ဖီးနစ်သရဖူနှင့် ပန်းထိုးဝတ်ရုံ

"အဘိုး... နတ်တိမ်မြို့ကို အရင်က ရောက်ဖူးလား..."

အဘိုးအို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရထားလုံးအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းသည် မိုင်ထောင်ချီ ပတ်လည်တွင် ဦးဆောင်နေသော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းကြောင့်ပင် နတ်တိမ်မြို့သည် တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီး ယနေ့ကဲ့သို့ ကြီးမားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရထားလုံးပေါ်ရှိ လူငယ်များသည် နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်း၏ ဒဏ္ဍာရီများကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြနေကြသည်မှာ သဘာဝပင်။

"ငါ အရင်က နတ်တိမ်မြို့မှာ နှစ်အနည်းငယ် နေခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ နေရတာ မလွယ်ကူလို့ အပြင်လောကကို ထွက်ပြီး နှစ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်... အခုတော့ စစ်ပွဲတွေ၊ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေတွေကြောင့် သေချာ စဉ်းစားပြီး နတ်တိမ်မြို့ကို ပြန်ပြီး အနားယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ..."

အဘိုးအိုက ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။

"အဘိုး... နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်း အကြောင်း ပြောပြပါဦး... သူတို့က တပည့်လက်ခံတဲ့နေရာမှာ အရမ်း တင်းကျပ်လား..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ပါရမီရှင်တွေအတွက်တော့ သိပ်မတင်းကျပ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။ "နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်ရင် အသက်အရွယ်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေး၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ စွမ်းရည်တွေအတွက် သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိတယ်... သတ်မှတ်ချက် အားလုံးနဲ့ ကိုက်ညီမှ ဒါမှမဟုတ် နယ်ပယ်တစ်ခုခုမှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီ ရှိမှ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခွင့်ရမှာ..."

"အဘိုး... အသေးစိတ် ပြောပြလို့ ရမလား..."

ချန်ဖေးက သူ့နောက်ကျောမှ အရက်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ အဘိုးအိုထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အဘိုးအိုက ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရက်အိုးကို ယူကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။

"ဒီလူငယ်လေးက သဘောကောင်းသားပဲ..."

အဘိုးအိုက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး အရက်တစ်ငုံ မော့သောက်ကာ ကျေနပ်သွားပုံ ရသည်။ ထို့နောက် လူအားလုံးကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ "ဒီသတ်မှတ်ချက်တွေက နတ်တိမ်မြို့ ရောက်ရင် မင်းတို့ဘာသာ စုံစမ်းလို့ လွယ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မင်းတို့ နားထောင်ချင်ကြတယ် ဆိုတော့ ငါ အနည်းငယ် ပြောပြပါမယ်..."

လူအားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီး အဘိုးအိုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အဘိုးအိုသည်လည်း ဤခံစားချက်ကို သဘောကျနေပုံရပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ "ပထမဆုံး အနေနဲ့ အသက် ၁၅ နှစ်အထက်ဖြစ်ရမယ်... ၁၅ နှစ် ကျော်နေရင် အသက် ၂၀ ထက် မကြီးရဘူး... ပြီးတော့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရောက်နေရမယ်..."

"ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်..."

ရထားလုံးထဲရှိ လူများ အံ့အားသင့်ကာ အာမေဋိတ် သံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်... အသက် ၂၀ အောက်တဲ့လား။

ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဆိုသည်မှာ ရှင်းဖန်မြို့ကဲ့သို့ မြို့မျိုးတွင် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် အဆင့်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော် ဖြစ်လာနိုင်သူများ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရှင်းဖန်မြို့ရှိ ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ အသက် ၄၀ ကျော်များ ဖြစ်ကြသည်။ အသက် ၃၀ ကျော် အရွယ်တွင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများကိုပင် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး အနာဂတ်တွင် အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည့် အလားအလာ ရှိသူများအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။

သို့သော် နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းတွင်မူ အသက် ၂၀ အောက် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဆိုသည့် သတ်မှတ်ချက်က တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့် မူးမေ့လဲချင်စရာ ကောင်းလှသည်။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ၂၃ နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ဆေးခန်းသို့ မရောက်မီက သူသည် တောရွာလေး တစ်ရွာမှ ရွာသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲလာသဖြင့် ဖျင်းယင်းခရိုင်သို့ သွားရောက်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်..."

အဘိုးအိုက ဤတုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပုံရပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

အခြားနေရာမှ လူများအတွက်မူ ဤသတ်မှတ်ချက်သည် မြင့်မားလွန်းလှပြီး ဝင်ရောက်လိုသည့် စိတ်ကူးကိုပင် စွန့်လွှတ်သွားစေနိုင်သည်။

"အဘိုး... စောစောက ပြောတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ဉာဏ်ပညာပိုင်း တစ်ခုခုမှာ အဆင့်တစ်ခု ရောက်နေရင် အသက်ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူးဆို..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်မလျှော့လိုဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ဉာဏ်ပညာပိုင်း ထူးချွန်ရင် အသက်က ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ဉာဏ်ပညာပိုင်း ထူးချွန်နေရင် အသက် ၂၀ မတိုင်ခင် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရောက်ဖို့ မခက်ခဲပါဘူး... မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါက..."

အခြားသူများ တစ်ခဏမျှ စကားစ ပျောက်သွားကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက သိုင်းပညာကို နောက်ကျမှ စသင်တာကြောင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်နေတာမျိုး ရှိတတ်တာကို နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်... ဒါကြောင့် နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းက အဲဒီလူတွေကို အခွင့်အရေး ပေးထားတယ်... သူတို့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်သရွေ့ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းကို ဝင်ခွင့်ရမှာပါ..."

ဘယ်လို စစ်ဆေးမှာလဲ...

"အဲဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး... ငါလည်း သူများပြောတာ ပြန်ကြားဖူးရုံပဲ ရှိတာ... မင်းတို့ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်း တံခါးဝ ရောက်ရင် သိရမှာပါ..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းမော့၍ ဝိုင်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ရာ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေပုံ ရသည်။

"နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းက အလုပ်သင် တပည့်တွေ လက်ခံသေးလား..."

ချန်ဖေးက မေးလိုက်သည်။

"လက်ခံတာပေါ့... အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... စစ်ဆေးမှုတွေကို တစ်လ တစ်ကြိမ် လုပ်လေ့ရှိတယ်... နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေတော့ အဖွဲ့ဝင်သစ် စုဆောင်းဖို့ အခွင့်အရေး ပေးရမှာပေါ့..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေး မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်၏။

သူ့အသက်က ကြီးလွန်းနေပြီ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံကိုတော့ ထည့်မပြောတာ ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် သုံးလကြာသည်အထိ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိသာနိုင်သည်။

ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဉာဏ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ နားလည်နိုင်စွမ်းသာ ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ ရိုးရှင်းစေသော စွမ်းဆောင်ရည်များကြောင့် ချန်ဖေး၏ လက်ရှိ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဤစွမ်းရည်က အခြားသော အားနည်းချက် နှစ်ခုကို ကျော်လွှားနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ စောင့်ကြည့်ရဦးမည်။

"တကယ်တော့ မင်းတို့ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး... နတ်တိမ်မြို့တစ်ဝိုက်မှာ တပည့်လက်ခံတဲ့ ဂိုဏ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... သူတို့က နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းလောက် ဂုဏ်သတင်း မကြီးပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကလည်း အားမနည်းပါဘူး..."

ရထားလုံးပေါ်ရှိ လူငယ်များ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုက နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။ အဘိုးအို လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အခြားနေရာများမှ ကျဆုံးနေသော ဂိုဏ်းအများအပြားသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် နတ်တိမ်မြို့တွင် လာရောက် အခြေချနေထိုင်ကြသည်။

ထိုဂိုဏ်းများ၏ အမွေအနှစ် ကျင့်စဉ်များသည် အခြားနေရာများတွင် ကျော်ကြားသော်လည်း နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် များစွာ အားနည်းသွားပုံ ရသည်။

ရထားလုံးအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ သူတို့သည် ရှင်းဖန်မြို့နှင့် ဝေးကွာလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းခရီးမှာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာပြီး ရထားလုံးမှာ လှုပ်ခါလာသည်။

နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့သည် တစ်နေ့လုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ခရီးနှင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။ နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အင်အားကြောင့် မည်သည့် တောင်ပေါ်ဓားပြမျှ ဒုက္ခမပေးရဲကြချေ။

ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ အနေဖြင့် တောထဲတွင် ထူးဆန်းမှုများစွာ ရှိသော်လည်း နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရလောက်အောင် မများပြားလှပေ။

ထို့အပြင် ဤလမ်းကြောင်းမှာ နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့ မကြာခဏ အသုံးပြုသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါက သူတို့ ချေမှုန်းထားပြီး ဖြစ်မည်၊ သို့မဟုတ် ရှောင်ကွင်း သွားလာကြပေမည်။

ချန်ဖေးသည် အခြားလုပ်စရာ မရှိသဖြင့် အချိန်အများစုတွင် ဆေးပညာ စာအုပ်များကိုသာ ဖတ်ရှုနေ၏။

ထို့အပြင် ချန်ဖေးသည် ဆေးပညာစာအုပ်များ ဖတ်ရှုခြင်းနှင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို လေ့လာခြင်းတွင် ပျော်မွေ့မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလာသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ဖေးလင်း ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန်အတွက်သာ ဖတ်ရှုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုရည်ရွယ်ချက်မှာ မှေးမှိန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သင်ယူခြင်းသည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် မိမိလိုအပ်သော အသိပညာများကို ရရှိနိုင်သော အခါမျိုးတွင် ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသည်။

"ဘုရားရေ... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်... လူနေတဲ့အိမ် ရှိတယ်..."

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင် ရထားလုံးပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။ လူအုပ်စုမှာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် လိုက်ကာကို ဖယ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ တောင်ကြားတစ်ခုတွင် အထီးကျန် တဲအိမ်တစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြို့ပြများ၊ ရွာများ မရှိဘဲ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် တဲအိမ်တစ်လုံးတည်း ရှိနေခြင်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။

"မကြည့်နဲ့... မြန်မြန် ပြန်ဝင်လာခဲ့..."

အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"တံခါးပွင့်နေတယ်... တံခါးပွင့်နေတယ်... သတို့သမီး တစ်ယောက်..."

အဘိုးအို မရှင်းပြနိုင်မီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်၏။ လူတိုင်း အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တဲအိမ်တံခါး ပွင့်သွားပြီး ဖီးနစ်သရဖူနှင့် ပန်းထိုးဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရမ်း... အရမ်း လှတာပဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားမှာ ဗလာကျင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူတို့၏ လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ပြီး ကိုယ့်မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဖောက်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။