နဂါးမီးလျှံ ကျောက်စိမ်းမှို

ဤအစီအရင်များ ကာကွယ်တားဆီးထားသည့် ဦးတည်ချက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လုံးဝတူညီပုံမရပေ။

ရှန်းယီသည် အမွှေးတိုင်နှင့် ယုံကြည်မှုစွမ်းအား အစွမ်းကို အသုံးပြု၍ ရနိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သိသိသာသာပင် အသုံးဝင်လှ၏။

ရှန့်ထျန်းယန်ကို တားဆီးပြီးနောက် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်း မခံရသေးသော ချင်းဟွာသခင်မက ရှန်းယီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ "ချင်းဟွာကို စမ်းကြည့်စေချင်သလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ အဆိုပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်၏။

အမွှေးတိုင်နှင့် ယုံကြည်မှုစွမ်းအား အစွမ်းမှာ အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း သူ၏ယင်ဝိညာဉ်သည် ဤမီးလျှံလှိုင်းများကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်ကို သူ အပြည့်အဝ မယုံကြည်ပေ။

အလွန်ဆုံးမှသာ ၎င်းကို နောက်ဆုံးလက်နက်အနေဖြင့် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် အခြားရွေးချယ်စရာများလည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးတောရင်း ရှန်းယီသည် အဝေးတွင်ရှိသော လူငယ်ပညာရှိကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အခြားသူအားလုံးမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အနည်းနှင့်အအေး အပူလောင်ဒဏ်ရာများ ရှိနေကြသော်လည်း ဤလူ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ပညာရှိဝတ်ရုံမှာမူ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် မရှိရုံသာမက ဖုန်တစ်စွန်းပင် မတင်ဘဲ စင်ကြယ်နေသည်။

"သွားတော့" ဟု သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဗျာ" လူငယ်ပညာရှိမှာ လန့်သွားလွန်းသဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားမိ၏။ သူ၏ ဖြူစင်နုနယ်သော မျက်နှာလေးတွင် ခါးသီးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ညွှန်ပြလျက် "ကျွန်တော့်ကိုလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ခုနကတင် အတူတူ သစ်သီးတွေ စားခဲ့ကြတာကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရသလား။

အခြားသူများလည်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤလူငယ်သည် ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင် နှစ်ဦးကိုပင် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ သူတို့လို လူသာမန်လေးတွေကို ဆိုလျှင် ပြောနေစရာပင် မလိုပေ။

"အစီအရင်ကို ဖျက်ခိုင်းတာ" ရှန်းယီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အော်..."

လူငယ်ပညာရှိသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖျတ်ခနဲ ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသော ထူထဲသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ကမ်းပါးနားတွင် ဝပ်တွား၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးရင်း စာအုပ်ကို တဖျတ်ဖျတ် လှန်ကြည့်နေတော့သည်။

အလုပ်လုပ်ရင်း လေ့လာနေတာလား။

ရှန်းယီသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်၏။

ထားလိုက်ပါတော့၊မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက ဤနေရာသို့ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှာရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤဆေးဥယျာဉ်မှာ ရှားပါးရတနာများကို စိုက်ပျိုးသည့် နေရာနှင့် အလွန်တူသဖြင့် ခဏလောက် စောင့်ဆိုင်းရခြင်းက သူ့အတွက် မထိခိုက်ပေ။

သူသည် ရှန့်မိသားစု မောင်နှမများကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး မရှိပေ။

အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။

ဝိညာဉ်အမြစ် ဆိုသည်မှာ ဟွမ်ယွမ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် လိုအပ်သောအရာ ဖြစ်ပြီး၊ ဟွမ်ယွမ်အဆင့်တွင် သူသည် အင်အားအရှိဆုံးသော တည်ရှိမှုတစ်ခုဟု သတ်မှတ်၍ရသည်။

အကယ်၍ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ လာလုမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်ပြရန် သူ ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

"အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့ကျတော့ရော..."

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်လှီသောလူက ကျင့်ကြံသူအများအပြား၏ ကိုယ်စား မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ သဘောပဲ"

ရှန်းယီသည် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ကိုက်လိုက်၏။

ရှန့်မိသားစု မောင်နှမများတွင် ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းများ ရှိခဲ့သဖြင့် သူကလည်း သူတို့နှင့်အညီ တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလူများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရှန်းယီသည် သွေးဆာနေသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ရန်ငြိုးရန်စ မရှိဘဲ လက်တွင် သွေးအလွန်အကျွံ စွန်းထင်းရန် သူ ဆန္ဒမရှိပေ။ ၎င်းက သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ"

အားလုံးက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းသဖြင့် ကျင့်ကြံသူ ထက်ဝက်ကျော်မှာ လှည့်ပြန်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

ကျန်ရှိနေသော လူများကမူ အဝေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးတွင် မပါဝင်သော်လည်း ထွက်မသွားချင်ကြပေ။

စည်းစနစ်မရှိသော ဤဂူဗိမာန်ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် အင်အားနှင့် နောက်ခံအားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

အတော်အတန် ပုံမှန်ရှိပုံရသော ဟွမ်ယွမ် အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ခြင်းက ဤနေရာမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလိမ့်မည်။

"ဒီအတိုင်းဆိုရင် တကယ်ပဲ အသုံးဝင်သား"

ရှန်းယီသည် သစ်သီးကို ဝါးရင်း သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ စီးဆင်းနေသော အေးစက်သည့် အလင်းတန်းကို ကြည့်လိုက်၏။

ခုနက သူသည် ရေခဲကျောက်စိမ်းရွှမ်ပိုးချည်လက် ကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် ဟွမ်ယွမ် အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ရတနာဓားကို ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း အရေပြားပင် မပွန်းပဲ့ခဲ့ခြင်းမှာ ဤမှော်ရတနာမှ ပါရှိလာသော အကာအကွယ်ကြောင့်ပင်။

ထိုသို့တွေးတောပြီးနောက် သူသည် လူငယ်ပညာရှိထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"မင်းရဲ့နာမည်က ဘာလဲ"

"ကျွန်တော့်နာမည်က ရှု ပါ၊ အားချင်းလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်" လူငယ်ပညာရှိသည် အမြန်ထရပ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားမှ ဖုန်များကို ပုတ်ထုတ်ပြီး ရှန်းယီကို ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ရပါတယ်၊ မင်းအလုပ် မင်းလုပ်ပါ" ရှန်းယီက လက်ကာပြရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။

"ငါ ပျင်းနေလို့ ဖတ်စရာ စာအုပ်အချို့ ငှားလို့ရမလား" ဟု ပြောလိုက်၏။

"အဲ..." အားချင်း ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သူ၏ ခါးကြားမှ အစီအရင်များအတွက် အခြေခံလမ်းညွှန် ဆိုသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဒီလိုစာအုပ်မျိုးပဲ ရှိပါတယ်။ အကြီးအကဲ အချိန်ဖြုန်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ"

ရှန်းယီသည် စာအုပ်ကို ယူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး "တခြားဟာတွေရော ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"တကယ်တော့ ဒီစာအုပ်က အတော်လေး ခက်ပါတယ်။ ၁၀ ရက်၊ ရက် ၂၀ လောက်နဲ့ တတ်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး"

အားချင်းက ခေါင်းကို ကုပ်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် စာအုပ် လေးငါးအုပ်လောက်ကို ထပ်ထုတ်ပေးလိုက်ကာ "အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အကြီးအကဲက အချိန်ဖြုန်းဖို့ပဲဟာနော်" ဟု ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီစာအုပ်ကိုတော့ ပြလို့ မရဘူး"

သူသည် အထူဆုံးသော ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ပွေ့ပိုက်ထားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းခါပြ၏။

"ရပါတယ်" ရှန်းယီက ခပ်အေးအေးပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူသည် ယခင်က သိုင်းဘုံကျောင်းတွင် အစီအရင်များနှင့် ပတ်သက်သော ဟွမ်ယွမ် သိုင်းပညာနှစ်ခု ရရှိခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

အခြေခံကစပြီး ပြန်လေ့လာထားခြင်းက ကောင်းမွန်ပါသည်။

သူ့လက်ထဲက စာအုပ်ကိုတော့... ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့၊ မလောပါဘူး။

လောလောဆယ်တွင် နတ်ဆိုးသက်တမ်း မရှိသေးပေ။

"မင်း ဆက်လုပ်တော့"

ရှန်းယီသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အစီအရင်များအတွက် အခြေခံလမ်းညွှန် ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ဖတ်ရှုတော့သည်။

ခြောက်ရက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

အားချင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အစီအရင်ကြီး၏ တည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုလုံးကို သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးဆွဲပြီးစီးသွားသည်။

ရှန်းယီသည်လည်း အခြေခံလမ်းညွှန် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အောင်မြင်စွာ အာဂုံဆောင်နိုင်ခဲ့၏။

အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို နားလည်သွားပါက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေလိမည်။

အစီအရင်စာအုပ် ၅ အုပ်လုံးကို သူ၏ ဘောင်ကွက် ထဲသို့ မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် သူသည် အားချင်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ စာအုပ်များကို ပြန်ပေးလိုက်၏။

"ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ပြီးသလောက် ရှိပါပြီ"

အားချင်းသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်းယီကို သာမန်ကာလျှံကာ နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

"အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာလောက် ထပ်စောင့်ရမယ်"

သူက စာအုပ်များကို သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "အကြီးအကဲ စာဖတ်ရတာ ဘယ်လိုလဲ၊ နားမလည်တာများ ရှိသလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ရပါတယ်၊ နောက်မှပဲ အေးဆေး ပြောကြတာပေါ့"

ရှန်းယီက ခေါင်းစဉ်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အားချင်းကလည်း လူတတ်လုပ်၍ ထပ်မမေးတော့ပေ။ လူတိုင်းက အစီအရင်တွေကို စိတ်ဝင်စားတာမှ မဟုတ်တာလေ။

သူသည် အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် "ရပြီ" ဟု ပြောလိုက်၏။

သူ့စကားအဆုံးတွင် ရှန်းယီ၏ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော အကြည့်များအောက်၌ ထိုလူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ မီးလျှံလှိုင်းများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ရှန်းယီက သူ့ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ "ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တစ်ဖက်ကမ်း ကူးမလို့လေ" အားချင်းသည် အရပ်မရှည်လှဘဲ ရှန်းယီ၏ လက်ထဲတွင် မြှောက်ထားခြင်း ခံရသည့်အခါ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

"နောက်ကျသွားရင် မကောင်းဘူး"

"..."

ရှန်းယီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် မီးနဂါးမှာ တုံ့ပြန်မှု မရှိရုံသာမက သူ၏အရှိန်အဝါ တစ်ခုလုံးမှာလည်း ထစ်ငေါ့ခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ၁၀ လံခန့်ရှိသော အကွာအဝေးကို တိုက်ရိုက် ခုန်ကူးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ဆေးဥယျာဉ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"အစီအရင်ဆိုတာ ပြီးပြည့်စုံနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ အားနည်းချက်က အမြဲရှိပါတယ်။ အချိန်နဲ့ နေရာမှန်ကို ဖမ်းဆွဲနိုင်သရွေ့ အစီအရင်က လုံးဝ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိတော့ဘူး။ တကယ်တော့ အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်"

အားချင်းသည် မြေပြင်ပေါ် ချထားခြင်း ခံရသဖြင့် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်ပုတ်လိုက်၏။

သူသည် သူ၏ အစီအရင်ပညာရပ်အပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ခုနက တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"အင်း"

ရှန်းယီ အသေအချာ နားမလည်သော်လည်း အလိုက်သင့်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အရှိန်အဝါများ၏ ချိတ်ဆက်မှုမှာ ပိုမို တင်းကျပ်လာသည်။

သူသည် ဆေးဥယျာဉ်၏ အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ အတွင်းဘက်တွင် အခန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မှောင်မည်းနေသော ကျောက်ဂူတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

လောင်မြိုက်နေသော အပူရှိန်ကြောင့် ရှန်းယီသည် မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

အားချင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် သိပြီ ဒါက နဂါးမီးလျှံကျောက်စိမ်းမှို ပဲ ဒါက အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ်တစ်ခုပဲ"

သူက လက်ညှိုးထိုးကာ ကျောက်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ပြလိုက်၏။

ကျောက်စင်တစ်ခုပေါ်တွင် လက်တစ်ဝါးခန့် အရွယ်ရှိသော မီးနီရောင်ရှိသည့် အသားလုံးလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်းပေါ်တွင် ကြွက်သားမျှင်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည့် အရာများပင် ရှိနေ၏။

သွေးနှင့်တူသော အနီရောင် အရည်များသည် ၎င်းထံမှ စီးထွက်လာပြီး ကျောက်စင်မှတစ်ဆင့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

"တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အစီအရင်ပဲ၊ ကျောက်စိမ်းမှိုကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ထားတာ။ အပြင်က မီးလျှံမြစ်ဟာ သူ့ဆီကနေ စတင်လာတာပဲ"

အားချင်းသည် အလျင်အမြန် မှတ်တမ်းတင်ရန် စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ထုတ်လိုက်၏။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ရှန်းယီက ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားကာ ဖျတ် ခနဲ မြည်အောင် နဂါးမီးလျှံ ကျောက်စိမ်းမှိုကို ဆွဲဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်ရတနာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် ဟသွားပြီး

"အဲ..."