အခန်း (၈၆)

ဝမ်ယန်သည် စစ်ချန်ကို ချက်ချင်း ဦးခိုက်ကန်တော့ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။

ဒါက အသိအမှတ်ပြုခြင်းဆိုသော ကျေးဇူးတင်မကတော့ပေ။ သူ့ကို ဒုတိယမိဘဟု ခေါ်လျှင်ပင် လွန်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်က လူရှုပ်ပြီး မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ သခင်လေးက အသံကို အံ့ဩဖွယ်နည်းလမ်းဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း မြင်ကွင်းကိုတော့ ပိတ်ဆို့မထားပေ။

သူသာ တကယ် ဒူးထောက်လိုက်လျှင် မနက်ဖြန်ကျရင် စားပွဲထိုးတစ်ယောက် ကံကောင်းသွားပြီဆိုသည့် ကောလာဟလတွေ ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး သခင်လေးအတွက် မလိုအပ်သော ပြဿနာများ ဖြစ်လာစေနိုင်သည်။

လမ်းဘေးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ဖူးသော ဝမ်ယန်သည် ဤမျှလောက်တော့ ပါးနပ်မှု ရှိသည်။

ဤဆေးလုံးနှင့် သခင်လေးအပေါ်ထားရှိသော ဆက်ဆံရေးသည် ယခုအခါ သူ၏ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး မလိုအပ်သော ထင်ကြေးပေးမှုများကို ဆွဲဆောင်၍ မဖြစ်ပေ။

ဟုန်ဖုန်းသည် ဝမ်ယန်၏ ရုန်းကန်နေမှုကို မြင်သောအခါ သဘောကျသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု မျက်လုံးထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဒီကောင်လေးက စကားပြောကောင်းပြီး စေ့စပ်သေချာသလို ကိုယ့်အကန့်အသတ်ကိုလည်း သိသည်။ သူ့ခွန်အားကို ခဏထားဦး၊ ဒီစိတ်နေသဘောထားကတော့ တော်တော် ကောင်းသည်။

ဟေးစန်းကတော့ အဲဒီလောက်ထိ မတွေးပေ။ ဝမ်ယန်က ငတုံးတစ်ကောင်လို ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်လေး... ဘာလို့ ငတုံးလို ပြုံးစိစိ လုပ်နေတာလဲ။ မင်းက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၅ ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။ ဒီအရာက မင်း အခု စားရမယ့်ဟာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ယန် အသိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... စီနီယာ သတိပေးတာ မှန်ပါတယ်။ ဂျူနီယာက အရေးကြီးတာကို သိပြီး သေချာပေါက် ကြိုးစားကျင့်ကြံပါ့မယ်။ ချီသန့်စင်ခြင်း မဟာပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့် ရောက်ပြီး သေချာပေါက် ယုံကြည်မှုရှိမှပဲ ဒါကို သုံးပါ့မယ်"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ယန်ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"မင်း ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ယူထားလိုက်။ ငါတို့ ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်မှာ ခဏလောက် နေဦးမှာဆိုတော့ အလောတကြီး မလိုပါဘူး"

ဝမ်ယန်သည် သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း လေးလံသော အိတ်ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ရာ တခြားဘာမှ မလုပ်ဘဲ ချီသန့်စင်ခြင်း ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့် ရောက်သည်အထိ ကျင့်ကြံရန် လုံလောက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဒီသခင်လေးက... တကယ်ကို စာနာတတ်လွန်းပါတယ်။

ကြီးမြတ်သော တာအိုလမ်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိရန် အခွင့်အရေး ပေးရုံသာမက နေထိုင်စရိတ်ပါ ထောက်ပံ့ပေးနေသည်လား။ သူ ဝမ်ယန်က ဘာများ လုပ်ပေးခဲ့ဖူးလို့ ဒီလောက်ထိ ခံစားခွင့် ရနေရတာလဲ။

ဒါက ဝါသနာတူ သူငယ်ချင်း သက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါက သူ့အဖေရင်းလို ဖြစ်နေပြီ... စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ခေါင်းပါ ပူလာပြီး ရုတ်တရက် ပြောထွက်သွားသည် "သခင်လေး... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား စိတ်ချပါ။ သားက သေချာပေါက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ခင်ဗျားရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေရပါဘူး"

"ဖူး..."

ဘေးနားရှိ ဟေးစန်းသည် "သား" ဟူသော စကားလုံးကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဟင်းရည်တစ်လုပ် မှုတ်ထုတ်မိလိုက်သည်။

ဝမ်ယန်လည်း သူ ဘာပြောလိုက်မိမှန်း သတိပြုမိလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မုန်လာဥနီကဲ့သို့ နီရဲသွားကာ မြေကြီးထဲ တွင်းတူးဝင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သူ လက်ကို အတင်းခါရမ်းလိုက်သည်။ "အာ... မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက... ဒီအစေခံ... ဒီအစေခံပါ"

သူ၏ မှားယွင်းပြောဆိုမိမှုနှင့် ရှက်ရွံ့နေမှုတို့ကြောင့် ဘေးနားရှိ ဟုန်ဖုန်းပင်လျှင် အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားသည်။

စစ်ချန်လည်း ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သဘောကျစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့ကို စစ်ချန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ သွားစရာရှိတာ သွားလုပ်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့... သခင်လေး"

ဝမ်ယန်သည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ်ကို ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို တည်ငြိမ်စွာနှင့် လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စစ်ချန်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွမ်းကျင်သော၊ တက်ကြွသော အပြုံးကို ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ပုခုံးပေါ်မှ မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ခါလိုက်ပြီး အခြားဧည့်သည်များကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် သွက်လက်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဟေးစန်းသည် လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသော ဝမ်ယန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ နားမလည်ဘူး။ ဒီကောင်လေးက အခွင့်အရေးကြီး ရလိုက်တာလေ။ ဘာလို့ သီးသန့်ကျင့်ကြံဖို့ နေရာမရှာဘဲ ဒီမှာ စားပွဲထိုး ဆက်လုပ်နေရတာလဲ။ သူ့ခေါင်းများ တစ်ခုခု မှားနေသလား"

စစ်ချန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေသော ဝမ်ယန်၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် "လူတွေ သတိထားမိမှာ စိုးလို့ နေမှာပေါ့"

ဟုန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝင်ပြောသည် "ကောင်းကင်ကနေ ဆုလာဘ်ကြီး ကျလာတဲ့အခါ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူ လုပ်မိတာက အဆိုးဆုံးပဲ။ ဒီကောင်လေးရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ အခွင့်အရေးကြောင့် မျက်စိကန်းမသွားဘူး။ သူ့အလင်းရောင်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး နှိမ့်ချနေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့..."

သူ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ကျင့်ကြံခြင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အဂ္ဂိရတ်ပညာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... စိတ်နေသဘောထား တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ အောင်မြင်မလား ကျရှုံးမလား ဆိုတာက သူ့ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်သေးတယ်"

... နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ဝမ်ယန်၏ လုပ်ဆောင်မှုများမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

သူသည် မိုးမလင်းခင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်လာပြီး စားပွဲသုတ်၊ ကြမ်းတိုက်၊ ဧည့်သည် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးနှင့် ပုခုံးပေါ်မှ မျက်နှာသုတ်ပဝါတို့မှာ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

ဖောက်သည်ဟောင်းများ၏ စနောက်မှုများနှင့် မန်နေဂျာ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ပုံမှန်အတိုင်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီး ပို၍ပင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေသေးသည်။ ပထမအဆင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ်တို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်။

သူ အလုပ်ထွက်ဖို့ပင် အလျင်မလိုပေ။

တတိယမြောက်နေ့ မနက်ရောက်မှသာ သူ မန်နေဂျာထံသို့ သွားရောက်ပြီး အလုပ်ထွက်ခွင့် တောင်းသည်။ လူငယ်များတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော "ရည်မှန်းချက်ကြီးလွန်းသည့်" ပုံစံမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။

သူက ပြီးပြည့်စုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကိုလည်း ရှာတွေ့ထားသည် "မန်နေဂျာ... ကျွန်တော် အဂ္ဂိရတ်ပညာသင်တန်းသား စမ်းသပ်မှုကို ပြန်ဖြေချင်လို့ပါ။ ပိုက်ဆံနည်းနည်း စုမိပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြည့်ချင်လို့ပါ..."

ဒါက ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်တွင် အလွန် အဖြစ်များသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်လိုလိုပင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖြစ်ရန် အိပ်မက်မက်နေကြသော လူငယ်များ ကံစမ်းဖို့ သွားနေကြသည်။

မန်နေဂျာသည် ဝမ်ယန် ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ဖူးကြောင်း သိသော်လည်း လက်မလျှော့ချင်သေးဘူးဟုသာ ယူဆလိုက်သည်။ သူ အခက်အခဲ မလုပ်တော့ဘဲ သနားသည့်အနေဖြင့် ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ လုပ်အားခ ရှင်းပေးပြီး လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ယန်သည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားပြီး ရင်းနှီးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အချို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ သံသယဝင်စရာ အကြောင်း တစ်ချက်မျှ မကျန်ရစ်စေဘဲ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဤမျှ တည်ငြိမ်သော အပြုအမူသည် လူငယ်စားပွဲထိုးတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ မုန်တိုင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော သိုင်းလောကသား ဝါရင့်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။

သို့သော် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဝမ်ယန်သည် အိမ်သို့ တန်းမပြန်သလို သီးသန့်ကျင့်ကြံရန် နေရာလည်း မရှာဖွေပေ။

သူ လမ်းအနည်းငယ် ကွေ့ပတ်သွားပြီးနောက် အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဆေးထုပ်အများအပြားကို ပိုက်လျက် ပြန်ထွက်လာသော်လည်း ခုလေးတင် ရရှိထားပြီး နွေးနေသေးသော လုပ်အားခများမှာမူ ကုန်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...

ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော် အပြင်ဘက် တောင်ခြေအနီးတွင် နိမ့်ပါးသော အိမ်အချို့ ပြန့်ကျဲ တည်ရှိနေသည်။ ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူ အများစုမှာ ဝမ်ယန်ကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် သာမန်လူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝမ်ယန်၏ နေအိမ်သည် ထိုအိမ်များကြားမှ လူသတိမထားမိဆုံး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိပြီး နိမ့်ပါးသော မြေနံရံများနှင့် သက်ကယ်မိုးထားသော အမိုးသည် လေနှင့်မိုးကို မကာကွယ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေသည်။

အတွင်းပိုင်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းပြီး နံရံလေးဖက်သာ ရှိသည်။

အသားဝါနေပြီး တိုးတိုးလေး အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလျက် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ဖြင့် အဝတ်ဖာနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဝမ်ယန်၏ မိခင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယန်သည် အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများသည် အပြုံးပါးပါးလေးဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးသွားသည်။

"အမေ... သား ပြန်ရောက်ပြီ။ ဒီနေ့ မန်နေဂျာက လုပ်အားခ ရှင်းပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ နည်းနည်းတောင် ပိုပေးလိုက်သေးတယ်"

သူ့လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး သူ့ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံး အချိုးအကွေ့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြပေ။

"ကြည့်ပါဦး... သား အမေ သောက်နေကျ ဆေးတွေ ဝယ်လာတယ်။ ဆေးညွှန်းက အတူတူပဲ ဆိုပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေရဲ့ အရည်အသွေးက ပိုကောင်းတယ်"

သူသည် လက်ထဲမှ ဆေးထုပ်များကို လှုပ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မြေမီးဖိုလေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ မီးမွှေးပြီး ဆေးပြုတ်တော့သည်။

"သားရယ်... အဟွတ် အဟွတ်... ပိုက်ဆံတွေ ဖြုန်းပြန်ပြီ..." အမျိုးသမီးသည် အလုပ်ရှုပ်နေသော သားဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရပြီး လောကဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် နာတာရှည် ရောဂါများ စွဲကပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု သားဖြစ်သူ အရွယ်ရောက်လာချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်တော့သဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ အသက်ရှင်နေခြင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရတတ်သည်။

"အမေကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ပိုက်ဆံဆိုတာ သုံးဖို့ ရှာတာလေ။ အမေ့ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ"

ဝမ်ယန်သည် မီးဖိုကို ယပ်ခပ်ပေးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည် "နောင်ကျရင် သား အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖြစ်လာရင် အမေ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ သီးသန့် ဖော်စပ်ပေးမယ်။ အဲဒီဆေး သောက်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပျောက်ပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေလို အသက်ရှည်စေရမယ်လို့ အာမခံတယ်"

သားဖြစ်သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အမျိုးသမီးမှာ ပို၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောရက်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဝမ်ယန် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖြစ်ချင်ရသည့် မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး စွဲလမ်းမှုမှာ အမှန်တကယ်တော့ သူ့မိခင်၏ ရောဂါကို ကုသပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ပါရမီက တကယ်တော့ မဆိုးလှပေ။ ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝသော နေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ ရှာဖွေခဲ့သမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၈၀၊ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်သာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ဝယ်ယူရာတွင် အသုံးမပြုခဲ့လျှင် သူသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၅ တွင်သာ ရပ်တန့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဤအရာအားလုံးကို ကောင်းကင်ယံမှ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် စောင့်ကြည့်နေသော ပုံရိပ်သုံးခုက မြင်တွေ့နေရသည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် အိမ်အတွင်းရှိ သားအမိနှစ်ယောက်၏ စကားပြောဆိုမှုနှင့် အခြေအနေများကို မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းနေသည်။

ဟေးစန်းသည် သူ၏ ပုံမှန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုံစံကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဝက်ဝံမျက်နှာကြီးပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် "...ဒီလိုကိုး။ ဒီကောင်လေးက မိဘကို တော်တော် သိတတ်တာပဲ"

ဝမ်ယန်ကို လေကြီးပြီး စိတ်မချရသူဟု သူ ယခင်က ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲမှ အထင်သေးမှု အနည်းငယ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဟုန်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ မိဘအပေါ် သိတတ်မှုပဲ။ ညီလေးစစ်ချန်... မင်းရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက တကယ် တန်ကောင်း တန်နိုင်ပါတယ်"

စစ်ချန် စကားမပြောဘဲ အခန်းထဲကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ယန်က ဆေးကို အေးသွားအောင် ဂရုတစိုက် မှုတ်ပေးပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို တစ်ဇွန်းချင်း တိုက်ကျွေးနေသည်ကို သူ ကြည့်နေသည်။

အမျိုးသမီး ဆေးသောက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင် အနည်းငယ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဆေးအာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို စိတ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"သွားကြစို့" စစ်ချန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သူ့အမေကို မကူညီဘူးလား" ဟေးစန်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ စစ်ချန်၏ နည်းလမ်းများဖြင့် သာမန်လူတစ်ဦး၏ ရောဂါကို ကုသပေးရန် မခက်ခဲသင့်ပေ။

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒါ သူလျှောက်လှမ်းရမယ့် လမ်းပဲ"

သူသည် ဝမ်ယန်ကို အစမှတ်တစ်ခု၊ အနာဂတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီးပြီ။

သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရှုခင်းများကို ဝမ်ယန် ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်ပြီး ပုခုံးပေါ်ရှိ တာဝန်များကို သူ တစ်ယောက်တည်း ထမ်းဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။

သူ ကြယ်တာရာတစ်ပွင့် ဖြစ်စဉ်က ဂြိုဟ်များပေါ်ရှိ ယဉ်ကျေးမှုများ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ယခု စစ်ချန်အဖြစ် ရှိနေချိန်တွင် သူသည် အခွင့်အရေးများ ပေးနိုင်သော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ဝမ်ယန် ကိုယ်တိုင် ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး တဲအိမ်လေးကို ပြန်လှည့်မကြည့်တော့သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးပါးပါးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ပြီးတော့..."

"သူ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဆရာသခင်ကြီး ဖြစ်လာမှာပါ"