အခန်း (၁၉၄)

အခန်း။ ၁၉၄

ကျိရုရွှယ်အား ဤကဲ့သို့ အာရုံခံစားမိစေနိုင်သည့်အရာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

ဤဘဝတွင် သူမနှင့် ဝိညာဉ်စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသော လီယင်းမှတစ်ပါး အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လီယင်းသည် ကာလအတန်ကြာအောင် သတင်းအစအန ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သဖြင့် ကျိရုရွှယ်ပင်လျှင် သူ့အကြောင်းကို မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

“ဒီလူက အတော်ကြာအောင် ပျောက်နေပြီးမှ အခုမှ ပြန်လာဖို့ သိတယ်ပေါ့လေ”

ကျိရုရွှယ်၏ အကြည့်တို့မှာ စိမ့်အေးနေပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ ချဉ်းကပ်လာသည့် အရပ်မျက်နှာကို အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် သူမ ပို၍ပင် စိတ်မရှည် ဖြစ်သွားရသည်။

လီယင်းသည် ချင်းရွှေခြံဝင်းရှိရာသို့ ဦးတည်လာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခုတစ်

ခေါက် သူပြန်လာခြင်းက သူမထံ သတင်းပို့ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

“ငါ့အကြောင်းကို သူ မေ့သွားပြီနဲ့ တူတယ် ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့...”

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျိရုရွှယ်သည် ဝိညာဉ်စာချုပ်၏ စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြု၍ အဝေးရှိ လီယင်း၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲနှုတ်ပစ်မတတ် နှိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းနန်မြို့ပြနယ်မြေ၏ အပြင်ဘက် သုံးကီလိုမီတာအကွာတွင် ကိုယ်ပျောက်တပ်ဖွဲ့ အဖွဲ့ဝင်ငါးဦးသည် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်အချိုးကျသော စစ်ဗျူဟာဖြင့် ကျန်းနန်မြို့အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်နေကြသည်။

ကျိရုရွှယ်က စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်…..

“အား...”

ခေါင်းဆောင်၏ နောက်ကွယ်မှ ကပ်လိုက်လာသော လီယင်းသည် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ တစ်စစီ ဖြစ်သွားတော့မည့်အလား တုန်ခါသွားပြီး မူးဝေလာကာ အပ်ပေါင်းထောင်သောင်းဖြင့် ဦးခေါင်းကို ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယင်းသည် လမ်းလျှောက်နေရင်း ယိုင်ထိုးသွားကာ ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤဝိညာဉ်ကို ခြွေယူမတတ် နာကျင်မှုမှာ သူသာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦး၏ ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်မထားပါက ချက်ချင်းပင် သတိလစ် မေ့မြောသွားနိုင်လောက်သည်။

“လီယင်း... ဘာဖြစ်တာလဲ နေမကောင်းလို့လား”

ရှေ့မှ လျှောက်လှမ်းနေသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် လီယင်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လီယင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မစ်ရှင်က စတောင် မစရသေးဘူး။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ဘာပြဿနာမှ ထပ်မတက်ပါစေနဲ့"

ဤမျှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် လီယင်းသည် သူ့ထံ၌ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ၏ အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။ ယင်းမှာ အဆိုပါ မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ချက်ပင်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီယင်း၏ ရင်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာပြီး ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများ ပြန်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

တောက်...ဒါက သတိပေးချက်တစ်ခုလား။

“လီယင်း... လီယင်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”

“လီယင်း... မင်း ခဏလောက် နားချင်သေးလား”

လီယင်း၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကြောင့် အသင်းဖော်များအားလုံး သတိပြုမိသွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အသေအချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူတို့အားလုံး လီယင်းအနားသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုနေကြသည်။

လီယင်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလောတကြီး လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဘာမှမဖြစ်ဘူး စိတ်မပူကြပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟူသော သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဤလူများ သိရှိသွား၍ လုံးဝမဖြစ်ပေ။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွားကြမလား”

လီယင်းက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို ကြည့်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ် ခေါင်းဆောင်။ တာဝန်က ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်လေ။ ဆက်သွားကြရအောင်”

လီယင်းက အတင်းအကျပ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... တကယ်လို့ တစ်ခုခု နေမကောင်းဖြစ်ရင် ပြောဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ဆက်သွားကြမယ် အားလုံး အရင်အတိုင်း စစ်ကြောင်းပုံစံကို ထိန်းထားကြ။ မိုးမချုပ်ခင် ကျန်းနန်မြို့ထဲကို ရောက်အောင်သွားပြီး နားခိုဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြမယ်”

လီယင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိပုံမရတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ကျန်ရှိသူများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ အဖွဲ့သားအားလုံးကလည်း ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လီယင်းသည် လေးလံသော စိတ်နှလုံးနှင့်အတူ အဖွဲ့၏နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ကျန်းနန်မြို့ပြနယ်မြေဆီသို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားတော့သည်။

“ဟွန့်”

ကျိရုရွှယ်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ရင်း အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမပေးလိုက်သော အသေးစား ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီယင်းသည် ယနေ့ညတွင်မှ သူမထံသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံခြင်း မရှိပါက သူမဘက်မှ နူးညံ့နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်က လီယင်းသည် ချင်းရွှေခြံဝင်းအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး မမြင်သင့်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရကတည်းက သူသည် အသတ်ခံရသင့်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျိရုရွှယ်က သူ၏အဆင့်အတန်းကို အသုံးချကာ ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းမှ သတင်းအချက်အလက်များ ရယူနိုင်ရန်အတွက်သာ ကရုဏာသက်၍ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယင်းက ထိုအခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးမထားပါက...

အမိန့်မနာခံသော နယ်ရုပ် တစ်ရုပ်ကို ဆက်ထားနေရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သူ့ကို တိုက်ရိုက်သာ အဆုံးစီရင်ပစ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ ဤသို့တွေးတောမိသောအခါ ကျိရုရွှယ်၏ မျက်နှာလေးမှာ တည်တင်းသွားပြီး သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်လှသော လူသတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်…

ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ကျိရုရွှယ်သည် လက်ရှိအခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ဖခင်က ညစာစားရန် ခေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

“လာပြီ ဖေဖေ”

ကျိရုရွှယ်၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ချိုမြိန်သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ချစ်စဖွယ် အသံလေးဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ သူမသည် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ သူမ၏ အဖြူရောင် ဖိနပ်လေးကို စီးလျက် အပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းနန်မြို့၏ ညဘက်မှာမူ ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိပေ။ မှောင်မိုက်နေသော လမ်းမများပေါ်တွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် သွားလာနေကြသော ဇွန်ဘီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဇွန်ဘီများသည် လမ်းမများပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေကြပြီး မှောင်ရိပ်များအတွင်းမှ တစ်ချက်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသော ဟိန်းဟောက်သံများက ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှသည်။

မြို့အစွန်ရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော လူနေအိမ်ရာတစ်ခုအတွင်း၌ လူရိပ်ငါးခုသည် အခန်းထောင့်တစ်နေရာ၌ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းအနားယူနေကြသည်။ သူတို့မှာ ကျန်းနန်မြို့အတွင်းသို့ ကိုယ်ပျောက်စနစ်ဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ကိုယ်ပျောက်အဖွဲ့ပင်။

“ငါတို့လာတဲ့လမ်းတစ်လျှောက် လေ့လာကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီကျန်းနန်မြို့ရဲ့ အခြေအနေက သတင်းတွေအတိုင်းပဲ။ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှ မတွေ့ရတာ တကယ့်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး”

“ဒီညတော့ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး အနားယူကြ။ မနက်ဖြန်မနက်စောစောကျရင် သဲလွန်စအသစ်တွေ ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ အပြင်ထွက် စုံစမ်းကြမယ်”

ခေါင်းဆောင်က တိုးတိုးလေး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်... ကျန်းနန်မြို့ရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ငါတို့ သေချာမသိသေးဘူး။ အပြင်မှာလည်း ဇွန်ဘီတွေ အပြည့်ပဲဆိုတော့ အိပ်ပျော်နေတုန်း မထင်မှတ်တာတွေ မဖြစ်အောင် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ကင်းစောင့်သင့်တယ်”

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... ကင်းစောင့်ဖို့ကတော့ လိုတာပေါ့”

ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။ အကယ်၍ အားလုံးသာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေစဉ် ဇွန်ဘီအုပ်စု၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရပါက ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်ရှိသည့်တိုင်အောင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးသွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကိုယ်တိုင် ကင်းစောင့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လီယင်း၏ မျက်လုံးများက ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး “ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်ပဲ ကင်းစောင့်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု အလိုက်သိစွာ ရှေ့ထွက်ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လီယင်းကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ “ကောင်းပြီ လီယင်း... ဒီညတော့ မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့။ နောက်

ရက်တွေကျမှ ငါတို့ တစ်ယောက်တစ်လှည့် စောင့်ကြတာပေါ့” ဟု ပြောကာ အနားယူရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အဖွဲ့ဝင်လေးဦးစလုံးမှာ ခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာအချို့ကို စားသောက်ပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။ လီယင်းမှာမူ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော စိတ်ဖြင့် အိပ်ပျော်နေသူများကို ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် အချိန်စောနေသေးသဖြင့် သူ ဇွတ်မလုပ်သေးဘဲ တံခါးကိုမှီကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို နိုးနိုးကြားကြား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီများကို ကြည့်ရင်း သူသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အခြေအနေကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။ သူမ၏ နည်းလမ်းများမှာ ရက်စက်လွန်းလှရာ သူမသည် ကရုဏာထားမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိသည်။ ယနေ့နေ့လယ်က သူခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာမှာ သတိပေးချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ယနေ့ည သူမကို သွားမတွေ့ပါက သူ၏ အသက်မှာ လမ်းဆုံးသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။

အချိန်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပြီး ညဉ့်နက်သန်းခေါင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အဖွဲ့ဝင်လေးဦးစလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြောင်း အသေအချာ အတည်ပြုပြီးနောက် လီယင်းသည် ခြေသံကို အသာအယာ နင်းလျက် အပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းကာ လမ်းမပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီများကို ရှောင်ကွင်းလျက် ချင်းရွှေ ခြံဝင်းရှိရာဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ဦးတည်ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။