ပြန်လည်ဝင်စားရာနေရာ

ယီထျန်းယွမ်သည် များစွာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသလို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်ခန္ဓာများ ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းတို့သည် အသွေးအသားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်များ မဟုတ်ကြပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤနေရာရှိသူများမှာ ဝိညာဉ်များသာ ဖြစ်ကြပြီး အသက်ရှင်နေသော လူသားများ မဟုတ်ကြပေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ လူသားအစစ်များကဲ့သို့ပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှုတ်ဆက်နေကြသည် သို့မဟုတ် ဘေးနား၌ စကားလက်ဆုံ ကျနေကြပြီး၊ ကလေးငယ်များမှာလည်း ဆော့ကစားနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပြင်ပလောကနှင့် မထူးမခြားနားလှသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပြာလွင်သော ကောင်းကင်ကြီးအပြင် ဘေးနား၌လည်း စိုက်ပျိုးထားသော လယ်ကွင်းများ ရှိနေသဖြင့် အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် သာယာလှပနေပြီး နတ်ပြည်နတ်နန်းလေးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပေသည်။

“အဲဒါက...”

ယီထျန်းယွမ်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ‘ရင်းနှီးနေသူ’ တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ရင်းနှီးသူ မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက သူ မြင်ဖူးခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာ၌ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ခြင်း မရှိချေ။ သူသည် လေထုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သူ့ကို မမြင်သကဲ့သို့သာ နေကြပေသည်။

သူသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေလေ ကျေးရွာမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာလေလေဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ပင်။ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေလေ ရွာသားများမှာလည်း ပိုမို များပြားလာလေလေဖြစ်ကာ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာ၌ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကိုင်နေကြသူများ သို့မဟုတ် အပြင်ဘက်မှ အမဲလိုက်၍ ပြန်လာကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး အရာအားလုံးမှာ ပြင်ပလောကနှင့် ကွဲပြားခြင်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း သူ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည့်အခါ အပြောင်းအလဲ အနည်းငယ်ကို စတင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ရွာသားအုပ်စုများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် တန်းစီနေကြသည်။

သူသည် ရွာသားတစ်ဦး၏ ပုခုံးကို လှမ်းပုတ်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”

ထိုရွာသားမှာ ပုခုံးကို အပုတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုနေရာ၌သာ ဆက်လက် တန်းစီနေခဲ့သည်။ ဤရွာသားများမှာ အသိစိတ် မရှိကြသည် မဟုတ်ဘဲ ဘေးနားရှိ ရွာသားများမှာ ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စကားပြောနေကြပြီး ဆက်လက် တန်းစီနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အော်ဟစ်မှု သို့မဟုတ် ပုတ်ခတ်မှုအပေါ် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့လူအချင်းချင်းအပေါ်၌သာ တုံ့ပြန်မှု ရှိကြပြီး သူသည် ပြင်ပမှ ကျူးကျော်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ထူးဆန်းတာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ တွေးတောနေမိသည်။

“ငါက မသေသေးဘဲနဲ့ ဒီထဲကို ဇွတ်ဝင်လာလို့ သူတို့ ငါ့ကို မမြင်ရတာလား...”

သေချာပေါက်ပင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သေဆုံးသွားရန် မလိုလားချေ။ ယင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် သူသည် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရွာသားအမြောက်အများမှာ တန်းစီနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော မင်္ဂလာရှိသည့် ကိစ္စနှင့် ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်။ တစ်တန်းလုံးတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ဤတန်းစီနေသော အုပ်စုမှာ အခြားရွာသားများနှင့် မတူညီဘဲ ၎င်းတို့သည် ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေကြပြီး စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်ရန် မလိုဘဲ ဤနေရာ၌သာ တန်းစီနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ အတော်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့ရှိ အဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် တံတားတစ်စင်း ရှိနေပြီး ဘေးနားရှိ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင်မူ “ပူဆွေးမှုကင်းရာတံတား”ဟု ရေးထိုးထားသည်။

ရွာသားအမြောက်အများမှာ ထိုတံတားကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် ရှေ့ရှိ ပူဆွေးမှုကင်းရာတံတားအတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး ဘာမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ယီထျန်းယွမ် အနားသို့ ကပ်သွားသည့်အခါ ရှေ့တွင် ဝဲဂယက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် ထိုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ဤကမ္ဘာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားရလိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါက ပြန်လည်ဝင်စားရာနေရာလား...”

သူ့ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရ၏။ ဗဟိုချက်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ပြန်လည်ဝင်စားရာ နယ်မြေ ဖြစ်နေသည်လား။ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အများ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဗဟိုချက်အတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံရပြီး ဤနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ပြီးမှ ပြန်လည်ဝင်စားရန်အတွက် တန်းစီနေကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဗဟိုချက်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

“မဟုတ်ဘူး... ဗဟိုချက်တိုင်းမှာ ဒီလိုရှိတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး... ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဗဟိုချက်မှာတုန်းကတော့ မတွေ့ခဲ့ရဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ အရာအားလုံးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရပြီး အကြောင်းအရာ အမြောက်အများကို သူ နားမလည်နိုင်သေးချေ။ ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို ရှင်းပြခြင်း မရှိသလို ဝိညာဉ်တစ္ဆေကဲ့သို့သော အရာမျိုးလည်း မရှိဘဲ အရာအားလုံးမှာ အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့သည် အလွန်ပင် စည်းကမ်းရှိကြပြီး မိမိအလှည့် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ စကားကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြပြီးနောက် ပူဆွေးမှုကင်းရာတံတားပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ဤကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ပူဆွေးမှုကင်းရာတံတားပေါ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သူ တက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ အသိစိတ်များမှာ စတင် ဝေဝါးလာသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကာ နောက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

“ငါသာ ဒီတံတားကို ဖြတ်သွားလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ မဟုတ်လား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။ မှတ်ဉာဏ်များမှာ သေချာပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားရပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက ပြန်လည်ဝင်စားပြီးနောက် မှတ်ဉာဏ်များ ပါသွားပေလိမ့်မည်။ သေချာပေါက်ပင် အချို့သူများသည် မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ယူဆောင်သွားနိုင်ကြပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့် မနိမ့်သောသူများ သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူများသည် ပြန်လည်ဝင်စားပြီးနောက် အတိတ်ဘဝ၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ ပါသွားတတ်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ မှတ်ဉာဏ်များ ပါသွားရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်၏။ ဤပူဆွေးမှုကင်းရာတံတားကို မဖြတ်သန်းလျှင်မူ တစ်မျိုးဖြစ်အုံးမည်။

“ပြန်လည်ဝင်စားရာနေရာ... ဒီမှာ ပြန်လည်ဝင်စားရာနေရာ ရှိနေတာပဲ...”

သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွာသားအမြောက်အများမှာ တန်းစီနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းတို့မှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး သာမန်လူများလည်း ပါဝင်နေပေသည်။ ၎င်းတို့သည် သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီက မည်သည့် အဆင့်အတန်းတွင် ရှိနေပါစေဦးတော့၊ ယခုအခါတွင်မူ အားလုံး တူညီသော အဆင့်အတန်းဖြင့် တန်းစီနေကြပြီး မည်သူမျှ ကျော်တက်ခြင်း မရှိကြချေ။

ထိုရွာသားများသည် ဤနေရာ၌ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကိုင်နေခြင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲရှိ အငြိုးအတေးများကို ဖျောက်ပစ်ရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးမှသာ ပြန်လည်ဝင်စားရာ ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

ယင်းမှအပ အခြား ထူးခြားချက်ကို သူ မတွေ့ရှိရချေ။

“ပူဆွေးမှုကင်းရာတံတားရဲ့ ဟိုဘက်မှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိနေသလိုပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဝေးရှိ ပူဆွေးမှုကင်းရာတံတား၏ ရှေ့တွင်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဝဲဂယက်၏ ရှေ့တွင် အိမ်တစ်လုံး ရှိနေသည်ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ထိုနေရာမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေသော်လည်း သူသာ လျှောက်သွားလိုက်မည်ဆိုပါက ပူဆွေးမှုကင်းရာတံတားပေါ်၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ပြန်လည်ဝင်စားရပေလိမ့်မည်။

သူသည် ပျံသန်းသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဤနေရာတွင် မည်သို့မျှ ပျံသန်း၍ မရဘဲ လမ်းလျှောက်ခြင်းဖြင့်သာ သွားနိုင်ပေသည်။ မြစ်အတွင်းမှ ကူးခတ်သွားရန်မှာမူ ထိုနောက်ကျိနေသော မြစ်ရေကို ကြည့်ရင်း ယင်းမှာ ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရ၏။ မြစ်ထဲသို့ ကျသွားပါက ရလဒ်မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဆက်လက် ကြည့်ရှုစရာ မရှိတော့သဖြင့် မူလလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ ထွက်ပေါက်မှာ မည်သည့်နေရာ၌ ရှိသည်ကို သူ မသိရှိသဖြင့် သူ ဆင်းလာခဲ့သော နေရာသို့သာ သွားကြည့်ရပေတော့မည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် မူလနေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုခုတင်ပေါ်တွင်ပင် ပြန်လည် အိပ်စက်လိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူ ပြန်လည် နိုးထလာသည့်အခါ ရှေ့တွင် မှောင်အတိ ကျနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စိုစွတ်နေသဖြင့် သူ တူးဆွထားခဲ့သော နယ်မြေ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် ထထိုင်လိုက်ပြီးနောက် တွေးတောနေမိ၏။ ဤဗဟိုချက်ကို ပြောင်းရွှေ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုလည်း သူ သေချာစွာ မသိရှိရသေးချေ။

“ဘယ်သူက ဒီအစီအမံတွေကို ချမှတ်ထားခဲ့တာလဲ... တကယ့်ကို အစီအစဉ် ကြီးမားလွန်းတာပဲ...”

သူသည် အပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ကြည့်ရင်း ဘာကိုမျှ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ချေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ဤနေရာ၌ ခုန်ကူးရာနေရာ တည်နေရာ သတ်မှတ်ချက် တစ်ခုကို သတ်မှတ်လိုက်ပြီးနောက် အထက်သို့ ပြန်လည် ပျံတက်လာကာ မြေကြီးများကို ပြန်လည် ဖုံးအုပ်လိုက်တော့သည်။

ဤနေရာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်လောကသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှားယွင်းခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုသာ သူ သိလိုခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မတူညီသော ဗဟိုချက် နှစ်ခုမှ စွမ်းအင်များကို သူ ခံစားသိရှိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ယင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ကောင်းကင်လောက၏ ဗဟိုချက်နယ်မြေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင် တူးဆွလိုက်ရာ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အနက်မှာ လူသားလောကနှင့် မထူးမခြားနားလှဘဲ မီတာ တစ်သန်းကျော်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဒေါင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ လက်ထဲရှိ ထျန်ချန်နတ်ဘုရားလှံမှာ လွင့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

“တကယ်ပဲ... ဒီမှာလည်း အကာအကွယ် တစ်လွှာ ရှိနေတာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေရဆဲ ဖြစ်ပေ၏။ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း အပေါ်ရှိ စာလုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ မှင်တက်မိသွားခဲ့ရပြန်သည်။

“သုံးဘုံနတ်ဘုရားအင်း - ကောင်းကင်အင်း”

အခန်း ၉၇၆ ပြီးပါပြီ။။