ကြက်မဥဥခြင်းနှင့် ဝတ်မှုန်ကူးခြင်း အသိပညာ
Vol. 4 Ch. 58
ရှောင်းယီသည် တိုက်ခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြန်ဝင်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်၍ ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ လျှော်ဖွင့်လိုက်သည်။
စဉ်းစားသာကြည့်ပါ။ ပူအိုက်သော နွေရာသီတွင် အဝတ်အစားများကို သုံးရက်ခန့် မလျှော်ဘဲထားလျှင် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ အနံ့ဆိုးများ နံစော်နေပေလိမ့်မည်။
လျှော်ဖွင့်ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ထွက်လာကာ အဝတ်များကို ခါရမ်းပြီး အပြင်ဘက်တွင် ထုတ်လှန်းထားလိုက်၏။
“လဲစရာ အပိုအဝတ်အစား နှစ်စုံလောက်တော့ လိုနေပြီ။”
ရှောင်းယီက ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ့တွင် ရက်ကန်းစင်တစ်ခု ရှိသော်လည်း မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို သူမသိပေ။ သိလျှင်ပင် ရက်လုပ်ရန် ပိုးချည်မျှင်များကို အဘယ်မှ ရနိုင်မည်နည်း။ပိုးချည်ရပြီး အထည်ရက်နိုင်လျှင်ပင် အဝတ်အစား မည်သို့ချုပ်ရမည်ကိုလည်း သူ မသိသေးပေ။
“ဟူး... လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေက အများကြီးနဲ့ လုပ်မယ့်သူကတော့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ်။”
ရှောင်းယီက သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။
သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာတွေများ လုပ်နိုင်မှာလဲ။
လောလောဆယ်တော့ သူ ဤနေရာသို့ စရောက်စဉ်က ဝတ်လာသည့် အဝတ်အစားကိုသာ ဖြစ်သလို ဝတ်နေရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ အနားတွင် မည်သူမှ မရှိခြင်းပင်။
အလွန် လန်းဆန်းသွား၏။
ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ရှောင်းယီသည် အပြင်ထွက်၍ အဝတ်များကို ကိုင်ကြည့်ရာ လုံးဝ ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူမှ မရှိသဖြင့် အေးမြနေသော်လည်း ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် နေရသည်မှာ ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားနေရဆဲပင်။
“ပူအိုက်တဲ့ ရာသီဥတုကလည်း အားသာချက်တော့ ရှိသားပဲ။”
ရှောင်းယီသည် သူ၏အဝတ်များကို ပြန်ဝတ်လိုက်၏။
ဝမ်ချိုင်သည်လည်း အပြင်တွင် လျှောက်မပြေးတော့ဘဲ အအေးဓာတ်စေရန် တိုက်ခန်းရှိ ကြွေပြားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် အနားယူနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ လျှာမှာလည်း အပြင်သို့ တန်းလန်း ထွက်နေ၏။
အသေးစားရေဒါစက် ရှိလာပြီဖြစ်၍ ရှောင်းယီသည် ဝမ်ချိုင်ကို ကျွန်းပတ်ပြီး ကင်းလှည့်ခိုင်းရန် မလိုတော့ဘဲ သူ့အနားတွင်သာ အဖော်အဖြစ် ထားရှိလိုက်သည်။
ရှောင်းယီသည် ရေဒါလက်ခံစက်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ အလိုအလျောက် ငါးဖမ်းပိုက်သည် ပစ္စည်းသေတ္တာလေးလုံးကို ကမ်းစပ်သို့ ဆယ်ယူထားပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ရေဒါ၏ ထောက်လှမ်းမှုအရ ထပ်မံ ဖမ်းယူနိုင်မည့် ပစ္စည်းသေတ္တာလေးလုံး ရှိနေသေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလိုအလျောက် ငါးဖမ်းပိုက်သည် အဆက်မပြတ် အလုပ်လုပ်နေသဖြင့် ရှောင်းယီ စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။
“ဟူး... ဒီလောက် ကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာကြီးမှာ တခြားကျွန်းလည်း မရှိ၊ လူလည်း မရှိနဲ့၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သလိုပဲ။”
ရှောင်းယီက ညည်းတွားလိုက်၏။
လီယွီ သူ့ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့စဉ်က လူတိုင်း၏ ကျွန်းများမှာ သိပ်မဝေးလှဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အနည်းဆုံး အခြားသူများ၏ ကျွန်းများမှာ သူ့ကျွန်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာနေကြောင်း သူ အသေအချာ သိလိုက်ရသည်။
“အုအု... အုအု... အက်”
“အုအု... အုအု... အက်”
အပြင်ဘက်မှ ကြက်မ တွန်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရှောင်းယီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သစ်ရွက်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ အပြင်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။
ကြက်ခြံသို့ ရောက်သောအခါ ကြက်မမှာ ဥဥပြီးသဖြင့် အော်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ဥနှစ်လုံးပင် ဥထားပြီးလေပြီ။
“မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး။”
ရှောင်းယီက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။ မကြာမီ ကြက်ဥများ စားရတော့မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
ရှောင်းယီသည် ထိုဥနှစ်လုံးကို မကိုင်သေးဘဲ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ဆီသို့ ပြန်သွားကာ ယွမ်နွန်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဦးလေးယွမ်၊ ကြက်မဥတဲ့ ဥတိုင်းက အကောင်ပေါက်နိုင်လား။”
“အားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
ယွမ်နွန်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလာ၏။ သူသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် အလုပ်လုပ်၍ မရသဖြင့် ကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ အများသုံးချန်နယ်မှ လူများ စနောက်နေသည်ကို ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ယွမ်နွန်သည် မည်သည့်ကြက်ဥများက အကောင်ပေါက်နိုင်ကြောင်း အသိပညာများကို မျှဝေပေးတော့လေသည်။
“ကြက်ဥတစ်လုံး အကောင်ပေါက်၊ မပေါက် ဆိုတာက မျိုးအောင်ထားခြင်း ရှိ၊ မရှိပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ စက္ကူပြောင်းတစ်ခု လုပ်ပြီး ဥကို အထဲထည့်၊ ပြီးရင် အလင်းရောင်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဆိုင်ကြည့်လိုက်။ အထဲမှာ အမည်းစက်လေး တွေ့ရင် အဲဒါ မျိုးအောင်တဲ့ဥပဲ။ မတွေ့ရင်တော့ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေပြီး စက္ကူပြုလုပ်သည့် စက်သို့ သွားကာ မာကျောသော စက္ကူအချို့ ပြုလုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကြက်ခြံသို့ ပြန်သွားကာ ဥနှစ်လုံးကို တစ်လုံးချင်း စစ်ဆေးကြည့်ရာ နှစ်လုံးစလုံးတွင် အမည်းရောက်အစက်လေးများ ပါရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ရှောင်းယီသည် ဘေးနားက ကြက်ဖကို ကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြရင်း ချီးကျူးလိုက်၏။
“မင်း တကယ် တော်တာပဲ။ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်တယ်။”
ကြက်ဖသည် ရှောင်းယီ၏ ချီးကျူးမှုကို ကြားသောအခါ ရင်ကိုကော့ကာ ပိုမို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။
ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပူပြင်းလွန်းသဖြင့် ရှောင်းယီသည် သူတို့၏ ရေခွက်ထဲတွင် ရေများ ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်၏။
“ကောင်းကောင်း အကောင်ပေါက်ပါစေ။”
ရှောင်းယီက ထိုသို့ပြောပြီး တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
ယွမ်ွနွန်က ကြက်မတစ်ကောင်သည် တစ်ရက်လျှင် ဥတစ်လုံးသာ ဥနိုင်သည်ဟု ပြောသော်လည်း ဤနေရာ၏ အချိန်မှာ ယခင်ကမ္ဘာနှင့် ၁:၃၀ အချိုး ရှိနေသဖြင့် ကြက်မများမှာ တစ်ရက်လျှင် ဥအလုံး ၃၀ ခန့် ဥနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် ကြက်ခြံနှစ်ခုမှာ မကြာမီ ပြည့်လျှံသွားပေလိမ့်မည်။နောက်ပိုင်းအချိန်များတွင် ရှောင်းယီသည် ကြက်မ၏ တွန်သံများကို အဆက်မပြတ် ကြားနေရတော့သည်။
တိုက်ခန်း၏ အသံလုံစနစ်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း ရာသီဥတုမှာ ပူလောင်လွန်းလှပြီး လျှပ်စစ်မီးလည်း မရှိသဖြင့် ပြတင်းပေါက်အားလုံးကို ဖွင့်ထားရ၏။ ထို့ကြောင့် အသံများမှာ အတိုင်းသား ကြားနေရပြီး နေ့လယ်ခင်း တစ်ရေးတမော အိပ်စက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ငါ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကြက်ခြံကို နည်းနည်းဝေးတဲ့နေရာမှာ ထားသင့်တာ။ နောက်ခါ နေရာပြန်ချရင် အိမ်နဲ့ဝေးတဲ့နေရာကို ရွှေ့ရမယ်။”
ရှောင်းယီက ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဈေးကွက်တွင် တင်ထားသော ဆားဓာတ်ပါသည့် ရေနွေးများမှာလည်း အဆက်မပြတ် လဲလှယ်ခြင်း ခံနေရသဖြင့် ရှောင်းယီက ထပ်မံဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ရှောင်းယီသည် အခြေခံပစ္စည်းများစွာ ရရှိထား၏။ စက်ရုံတစ်ရုံမှာ ပြည့်သွားပြီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ရုံ၏ တစ်ဝက်မှာလည်း ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရန် သတ်မှတ်ထားရသည်။
ကြက်မ တွန်သံများကြားတွင်ပင် ရှောင်းယီသည် တစ်ရေးအိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။ နိုးလာသောအခါ ညနေ ၃ နာရီခွဲ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် နေရှိန် အနည်းငယ် လျော့သွားပြီဖြစ်သည်။
ရှောင်းယီသည် မျက်နှာသစ်ကာ နံနက်က မပြီးသေးသော ခြံစည်းရိုးကို ဆက်လက် တည်ဆောက်လိုက်သည်။ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ရှောင်းယီသည် လူနေရပ်ကွက်၊ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာနှင့် စက်ရုံနှစ်ရုံတို့ကို ခြံစည်းရိုး ခတ်ပြီးသွားခဲ့၏။
ဤခြံစည်းရိုးမှာ အလွန်အမင်း လက်ရာမပြောင်မြောက်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တောရိုင်းသတ္တဝါလေးများ မတော်တဆ ဝင်မလာအောင်တော့ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ရှောင်းယီသည် သူ၏ “လက်ရာမွန်” ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေစဉ် ဘေးမှ ဝမ်ချိုင်က နှစ်ချက်ဟောင်ကာ ခြံစည်းရိုးကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်ပြလိုက်၏။
ထို့နောက် ၎င်းက လျှာထုတ်ကာ ရှောင်းယီကို နှစ်ချက်ပြန်ဟောင်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ “ကြည့်စမ်း၊ ဒီခြံစည်းရိုးက လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူး။” ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။
ရှောင်းယီက မျက်လုံးလှန်ပြရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဒါက မင်းကို တားဖို့ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆိုရင် ခြံထဲမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို မင်းက လုံခြုံအောင် စောင့်ရှောက်ရမယ်။ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ရင် မင်းကိုပဲ အပြစ်ရှာမှာနော်။”
“ဝုတ် ဝုတ်”
ဝမ်ချိုင်က နှစ်ချက်ပြန်ဟောင်လိုက်သည်။
အလုပ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ ရှောင်းယီသည် ပန်းသီးပင်ဆီသို့ သွားကြည့်လိုက်၏။ ပန်းသီးများမှာ ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အပင်ပေါ်တွင် ပန်းသီး အနည်းငယ်သာ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းယီ စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။
“ပန်းသီးတစ်ပင်က ပန်းသီး ၄ လုံး၊ ၅ လုံးပဲ သီးတာလား။ အရင်က ပန်းတွေ အများကြီး ပွင့်တာ တွေ့လိုက်သားပဲ။”
ဤမေးခွန်းအတွက် ရှောင်းယီသည် လောင်ယွမ်ကို ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ရပြန်သည်။ ယွမ်နွန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။
“ဒါက ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ ဝတ်မှုန်ကူးပေးမယ့်သူ ဒါမှမဟုတ် သတ္တဝါတွေ မရှိလို့ပေါ့။ သဘာဝအတိုင်း လေတိုက်လို့ ဝတ်မှုန်ကူးတာကတော့ ၄ လုံး၊ ၅ လုံး သီးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။”
ထိုအခါမှ ရှောင်းယီ နားလည်သွားပြီး သူသည် ပြောင်းဖူးပင်များကိုလည်း ဝတ်မှုန်မကူးပေးခဲ့ဘဲ မည်သို့ကြောင့် ပြောင်းဖူးများ ပုံမှန်အတိုင်း ထွက်လာရသနည်းဟု တွေးမိသွားပြန်သည်။
“ပြောင်းဖူးက အထူးဆန်းပဲ။ အဖိုပွင့်နဲ့ အမပွင့်က အပင်တစ်ပင်တည်းမှာပဲ ရှိပေမယ့် ပွင့်ဖတ်ချင်း မတူဘူး။ သူက သူ့ဘာသာသူ ဝတ်မှုန်ကူးနိုင်သလို လေ၊ ပိုးမွှားတွေနဲ့လည်း ဝတ်မှုန်ကူးနိုင်တယ်လေ။”
“ကျွမ်းကျင်သူဆိုတဲ့အတိုင်း တကယ်ကို အသိပညာ ကြွယ်ဝတာပဲ။ နားလည်ပါပြီ။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ဒါဆို နောက်ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် ဝတ်မှုန်ကူးပေးရတော့မှာပေါ့။”
ဟူး... နောက်ထပ် အလုပ်ရှုပ်စရာ တစ်ခုတိုးလာပြန်ပြီ။
“တောထဲမှာ ပျားတွေ၊ လိပ်ပြာတွေ ပေါ်လာရင်တော့ တော်တော်လေးအဆင်ပြေလိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။
သူ ဆုတောင်းနေစဉ်မှာပင် အများသုံးချန်နယ်၌ လူတိုင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေမည့် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု တက်လာခဲ့လေသည်။