ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ

ဝမ်ယန်သည် သူ့ဘဝ၏ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော် ကာလကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့မိပြီဟု ခံစားနေရသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ။ အရင်က သူလုပ်ခဲ့တာတွေက ကျန်းမာရေး လိုက်စားရုံသာ ရှိသည်။ အခုမှသာ အနှစ်သာရ အစစ်အမှန်ကို ထိတွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"သန်းခေါင်ယံမှာ ကြိုးစားကျင့်ကြံနေတဲ့ သခင်လေး" ပုံရိပ်က သူ့ကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပေးလိုက်သည့် ညမှစ၍ သူ အိမ်ပြန်မအိပ်တော့ဘဲ ထိုလူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကြားလေးကို အိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

သူသည် သာမန် ချီစုစည်းမှု ကျင့်စဉ်ကို တိကျစွာ လိုက်နာပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လောဘတကြီး စုပ်ယူနေသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် တွက်ကပ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်သုံးလေ့ရှိသည်။ အခုလား။ လက်တစ်ဖက်စီတွင် တစ်တုံးစီ ကိုင်ထားပြီး စုပ်ယူလို့ ကုန်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်း အသစ်လဲလှယ်လိုက်သည်။

"မမြန်သေးဘူး... မမြန်သေးဘူး"

"ဒီနေ့ ငါ ဝမ်ယန်... ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၆ ရဲ့ အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်ရမယ်"

သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဤအတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

သခင်လေးကဲ့သို့ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သူတောင်မှ ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားနေတာ... သူ ဝမ်ယန်က ဘာမို့လို့ အနားယူခွင့် ရှိရမှာလဲ။

အိပ်ချင်နေတာလား။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ထိ ကြိုးစားကျင့်ကြံနေတဲ့ သခင်လေးကို တွေးလိုက်။

ဗိုက်ဆာနေတာလား။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ထိ ကြိုးစားကျင့်ကြံနေတဲ့ သခင်လေးကို တွေးလိုက်။

မဟုတ်ဘူး... သခင်လေးဆိုရင် ထမင်းစားချိန်တောင် ရှိချင်မှ ရှိမှာ။

နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ရှိသေးသည်။ သူ့အမေ ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် အိမ်ပြန်ကြည့်ရန် လိုအပ်နေသည်။ သို့သော် အသွားအပြန် လမ်းခရီးတွင် တစ်နာရီကျော် အချိန်ကုန်ခံရခြင်းက တန်ဖိုးရှိသော ကျင့်ကြံချိန်များကို ဖြုန်းတီးရာ မရောက်ဘူးလား။

သို့သော် ဤကိစ္စက စစ်ချန်၏ "စိတ်ဓာတ်ခွန်အား" ပေးမှုကို ရရှိထားသော ဝမ်ယန်ကို အခက်မတွေ့စေနိုင်ပေ။

ရဲရင့်သော အကြံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုပ်ယူရန် ဖြစ်သည် ဆိုလျှင် ပြေးနေရင်း စုပ်ယူလို့ မရနိုင်ဘူးလား။

ခြေထောက်တွေ ပြေးနေပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျင့်စဉ် လည်ပတ်နေလို့ ရတာပဲ။ ဒါဆိုရင် လမ်းလျှောက်ချိန်ကိုပါ ကျင့်ကြံချိန်အဖြစ် အသုံးပြုလို့ ရသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

သူ့ကိုယ်သူ ဉာဏ်ကြီးရှင်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော် အပြင်ဘက် တောင်တန်းများနှင့် ကွင်းပြင်များတွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ခေါင်းငုံ့လျက် အရှိန်အကုန်တင်ပြီး ပြေးနေသော လူငယ်တစ်ဦး... သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အားနည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတက်အကျများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက ငေးကြည့်နေကြပြီး အချို့သော ကျင့်ကြံသူများက လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။

"ကြည့်စမ်း... ဟိုကောင်လေး ပြေးနေတာ မြန်လိုက်တာ... အိမ်သာတက်ဖို့ အလျင်လိုနေတာလား"

"ပုံစံက ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေလည်း ပြန့်ကျဲနေတယ်... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လမ်းကြောင်းလွဲပြီး ရူးသွားတာများလား"

ရံဖန်ရံခါ အသိမိတ်ဆွေများက လှမ်းအော်မေးတတ်ကြသည် "စားပွဲထိုးဝမ်... မင်းဘောင်းဘီ မီးလောင်နေလို့ ဒီလောက် ပြေးနေတာလား"

ဝမ်ယန်က မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သရော်လိုက်သည် "စာကလေးတွေက ဟင်္သာကိုးသောင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ဘယ်နားလည်နိုင်မလဲ။ မင်းတို့ ဘာသိလို့လဲ။ ဒါကို လှုပ်ရှားမှု ကျင့်ကြံခြင်းလို့ ခေါ်တယ်ကွ"

ဒီနည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းကို မနှောင့်နှေးစေဘဲ ရုပ်ခန္ဓာကို လေ့ကျင့်နိုင်သလို၊ လမ်းကြုံ အိမ်ပြန်ပြီး အမေကိုပါ ဝင်ကြည့်လို့ ရသေးသည်။ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် မဟုတ်ပါလား။

မင်းတို့က တကယ့် ကြိုးစားမှုဆိုတာ ဘာလဲ နားမလည်ကြပါဘူး။

ထိုအချိန်မှစ၍ "လှုပ်ရှားမှု ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်း" သည် သူ၏ အနီးကပ် လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်လာသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ သိသိသာသာ ပိန်သွားပြီး မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်သွားသော်လည်း ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ရုန်းကန်ခြင်းဟု ခေါ်သော မီးတောက်တစ်ခု တောက်လောင်နေသည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်ခြင်းနှင့် တူသော ပြင်းထန်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းများဖြင့် ရက်များ တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ခုနစ်ရက်အကြာ တောင်ကြားတစ်ခု အတွင်း၌...

"ကွဲထွက်သွားစမ်း"

တီးတိုးအော်ဟစ်သံတစ်ခု တောင်ကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ယန်၏ အရှိန်အဝါများ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၆...

"ဟားဟားဟား... ငါ ဝမ်ယန် နောက်ဆုံးတော့ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၆ ကို ရောက်သွားပြီ။ ကြီးမြတ်တဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်က လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိတော့တယ်"

သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း စကားဆုံးသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အနားမယူဘဲ အဆင့်အတန်း တည်ငြိမ်အောင် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ပါးစပ်မှလည်း ရေရွတ်နေသည်

"ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူး။ သခင်လေးက ဒီအချိန်မှာ ကြိုးစားကျင့်ကြံနေမှာ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုကို မက်မောနေလို့ ရမှာလဲ"

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်ခြင်းနှင့် တူသော ပြင်းထန်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ကြီးမားမှုတို့အောက်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာသည်။

"ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇... ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး"

"ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၈... နတ်အာရုံ စတင် အမြစ်တွယ်လာပြီ။ အဂ္ဂိရတ်ပညာ လမ်းစဉ်တံခါးပေါက်က ငါ့အတွက် အနည်းငယ် ပွင့်လာပြီ"

"ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉... ဟားဟား... စွမ်းအား... ဒါက စွမ်းအားတွေ ပြည့်လျှံလာတဲ့ ခံစားချက်လား"

"သခင်လေး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီကို နောက်တစ်လှမ်း နီးကပ်လာပါပြီ"

နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့၌ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် သဘာဝကျစွာ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း မဟာပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်၏ တံခါးဝတွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ဤအဆင့်ရောက်သောအခါ ဝမ်ယန်၏ ဆူပွက်နေသော စိတ်နှလုံးသည် ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူ ချက်ချင်း ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ရန် မကြိုးစားဘဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

သူ့အမေနှင့် စကားအကြာကြီး ပြောသည်၊ သူမ၏ ချောင်းဆိုးသံများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်သည်၊ သူမ ပျော်ရွှင်စေရန် စားသောက်ဆိုင်မှ ကြားခဲ့ရသော စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းများကို ပြောပြသည်။

သူသည် အိမ်ကို အတွင်းအပြင် ပြောင်စင်နေအောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်သည်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်စာအတွက် လုံလောက်သော ဆေးများကို တိတ်တဆိတ် ကြိုတင် ကျိုချက်ထားပြီး အသေအချာ ခွဲတမ်းချထားသည်။

အားလုံးပြီးစီး၍ သူ့အမေ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်မှသာ သူသည် လရောင်အောက်တွင် ရင်းနှီးနေသော တောင်ကြားလေးဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတွင် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သော ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

တောင်ကြားလေးသည် အင်းဆက်ပိုးမွှား အော်မြည်သံများမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဝမ်ယန်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူမှန်အောင် ညှိကာ သူ၏ အခြေအနေကို အကောင်းဆုံး အနေအထားသို့ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အလွန် လေးနက်စွာဖြင့် ပထမအဆင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆေးလုံးသည် လရောင်အောက်တွင် ညင်သာစွာ တောက်ပနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တာအိုအငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူ မတုန့်ဆိုင်းတော့ဘဲ ခေါင်းမော့ကာ မျိုချလိုက်သည်။

ဆေးလုံးသည် ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် အရည်ပျော်သွားပြီး ကြီးမားသော်လည်း အလွန် နူးညံ့သော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများဆီသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်သွားသည်။

စိတ်ကူးထားခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှု ပေါ်မလာပေ။ ဆေးအာနိသင်သည် မိခင်တစ်ဦး၏ လက်ကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လှုပ်ရှားနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လမ်းညွှန်ကာ သွေးကြောများကို စနစ်တကျ ချဲ့ထွင်ပေးပြီး ရုပ်ခန္ဓာ၏ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောပေးသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန် ချောမွေ့လွန်းသဖြင့် ယုံကြည်ရခက်နေသည်။ တစ်ချိန်က လက်လှမ်းမမီနိုင်ဟု ထင်ခဲ့သော အတားအဆီးသည် သန့်စင်သော ဆေးအာနိသင်၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"လာ... လာနေပြီ"

ဝမ်ယန်သည် အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ ပေါ့ဆမနေရဲဘဲ မမြင်ရသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အတားအဆီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ကွဲ... ထွက်... သွား... စမ်း"

ဘုန်း

အတားအဆီး လုံးဝ ကွဲကြေသွားသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဝင်ရောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒန်တျန်၌ ပေါင်းစည်းသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းသွားသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ ဝမ်ယန် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူ အလိုအလျောက် လက်သီးဆုပ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မကြုံဖူးလောက်အောင် အားအင်များ ပြည့်ဝနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှု ငါးပါးသည် အလွန် ထက်မြက်လာပြီး အဝေးမှ သစ်ရွက်ကြောများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

မူလက စမ်းချောင်းလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ယခုအခါ ဟိန်းဟောက်နေသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ... ငါ အောင်မြင်ပြီ... ငါ အောင်မြင်ပြီကွ... ဟားဟားဟား"

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း... ဒါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားလား"

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က... တကယ်ကြီး ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာတာလား"

သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကြားထဲတွင် အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ပဲ့တင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှု အားလုံးသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အတွေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည် အိမ်ပြန်မယ်။

သူ အခုချက်ချင်း အမေ့ကို သွားတွေ့ချင်သည်။

သူ့အမေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြောပြချင်သည်... သားက သူများ မျက်နှာကြည့်နေရတဲ့၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်အတွက် ပူပန်နေရတဲ့ စားပွဲထိုးလေး မဟုတ်တော့ဘူးလို့။

ဒီနေ့ကစပြီး သူ ဝမ်ယန်သည် မွှေကြော်... အဲ... အဂ္ဂိရတ်ပညာလမ်းစဉ်ကို ရင်ကော့ပြီး လျှောက်လှမ်းတော့မည်။

"လှုပ်ရှားမှု ကျင့်ကြံခြင်း... စတင်"

သူသည် လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား တောင်ကြားထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

ညလေပြင်းသည် နားထဲတွင် တဝီဝီ မြည်နေပြီး လမ်းဘေးဝဲယာရှိ သစ်ပင်များသည် လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ခြေလှမ်းများ ဤမျှ ပေါ့ပါးခြင်း၊ လမ်းခရီး ဤမျှ တိုတောင်းခြင်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်အတွင်းရှိ ခြံဝန်းငယ်လေး၌...

ညလေညင်းနှင့် သရေစာများကို ခံစားရင်း ကုလားထိုင်ရှည်ပေါ်တွင် မှီနေသော စစ်ချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပုံရသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ ညလေညင်း၏ သာယာသော လှုပ်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ပေါ့ပါးအေးဆေးသော ပုံစံဖြင့် ပြန်နေလိုက်သည်။

သူသည် ပဲနီလေး၏ အမွေးအတောင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး"