အခန်း (၈၄)

အခန်း (၈၄)

ဝမ်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး ခေတ္တခဲသွားပြီး သည်းခံမှုနှင့် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သို့သော် သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အပြုံးကို အလိုအလျောက် ပြန်ထိန်းလိုက်သည် "သခင်လေးကျောက် ဆုံးမတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က လျှောက်တွေးနေမိတာပါ။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ဗျာ။ သီးသန့်အခန်းကို ကြွပါ... သီးသန့်အခန်းကို ကြွပါ..."

စစ်ချန်၊ ဟေးစန်းနှင့် အခြားသူများသည် ပထမတော့ ဝင်မပါရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ခရီးသည်များသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သခင်လေးကျောက်က ပို၍ စိတ်ကြီးဝင်လာပုံရပြီး အဆုံးမရှိ ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသဖြင့် သူတို့၏ စားချင်သောက်ချင်စိတ်ကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်လာသည်။

"ဘုန်း"

ဟေးစန်းသည် ယင်ကောင်ညည်းသံကဲ့သို့ အသံကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး တူကို စားပွဲပေါ် ဆောင့်တင်လိုက်သည်။

"တောက်... ဆူညံလိုက်တာကွာ"

သူသည် ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးကဲ့သို့ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် သခင်လေးကျောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် "ငါတို့ စားသောက်နေတယ်လေ။ မင်းက ပြီးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ လေကြီးချင်ရင် တခြားနေရာ သွားကြီးချည်"

သူ့အသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သခင်လေးကျောက် ကြောင်သွားသည်။ သူသည် ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်တွင် မောက်မာစွာ နေထိုင်လေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဘယ်တုန်းကများ လူကြားထဲတွင် ဒီလို အော်ဟစ်ခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ။ ဒေါသများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ရန်တွေ့ရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည် "ဘယ်က ကန်းနေတဲ့ကောင်က..."

သူ့နောက်မှ နောက်လိုက်တစ်ယောက်က အတော်လေး ပါးနပ်သည်။ ဟေးစန်း စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ကတည်းက ဤစားပွဲဝိုင်းသည် ရန်စ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိနေပြီ။

ယခုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေသော စစ်ချန်၏ မျက်နှာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နောက်လိုက်၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး ချွေးစေးများ ချက်ချင်း ပြန်လာသည်။

သူသည် ပေါက်ကွဲတော့မည့် သခင်လေးကျောက်ကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်ပြီး စစ်ချန်တို့ ဝိုင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်တောင်းပန်လိုက်သည် "ခွင့်လွှတ်ပါ... ခွင့်လွှတ်ပါ... စီနီယာတို့။ ကျွန်တော့်သခင်လေးက... သူက အရက်မူးလွန်ပြီး လျှောက်ပြောနေမိတာပါ။ စီနီယာတို့ရဲ့ အစားအသောက် ပျက်သွားအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ သွားပါတော့မယ်... အခုပဲ သွားပါတော့မယ်"

သခင်လေးကျောက် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး ရုန်းကန်ချင်နေသေးသည် "မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဆွဲနေတာလဲ။ သူတို့က..."

"သခင်လေး... ပါးစပ်ပိတ်ထားပါ" နောက်လိုက်သည် သူ့ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားရင်း နားနားကပ်ကာ အရေးတကြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

သခင်လေးကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်မှ မောက်မာမှုများသည် ရေခဲရေဖြင့် ပက်လိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့နောက်လိုက်ထက်ပင် ပို၍ မျက်နှာဖြူရော်သွားသည်။

သူ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ဟေးစန်းနှင့် စစ်ချန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ငိုတော့မည့်ရုပ်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် လက်သီးဆုပ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး

"ဂျူ... ဂျူနီယာက မျက်စိကန်းသွားပါတယ်။ စီနီယာတို့ကို စော်ကားမိတာ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။ အခုပဲ သွားပါတော့မယ်... အခုပဲ သွားပါတော့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အသက်လုပြေးသကဲ့သို့ သူ၏ နောက်လိုက်များနှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ အူယားဖားယားနှင့် အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဤရုတ်ခြည်း အပြောင်းအလဲကြောင့် ခန်းမထဲရှိ အခြားစားသုံးသူများသည် နားမလည်နိုင်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ဝမ်ယန်သည် ပါးနပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမလဲ။

သူ အလွန် အံ့ဩသွားသည်။ သခင်လေးကျောက်သည် သာမန်မဟုတ်သော မိသားစုနောက်ခံ ရှိသူဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ ကြောက်လန့်သွားသည်လား။

ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ သူက အဂ္ဂိရတ်ပညာ အိပ်မက်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကဲ့သို့သော သတင်းများကို သိပ်အာရုံမစိုက်မိခဲ့ပေ။

သူသည် စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျေးဇူးတင်စိတ်နှင့် ဖော်ပြမရနိုင်သော တုန်လှုပ်မှုများ ရောထွေးနေသည်။

စစ်ချန်သည် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို လုံးဝ စိတ်ထဲမထားပေ။ သူ တူကို ချလိုက်ပြီး ကြောင်နေဆဲဖြစ်သော ဝမ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေဦးမှာ"

ဝမ်ယန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည် "အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ သခင်လေး ဘာစားချင်ချင် ဒီဆိုင်လေးကို အချိန်မရွေး လာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်း စောစောက ပြောတဲ့ ချက်ပြုတ်နည်းဖြင့် ဆေးဖော်ခြင်းဆိုတာကို... ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ချင်တယ်"

"မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင်... ဝိညာဉ်ဆေးပင်ဖိုးကို ငါ ရှင်းပေးမယ်"

ဝမ်ယန် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နားသူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစကားကြောင့် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ပင် ဝါးနေရင်း ရပ်တန့်သွားပြီး စစ်ချန်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နေပါဦး ညီလေး... မင်းက တကယ်ကြီး ဒီပေါက်ကရတွေ ပြောနေတဲ့ စားပွဲထိုးကောင်လေးကို စပွန်ဆာပေးမလို့လား။

ဝမ်ယန်၏ နှာခေါင်းများ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသည်။

သူ အိပ်မက်တစ်ခုလို ပြောခဲ့တဲ့အရာတွေ၊ တစ်ခါတစ်လေ သူကိုယ်တိုင်တောင် စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို... သူ့ရှေ့က ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သခင်လေးက တကယ်ပဲ လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် အခွင့်အရေး ပေးတော့မလို့လား။

ဒါ ဝိညာဉ်အဖော်မွန် မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဗျာ။