ရှန့်မျိုးနွယ် မောင်နှမများ

ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင် များကို ရှန်းယီ ကြုံဖူးသည်။ သို့သော် သူကဲ့သို့သော နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို မူးဝေအော့အန်စေသည်အထိ ဖြစ်လာသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံးပင်။

ရင်ထဲတွင်လှိုင်းထိုးသကဲ့သို့ ပျို့အန်ချင်စိတ်က အပြင်းအထန် တိုးဝင်လာသဖြင့် သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း အကြိမ်ကြိမ် ရှူသွင်းလိုက်ရ၏။

ဒီဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်က ပြန်လာတိုင်း ဒီလိုပဲ အန်နေရတာလား...

"ဟူး..."

ရှန်းယီ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ အံ့သြသွားမိသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသော စံအိမ်ကြီး သို့မဟုတ် အေးချမ်းသည့် ကျောက်လိုဏ်ဂူတစ်ခုကို မြင်ရမည်ဟု သူ တွေးထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည့် ဧရာမတောင်တန်းကြီးတစ်ခုပင်။

သစ်ပင်သစ်တောများ စိမ်းစိုနေပြီး တောင်လေအေးများ တိုက်ခတ်နေ၏။ သက်ရှိသတ္တဝါများ မရှိသည်ကလွဲလျှင် အပြင်ဘက်က တောတောင်များနှင့် ဘာမှမခြားနားပေ။ ဤသည်ကို ဂူဗိမာန်ဟု ခေါ်သည်လော။

"သောက်ကျိုးနဲဘဲဟေ့... တည်နေရာရွေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင် ပျက်နေပြီ"

သူ့အနီးအနားတွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိနေပြီး အချို့မှာ သူတို့၏ အပေါင်းအသင်းများကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြ၏။

"ဘာတွေ လောနေကြတာလဲ၊ ဘယ်နေရာကနေပဲ ဝင်ဝင် အတူတူပါပဲ"

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ဖိနှိပ်သော အရှိန်အဝါအောက်တွင် ကျန်ရှိသော လူအနည်းငယ်မှာ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် သူတို့သည် အစီအရင်မှတစ်ဆင့် ဂူဗိမာန်၏အဓိက ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိရမည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု မရှိသဖြင့် အစီအရင်ချို့ယွင်းကာ ယခုကဲ့သို့ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရတနာရှာရန် လာသူများအတွက်မူ ဘယ်နေရာက စရသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ ဤသည်ကပင် ရွှမ်ကွမ်းဂူမှ လူများနှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်စေသဖြင့် ပိုကောင်းသေး၏။

"စီနီယာရှန့် ပြောတာ မှန်ပါတယ်"

တစ်ဦးက အမြန်ပင် ပြုံး၍ ထောက်ခံလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများက စကားပြောသူ၏ဘေးမှ အမျိုးသမီးဆီသို့ မသိမသာ ရောက်သွားသည်။

ရှန့်မျိုးနွယ်မောင်နှမ မှာ အလွန်နာမည်ကျော်ကြား၏။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဟွမ်ယွမ်နယ်ပယ် ပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး အမြဲတမ်း အတူတကွ ရှိနေတတ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့က အလောတကြီး မဖြစ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ"

ရှန့်ထျန်းရှုံးက ဝင့်ကြွားဟန်ဖြင့်ပင် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် အဝေးမှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

"အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ မိတ်ဆွေလေး... မင်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပုံရတယ်။ ငါတို့ မောင်နှမက ဂူဗိမာန်အတော်များများကို စူးစမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတယ်၊ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမလား"

သူ့အသံမှာ တခြားသူများကို အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ မဟုတ်သော်လည်း တောင်းဆိုနေသည့် ပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယီက သူ့ဘေးမှ ချင်းဟွာကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာက အေးစက်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲမှ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို ဖုံးကွယ်၍မရပေ။

သူမသည်လည်း ဂူဗိမာန်အကြောင်း ဘာမှမသိသည်မှာ ထင်ရှား၏။

"အင်း"

ရှန်းယီ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူတွင် အတွေ့အကြုံရှိလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး၊ မရှိလျှင်လည်း သူတို့ကို လမ်းပြအဖြစ် အသုံးချ၍ ရပေသည်။

ဤအရာကိုမြင်လျှင် ရှန့်မောင်နှမက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။ စကားနည်းပြီး လိုက်လျောလွယ်သည့် ကျင့်ကြံသူကို ထိန်းချုပ်ရသည်မှာ ပိုလွယ်ကူသည် မဟုတ်ပါလော။

ခဏအကြာတွင် ရှန့်ထျန်းရှုံး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့ တောင်အပြင်ဘက်သို့ စတင် ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။ ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်များမှာ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသည်။ ဤကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် စွမ်းအင်အနည်းငယ် ကွာဟခြင်းကပင် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို အဆုံးအဖြတ် ပေးသွားနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းခြင်းက ရန်သူ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်ရန် ပိုလွယ်ကူ၏။

ရှန်းယီကတော့ အေးအေးလူလူပင် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

ထိုစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရတနာအာရုံခံနိုင်စွမ်း ကြောင့် အရှိန်အဝါ အချို့ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် အနီးဆုံး အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို အာရုံခံမိရာ လူအုပ်ထဲမှ ခွဲထွက်ကာ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အနီရောင် ပန်းပွင့်ကြီးတစ်ပွင့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ပွင့်ချပ်များမှာ အသားကဲ့သို့ ထူထဲပြီး အနည်းငယ်စေ့နေ၏။

"ဒါက သွေးအဆီအနှစ်ဝိညာဥ်မြက် ပဲ။ အပြင်လောကမှာတော့ အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီဂူဗိမာန်ထဲမှာတော့ ပေါင်းပင်လိုပဲ တောင်ပေါ်မှာ ပေါပေါများများ ရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းတွေကိုတော့ အစောင့်အကြပ်တွေနဲ့ ကာကွယ်ထားတတ်တယ်"

စာအုပ်နှင့် စုတ်တံကို ကိုင်ထားသည့် ပညာရှိပုံစံ လူငယ်တစ်ဦးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က ဗဟုသုတ လာရှာရုံပါ"

"ကျေးဇူးပဲ"

ရှန်းယီက ထိုအသားကဲ့သို့ ထူထဲသော ပန်းပွင့်ကို ဆွဲယူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။ သူက နတ်ဆိုးအမြုတေကို စားပြီးနောက် ရလာသည့် ရတနာရှာဖွေသည့် စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"အစောင့်အကြပ် ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

ရှန်းယီ၏ရိုင်းစိုင်းသော အပင်ခူးပုံကို မြင်တော့ ထိုလူငယ်က ရယ်မောကာ "အရှင်သခင်တို့လို လူတွေ အလွယ်တကူ မယူနိုင်အောင် အစီအရင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်သေးရုပ်တွေနဲ့ ကာကွယ်ထားတာမျိုးပေါ့"

ရှန်းယီက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အားအကောင်းဆုံး အရှိန်အဝါကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ သွားနေသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြစ်၏။

"မင်း ဒီအကြောင်းတွေကို အတော်သိတာပဲ"

လူငယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် "နည်းနည်းပါးပါးပါ"

ထိုစဉ် အဝေးမှ ကြိမ်းမောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘယ်သူက မင်းတို့ကို လူစုခွဲခိုင်းလို့လဲ"

ရှန့်ထျန်းရှုံးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ရောက်လာပြီး ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ "စည်းကမ်းမရှိတဲ့ ကောင်" ဟု ပြောလိုက်၏။ ရှန်းယီကိုလည်း ခပ်စောင်းစောင်း ကြည့်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့ တောင်တန်းကြီးကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းကြောင်းမှာ ရှန်းယီ အာရုံခံမိသည့်အတိုင်းပင်။

မကြာမီ သူတို့ရှေ့တွင် တောင်ကုန်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ တောင်ကုန်းအောက်ခြေသို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

သာမန် မြေပြန့်ပေါ်တွင် ပေ ၃၀ ခန့် ကျယ်သည့် ကျုံးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းက မြို့ကို ကာကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆေးဥယှဉ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ကာကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကျုံးထဲတွင် စီးဆင်းနေသည်မှာ ရေမဟုတ်ဘဲ မီးချော်ရည်များဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းမှာ မီးလျှံများ ဖြစ်သော်လည်း ချောကလက်ရည်ကဲ့သို့ ပျစ်ချွဲနေပြီး မီးနဂါးတစ်ကောင် ခွေနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ပေ ၃၀ ဆိုသည့် အကွာအဝေးမှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်ကြောင့် ရှန့်ထျန်းရှုံး ရပ်လိုက်ရသည်။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ လူတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

"မင်း... သွားပြီး စမ်းကြည့်လိုက်"

"ဗျာ... ဘာကို စမ်းရမှာလဲ"

မုတ်ဆိတ်နက်နှင့် လူမှာ မျက်နှာ ပျက်သွား၏။ ထိုမီးနှစ်ရည်ထဲတွင် ဘာတွေ ရှိနေမှန်း မည်သူ သိမည်နည်း။

ရှန့်ထျန်းရှုံးက ဘာမှထပ်မပြောဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ပိုမို ပြင်းထန်အောင်လုပ်လိုက်၏။ ဤသည်မှာ ငြင်းဆန်လျှင် သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်းပင်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်"

ထိုလူမှာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲရင်း မီးမြစ်ဆီသို့ တုန်တုန်ရင်ရင် လျှောက်သွားသည်။ သူသည် အဆင်သင့် ပြင်လိုက်ပြီးနောက် နေရာရွေ့ပြောင်းခြင်းကို အစွမ်းကုန် သုံးကာ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ခုန်ကူးလိုက်သည်။

ပေ ၃၀ ဆိုသည်မှာ တစ်လှမ်းတည်းနှင့် ရောက်နိုင်သည့် အကွာအဝေးပင်။ သို့သော် သူ လေပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါ

သူ၏မျက်နှာမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ လေပေါ်တွင် သူ၏ နေရာရွေ့ပြောင်းခြင်းစွမ်းအားမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏အရှိန်အဝါများ အကုန်လုံး ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ အောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"ဗြုန်း"

ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများက သူ့ကို ဝါးမြိုလိုက်၏။ အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် အဝေးမှ လမ်းလျှောက်လာသော ရှန်းယီနှင့် လူငယ်လေးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

လူငယ်လေး၏လက်ထဲမှ အဖြူရောင်အသီးမှာ လွတ်ကျသွားပြီး "အတင်း မဝင်နဲ့လေ" ဟု သူ အော်လိုက်မိ၏။

ရှန်းယီကတော့ သူ ခူးလာသည့် အဖြူရောင်အသီး ကို အေးအေးလူလူပင် တစ်ကိုက်ကိုက်စားလိုက်၏။

သူသည် ရှန့်မျိုးနွယ်မောင်နှမများကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။