ငါ့တံခါးနောက်မှာ

တိမ်တိုက်လှေကားများနှင့် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များကို နင်းဖြတ်ရင်း ကျန်းမင်လီသည် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဂလက်ဆီပုံရိပ်များကို ခြယ်မှုန်းလိုက်ပြီး ရှေ့မှောက်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့တွင် ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းနည်းလမ်း ၁၃မျိုး ဝှက်ထားသည်။၎င်းတို့တစ်ခုချင်းစီတွင် မပြောသင့်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာမည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိပေသည်။သို့သော်လည်း အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့ရှိ ရရှိနိုင်သော ရင်းမြစ်များသည် ထိုနောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်ရန် လူတိုင်းအတွက် မလုံလောက်ပေ။

အခြားသော နည်းလမ်းများနှင့် နှိုင်းပါက ‘ဘုရားကျောင်း တည်ဆောက်ခြင်း’ နည်းလမ်းတွင် သေစေနိုင်သော အားနည်းချက်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းများသည် ရွှေ့လျား၍မရသကဲ့သို့ တက်ကြွသော တိုက်ပွဲဝင်နည်းလမ်းများလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ယခင်က ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်း အားလုံးသည် အခြားသောနတ်ဘုရားသရဲများ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ကြရသည်။

“ငါဟာ မှောင်မိုက်တဲ့ မြေအောက်ထဲမှာ နေပြီး မင်းတို့ စားကြွင်းစားကျန်တွေကို စားသုံးခဲ့ရတယ်၊ မင်းတို့ နင်းခြေခဲ့တဲ့ အလောင်းကောင်တွေကို စုဆောင်းပြီး မင်းတို့ မမြင်နိုင်တဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို အသုံးချခဲ့ရတယ်၊ ဒီနေရာကို ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲ”

ကြွေပြားများပေါ်တွင် အရောင်စုံ အလင်းတန်းများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။ ဤခန့်ညားထည်ဝါသော နတ်ဘုရားနန်းတော်ကြီးသည် လက်တွေ့ဘဝတွင် မည်မျှအထိ ဆိုးယုတ်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်ကို မည်သူမျှ စိတ်ကူးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ပြင်ဆင်မှုတွေအားလုံးက ဒီအခိုက်အတန့်အတွက်ပဲ”

ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုစီ၌ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်များရှိပြီး အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့ကို အုပ်ချုပ်သော စည်းမျဉ်းတစ်ခုစီနှင့် ကိုက်ညီသည်။ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့တွင် ဘုံကိုးဆင့်ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းဟူ၍ တစ်ခါမျှ မပေါ်ပေါက်ဖူးသဖြင့် ဘုရားကျောင်းတည်ဆောက်ခြင်း နည်းလမ်း၏ အဆုံးစွန်စည်းမျဉ်းမှာ မည်သည့်အရာမှန်း မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။

ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ ယုံကြည်မှုသည် နတ်ဘုရားနန်းတော်ကို အစစ်အမှန် ဖြစ်လာစေသည်။ ကျန်းမင်လီသည် ထိုအချက်ကို အသုံးပြု၍ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့ရှိ နတ်ဘုရားသရဲ အများစုကို ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို စတေး၍ ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ ဤအိပ်မက်ဆိုးအတွင်း နေထိုင်သူများအတွက်မူ သူတို့သည် နေ့စဉ်လိုလို အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုများကြားတွင်သာ မျက်စိဖွင့်ခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရက်စက်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများကြားတွင် ဝန်းရံခံထားရသည်။ ဤအိပ်မက်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်ခြင်းသည်သာ သူတို့၏ အစစ်မှန်ဆုံးနှင့် အပြင်းထန်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းမင်လီ လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ ဤရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုသည်ပင် သူ့အား အလွန်အမင်း မောဟိုက်စေသည်။ သူသည် ချိန်းကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ခံထားသည့် အလားပင်။ သူ့လက်သည် ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ထိမိသွားသောအခါ သူ့မျက်နှာက စတင်ဝေဝါးလာတော့သည်။ သူသည် ကျန်းမင်လီနှင့် မတူတော့ဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့်သာ တူတော့သည်။ ယုံကြည်မှု စွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်ဘုံတံခါးဆီသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်သွားသည်။ အိပ်မက်ဆိုး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသော တံခါးကြီးပေါ်၌ နတ်ဘုရားပုံစံကွက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုပုံစံကွက်သည် သွေးမြို့တော် တက်တူးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း လုံးဝကွဲပြားသော အရှိန်အဝါမျိုး ကိန်းအောင်းနေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မိတ်ဆွေတို့၊ ငါ့ကို မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ ငှားကြပါဦး၊ ကောင်းကင်ဘုံတံခါး ပွင့်လာတော့မယ်၊ အရုဏ်ဦး လာနေပြီ၊ နိုးထဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

အရူးအမူး ယုံကြည်နေသော နောက်လိုက်များသည် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဆီသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ ဖမ်းဆီးခံထားရသော နတ်ဘုရားသရဲများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများ ယာယီလျော့ကျသွားသဖြင့် အားနည်းသွားကြသည်။ တံခါးပေါ်ရှိ ပုံစံကွက်မှာ ပိုမို ထင်ရှားလာလေသည်။ ကျန်းမင်လီသည် သူ့လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တံခါးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများကို ဗဟိုပြု၍ ပုံစံကွက်အားလုံး လင်းထိန်သွားသည်။ ဧရာမ လိပ်ပြာတောင်ပံတစ်စုံမှာ တံခါးပေါ်တွင် အကောင်အထည်ပေါ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ချောက်နက်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေချေပြီ။

“ပွင့်စမ်း”

ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ဒြပ်မဲ့ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ကျန်းမင်လီ၏ မျက်နှာမှာမူ အရင်ကထက်ပင် ပို၍ ရူးသွပ်နေတော့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံတံခါးက အမှန်တကယ်ပင် ပွင့်ဟသွားသည်။

မှုန်ဝါးသော သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးထွက်လာ၏။ အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အရုဏ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမင်လီ၏ မျက်လုံးများသည် နာကျင်မှုကြောင့် စူးရှသွား၏။ သူ၏မျက်လုံးများ အရည်ပျော်တော့မလို ခံစားနေရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် တံခါးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆက်တွန်းလိုက်သည်။

“နီးနေပြီ”

သူ၏မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပုံပျက်နေလေသည်။ သူသည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ တံခါးကိုလည်း အပြည့်အဝဖွင့်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် အခြားနတ်ဘုရားသရဲများ ပိတ်မိနေစဉ်အတွင်း ထိုဟနေသော တံခါးကြားမှ တစ်ကိုယ်တည်း တိုးဝင်သွားရန်သာ ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားနန်းတော်မှာ အတုအယောင်သာ ဖြစ်သည်။၎င်းကို များစွာသော ရွာသားများ၏ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံတံခါးနောက်ကွယ်ရှိ နတ်ဘုရားနန်းတော်မှာမူ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းမင်လီသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်၍ အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အလင်းကို ခုခံကို၍ သူ့ဦးခေါင်းကို ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကြားမှ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။ သူ မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ တံခါးတစ်ဖက်ရှိ ကမ္ဘာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အေးခဲသွားသည်။ ကျန်းမင်လီ၏ ရူးသွပ်မှုများသည် ပြင်းထန်သော အေးစက်မှုတစ်ခု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ သူသည် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲရန်ပင် အခွင့်အရေးမရဘဲ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကျန်းမင်လီသည် တံခါးကြားမှ အတင်းတိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူသည် ဟနေသော နေရာ၌ပင် ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ့ဘေးရှိ လိပ်ပြာတောင်ပံများမှာမူ ကျော့ရှင်းစွာ ခတ်နေလေသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံတံခါးက ကမ္ဘာအစစ်ကို ဦးတည်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အိပ်မက်ဆိုးထက် ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာကိုပဲ သွားနေတာလား”

ကျန်းမင်လီ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ယုံကြည်မှုစွမ်းအားများ ပြိုလဲသွားသည်။ သူ၏ ယုံကြည်ချက်များ တုန်လှုပ်ကုန်သည်။ နတ်ဘုရားရောင်ဝါ သွေးရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ ဘုရားကျောင်းပိုင်ရှင်၏ ရုပ်သွင်မှာ ကျန်းမင်လီနှင့် မတူတော့ပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ လေဒဏ်မိုးဒဏ်ခံထားရသော မမ်မီရုပ်အလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဘုရားကျောင်းပိုင်ရှင် မိန်းမောတွေဝေနေစဉ် ကောင်းမင်သည် သူ့နှလုံးသားထဲရှိ တံခါးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ သူ့နားထဲတွင် အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။ အားပေးသံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် ရှုံ့ချသံများ ရှိသော်လည်း အများစုမှာ သူ့အား ကူညီရန် တောင်းဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး သူ၏လက်မောင်းများတွင် ခွန်အား စုစည်းလိုက်သည်။ လမ်းပျောက်နေသော သွေးအလင်းတန်းများနှင့် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များသည် သူ ပုန်းကွယ်နေသော နေရာဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသည်။ ယုံကြည်မှု စွမ်းအားများသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး သူ့ထံသို့ စုရုံးလာတော့သည်။

“ပွင့်စမ်း”

သော့ခလောက်ပေါ်ရှိ သွေးမြို့တော် တက်တူးသည် အက်ကွဲကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကွဲအက်သံများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

“မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်၊ ပြန်လာတာကို နောင်တရလိမ့်မယ်၊ မင်းကို ငါဖြစ်မလာအောင် ငါမင်းကို အကြိမ်ကြိမ် သတ်ခဲ့တာ၊ ဒီလမ်းစဉ်က မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“သူတို့စကားကို နားမယောင်နဲ့၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒနောက်ကိုသာ လိုက်ပါ”

“မင်းဟာ ကောင်းမင် ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် ကံကြမ္မာက မင်းအတွက် ဘာတွေပဲ ပြင်ဆင်ထားပါစေ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်အတိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါ”

အသံများသည် ကွဲအက်သံများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။ ထိုအသံသည် ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး ကောင်းမင်၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ ဘုရားကျောင်းပိုင်ရှင်နှင့် နတ်ဘုရားသရဲများသည် ထိုအသံရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဒဏ်ရာရနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အနက်ရောင်အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သမင်လေးတစ်ကောင် ရှိနေလေသည်။

အဌမထပ်ရှိ အရာအားလုံးသည် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော်ငြား ဤသမင်လေးသည် တစ်ခုတည်းသောခြွင်းချက် ဖြစ်နေဟန်ရှိသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ၎င်းသည် အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“နတ်ဘုရားသရဲတွေရဲ့ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ပြီးမှသာ ဒီအခွင့်အရေးကို ငါဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့တာ”

ဘုရားကျောင်းပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာသည် မုန်းတီးမှုကြောင့် ရှုံ့တွနေလေသည်။

“မဟုတ်ဘူး… ဒါက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်း၊ ငါ့ကောင်းကင်ဘုံတံခါးပဲ… ဘယ်သူမှ ငါ့ဆီကနေ လုယူလို့ မရဘူး၊ တံခါးတစ်ဖက်က ကမ္ဘာက ပိုပြီး မှောင်မိုက်နေရင်တောင်မှပဲ…”

ဧရာမ သော့ခလောက်ကြီး၏ နောက်ဆုံးအစိတ်အပိုင်းသည် အတွင်းနှင့်အပြင် စွမ်းအားများကြောင့် ကြေမွသွားတော့သည်။ ဘုရားကျောင်းပိုင်ရှင်၏ အသံမှာလည်း လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံတံခါးပေါ်ရှိ ဧရာမလိပ်ပြာတောင်ပံများသည် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တောင်ပံတစ်ချက် ခတ်လိုက်တိုင်း တံခါး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။

ဘုရားကျောင်းပိုင်ရှင်နှင့် မတူသည်က ကောင်းမင်၏ လက်များသည် မမြင်နိုင်သော တံခါးတစ်ချပ်ပေါ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ဘက်ခြမ်းနှင့် တခြားတစ်ဖက်ခြမ်း၌ပါ သူ့အား ကူတွန်းပေးနေကြသည့် အခြားလက်များ ရှိနေလေသည်။

ယုံကြည်မှု၏ စွမ်းအားသည် သူ့နှလုံးသားထဲရှိ အရာအားလုံးကို အစစ်အမှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲမှ အခန်းကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုချိတ်ပိတ်ထားသော အခန်းထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှိပ်စက်ညှင်းပန်းသည့် ကိရိယာများ ရှိနေချေသည်။ ထိုအခန်းသည် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ သရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမမြင်နိုင်သော တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့သည် ကောင်းမင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။