မွှေကြော်ဆေးဖော်ခြင်း

စစ်ချန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်တွင် ခြေချလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝန်းငယ်လေးတစ်ခုကို ဝယ်ယူလိုက်ပြီး ယာယီအိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့၏ ဘဝသည် အေးအေးလူလူနှင့် ပုံမှန်ဆန်သွားသည်။

ဟေးစန်းသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မြို့၏ သက်ရှိ အစားအသောက်မြေပုံအဖြစ် အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူ၏ နေ့စဉ် အပျော်ရွှင်ဆုံး အလုပ်မှာ စစ်ချန်ပေးသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ယူ၍ လမ်းကြားလေးများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော စားသောက်ဆိုင်လေးများကို ရှာဖွေပြီး ရတနာရှာတွေ့သူကဲ့သို့ သရေစာထုပ်များကို လုံးလုံးလုံးလုံးနှင့် အပြေးလေးသယ်ဆောင်ပြန်လာကာ မျှဝေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ညီလေး... ကြောင်အိုကြီး... ဒီ မီးကင်ကြက်ပေါင်ကို စမ်းကြည့်စမ်း... ဟား... စွဲလမ်းစရာပဲ။"

ဟုန်ဖုန်းက ဟေးစန်းလောက် စွဲလမ်းမှု မရှိသော်လည်း အချိန်မရွေး အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြည်းစမ်းနိုင်သည့် ဘဝကို ကျေနပ်နေသည်။

သူသည် ခြံဝန်းထဲတွင် နေပူစာလှုံရင်း သို့မဟုတ် ပဲနီလေးက လေ့ကျင့်ရေးအဖော်အဖြစ် ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို ခံရရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။

ထိုသတ္တဝါလေးသည် အိပ်ရာနိုးလာသည်နှင့် အားအင်အပြည့် ဖြစ်နေပြီး အတောင်ပံ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ဟုန်ဖုန်း၏ လေဓားများကို လိုက်လံဆော့ကစားခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ပြောင်ကာ ဆိတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်သည်။

စစ်ချန်သည်လည်း ငြိမ်းချမ်းမှုကို နှစ်သက်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုများ မရှိတော့ဘဲ အစားအသောက်၊ လက်ဖက်ရည်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လမ်းလျှောက်ခြင်းများသာ ရှိတော့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဟေးစန်း၏ သရေစာများကို မြည်းစမ်းခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းဘေးမှ ဝယ်လာသော ထူးဆန်းသည့် စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုရင်း ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း လေ့လာခြင်းနှင့် ပဲနီလေးကို စနောက်ခြင်းများဖြင့် ကုန်ဆုံးစေသည်။

ကိုယ်တွင်းရှိအလုပ်သမား မိုးကြိုးလေးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက် သိုလှောင်ပြုပြင်ပေးနေပြီး ထူးဆန်းသော ဆေးလုံးအမြူတေကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ သူသည် ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းရန် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားသည်။

နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲတစ်ခုသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ခတ်မှုများ ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း သူ အာရုံခံမိနေသည်။

သူတို့သည် ဖုံးကွယ်မထားသဖြင့် ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် တတိယချိတ်သော စစ်ချန် ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း တစ်မြို့လုံးက သိသွားကြသည်။

ထိပ်တန်းဆယ်ဦးသည် အဆင့်ကျော် သတ်ဖြတ်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး အရှေ့ပိုင်းဒေသ၏ ထိပ်သီးများ ဖြစ်လာမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ တတိယနေရာမှ စစ်ချန်သည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုပင် တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ခြံဝန်းငယ်လေးသည် မကြာခင်မှာပင် လူစည်ကားလာသည်။

နာမည်ကြီး မိသားစုတိုင်းက ကိုယ်စားလှယ်များ စေလွှတ်ကြသည်။ ဂုဏ်ပြုရန်၊ ဖိတ်ကြားရန်၊ မေးမြန်းရန် အကြောင်းပြချက်များဖြင့် လာရောက်ကြပြီး အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦးကမူ သူ့သခင်တွင် တာအိုအကြောင်း အတူတူ ဆွေးနွေးနိုင်မည့် ပါရမီရှင်သမီးတစ်ယောက် ရှိကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောကြားသွားသည်။

"တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးမယ် ဟုတ်လား။" ဟေးစန်းက ကြက်ပေါင်ကို ကိုက်ဝါးရင်း တီးတိုးမေးသည် "ကြောင်အိုကြီး... အဲဒီတာအိုက ရိုးရော ရိုးသားရဲ့လား။"

ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များလည်း ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကြသည်၊ သို့မဟုတ် လက်ဆောင်များ ပေးပို့ကြသည်။ တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်ကို ဂုဏ်ပြုပါသည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။

စစ်ချန်သည် လက်ဆောင်အများစုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ အကြွေးမတင်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှလွဲ၍ပင်... နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံး၏ ဆေးဖော်မြူလာ တစ်ခု။

ပေးပို့သူသည် ဆေးလုံးအစား ဆေးဖော်မြူလာကို ပေးပို့ခဲ့ခြင်းမှာ သူ ဖော်စပ်ပေးနိုင်ကြောင်းနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်က ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းရန်အတွက် သူ ဆေးလုံးမလိုပေ။

သို့သော် ဝမ်ယန်၏ မွှေကြော်ဆေးဖော်ခြင်းကို သတိရသွားပြီး သူသည် ဆေးဖော်မြူလာကို ယူကာ အကြီးဆုံးသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းဆိုင်သို့ သွားလိုက်သည်။

မန်နေဂျာက သူ့ကို အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်ပြီး ဆေးဖော်မြူလာကို ယူကြည့်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးအတွက် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ စစ်ချန် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းရန် ပြင်ဆင်နေပြီဟု သူ နားလည်လိုက်သည်။

သူ ပေါ့ဆမနေရဲဘဲ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည် "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... စီနီယာ ခဏစောင့်ပါ။ ကျွန်တော် ဂိုဒေါင်ထဲကနေ အခုပဲ သွားယူလိုက်ပါ့မယ်။ အကုန်လုံးက ထိပ်တန်းအဆင့်တွေချည်းပါပဲ။"

ဤကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများသည် အလွန်ရှားပါးပြီး ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ရောင်းချရန် ခင်းကျင်းပြသထားလေ့ မရှိပေ။

သို့သော် ဆိုင်ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် တုန့်ဆိုင်းရဲမည်နည်း။ စစ်ချန်သာ တောင်းဆိုလိုက်လျှင် သူ့နောက်ကွယ်မှ ပိုင်ရှင်ကပင် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်စေရန်အတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ရှင်က သတိထားပြီး မေးလိုက်သည် "စီနီယာ... မီးဖိုဖွင့်ပြီး ဆေးဖော်မလို့လား။"

သူ သိချင်နေသည်။ စစ်ချန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အံ့ဩစရာကောင်းသော်လည်း အဂ္ဂိရတ်ပညာ နားလည်ကြောင်း သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည် "မဟုတ်ဘူး... မွှေကြော်မလို့။"

ဆိုင်ရှင် "...ဗျာ။"

သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး ချက်ချင်း ခဲသွားပြီး ကြားလိုက်ရသည့်စကားကို ဦးနှောက်က မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

မွှေ... မွှေကြော်မယ် ဟုတ်လား။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံး ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေနဲ့ ဟင်းချက်မလို့လား။ သူ နားကြားမှားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီစီနီယာက နောက်နေတာလား။

မကြာခင် ပစ္စည်းများ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။ ဆိုင်ရှင်သည် စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်သကဲ့သို့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ပါဝင်သည့် သိုလှောင်အိတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအကြောင်း ပြောဖို့ပင် မရဲတော့ပေ။

စစ်ချန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပစ္စည်းတန်ဖိုးထက် များစွာ သာလွန်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ် တစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားခဲ့ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

ခြံဝန်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟေးစန်းက အစာရှာထွက်သွားပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟုန်ဖုန်းက ငိုက်မြည်းနေပြီး ပဲနီလေးက သူ့ပုခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။

စစ်ချန်သည် ခြံဝန်းအလယ်ရှိ ကွင်းပြင်သို့ လျှောက်သွားပြီး စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။

သူ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် လျှပ်စီးများ စီးဆင်းလာပြီး သာမန်ပုံစံရှိသော... ဒယ်အိုးတစ်လုံးအဖြစ် ချက်ချင်း စုစည်းသွားသည်။

ညာဘက်လက်တွင်လည်း လျှပ်စီးများ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လက်ကိုင်ရှည်... ယောက်မတစ်ချောင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မိုးကြိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဒယ်အိုး၊ မိုးကြိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ယောက်မ။

မိုးကြိုးသံသဲ့သဲ့ကြောင့် ဟုန်ဖုန်း နိုးလာသည်။ သူ၏ ကျားမျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စစ်ချန်၏ လက်ထဲမှ ကိရိယာများကို နားမလည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "စစ်ချန်... မင်း... ဟင်းချက်မလို့လား။"

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကောင်းမွန်သော မီးဖိုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။

"အင်း" စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ဖြည့်စွက်ပြောသည် "မွှေကြော်ဆေးဖော်မလို့။"

"မွှေ... မွှေကြော်ဆေးဖော်မယ် ဟုတ်လား။"

ဟုန်ဖုန်း နားကြားမှားသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ ပဲနီလေးပင်လျှင် မျက်လုံးလေး ပြူးကာ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းလေး စောင်းကြည့်နေသည်။

စစ်ချန် ထပ်မံရှင်းပြမနေတော့ဘဲ အလုပ်စလုပ်လိုက်သည်။ မြို့ပေါင်းများစွာတွင် လှည့်လည်စားသောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် စားဖိုမှူးများ၏ မွှေကြော်နည်းစနစ်များကို သဘာဝကျကျ လေ့လာမိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တောင်တစ်လုံးကို တိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြိုချခဲ့ဖူးသော ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တတိယနေရာမှ လူငယ်လေးသည် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူများကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို စတင် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလုပ်စတော့မည့် စားဖိုမှူးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

လှီးစရာရှိတာ လှီး၊ ခြေစရာရှိတာ ခြေလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သိပ်ပြီး ကျွမ်းကျင်လှခြင်း မရှိသော်လည်း ဟန်ပန်ကတော့ ပိုင်နိုင်လှသည်။

ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ပါဝင်ပစ္စည်း အားလုံးကို လျှပ်စီးလက်နေသော ဒယ်အိုးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

မီးအတွက်ကတော့...

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပဲနီလေး၏ မီးတောက်များထက် ပိုမိုပူပြင်းပြီး သန့်စင်သော ရွှေရောင်သမ်းနေသည့် အနီရောင် မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးဒယ်အိုး၏ အောက်ခြေကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

ဒါက သာမန်မီး မဟုတ်ပေ။ အရာအားလုံးကို ပြာကျစေနိုင်လောက်သော ခန့်ညားသည့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသော်လည်း စစ်ချန်၏ ဆန္ဒကို နာခံစွာ လိုက်နာနေသည်။

ကမ္ဘာလောကရှိ မီးတောက်အားလုံးသည် သူ့အမိန့်အောက်တွင် ရှိနေပုံရသည်။

ခဏတာအတွင်း ခြံဝန်းငယ်လေးထဲတွင် လျှပ်စီးသံများ၊ မီးတောက်သံများနှင့် ယောက်မနှင့် ဒယ်အိုး ထိခတ်သံများသာ ရှိနေတော့သည်။

ဟုန်ဖုန်းနှင့် ပဲနီလေးတို့သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ပါးစပ်အဟောင်းသား ကြည့်နေကြသည်။

စစ်ချန်က "မိုးကြိုးယောက်မ" ကို ကိုင်ပြီး "မိုးကြိုးဒယ်အိုး" ထဲတွင် မွှေကြော်နေသည်ကို သူတို့ ကြည့်နေသည်။ လှုပ်ရှားမှုများက အတော်လေး ချောမွေ့ပြီး စားဖိုမှူးကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

သို့သော် မကြာခင် အခြေအနေများ လွဲမှားလာသည်။ တစ်ချက် လှန်လိုက်ရာတွင် စစ်ချန် အားချိန်တာ မှားသွားပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှို အပိုင်းအစ အနည်းငယ် ဒယ်အိုးထဲမှ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေကြီးပေါ် ကျသွားသည်။ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်အလင်းရောင်များ တစ်ဝက်ခန့် မှိန်ဖျော့သွားသည်။

စစ်ချန်၏ ယောက်မ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဆက်လက် မွှေနေလိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်း "..."

ပဲနီလေး "..."

မိုးကြိုးနှင့် မီးတို့ ရောနှောမှုအောက်တွင် ပါဝင်ပစ္စည်းများ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာသည်။ စွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ အတက်အကျ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တရွှဲရွှဲမြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မကြာခင် ဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားသည်။

အပူချိန် အတော်လေး ဟုတ်ပြီဟု ယူဆလိုက်သဖြင့် စစ်ချန် မီးကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီး ဒယ်အိုးထဲသို့ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

အောက်ခြေတွင် မည်းတူးပြီး စေးကပ်နေကာ မီးခိုးထွက်နေသော အနှစ်တစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မီးကျွမ်းနံ့နှင့် ဆေးနံ့ ရောနှောနေသော ထူးဆန်းသည့် အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဆေးလုံးဟု ခေါ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ အသိအမှတ်ပြုနိုင်လောက်သော ပုံသဏ္ဌာန်ပင် မရှိပေ။

စစ်ချန်သည် မည်းတူးနေသော အခဲလိုက်ကြီးကို ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ ကျရှုံးခဲလှသည်။ အထူးသဖြင့် ရိုးရှင်းပုံရသော သီအိုရီတစ်ခုတွင် ကျရှုံးရခြင်းကြောင့် သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရင်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဘာလို့ ဆေးလုံး မဖြစ်တာလဲ။"

သူသည် မည်းတူးနေသော အခဲလိုက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ပို၍ စကားမပြောနိုင်စရာ ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဒယ်အိုးထဲမှ အနှစ်သည် သူ့စကားကို နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ မလည်သည်ဖြစ်စေ... ရုတ်တရက် မျက်စိကျိန်းစေသော အလင်းရောင်တစ်ခု အတွင်းဘက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအလင်းရောင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော ဆေးစွမ်းအားများကို မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က ခွဲခြားလိုက်၊ ဖိသိပ်လိုက်နှင့် စုစည်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အညစ်အကြေး အားလုံးကို တစ်ခဏချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသောအခါ ရှင်းလင်းသော ဆေးလုံးပုံစံများနှင့် ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည့် အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ဆေးလုံးသုံးလုံးသည် မိုးကြိုးဒယ်အိုး၏ အောက်ခြေတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေကြသည်။

နှာခေါင်းထဲသို့ ထူးခြားသော မွှေးရနံ့များ တိုးဝင်လာသည့် ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးများ။

ပထမတန်းစား နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးများ။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စစ်ချန်၏ ဒေါသသည် ဝမ်းသာမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဝမ်ယန် လိမ်မပြောပါဘူး... ဒီမွှေကြော်ဆေးဖော်နည်းက တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။"

ဟုန်ဖုန်း "..."

ပဲနီလေး "ပိကျိ..."

ကျားနှင့် ငှက်တို့ တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အပြန်အလှန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

ခုနက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူတို့ နားမလည်ပေမဲ့... ဒါက သေချာပေါက်၊ လုံးဝဥဿုံ...

... မွှေကြော်ဆေးဖော်နည်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး