ရှန့်မောင်နှမနှစ်ဦး၏နိဂုံး

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ရှန်းယီသည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။

ဟွမ်ယွမ် အရှင်သခင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤအကာအကွယ်အစီအရင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အနည်းငယ်မျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ အလွန်တရာ အားနည်းနေရသည်မှာ အံ့သြဖွယ်ပင်။

အကယ်၍ သူသာ ဤကဲ့သို့သော အကာအကွယ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခု ရရှိမည်။

သူသည် ဤမီးလျှံမြစ်ကို သူ့နောက်သို့ ယူဆောင်သွားနိုင်မလားဟု တွေးတောနေမိ၏။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်၏ အော်မြည်သံသည် နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး တောက်လောင်နေသော မူလမီးတောက်များသည် ၁၀ လံကျော် ကျယ်ပြန့်သော တောင်ပံများရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မီးငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် စုစည်းကာ အပေါ်ယံမှ ငုံ့လျှိုးတိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

"သေစမ်း"

ရှန့်ထျန်းယန်၏ အသံမှာ စူးရှနေပြီး သူမသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

လောင်မြိုက်နေသော အပူလှိုင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် အနီးနားရှိ အမြုတေစုစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရ၏။

သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်ကာ ခုခံနေသည့်ကြားမှပင် သူတို့၏ အရေပြားပေါ်တွင် မည်းနက်သော အပူလောင်ကွက်များ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"..."

ရှန်းယီသည် သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် မီးငှက်နှင့် ဓားအလင်းတန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကြည့်လိုက်၏။

သူက လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်သွားပြီးနောက် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ အားဖြင့် ထိုးထုတ်လိုက်၏။

ထိုလက်သီးချက်အောက်တွင် ရှည်လျားသော ဓားရှည်သည် တစ်လက်မချင်းစီ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားပြီး ရှန်းထျန်းယန်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ခမ်းနားသည့် မီးတောင်ပံများသည်လည်း ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်း တိုက်ခတ်ခံရသကဲ့သို့ပင် မီးပွင့်များအဖြစ် လွင့်စင်သွားကာ လျင်မြန်စွာ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"..."

ရှန့်ထျန်းယန်သည် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေသော လူငယ်ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်လာသည်။

ထို့နောက် ထိုလက်သည် သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ဆွဲချလိုက်သည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဘုန်း

ရှန်းယီသည် သူမ၏ပခုံးကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းကာ မြေပြင်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ဖိထားလိုက်ပြီး သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့။ငါပဲ မင်းကို ပစ်ချရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သွားမလား။ တစ်ခုခုကို ရွေးလိုက်"

သူမအပေါ်မှ အေးစက်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ မည်သည့် ညှိနှိုင်းမှုမှ လုပ်ရန် နေရာမရှိပေ။

ရှန်းထျန်းယန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေသော်လည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နင်းထားသည့် ထိုဖိနပ်အောက်တွင် သူမ၏ပခုံးမှာ ကြေမွနေပြီဖြစ်ကာ သူမ၏တောက်လောင်နေသော တာအိုဝိညာဉ်ပင် ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

အခုထိပင် ထိုလူငယ်သည် မည်သည့် ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသည်ကို သူမ မသိရှိသေးပေ။

"မိတ်ဆွေလေး... အကြီးအကဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အရင် လွှတ်ပေးပါ..."

တောင်းပန်တိုးလျှိုးသံနှင့် တူညီလှသော ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အခြားသူများသည် သူတို့၏ အပူလောင်ဒဏ်ရာများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဤလူငယ် အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင်၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ပြီးနောက်...

ရှန့်မိသားစု မောင်နှမများ၏ ဟိတ်ဟန်ကြီးမားသော လုပ်ရပ်များမှာ သူနှင့်ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။

ဤသူသည် အတွေ့အကြုံမရှိသော ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ဝါရင့်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။

"..."

လူငယ်ပညာရှိ သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ ခုနကပင် သူသည် ရှန့်ထျန်းရှုံကို အကြံပေးရဲခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ရှန်းယီ၏ ခန့်ညားသော်လည်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး...

သူသည် တစ်ဖက်လူကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် အသက်ကိုပင် ခပ်မှန်မှန် မရှူရဲတော့ပေ။

သူ့အဖေပြောတာ မှန်လေ၏။ အပြင်လောကမှ ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ အလွယ်တကူ ဆက်ဆံ၍ ရသူများ မဟုတ်ပေ။

"အကြီးအကဲ"

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ခြေထောက် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှန့်ထျန်းယန်သည် ကြောက်စိတ်များဖြင့် မြေပြင်မှ ထလိုက်၏။

တစ်ဖက်လူ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမသည် မြစ်ကမ်းပါးဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ရှန့်မိသားစုသည် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို အခြားနေရာမှ ဝယ်ယူရန် ငွေကြေးအမြောက်အမြား အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

ဤနေရာတွင် သူမနှင့် ကိုက်ညီသော ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်း အလွန်များပြားသည်။

သူမသည် မူလက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူမ၏အဆင့်ကို ထပ်မံ မြှင့်တင်ရန် တွေးထားခဲ့သော်လည်း၊ ဤနေရာသည် သူမ မောင်၏ သင်္ချိုင်းဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခုအခါ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ မီးလျှံလှိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်ရန်သာ ရှိတော့၏။

ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ရယူကာ အမြန်ဆုံး အဆင့်တက်နိုင်မှသာ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း အနည်းငယ် ရှိပေလိမ့်မည်။

ဤလူငယ် ပေးထားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူမ အဆင့်တက်ပြီးလျှင်ပင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မှု မရှိသဖြင့် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ ထွက်ပြေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ... ကျွန်မရဲ့..."

ရှန့်ထျန်းယန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲမှ သိုလှောင်အိတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"ဟမ်" ရှန်းယီက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မ အကြီးအကဲရဲ့ရတနာတွေကို ခဏလောက် ငှားသုံးလို့ ရမလားလို့ပါ..." ရှန့်ထျန်းယန်သည် စိတ်၌သူ့အသားကို ဖဲ့စားချင်နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ အောင့်ကာနမ်းဆိုသလို အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ၏ အသုံးဝင်ပုံကို ရိုးသားစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

ရှန့်မိသားစု မောင်နှမများသည် အခြားသူများကိုသာ အားကိုးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက်လည်း အချို့သော အရာများကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။

ရှန်းယီသည် လူငယ်ပညာရှိကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အဲ... ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

လူငယ်ပညာရှိသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး စပါးကောက်နေသော ကြက်ကလေးနှယ် ခေါင်းကို အမြန် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ရတနာများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ရှန်းယီသည် ကပ်စေးမနည်းတော့ဘဲ ထိုပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူကာ ရှန့်ထျန်းယန်ကို အကုန် ငှားပေးလိုက်၏။

"ဒါဆို ကျွန်မ သွားတော့မယ်"

ရှန့်ထျန်းယန်သည် ရတနာပုံကြီးကို ယူဆောင်ကာ မြစ်ကမ်းပါးသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လျှောက်သွား၏။

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်လှီသော လူသည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်သို့ အပြတ်အသတ် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

ရှန့်မိသားစု မောင်နှမများ ချမှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းမှာ လက်သီးကြီးသူက စည်းမျဉ်းကို သတ်မှတ်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ လက်သီးမှာ အခြားသူထက် မကြီးမားတော့သဖြင့်... အခြေအနေများ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားကာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိုခါးသီးသော အသီးအပွင့်ကို စားသုံးရတော့မည်။

"ဟူး..."

ရှန့်ထျန်းယန်သည် အပြာနုရောင်ရှိသော ပါးလွှာသည့် အဝတ်စတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ကျောက်စိမ်းကွင်း နှစ်ကွင်းကို စွပ်လိုက်ကာ ပျံသန်းနိုင်သော လှေယာဉ်ငယ် ပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါအားလုံးကို လှေယာဉ်ငယ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်၏။

သူမ၏ပုံရိပ်သည် လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ပင် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်လွှင့်တက်သွားတော့သည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်လှီသော လူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

တစ်ဖက်လူ၏ ခုနက တုံ့ပြန်မှုများမှာ အလွန်စစ်မှန်လွန်းသဖြင့် သူမသည် မြစ်ကို ရိုးရိုးသားသား ဖြတ်ကျော်လိမ့်မည်ဟု သူပင် ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမသည် တစ်ချိန်လုံး ထွက်ပြေးရန်သာ ကြံစည်နေခဲ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဝှူး...

ရှန့်ထျန်းယန် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နက်မှောင်သောဆေဘာဓား တစ်လက်သည် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ကပ်လျက်သား ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်တောင်များ တုန်ရီလျက် အောက်ရှိ လူငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏။

ရှန်းယီသည် သူ့နေရာတွင်ပင် ရပ်မြဲအတိုင်း ရှိနေပြီး သူမကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စများကိုသာ သပ်ရပ်အောင် လုပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုဆေဘာဓားသည် ရှန့်ထျန်းယန်၏ အရေပြားကို ရုတ်တရက် ခွဲရှလိုက်သဖြင့် သူမက အမြန် အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။

"အကြီးအကဲ... ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ"

ဤဓားမှာ မည်ကဲ့သို့သော မှော်လက်နက်မျိုးနည်း။ ၎င်းတွင် ဝိညာဉ်ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ထိုလူငယ်၏ စိတ်နှင့် ချိတ်ဆက်နေပုံရသည်။

ရှန့်ထျန်းယန်သည် အလယ်အဆင့်ရှိသော ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဤဓားဖြင့် အသေသတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း...

တစ်ဖက်လူက သူမကို အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်လာပြီး သူမကို ရိုက်ချရန်အထိ သူမ လုပ်ဆောင်ရတော့မည်လော။

သူသည် ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ထပ်ပေးချင်မှ ပေးလိမ့်မည်။

သူမသည် လှေယာဉ်ငယ်ကို အောက်သို့ ဆင်းရန် ရိုးသားစွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဆေဘာဓားမှာ လူငယ်၏ခါးကြားရှိ ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှန့်ထျန်းယန်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ကြိတ်ကာ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ပြေးဝင်လိုက်တော့သည်။

"ငါ အသေခံပြီး စမ်းကြည့်မယ်"

လှေယာဉ်ငယ်သည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ခုနက အဖြစ်အပျက်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်ပြန်၏။

၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

ရှန့်ထျန်းယန်မှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခြေဦးဖြင့် အားယူကာ ခုန်လိုက်ပြီး တာအိုဝိညာဉ်ကို မထုတ်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသက်သက်ဖြင့် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ခုန်ကူးလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မီးလျှံလှိုင်းများသည် ရုတ်တရက် ထကြွလာပြီး သူမကို ဖမ်းဆီးရန် လက်တံများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် သူမ၏စွမ်းအင်များကို အသုံးချကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်ပေ။

ရှန့်ထျန်းယန်၏လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ကျောက်စိမ်းကွင်း နှစ်ကွင်းသည် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ဤအစီအရင်သည် အရှိန်အဝါကို ကန့်သတ်ထားသော်လည်း ဤကျောက်စိမ်းကွင်းများကို နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုမှ စုဆောင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့တွင် အမွှေးတိုင်နှင့် ယုံကြည်မှုစွမ်းအား များ ပါဝင်နေသည်။

အမွှေးတိုင်နှင့် ယုံကြည်မှုစွမ်းအားက မည်သို့သော အရာဖြစ်သည်ကို သူမ သေချာနားမလည်သော်လည်း ၎င်းသည် သူမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်ဟုသာ သိထားသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုအဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် မီးလျှံများနှင့် တိုက်ရိုက် တိုးမိသွားပြီး... အသက်တစ်ရှုစာအတွင်းမှာပင် လောင်ကျွမ်း ပျက်စီးသွားတော့၏။

ကျောက်စိမ်းကွင်း နှစ်ကွင်းမှာ တိုက်ရိုက် ကြေမွသွား၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် မြေပြင်သို့ ခြေတစ်ဖက် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရှန်းထျန်းယန်သည် ထကြွလာသော မီးလျှံကြိုးများ၏ ပတ်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ အပြာရောင် အဝတ်စမှာ ခဏမျှ ခုခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"ကယ်ပါဦး"

သူမသည် နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကိုသာ ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့၏။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် မီးပင်လယ်ထဲသို့ ဆွဲချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အစီအရင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပုံရပြီး သူမ၏တာအိုဝိညာဉ်ပင် ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ။

အစမှ အဆုံးအထိ တစ်နာရီပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် လူသုံးဦးမှာ ဤနေရာ၌ သေဆုံးခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော မီးချော်ရည်မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံ ပေါက်သော်လည်း ၎င်းသည် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူချန်ရစ်ခဲ့သော ဤဂူဗိမာန်သည် မသိမသာပင် အသက်ပေါင်းများစွာကို ခြွေယူနေခဲ့လေပြီ။