အက်ကွဲကြောင်းများ။

ရှင်းဖန်မြို့တွင် ရရှိခဲ့သော လေးအတတ်ပညာ လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ်သည် ချန်ဖေးကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်မှု ရှိစေရုံသာမက သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုကိုလည်း ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

ချန်ဖေးသည် ယခုအခါ ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုနေစဉ်အတွင်း လွတ်လပ်စွာ မြားပစ်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအရာ နှစ်ခုသည် တစ်ခုနှင့် တစ်ခု အပြန်အလှန် အထောက်အကူ ပြုနေပြီး အဟန့်အတား မဖြစ်စေသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်မှု တိကျမှုကိုလည်း ထိခိုက်စေခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဟယ်ယွမ်ချိုးက သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသော်လည်း ချန်ဖေးသည် အောက်ဘက်ရှိ ရေတိမ်ဂိုဏ်းသားများကို ဆက်လက် ပစ်သတ်နေခြင်းအား တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် လူအချို့ စိတ်ဓာတ်ကျလာကြသည်။ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည့် အခြေအနေက သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားစေ၏။ အချို့က အပြင်သို့ ခုန်ထွက်ပြီး ချန်ဖေးထံ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း မြားတစ်စင်းနှင့်သာ ရင်ဆိုင်လိုက်ကြရသည်။

ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သာ ရှိကြသော ရေတိမ်ဂိုဏ်းသား အများစုအတွက် ချန်ဖေး၏ မြားများက သေမင်းတမန်ပင် ဖြစ်၏။ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ရှိသူများပင်လျှင် ချန်ဖေး၏ အာရုံစိုက် ပစ်ခတ်သော မြားချက်များကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြရသည်။

“သခင်လေး... ဒီလူက ဟိုအဘိုးကြီးကို လာကယ်တာများလား...”

ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ ဘေးတွင် လူတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် မင်း သွားပြီး အဲဒီ အဘိုးကြီးကို ဓားစာခံ လုပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်...”

ရွှီဇိုက်ချွမ်းက သူ့လူများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး စကားမပြောရဲကြတော့ပေ။ လူလာကယ်သည် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်မှာ ယခုအခါ အရေးမကြီးတော့ပြီ။

သူတို့ ရှိနေလျှင် မျက်နှာ မပြနိုင်ပေ။ အနည်းငယ်မျှ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည်နှင့် မြားတစ်စင်း ရောက်လာလိမ့်မည်။ မျက်နှာ မပြလျှင်ပင် အကာအကွယ်က မလုံလောက်ပါက မြားများက ဝင်ရောက်လာဦးမည် ဖြစ်၏။

ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် ဤကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သော လေးအတတ်ပညာရှင်မျိုးကို မမြင်ဖူးခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ တစ်ချိန်က ရှင်းဖန်မြို့တွင် မြို့တစ်ဝက်ကို ပစ်ချနိုင်ခဲ့သော သူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ယခု ဤလူသည် ချန်ဖေးနှင့် လက်ရည်တူလောက် ဖြစ်တန်ရာသည်။

ထိုလူသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပိုမိုမြင့်မားသော လေးအတတ်ပညာ အဆင့်ကို လိုက်စားရန် ရှင်းဖန်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် သူ့လူများကို အပြင်ထွက်ပြီး ချီတာဖုန်းကို ဖမ်းရန် အမိန့် မပေးတော့ပေ။

အပြင်ထွက်ခြင်းသည် ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သိပ်ပြီး ထူးခြားမည် မဟုတ်ပါ။ ရွှီဇိုက်ချွမ်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ အနီးနားတွင် သံကြိုးတပ်ထားသော သံချိတ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤအရာမှာ လူတစ်ယောက်၏ ညှပ်ရိုးကို ချိတ်ရန် အသုံးပြုလေ့ ရှိသော ပီပါချိတ် ဖြစ်သည်။ ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ အိမ်တော်တွင် ဤကဲ့သို့သော နှိပ်စက်စရာ ပစ္စည်းများ ဘယ်သောအခါမျှ မပြတ်လပ်ပေ။

ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ပီပါချိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ချီတာဖုန်း ရှိရာသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ချန်ဖေး လူလာကယ်သည် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ ဤသည်က အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ ရွှီဇိုက်ချွမ်း အနေဖြင့် စမ်းကြည့်ရန် ဝန်မလေးပါ။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေသော ချန်ဖေးသည် ပီပါချိတ်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေးကို ဆွဲပြီး မြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

မြားသည် ချက်ချင်း မီသွားပြီး ပီပါချိတ်ကို ထိမှန်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသော အခြား မြားတစ်စင်းသည် ရွှီဇိုက်ချွမ်း ရှိရာ နေရာသို့ ပျံသန်းသွား၏။

မြေကြီးနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။ ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် သူ့ခြေရင်းတွင် တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သော မြားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် အကာအကွယ်က ကြီးမားနေခဲ့ပြီး ချန်ဖေး၏ အကန်းပစ်ချက်က တည်နေရာကို အနည်းငယ် လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက မြားသည် ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ နဖူးတွင် စိုက်ဝင်နေပြီ ဖြစ်လောက်၏။

ချန်ဖေး လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလိုက်ပြီး ချီတာဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချီတာဖုန်း၏ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွား၏။

အကယ်၍ သူသာ နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာခဲ့လျှင် ချီတာဖုန်းကို ကယ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်မိသည်။

“မင်း ဒီကနေ ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်...”

ချီတာဖုန်းက ချန်ဖေးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း ဤနေရာသို့ တစ်ယောက်တည်း လာခြင်းက အလွန် အန္တရာယ်များပြီး မဆင်မခြင် နိုင်လွန်းလှသည်။

ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် ချန်ဖေး သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွား၏။

အဝေးမှ ဆိုလျှင် ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် ချန်ဖေးကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ မျက်စိစုံမှိတ် ဝင်တိုက်ခြင်းက သေလမ်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ အကွာအဝေးမှာ မီတာ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် အကွာအဝေးကို ပိတ်ရန် အတွက် ချန်ဖေး၏ မြားတစ်စင်းကိုသာ ကာကွယ်ရန် လိုအပ်တော့သည်။

အကယ်၍ ခဏလောက် တောင့်ခံထားနိုင်လျှင် ဟယ်ယွမ်ချိုး ရောက်လာသည်အထိ အချိန်ဆွဲထားနိုင်သည်။

အကယ်၍ ချန်ဖေးသာ ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်လျှင် ရွှီဇိုက်ချွမ်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ချီတာဖုန်းကို သတ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်မည်။

အပြစ်မဲ့သူကို ထိခိုက်မည် စိုးရိမ်သော ဤစိတ်က ချန်ဖေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မလွဲမသွေ အနှောင့်အယှက် ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

“တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တုံးအတာပဲ...”

ရွှီဇိုက်ချွမ်းက စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ချန်ဖေးကို သူ့ရည်ရွယ်ချက်အမှန် ဖော်ထုတ်လာအောင် ဖိအားပေးရသည်မှာ ဤမျှ ရိုးရှင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် မိုက်မဲလွန်းသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် ချန်ဖေး လေးကို ဆွဲလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အလျင်အမြန် ကာကွယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်ဖေးက မြားကို သူ့ထံ မပစ်ဘဲ ဟယ်ယွမ်ချိုး ထံသို့ ပထမဆုံး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“သေချင်နေတာပဲ...”

လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသဖြင့် ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ခဏချင်းပင် သူသည် ချန်ဖေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဓားမကြီးဖြင့် ချန်ဖေး၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်က ရုတ်တရက် စတင် လည်ပတ်လာသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

သတင်းအချက်အလက် အားလုံးက သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် အမျှ ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဟယ်ယွမ်ချိုးသည် မြားများကို လမ်းကြောင်းလွှဲရန် သူ့လင်းယုန်လက်သည်းများကို အသုံးပြုနေသော်လည်း ထိခိုက်မှု အရှိန်အဟုန်ကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာသော အရှိန် ရပ်သွားသည်။

လူငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့်သည် ဧည့်ခန်း၏ ထောင့်အမျိုးမျိုးတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေကြ၏။ သူတို့ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း ချန်ဖေးသည် သူတို့၏ တည်နေရာ အတိအကျကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေပြီး မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သွေးရောင် လွှမ်းနေ၏။ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့ညာလက်မှ သွေးကြောများမှာ ဆုပ်ကိုင်အားကြောင့် ဖောင်းကြွနေသည်။

သူ့အနောက်ရှိ ရေတိမ်ဂိုဏ်းသားများမှာ ချန်ဖေးကို ဖမ်းရန် ရှေ့တိုးရမလား မတိုးရဘူးလား မသေချာသဖြင့် မျက်နှာများ ရှုံ့မဲ့ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် ပုံမှန် အတိုင်း ပြန်လည် လည်ပတ်သွား၏။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ သဘာဝအတိုင်း တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူက ဘယ်လက်ဖြင့် လေးနှင့်မြားကို လွှတ်ချလိုက်ရာ ညာလက်တွင် ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို သူ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် မီးကွင်း ဓားသိုင်းကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ ဓားသွားကို ရိုက်ချလိုက်၏။

“ချလွင်...”

စူးရှသော သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေးက ဓားထိပ်ဖျားကိုသာ အသုံးပြုနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ရွှီဇိုက်ချွမ်းမှာ ယခုအချိန်တွင် ဓားကို မြဲမြံအောင် မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့ပေ။

သူ အားစိုက်ထုတ်မှု လွဲမှားသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အကယ်၍ ဆက်လုပ်လျှင် သူ့လက်ကောက်ဝတ် ကျိုးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် ဓားသိုင်းကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် လေ့ကျင့်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဓားသိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း အားစိုက်ထုတ်မှု လွဲမှားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤအရာ အတိအကျ ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

“ဟ...”

ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည်လည်း ရက်စက်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အခြေအနေ အရေးကြီးနေမှန်း သိသဖြင့် လက်ကောက်ဝတ် ပျက်စီးသွားမည့် အရေးကို စွန့်စားကာ ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဓားသွားဖြင့် ချန်ဖေးကို ဆက်လက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အလှမ်းဝေးနေဆဲပင်။ တစ်ချိန်က ချောမွေ့ခဲ့သော ဓားသိုင်းသည် ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြတ်တောက်သွားပြီး စွမ်းအားနှင့် တိကျမှု နှစ်ခုစလုံးသည် ယခင်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားလေသည်။

ဓားသွားသည် ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မထိတွေ့မီတွင်ပင် ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းဖြူ တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ဓားရှည်တစ်ချောင်းက သူ့လည်ချောင်းဆီသို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှ ထိုးဝင်လာ၏။

ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ရန် အလိုအလျောက် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဓားကို အားကုန်လွှဲပြီး ရှေ့သို့ တိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် အားနှစ်ခု ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားသဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ဓားသွားက သူ့လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေလိုက်ရ၏။

“ရွှစ်...”

ချန်ဖေး ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရာ ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ လည်ပင်းတွင် ဓားရာငယ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် ကြွက်သားများဖြင့် ဒဏ်ရာကို ညှပ်ထားသော်လည်း သွေးများ စီးကျလာ၏။

ရွှီဇိုက်ချွမ်းသည် ချန်ဖေးကို ကြောင်ငေးကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ရွှီဇိုက်ချွမ်း...”

ဟယ်ယွမ်ချိုးသည် ရွှီဇိုက်ချွမ်း ဓားချက် မိသွားသည်ကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ အကယ်၍ ရွှီဇိုက်ချွမ်းသာ ထိခိုက်သွားလျှင် သူ့ကံကြမ္မာသည်လည်း ကောင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချန်ဖေး၏ ဓားချက်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ဟယ်ယွမ်ချိုး တစ်ချက်မျှပင် မမြင်လိုက်ရချေ။ ရွှီဇိုက်ချွမ်း၏ လက်ရှိ အခြေအနေက ဘယ်လို ရှိနေသနည်း။

ဟယ်ယွမ်ချိုးသည် ချန်ဖေးထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်၏။

နတ်ဘုရားသုံးပါး ဓားသိုင်း…

ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ချန်ဖေး၏ ဓားရှည်မှ ဓားအလင်းရောင် သုံးခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ပေါင်းစည်းသွားကာ ဟယ်ယွမ်ချိုး၏ လက်ဖဝါးကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

“ချလွင်...”

အသံမှာ သာမန် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံနှင့် မခြားပေ။ ဟယ်ယွမ်ချိုး၏ လင်းယုန်လက်သည်းများသည် ရေနှင့် မီး ပြီးအောင် လေ့ကျင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားသုံးပါး ဓားသိုင်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားသော်လည်း ဟယ်ယွမ်ချိုး၏ ညာလက်ဖဝါးတွင် အပေါက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက် မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိခိုက်မှု အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ဟယ်ယွမ်ချိုး နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။

ဤခြေလှမ်းကို ဟယ်ယွမ်ချိုး ကိုယ်တိုင် ဆုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

နတ်ဘုရားသုံးပါး ဓားသိုင်း၏ စွမ်းအားကြောင့် ဟယ်ယွမ်ချိုး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချန်ဖေး၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို စိုးရိမ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစိုးရိမ်မှုမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။