အခန်း (၈၈)

အခန်း (၈၈)

"ဘာ... မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား။"

"ဒီ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှို တစ်သုတ် ရောက်လာဖို့ ငါ စောင့်နေတာ လဝက်တောင် ရှိပြီကွ။ အခုမှ မရှိတော့ဘူး ပြောရတာလား။"

ဆံပင်ဖြူ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဆရာသခင်ကြီးကျန်းသည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီရဲနေပြီး ကောင်တာနောက်မှ ဆိုင်ရှင်ကို အော်ဟစ်နေသည်။

ဆိုင်ရှင်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်တောင်းပန်နေသည် "ဆရာသခင်ကြီးကျန်း... စိတ်လျှော့ပါဗျာ။ တကယ်ပါ... တကယ် အကြောင်းရှိလို့ပါ။ အဲဒီ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှိုတွေကို... တခြားတစ်ယောက်က ဝယ်သွားလို့ပါဗျာ။"

"ဝယ်သွားတယ်... ဘယ်သူလဲ။"

ဆရာသခင်ကြီးကျန်း၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှိုသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးအတွက် အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားဖြည့်စွက်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်ကာ မီးဖိုဖွင့်ရန်အတွက် ဤအဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းကိုသာ စောင့်မျှော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှ မရှိတော့ဘူး ဆိုပါလား။

"ကောင်စုတ်... ဘယ်ကောင်လဲ။ ကျန်းပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်းကို ဘယ်သူ လုရဲတာလဲ။"

ဆိုင်ရှင် ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ဆရာသခင်ကြီးကျန်း၏ နားနားသို့ ကပ်၍ စကားလုံး နှစ်လုံးကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"စစ်..." ဆရာသခင်ကြီးကျန်း၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော ဒေါသမီးများသည် ရေခဲရေတစ်ပုံးနှင့် အလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ငြိမ်းသွားပြီး မေးခွန်းထုတ်မည့် စကားလုံးများ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။

ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တတိယနေရာမှ လူလား။

သူက ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှိုကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုတာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက... သူ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား။

သူ စိတ်အေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည် "အဲဒီလူက ဆိုင်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးအတွက် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အစုံအလင် လိုချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုသွားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ မငြင်းရဲပါဘူးဗျာ။"

ဆရာသခင်ကြီးကျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စစ်ချန်ဆီက ပစ္စည်းပြန်လုမယ် ဟုတ်လား။ သူ အသက်ရှည်ရှည် နေချင်ပါသေးသည်။

"အဟမ်း... ကောင်းပြီလေ... တာအိုမိတ်ဆွေစစ် လိုနေမှတော့လည်း ပေးလိုက်ရတာပေါ့..."

ဆရာသခင်ကြီးကျန်း လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး အရာရာကို နားလည်ပေးနိုင်သော ပညာရှိကြီးတစ်ဦး၏ အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"...အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေအနေနဲ့ တခြားသူတွေ တိုးတက်ဖို့ ကူညီပေးတာက ပထမဦးစားပေး ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ငါ နည်းနည်းလောက် စောင့်ရတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။"

ဆိုင်ရှင်သည်တရားမျှတမှု အပြည့်ရှိသောဆရာသခင်ကြီးကျန်းကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ခုလေးတင် ကောင်တာကို ရိုက်ခွဲမတတ် ဒေါသထွက်နေသောသူက ဘယ်သူပါလိမ့်။

သို့သော် သူ ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည် "နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင်ကြီးကျန်း။ နောက်ထပ် ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှို အသစ်ရောက်တာနဲ့ ဆရာသခင်ကြီးအိမ်ကို ချက်ချင်း လာပို့ပေးပါ့မယ်။"

ဆရာသခင်ကြီးကျန်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရက်ရောဟန်ဆောင်ကာ ကုန်သွယ်ရေးအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သို့သော် သူ့ခေါင်းထဲတွင် စစ်ချန် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်ဟူသော ထိတ်လန့်ဖွယ် သတင်းကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်ချန်၏ ခြံဝန်းငယ်လေးအတွင်း၌...

"ညီလေး... ကြောင်အိုကြီး... မြန်မြန်လာကြ။ ငါ အခုပဲ ရတနာတစ်ခု ရှာတွေ့လာတယ်။ မြည်းကြည့်ကြ။"

"တောင်ဘက်လမ်းထောင့်က ဆိုင်အသစ် သွားရည်ကျမုန့်ကြွပ်တဲ့။ တန်းအကြာကြီး စီပြီး ဝယ်လာရတာ။ အိုးဟိုး... အရသာက ရှယ်ပဲ။"

ဟေးစန်းသည် ဆူညံစွာဖြင့် ခြံဝန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ခြေတစ်ဖက် လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ပျော့အိအိနှင့် မာကျောသော အရာတစ်ခုကို နင်းမိလိုက်ပြီး ဖတ်ခနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက စစ်ချန် မွှေကြော်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်သော ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှို အပိုင်းအစများပင် ဖြစ်သည်။

"ဟင်" သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ မတော်တဆ နင်းမိလိုက်သဖြင့် အရောင်မှိန်ဖျော့ပြီး ဖုန်ပေနေသော အခဲအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ ဘာသောက်တလွဲတွေလဲ။" ဟေးစန်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခြေထောက်ကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရတနာ ဆက်သသကဲ့သို့ လက်ထဲမှ ဆီစက္ကူထုပ်ကို ကျောက်စားပွဲပေါ် ဖြန့်ခင်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်တောက်ပနေသော မုန့်ကြွပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် မျှော်လင့်ထားသော ချီးကျူးစကားများကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ စောင့်မျှော်နေသည်။

သို့သော်... အစားအသောက်ကို အလုအယက် လာစားကြမည့် မျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်း ပေါ်မလာပေ။

ဟုန်ဖုန်းက မျက်ခွံတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သလို သဘောထားလိုက်သည်။

ပဲနီလေးက ခေါင်းလေးစောင်းကာ မုန့်ကြွပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်မဝင်စားကြောင်း "ကျိ" ခနဲ အော်လိုက်သည်။

စစ်ချန်မှာမူ အသစ်ရရှိထားသော ဆေးလုံးများ ပါဝင်သည့် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကိုင်ထားပြီး "အောင်မြင်သော စမ်းသပ်မှု" ဟူသည့် ကျေနပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ့ဘက်ကို လှည့်ပင် မကြည့်ပေ။ သူ၏ "အလုပ်သမား မိုးကြိုးလေး" ၏ ရလဒ်အပေါ် အလွန် ကျေနပ်နေပုံရသည်။

"မွှေကြော်ဆေးဖော်နည်းလမ်းက တကယ်ပဲ နက်နဲတာပဲ။"

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးသုံးလုံးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူကာ သန့်ရှင်းသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ယန် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်သွားပါက ကိုးကားရန်အတွက် တစ်လုံးပေးမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဒီမွှေကြော်ဆေးဖော်နည်းလမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တာဆိုတော့ တစ်လုံးလောက် ပေးတာ တရားမျှတပါတယ်။

မုန့်ကြွပ်ကို ကိုင်ထားသော ဟေးစန်း၏ လက်မှာ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူလို ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင် ရှိနေပြီး ဒီမုန့်ကြွပ်ကလည်း ဒီလောက်မွှေးနေတာကို လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသည်လား။

သူ ကျောက်စားပွဲကို နှစ်ပတ်လောက် ပတ်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ သူ ဖယ်ကြဉ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည် "လောကကြီး ပျက်စီးနေပြီ၊ ဝက်ဝံစိတ်ထားတွေလည်း ရှေးခေတ်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ဟိုတုန်းက ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှာဆို ပျားရည်တစ်စက် ရရင်တောင် မျှစားခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ အစားကောင်း စားရတာတောင် ဘယ်သူမှ လှည့်မကြည့်ကြတော့ဘူး။ သံယောဇဉ်တွေ ကုန်ခမ်းကုန်ပြီ။ ကုန်ခမ်းကုန်ပြီ။"

ဟုန်ဖုန်းသည် ဟေးစန်းကို ထုံကျင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် အသိဉာဏ်နည်းပါးခြင်းသည် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေးမိပြီး ဤငတုံးကောင်ကို သူ မသိစိတ်ဖြင့် အားကျမိသွားသည်။

... "စစ်ချန်က နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။"

ဤသတင်းသည် ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်၏ အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းကြားတွင် အတောင်ပံပေါက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သတင်းရင်းမြစ်မှာ သဘာဝကျစွာပင် တရားမျှတမှု အပြည့်ရှိသောဆရာသခင်ကြီးကျန်းထံမှပင် ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် သူ အပြင်လောကကို ပြောလိုက်သည်မှာ တာအိုမိတ်ဆွေစစ်က နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးအတွက် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်နေတာ သိလိုက်ရလို့၊ လိုအပ်နေတဲ့ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှိုကို အထူးတလည် ဦးစားပေး လိုက်လျောလိုက်တာပါဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သတင်းထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်တစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တတိယနေရာမှ ပါရမီရှင်သည် ဤမျှငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်တော့မည်လား။ အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ဘယ်လိုမြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်လာမလဲ။ ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ ထိပ်ဆုံးနေရာကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ခဏတာအတွင်း အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်း အသီးသီး၏ အာရုံစိုက်မှုသည် စစ်ချန် နေထိုင်သော ခြံဝန်းငယ်လေးဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်နေ့တာ ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံး၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲလျက် အိမ်ပြန်လာနေသော ဝမ်ယန်သည် လမ်းဘေးတွင် ကျင့်ကြံသူအချို့ ဆွေးနွေးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကြားပြီးပြီလား။ အဲဒီ စစ်ချန်က နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီတဲ့။"

"ဘုရားရေ... အချိန်ဘယ်လောက် ကြာလို့လဲ။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်ကနေ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီဆိုတော့ ဒီအမြန်နှုန်းက..."

"ဒါကြောင့် သူက ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တတိယနေရာ ရနေတာပေါ့။"

ဝမ်ယန်သည် နေရာတွင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး ရင်ထဲတွင် မြစ်များနှင့် ပင်လယ်များ ဆူပွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သခင်လေး... သူက တကယ်ပဲ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလား။

ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေတာဆိုတော့... သူက မိနစ်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းကို အသုံးချပြီး နေ့မနား ညမနား ကြိုးစားကျင့်ကြံနေမှာ သေချာတယ်။

အဲဒီ အာရုံစိုက်မှု၊ အဲဒီ လုံ့လဝီရိယ၊ အဲဒီ တာအိုလမ်းစဉ်အပေါ် မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားအားထုတ်မှု... ဒါတွေကို တွေးမိပြီး ဝမ်ယန် မျက်ရည်ဝဲလာသည်။

သခင်လေးက မမြင်ရတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ တိတ်တဆိတ် ချွေးတွေ ရင်းနှီးနေချိန်မှာ သူကတော့ "ဒီနေ့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားလိုက်တော့မယ်" ဆိုတဲ့ ပျင်းရိတဲ့ အတွေး ဝင်ခဲ့မိတာကို တွေးပြီး ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သခင်လေးရဲ့ ပါရမီက ဒီလောက် ထူးချွန်နေတာတောင် သူက ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားနေသေးတာ။ သူ ဝမ်ယန်က စားပွဲထိုးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ... ပင်ပန်းတယ်လို့ ညည်းညူခွင့် ရှိလို့လား။

ကျင့်ကြံရမယ်။ သေတဲ့အထိ ကျင့်ကြံရမယ်။ ဒီနေ့ မလဲမချင်း မကျင့်ကြံရင် သူ ဝမ်ယန် မဟုတ်ဘူး။

သူ့စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည် ညဥ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ဆီမီးတိုင်အောက်၌ စစ်ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကျင့်စဉ်များကို အသည်းအသန် လေ့လာနေပုံ၊ မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်အောက် လေကိုဆန်၍ ပထမဆုံး ခရမ်းရောင်ချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေပုံ... ဤမျှ ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံနေသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ပုံရိပ်ကို တွေးမိပြီး ဝမ်ယန်၏ မျက်လုံးများ ပူလာကာ မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ တကိုယ်လုံး အားအင်များ ချက်ချင်း ပြည့်ဝလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သွေးပူများ ခေါင်းထဲသို့ ဆောင့်တက်သွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး အိမ်ပြန်မည့် ခြေလှမ်းများကို လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ အော်ဟစ်လျက် သူ ကျင့်ကြံနေကျ တောင်ကြားဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် "မိနစ်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းကို အသုံးချပြီး နေ့မနား ညမနား ကြိုးစားကျင့်ကြံနေသည်" ဟု ဝမ်ယန် ယုံကြည်ထားသော စစ်ချန်သည်... သူ့ခြံဝန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်ရှည်ပေါ်တွင် ဒူးနန့်လျက် အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းနေသည်။

လရောင်သည် သူ့အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖြာကျနေသည်။ သူသည် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားပြီး ဘေးနားရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် ဟေးစန်း ဝယ်လာသော သရေစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပဲနီလေးသည် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေပြီး သူ့အသက်ရှူသံနှင့်အညီ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

အင်း... ဒီည လေပြည်လေညင်းက တော်တော် လန်းဆန်းတာပဲ။ အပန်းဖြေဖို့ ကောင်းတယ်။

စစ်ချန် ပျင်းရိစွာ တွေးလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းတာကတော့... နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့။