အမြတ်အစွန်းများ

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဖေးနှင့် ချီတာဖုန်းတို့သည် နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် လိုက်ပါသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အကြောင်းပြချက်မှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု တစ်ခုတည်းကြောင့်သာ။

ရှင်းဖန်မြို့သို့ လာရာလမ်းတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်များက ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မကြုံတွေ့ချင်တော့ပေ။

ဖယောင်းတိုင်အနီ တစ်တိုင်လျှင် ငွေတစ်ထောင် ပေးရသည် မဟုတ်ပါလော။ အခြားကုန်သည်အဖွဲ့များနှင့် ခရီးသွားရင်း မတော်တဆ အသုံးပြုမိပါက ငွေကြေး ပိုကုန်ကျသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့က ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဈေးကြီးပေးရန် ဝန်မလေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးနှင့် ချီတာဖုန်းတို့ နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့၏ စခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လူများနှင့် စည်ကားနေပြီး ဖြစ်သည်။

အများစုမှာ နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် ကုန်သွယ်ရန် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အနည်းစုသာ ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် လိုက်ပါရန် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအနည်းစုပင်လျှင် လူတစ်ရာနီးပါး ရှိနေ၏။

"မင်း ငွေတစ်သိန်းလောက် ရနေပြီပဲ..."

ချန်ဖေးက အားကျသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေးအနေဖြင့် ယခုအခါ မြဲမြံသော ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်ပြီး အမြတ်အစွန်း ကောင်းမွန်နေပြီဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုမျှလောက် ငွေကြေး ပမာဏကို စုဆောင်းနိုင်ရန် လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ချန်ဖေးအနေဖြင့် အလုပ်ကို လျှော့၍ လုပ်လို့ မရသေးပေ။

အကယ်၍ အမှန်တကယ် ထိုမျှလောက် အမြတ်အစွန်း ရရှိလာပါကလည်း ပြဿနာအချို့ တက်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ငွေရှာနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိနေလျက်နှင့် လက်လွတ်ခံလိုက်ရခြင်းက နာကျင်စရာ ကောင်းလှသည်။

"နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့က သုံးရက်နေရင် ထွက်ခွာတော့မှာ... အဲဒါကြောင့် ငွေတစ်သိန်းလောက်ပဲ ရတာ မဟုတ်ဘူး..."

ချီတာဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ငွေကြေးကို နှစ်သက်ပြီး ငွေအမြောက်အမြား စုဆောင်းထားသူ ဖြစ်သော်လည်း နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် နှိုင်းယှဉ်စရာပင် မရှိတော့ပေ။

"နောက်သုံးရက်နေရင် မနက် ၇ နာရီနဲ့ ၉ နာရီကြားမှာ ထွက်ခွာမယ်... နောက်ကျတဲ့သူတွေကို စောင့်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီအမှတ်အသားပြားကို ယူသွားပါ... ငါတို့က အမှတ်အသားပြားကိုပဲ ကြည့်တာ... လူကို မကြည့်ဘူး..."

ငွေပေးချေသည့် ကောင်တာတွင် နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များက ချန်ဖေးနှင့် ချီတာဖုန်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ငွေကို ယူကာ ရေတွက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ နာမည်နှင့် နောက်ခံများကို မေးမြန်းခြင်း မရှိပေ။ ထိုအရာများက နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့အတွက် အရေးမကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ..."

ချန်ဖေးက လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကိုင်အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး အမှတ်အသားပြားပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်ပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတုလုပ်ရန် မခက်ခဲလောက်သော်လည်း အခြားသော အရာများ ရောနှောပါဝင်နေနိုင်သဖြင့် နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့က ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အတုအပ လိုင်စင်ပြားကို အသုံးပြုပြီး လိုက်ပါစီးနင်းရန်မှာ... မည်သူမျှ ရဲဝံ့မည် မထင်ပေ။ အကယ်၍ ဖမ်းမိပါက သေဒဏ်မဟုတ်လျှင်ပင် ကြီးလေးသော ပြစ်ဒဏ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးနှင့် ချီတာဖုန်းတို့ လှည့်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေသော ရှင်းဖန်မြို့မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည် စည်ကားလာသယောင် ရှိသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေစဉ် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က အလောတကြီး လမ်းလျှောက်လာရင်း ချန်ဖေးနှင့် ဝင်တိုက်မိလေသည်။ ချန်ဖေးက ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

"ဟေ့... ငါ့လက်ကို လွှတ်စမ်း... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ..."

ရွှီလျို၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့လက်မောင်းမှာ သံညှပ်နှင့် ညှပ်ထားသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေ၏။

"မင်း ခိုးမယ့်သူကို သတိထားရွေးမှပေါ့..."

ချန်ဖေးက ရွှီလျိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ရွှီလျိုမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ခေါင်းကွဲကာ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ရွှီလျိုသည် ပြိုင်ဘက်ကောင်းနှင့် တွေ့ဆုံနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ဆက်လက် အော်ဟစ်ခြင်း မပြုရဲတော့ပေ။ သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"သူတို့ ငါတို့ရဲ့ အမှတ်အသားပြားကို တွေ့သွားတာ ဖြစ်မယ်..."

ချီတာဖုန်းက ပြုံးရယ်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့က အမှတ်အသားပြားကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး လူကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော အမှတ်အသားပြား တစ်ခုကို ခိုးယူနိုင်ရုံဖြင့် ငွေတစ်ထောင်တန်ဖိုး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင် အသုံးမပြုလျှင်ပင် ငွေရာပေါင်းများစွာဖြင့် ပြန်လည် ရောင်းချနိုင်ရာ အမြတ်ကြီးစား စီးပွားရေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှင်းဖန်မြို့မှာ ခိုးမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်လာတော့မယ် ထင်တယ်..."

ချန်ဖေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သိုင်းပညာရှင်အချို့က ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခိုးယူ လုယက်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

ချန်ဖေးနှင့် ချီတာဖုန်းတို့သည် လမ်းမပေါ်တွင် နှစ်ခေါက် လမ်းလျှောက်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းအများအပြား ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။

နတ်တိမ်မြို့သို့ ခရီးစဉ်မှာ ဆယ်ရက်ကျော် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့က သူတို့နှင့် လိုက်ပါခွင့်ပြုရုံသာ သဘောတူထားပြီး အစားအသောက်နှင့် ရေ ပံ့ပိုးပေးမည်ဟု မပြောထားပေ။ ထိုအရာများကို ကိုယ့်ဘာသာ ပြင်ဆင်ရမည် ဖြစ်သည်။

လမ်းကြားအချို့ကို ဖြတ်သန်းပြီး နောက်မှ လိုက်ပါလာသူများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ချန်ဖေးနှင့် ချီတာဖုန်းတို့ အိမ်ဝိုင်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ခယ်ရှန် စားသောက်ဆိုင်…

"ဒီနေ့ကြီးကြပ်ရေးမှုးတုန်း ရောက်လာတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."

ရွှီဝမ်လျန်က တုန်းယီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ကြောင်း ပြသသည့် အနေဖြင့် ဝိုင်တစ်ခွက် မော့သောက်လိုက်သည်။

"ကုန်သည်အဖွဲ့က နောက်မှ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်... ခင်ဗျား ပြောစရာရှိရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောပါ..."

တုန်းယီသည် အေးစက်သော အမူအရာ ရှိပြီး ယနေ့ စားသောက်ပွဲသို့ မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့်သာ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မလာခင်ကပင် ရွှီဝမ်လျန်၏ လတ်တလော ကိစ္စများကို တုန်းယီ သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ချင်စိတ် မရှိပေ။

"ကျွန်တော့်သား အသတ်ခံလိုက်ရတာပါ... ဒါက ပြန်လည်သင့်မြတ်လို့ မရနိုင်တဲ့ အမုန်းတရားပါပဲ... ကြီးကြပ်ရေးမှုးတုန်းဆီက အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်..."

တုန်းယီ၏ သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ရွှီဝမ်လျန် စိတ်မပျက်ပေ။ သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူတစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တင်ကာ တုန်းယီ၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

တုန်းယီက ငွေစက္ကူများကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ရွက်လျှင် ငွေတစ်ထောင်တန်ဖြစ်ပြီး ဤအထပ်မှာ ငွေတစ်သောင်းအောက် မနည်းကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤပမာဏမှာ အလွန်များပြားလှပြီး တုန်းယီ၏ မျက်နှာထားကို သိသိသာသာ ပျော့ပြောင်းသွားစေ၏။

နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့က လူတစ်ဦးလျှင် ငွေတစ်ထောင် ကောက်ခံပြီး သုံးရက်အတွင်း ငွေသောင်းချီ သိန်းချီ ရရှိနေသည် ဆိုသော်လည်း အထင်မမှားပါနှင့်။ ဤငွေများမှာ ကုန်သည်အဖွဲ့ပိုင် ဖြစ်ပြီး တုန်းယီမှာ တာဝန်ခံ ဖြစ်သော်လည်း ဝေစု မရရှိပေ။

သို့သော် ဤငွေတစ်သောင်းကတော့ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"ခင်ဗျားသားရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်တော် ကြားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီသူခိုးက ပါးနပ်တယ်... ခင်ဗျား ရှာတာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာတာတောင် မတွေ့ဘူးဆိုတော့... ကျွန်တော် ကူညီချင်ပေမယ့် ဘယ်လို ကူညီရမလဲ မသိဘူး..."

"အဲဒီသူခိုးက ရှင်းဖန်မြို့မှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်... ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေတာ... အခု ကျွန်တော် လုံလောက်တဲ့ အကွာအဝေးကို ရောက်တာနဲ့ သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိတယ်... ဒါကြောင့် နောက်သုံးရက်နေရင် ကုန်သည်အဖွဲ့ ခဏလောက် အချိန်ပေးပြီး ကျွန်တော် သူခိုးကို ရှာဖွေခွင့်ပြုဖို့ တာဝန်ခံတုန်းကို တောင်းဆိုချင်ပါတယ်..."

ရွှီဝမ်လျန်၏ မျက်နှာထားမှာ မည်းမှောင်နေသည်။ ဝူချန်လီထံမှ ရရှိသော ကောက်ချက်အရ ရွှီဝမ်လျန်သည် မကြာသေးမီက ကုန်သည်အဖွဲ့ အများအပြားကို စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် အဖြစ်နိုင်ဆုံး အခြေအနေမှာ ထိုလူသည် နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်စဉ်က ဝူချန်လီက အကွာအဝေး လုံလောက်ပါက ပိုးကောင်များက လူကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီဝမ်လျန်သည် တုန်းယီကို စားသောက်ပွဲဖြင့် ဧည့်ခံပြီး အကူအညီ တောင်းခံခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသော ကုန်သည်အဖွဲ့ငယ်များ ဆိုလျှင် ဤမျှ ဒုက္ခခံစရာ မလိုပေ။ ရွှီဝမ်လျန်၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့် အခြားကုန်သည်အဖွဲ့များကို သဘောတူအောင် ဖိအားပေးနိုင်သည်။

သို့သော် နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့အတွက်မူ ဤနည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်ပေ။ ရွှီဝမ်လျန်တွင် သူတို့ကို ဖိအားပေးရန် အင်အားရော သတ္တိပါ မရှိသဖြင့် အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုရခြင်း ဖြစ်သည်။

"နောက်သုံးရက်နေရင် လိုက်မယ့်သူတွေ အားလုံးက ငွေပေးချေပြီးသားလေ... ခင်ဗျား လုပ်နေတာက ကျွန်တော့်ကို အခက်တွေ့စေတာပဲ..."

တုန်းယီ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ လူတစ်ဦးလျှင် ငွေတစ်ထောင် ဆိုသည်မှာ အတော်လေး ဈေးကြီးသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံခြုံရေးကို အာမခံထားသဖြင့် နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့အနေဖြင့် ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံရန် စိတ်ချလက်ချ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ငွေကောက်ခံပြီးမှ သုံးရက်အကြာတွင် လူကို ပြန်လည် ရောင်းစားလိုက်ခြင်းမှာ မသင့်လျော်လှပေ။ တုန်းယီသည် တာဝန်ခံ ဖြစ်သော်လည်း ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမည့် ကိစ္စမျိုးကို ပြုလုပ်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။

"ကြီးကြပ်ရေးမှုးတုန်း နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ရွှီဝမ်လျန်က အိတ်ကပ်ထဲမှ နောက်ထပ် ငွေစက္ကူတစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

တုန်းယီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိ၏။ ဤအထပ်မှာလည်း ငွေတစ်သောင်း ဖြစ်ပြီး မူလငွေနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် ငွေနှစ်သောင်း ဖြစ်သွားပြီ။ ဤမျှလောက် ငွေပမာဏကို ရှာဖွေရန် တုန်းယီအတွက် အချိန်အတော်ကြာ ပေးရပေလိမ့်မည်။

ယခုတော့ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်ရုံဖြင့် ငွေများက သူ့အပိုင် ဖြစ်လာတော့မည်။

တုန်းယီသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မကူညီနိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်... ဝေဖန်မှုတွေကို အလွယ်တကူ ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ကုန်သည်အဖွဲ့က ကျန်တဲ့သူတွေလည်း ဒီရက်ပိုင်း ပင်ပန်းနေကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြဖို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီငွေက ကုန်သည်အဖွဲ့က ကျန်တဲ့သူတွေအတွက် အချိုရည်ဖိုး ဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ရွှီဝမ်လျန် ပြောလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် ငွေစက္ကူ တစ်သောင်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထိုမျှနှင့် ရပ်မသွားဘဲ နောက်ထပ် ငါးထောင်ကို တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထပ်တင်လိုက်ပြန်၏။

"အဲဒီလူတွေကို ကြန့်ကြာစေပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ လူလိုက်ရှာခိုင်းရတာ အားနာမိပါတယ်... ဒီငွေငါးထောင်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုအဖြစ် မှတ်ယူပေးပါ..."

"ဒါ... ဒါက လက်ခံနိုင်စရာ မဟုတ်ပါဘူး..."

တုန်းယီက ရွှီဝမ်လျန်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း သူ့လက်များက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မကြာမီ စားပွဲပေါ်မှ ငွေသုံးသောင်းခွဲကို သူ့အင်္ကျီလက်ကြားထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ကြီးကြပ်ရေးမှုးတုန်း..."

တုန်းယီ ငွေလက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီဝမ်လျန် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။