မြို့ကြီးမှာ နေထိုင်ရတာ မလွယ်ကူလှ

"ဒေါင်..."

ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံးကို ထိုးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုသည် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အလယ်ဗဟိုမှ ရုတ်ခြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ လူတိုင်း၏ စိတ်အာရုံများ ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားပြီး ယခင်က တွေဝေငေးမောနေသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အား... ငါ့မျက်လုံးတွေ... ငါ့မျက်လုံးတွေ..."

ယာဉ်တန်းဆီမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး၏ ရထားလုံးထဲတွင် လူအများအပြားသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားကြပြီး မျက်လုံးများကို ဖောက်ထုတ်ရန် ကပ်သီလေး လိုတော့သည် အထိ ဖြစ်သွားကြ၏။

အဘိုးအို၏ သတိပေးချက်ကြောင့်သာ လူတိုင်း တုံ့ပြန်ချိန် ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစက္ကန့်ပိုင်းလေးက သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ကယ်တင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ရထားလုံးထဲမှ လူအချို့မှာ တုန်လှုပ်နေကြသည်။ လုံးဝ ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်ကြောင့် သူတို့၏ ကျောရိုးထဲထိ အေးစက်သွား၏။ အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ သူတို့ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားအောင် မည်သည့်အရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကို မမှတ်မိတော့ခြင်းပင်။

တဲအိမ်တစ်လုံး ရှိခဲ့ပုံရသော်လည်း ထိုနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားသည်ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများက အခြားရထားလုံးများဆီမှ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။ နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့မှ အစောင့်များသည် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ရထားလုံး တစ်စီးစီသို့ လိုက်လံ စစ်ဆေးနေကြသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်မှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြည့်ရန်နှင့် ကြည့်ရှုပါက နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ကိုယ်တိုင် ခံစားရမည် ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေကြသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒီလို တောင်ကြားထဲမှာ ရုတ်တရက် တဲအိမ်တစ်လုံး ပေါ်လာတာ... သေချာပေါက် တစ်ခုခု မှားနေပြီ..."

အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒီလို ပြဿနာတက်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးနဲ့ ကြုံရရင် အကောင်းဆုံးက နားမထောင်၊ မကြည့်ဘဲ နေတာပဲ... နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ဆိုရင် ယေဘုယျအားဖြင့် ဘေးကင်းနိုင်ပါတယ်..."

"စောစောက သတိပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး..."

လူတိုင်းက အဘိုးအိုကို ဝိုင်းဝန်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြရာ အဘိုးအိုက လက်ကာပြလိုက်သည်။

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ခြင်းသာ။ အကယ်၍ သူသာ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်၏ ညှို့ယူဖမ်းစားခြင်းကို ခံလိုက်ရပါက မျက်လုံးဖောက်ထုတ်ခြင်းသည် ပထမအဆင့်သာ ရှိဦးမည်။ ထို့နောက်တွင် အခြား ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကိစ္စများ ရထားလုံးထဲတွင် ဖြစ်ပျက်လာနိုင်ပြီး အမှန်တကယ် ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်နေကြဆဲပင်။

ချန်ဖေးသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိ၏။ အခြားသူများ တဲအိမ်ကို ကြည့်နေစဉ်က ချန်ဖေးသည် အမှန်တကယ် အာရုံမစိုက်မိခဲ့ပေ။ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ် အများအပြား ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံများ ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့မျက်လုံးများကို ဖောက်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလာသောအခါ ချန်ဖေး၏ စိတ်အာရုံ ဗလာကျင်းသွားခဲ့သည်။ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်က အလိုအလျောက် လည်ပတ်သွားသော်လည်း ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ သင်သည် ထူးဆန်းသော အရာကို ကြည့်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြည့်သည်ဖြစ်စေ သက်ရောက်မှုကို ခံရမည် ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှု ပြင်းထန်မှုသာ ကွာခြားမည် ဖြစ်သည်။ အရိုးကျိန်စာအမှတ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သင်ရှိနေကြောင်း ပြသလိုက်မှသာ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

ဤအမှတ်အသားက အချိန်ဆွဲထားပြီးမှ သက်ရောက်မှု ပြနိုင်သည် ဆိုသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

ချန်ဖေး အဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအဘိုးအိုတွင် ထူးဆန်းသော အရာများကို တားဆီးနိုင်သည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေရမည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စောစောက အခြေအနေတွင် ကင်းလွတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်သည် ထိရောက်မှု ရှိသော်လည်း အနည်းငယ် ပိုမို အားကောင်းသော သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရုန်းကန်နေရပုံ ပေါ်သည်။ ၎င်းမှာ အခြေခံ အဆင့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

"နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ရွေးလိုက်တာ ကံကောင်းတာပဲ... မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်ဦးမယ်..."

ချီတာဖုန်းသည်လည်း တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။ ဤထူးဆန်းသော အရာသည် မကြာသေးမီကမှ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့အနေဖြင့် အလစ်အငိုက် မိသွားပြီး ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကုန်သည်အဖွဲ့ငယ်များနှင့် လိုက်ပါသွားသူများ ဤကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မသေချာပေ။ ကံတရားအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။

နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့သည် တောင်ကြားလမ်းကို ရှောင်ကွင်း၍ အနည်းငယ် ပိုဝေးသော လမ်းကြောင်းမှ သွားပြီးနောက် မူလလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ခရီးနှင်နှုန်းကို မြှင့်တင်လိုက်ပုံ ရသည်။

သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ယခင်က ခရီးသည်များကို တစ်နေ့လျှင် သုံးလေးကြိမ် ရပ်နား အနားယူခွင့် ပေးသော်လည်း ယခုအခါ နှစ်ကြိမ်သာ ပေးတော့သည်။ ရပ်နားချိန်မှာလည်း အလွန် တိုတောင်းပြီး လမ်းခရီးကို ချက်ချင်း ပြန်ဆက်ကြသည်။

ရှစ်ရက်မြောက်နေ့... ကိုးရက်မြောက်နေ့... နှစ်ရက်တာ အချိန် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ညနေခင်းတွင် နတ်တိမ်မြို့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် ကုန်သည်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက နတ်တိမ်မြို့ မဟုတ်သေးဘူး... ဘေးနားက မြို့ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတယ်... နတ်တိမ်မြို့ထဲ ဝင်ဖို့ နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် လိုသေးတယ်..."

အဘိုးအိုက အဝေးမှ မြို့ပြမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေ၏။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိခြင်းသည် ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိကြောင်း အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အတွေ့အကြုံမှာ စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မြို့ထဲသို့ ရောက်မှသာ စိတ်သက်သာရာ ရနိုင်ပေမည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ လူအချို့က နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့မှ စတင် ထွက်ခွာသွားကြ၏။ လူတိုင်း မြို့မကြီးသို့ သွားကြသည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေး၏ ခရီးဆုံးပန်းတိုင်မှာ သဘာဝကျစွာပင် မြို့မကြီး ဖြစ်သည်။ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းသည် မြို့မကြီးအနီးတွင် တည်ရှိပြီး လူအများစု၏ ခရီးဆုံးပန်းတိုင်လည်း ဖြစ်သည်။

နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့သည် မြို့ထဲတွင် တစ်ရက် အနားယူသဖြင့် ချန်ဖေးလည်း အခွင့်အရေးယူကာ မြို့ထဲတွင် လမ်းလျှောက် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ချန်ဖေးသည် ဤမြို့၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။ အခြားအရာများကို ထားလိုက်ဦး၊ ပြည့်တန်ဆာရုံများနှင့် ဖျော်ဖြေရေး ရပ်ကွက်များ၏ အရေအတွက်သည် ရှင်းဖန်မြို့ထက် များစွာ ပိုများနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးလုံးနှင့် လက်နက်ဈေးနှုန်းများသည် ရှင်းဖန်မြို့နှင့် ယှဉ်လျှင် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။

လူဦးရေ လုံလောက်သော ပမာဏ ရှိမှသာ ဤအရင်းအမြစ်များ၏ ဈေးနှုန်း ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရှင်းဖန်မြို့တွင် ရံဖန်ရံခါမှသာ တွေ့ရတတ်သော ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို ဤနေရာတွင် နေရာတိုင်း၌ မတွေ့ရသော်လည်း လမ်းတစ်လမ်းတည်းမှာပင် အတော်များများ ရှိနေကြောင်း ချန်ဖေး ဝိုးတဝါး အာရုံခံမိနေသည်။

"နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းက အသက် ၂၀ အောက် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှိရမယ်လို့ တောင်းဆိုထားတာ မဆန်းပါဘူး..." ဟု ချန်ဖေး တွေးလိုက်မိ၏။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံခြင်း ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်သာ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းက ထိုကဲ့သို့ တောင်းဆိုရဲခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ချန်ဖေးသည် ထိုစဉ်က ဖျင်းယင်းခရိုင်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ ပုန်ကန်သူများကို မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထိုပုန်ကန်သူ တပ်ဖွဲ့သည် ပုန်ကန်သူ အဖွဲ့အစည်း အများအပြားအနက် အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ဖျင်းယင်းခရိုင်ကဲ့သို့ မြို့ငယ်လေးများသာ ဖြစ်သည်။

ပုန်ကန်သူ တပ်ဖွဲ့ အများအပြား လွတ်လပ်စွာ သောင်းကျန်းနိုင်ရန်အတွက် ဤမင်းဆက်တွင် မည်မျှလောက်သော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရမည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် ချန်ဖေး သိရှိနိုင်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော ခေတ်ကာလကြီး ဖြစ်ချေပြီ။

နတ်တိမ်ကုန်သည်အဖွဲ့သည် နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ခရီးပြန်ဆက်သည်။ ရထားလုံးထဲမှ အဘိုးအိုမှာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်၏။ သူ့အဆိုအရ မြို့မကြီးသည် ပိုမို စည်ကားသော်လည်း ဘဝရပ်တည်မှု ဖိအားမှာလည်း ပိုမို ကြီးမားသည်။

အနီးအနားရှိ မြို့ငယ်လေးတွင် နေထိုင်ခြင်းက ပိုမို သက်တောင့်သက်သာ ရှိပြီး ပူပန်မှု ကင်းသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် အသက်အရွယ် ရနေပြီ ဖြစ်ပြီး နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်ရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။

"မြို့ထဲမှာ အိမ်ဝိုင်းငှားပြီး ဆေးဆက်ရောင်းကြမလား..."

အနားယူနေစဉ် ချန်ဖေးက ချီတာဖုန်းကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးလုံးများ ဆက်လက် ရောင်းချရန် ဆုံးဖြတ်ထား၏။ ဆေးလုံး ရောင်းချခြင်းသည် ငွေရှာရန် အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ချန်ဖေးသည် ငွေစုဆောင်းရန် ၎င်းအပေါ် မှီခိုနေရသည်။

သဘာဝကျစွာပင် ယခုတစ်ကြိမ် ဆေးရောင်းချရာတွင် ပိုမို သတိထားရန် လိုအပ်သည်။ အကောင်းဆုံးမှာ ချန်ဖေး နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပါက ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းကို အမှီပြု၍ ပြဿနာများ ကင်းဝေးနိုင်ပေမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဒါက မြဲမြံသော ဆေးလုံး တစ်မျိုးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ အခြားနေရာများတွင် အလွန် လူကြိုက်များသော်လည်း နတ်တိမ်မြို့တွင်မူ သာမန်သာ ဖြစ်လောက်သည်။

"ရောင်းမှာပေါ့..."

ချီတာဖုန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့အသက်အရွယ်နှင့် ဆိုလျှင် မည်သည့်ဂိုဏ်းကမျှ လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ချန်ဖေး၏ ဆေးလုံး လုပ်ငန်း အဆင်ပြေပါက ချီတာဖုန်းသည် သက်တောင့်သက်သာ ဘဝဖြင့် နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ညနေခင်းတွင် ချန်ဖေး နတ်တိမ်မြို့ကို မြင်လိုက်ရပြီး ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရုံဖြင့် မှင်သက်သွားမိသည်။

ဤလောကတွင် လူသားလုပ်အား သက်သက်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး မြင့်မားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိနေမည်ဟု ချန်ဖေး မည်သည့်အခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့မိပေ။

မြို့တံခါးဝရှိ အစောင့်များသည် အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်များ ဖြစ်ကြပြီး တပ်ကြပ်မှာ အနည်းဆုံး ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက် မြင့်မားသည်။ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ် ရှိသော်လည်း ချန်ဖေးသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို အတိအကျ မသိရှိနိုင်ပေ။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ အေးစက်နေပြီး လက်ထဲတွင် သွေးများစွာ စွန်းထင်းခဲ့ဖူးကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ရထားလုံးပေါ်ရှိ အခြား ခရီးသည်များကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချန်ဖေးနှင့် ချီတာဖုန်းတို့ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာဖွေလိုက်ကြသည်။ ဈေးနှုန်းများမှာ မြင့်မားပြီး အစားအသောက်မှာလည်း မသက်သာလှပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူတို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"တစ်နှစ်ကို ငွေနှစ်ထောင်တဲ့လား..."

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ပွဲစားက ချန်ဖေးနှင့် ချီတာဖုန်းတို့ကို အိမ်ဝိုင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဈေးနှုန်းမှလွဲ၍ ကျန်အရာ အားလုံးကို သူတို့ သဘောကျကြသည်။ ဈေးနှုန်းမှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှ၏။

ချန်ဖေးသည် မူလက ယခင်ကကဲ့သို့ နေရာသုံးနေရာ ခွဲခြားထားရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဤနည်းလမ်းသည် လုံးဝ ထိရောက်မှု မရှိကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မြို့ကြီးမှာ နေထိုင်ရတာ မလွယ်ကူပါလား... တကယ်ကို မလွယ်ကူပါလား…