ထိုခမောက်က သူ၏ မျက်နှာ အများစုကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။
ဤနေရာသည် ရှင်းဖန်မြို့တွင် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းပေးသည့် နေရာတစ်နေရာ ဖြစ်၏။ လုံလောက်သော ငွေကြေး ပေးနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်လွန်းသော ကိစ္စများမှလွဲ၍ သတင်းအချက်အလက် အများစုကို ရှာဖွေပေးနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
ရှင်းဖန်မြို့တွင် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုး အများအပြား ရှိလေသည်။
ဤနေရာက သူ့ကို ကူညီနိုင်မလား ဆိုသည်ကို ချန်ဖေး မသေချာသော်လည်း စမ်းကြည့်ရုံသာ ရှိတော့၏။
“ရှာချင်တဲ့လူရဲ့ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား...”
ချန်ဖေးက ရုပ်ဖျက်ထားသော ချီတာဖုန်း၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို အတိုချုံး ပြောပြလိုက်သော်လည်း ပုံတူပန်းချီကား ကဲ့သို့သော အရာမျိုးကိုမူ ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ အဓိကအားဖြင့် ချန်ဖေးသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးကို သိပ်ပြီး ယုံကြည်မှု မရှိလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့က သင့်ကို သတင်းအချက်အလက် ရောင်းချပေးနိုင်သကဲ့သို့ သင့်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်ကိုလည်း အခြားသူများထံ ပြန်လည် ရောင်းချနိုင်ပေသည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပါ သခင်ကြီး... ကျွန်တော် အခုပဲ လူလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်...”
ဆိုင်ရှင်က စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ခုကို သူ့နောက်ဘက်သို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် အခြား စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ခုကို အနောက်ဘက်မှ ပြန်လည် ပေးပို့လာသည်။
“ဘယ်လိုလဲ...”
ချန်ဖေးက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်မိ၏။
“တွေ့ပါပြီ...”
ဆိုင်ရှင်က စာရွက်ပိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငွေ အချပ် ၅၀ ပေးရင်... ဒီလူ ဘယ်မှာ ရှိနေလဲ ဆိုတာကို သခင်ကြီး သိရပါလိမ့်မယ်...”
“ရတယ်...”
ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေ အချပ် ၅၀ ကို ထုတ်ကာ ကောင်တာပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်၏။ ဆိုင်ရှင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ငွေကို ယူလိုက်ပြီး စာရွက်ပိုင်းလေးကို ချန်ဖေးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ချန်ဖေး စာရွက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအထဲတွင် စာလုံး သုံးလုံးသာ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
‘ရေတိမ်ဂိုဏ်း’။
ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ တကယ်ပင် ရေတိမ်ဂိုဏ်းက လက်သည် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားမိပေ။ ဆေးလုံး ကိစ္စကြောင့်လော။ သို့တည်းမဟုတ် အခြား အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့်လော။
“ရေတိမ်ဂိုဏ်းသားတွေ ခင်ဗျားရဲ့ မိတ်ဆွေကို ဖမ်းခေါ်သွားတာကို လူတစ်ယောက်က မြင်လိုက်တယ်တဲ့... ပြီးတော့ သူ ဒဏ်ရာရထားပုံပဲ...”
ဆိုင်ရှင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံမျှ သောက်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလေ၏။
“တကယ်လို့ မိတ်ဆွေကို ကယ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော်တို့က ကြားခံ ဆက်သွယ်ပေးလို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေမပြေ ဆိုတာကိုတော့ အာမ မခံနိုင်ဘူး...”
“ရေတိမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရောင်းလား...”
ချန်ဖေးက ဆိုင်ရှင်၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့... ဈေးနှုန်း မှန်ကန်မယ် ဆိုရင် ဘယ်လို သတင်းအချက်အလက်မျိုး မဆို ဝယ်လို့ ရောင်းလို့ ရပါတယ်...”
“ဈေးက ဘယ်လောက်လဲ...”
“ငွေ ၃၀၀ ပါ... ရေတိမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တိကျတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအပြင်... သခင်ကြီးရဲ့ မိတ်ဆွေကို ဘယ်နေရာမှာ ဖမ်းချုပ်ထားလဲ ဆိုတာပါ ပေးနိုင်ပါတယ်...”
ဆိုင်ရှင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ကောင်းပြီ...”
ချန်ဖေးက ငွေစက္ကူ တစ်ရွက်ကို ထုတ်၍ ကောင်တာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်က ယူကြည့်လိုက်ပြီး အမှားအယွင်း မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ စားပွဲကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်လိုက်ရာ အနောက်ဘက်မှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလာ၏။
ချန်ဖေး စာရွက်ကို ယူ၍ အမြန် ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။
“သခင်ကြီး... တခြား လိုချင်တာ ရှိပါသေးလား...”
“မရှိတော့ဘူး...”
ချန်ဖေး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်၍ မေးလိုက်၏။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ စုံစမ်းခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို... ခင်ဗျား ထပ်မရောင်းဘူး မဟုတ်လား...”
“ဟားဟား... သခင်ကြီးက နောက်နေပါပြီဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က အဲဒီလို အလုပ်မျိုး မလုပ်ပါဘူး... စိတ်ချပါ...” ဆိုင်ရှင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားနေ၏။
“ဆိုင်ရှင် အဲဒီလို ပြောတော့လည်း စိတ်အေးရတာပေါ့...”
ချန်ဖေး ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ဆိုင်ထဲမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
ချန်ဖေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဆိုင်ရှင်က ကောင်တာကို သုံးချက် ခေါက်လိုက်ရာ သူ့အနောက်တွင် လူတစ်ယောက် ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။
“ရေတိမ်ဂိုဏ်းက ရှာနေတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ရောက်လာပြီ... ဒီသတင်းကို ရေတိမ်ဂိုဏ်းဆီ ရောင်းလိုက်... ဈေးပိုတောင်းဖို့ မမေ့နဲ့...”
ဆိုင်ရှင်က ချန်ဖေး၏ စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်၏။
“အဲဒီလူက လူသစ် ဖြစ်ပုံရတယ်... ဉာဏ်သွက်တဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်လောက် သူ့နောက်ကို လွှတ်လိုက်... တည်နေရာကို နောက်ထပ် ဈေးတစ်မျိုးနဲ့ ထပ်ရောင်းလို့ ရသေးတယ်...”
“ကျွန်တော် အခုပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်...”
ထိုလူက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အနောက်ခန်းမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် လူတစ်ယောက် ထွက်လာ၏။ ထိုလူမှာ သာမန် ရုပ်ရည်မျိုး ရှိပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သဖြင့် လူတစ်ယောက် နောက်သို့ ခြေရာခံ လိုက်ရန်အတွက် အလွန် သင့်တော်ပေသည်။
“သွားတော့...”
ဆိုင်ရှင်က ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ထိုလူက ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဆိုင်ရှင်ကို ဦးညွှတ်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“နောက်ထပ် ငွေတစ်ရပ် ထပ်ဝင်လာပြန်ပြီ...”
ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ မှီထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ တစ်ငုံတည်း မော့ချလိုက်သည်။
ရိုးသားမှု ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာလဲ။ ငွေလောက် ကောင်းလို့လား။
ဆိုင်ရှင်မှာ စိတ်ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်၊ နှစ်ပုဒ်ခန့် ညည်းလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အညောင်းအညာ ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ် အနောက်ခန်းမှ ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း တစ်ခဏချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှာခေါင်း ရှုံ့ပွသွား၏။ သွေးညှီနံ့များ သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာထား ရုတ်ခြည်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။
အနောက်ခန်းတွင် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိသော ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ရှိသော်လည်း သူတို့အားလုံး ခြေရာလက်ရာ မကျန် ပျောက်ဆုံးသွားကြပြီလော။
ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သာ ရှိသော ဆိုင်ရှင်မှာ ဆက်မနေရဲတော့ပေ။ သူ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနောက်ခန်းမှ လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ခင်ဗျား...”
ဆိုင်ရှင်က သရဲတစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ချန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
ချန်ဖေးက ဆိုင်ရှင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ရှေ့တိုးလာကာ ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံး အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။
တံခါးကြားမှ ဝင်ရောက်လာသော အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေးကသာ ဆိုင်ရှင်၏ ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာကို ထိုးထားလေသည်။
ချန်ဖေး တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း သူ့ခြေထောက်များမှာ ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံနေပြီး ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မရွေ့နိုင် ဖြစ်နေ၏။
“ခင်ဗျား... ဘာလုပ်မလို့လဲ...”
ဆိုင်ရှင်က တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ သူ့အသံများ တုန်ရီနေသော်လည်း မာကျောအောင် မလုပ်နိုင်တော့ပေ။
“ခင်ဗျားပဲ ပြောခဲ့တာလေ... ကျွန်တော့် သတင်းအချက်အလက်ကို မရောင်းပါဘူးဆို... ခင်ဗျား ကတိမတည်ဘူးပဲ...” ချန်ဖေးက ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒီဆိုင်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူ ရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား... ဆွေးနွေးစရာ ရှိရင် ကောင်းကောင်း ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်...”
ချန်ဖေး၏ သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ချန်ဖေးကို နှစ်သိမ့်ရန်အတွက် သူ့နောက်ခံ အင်အားကြီးမားပုံကို ထုတ်ပြောလိုက်ရတော့သည်။
ဆိုင်ရှင် လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သတင်းအချက်အလက် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်သော ဤကဲ့သို့ နေရာမျိုးသည် လူမုန်းများတတ်၏။ အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံသာ မရှိလျှင် ဤဆိုင်သည် ရှင်းဖန်မြို့တွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခါစ ရှိသေးစဉ် အခန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။
ဆိုင်ရှင်မှာ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ချန်ဖေးကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ချန်ဖေးကမူ ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေလေ၏။
ဆိုင်ရှင်၏ လက်က ဘေးသို့ တွဲလောင်း ကျသွားသည်။ အကယ်၍ ချန်ဖေးသာ အနည်းငယ် ပိုမနီးကပ်လာခဲ့လျှင် သူ ကောင်တာအောက်ရှိ ခလုတ်ကို နှိပ်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချန်ဖေးက လှမ်းမီသော နေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။